IMPORTANT UPDATE

After the Summer we’ll be streamlining the various sources of information.  Not only to keep it all logical and practical for ourselves but also for you all to tap into our sea of creativity from one platform only.  We’ll therefor dissolve this website and make room for the A  New Wave Of Jazz website.  So please follow us there, all will go into effect from the moment we announce the pre-orders of the new NWOJ releases lined-up, and we promise you these are exciting ones.

If you want to stay updated on all other affliated and related projects, live shows, releases, etc. please subscribe to our newsletter :

Thank you for your understanding and support.

Advertisements

TEXTURA reviews EPITAPH

“Rumour has it that Epitaph is Belgian guitarist Dirk Serries’ final release of vintage ambient material—a shame if true because the double-CD set might well be the most perfectly realized collection by him in that style. On the other hand, there’s something to be said for ending a project on a high, one that leaves listeners regretting the absence of future installments. His reason for ending the project isn’t due to disenchantment, by the way; Serries simply wants to apply his energies towards, in his words, new sonic alliances.

He’s gone through a number of transitions during almost four decades of public music-making. In the early ‘80s, industrial-influenced recordings were issued under the Vidna Obmana moniker until he retired the moniker in 2005 and began issuing guitar drones under the Fear Falls Burning name. When that project ended in 2012, Serries continued releasing ambient guitar-oriented music as part of his Microphonics project before gravitating towards the free jazz stylings associated with his A New Wave Of Jazz label.

He exercises a remarkable degree of control in his shaping of the tracks, each of which was improvised live, Serries alone and using nothing more than a guitar and a handful of effects. In ten pieces totaling ninety minutes, tones rise and fall in waves-like formation, their poised, graceful unfurl administered with an exceptional degree of sensitivity to dynamics, volume, and tempo. Each is a slow-burning meditation that while sourced from guitar eschews the harshness the instrument is capable of generating, and it requires little effort to succumb to the considerable allure of a representative piece such as “The Nebulous Chords” when its majestic soar is so capable of elevating the listener to its non-earthbound heights.

The material shares certain properties with Fripp’s solo guitar soundscapes, specifically in how layers overlap and in doing so collectively form a lulling drift, but Serries’ sound is in no way imitative: whatever similarity there is is one rooted in general approach than sonority. Certainly there is a metallic quality to the billowing cathedrals he produces, but the effect is harmonious and smooth as opposed to atonal and abrasive. Differences between the pieces are subtle, so much so that the ten register more like variations on a theme instead of separate compositions. That’s hardly off-putting, however; if anything, it feels right that, with its parts fitting so seamlessly together, Epitaph should encourage the listener to experience the recording as a singular, summative statement.” Textura – Canada

THE TRILOGY reviewed

“Vidna Obmana è stata una storica formazione attiva a cavallo degli anni ‘80 e ‘90 del secolo scorso, orientata, nella prima fase della sua carriera, ad un genere che innestava nelle sue coordinate sonore atmosfere industrial e e richiami ad un’iconografia dark a profusione. Negli anni ‘90 la formazione, dietro cui si nascondeva il solo deus ex machina belga Dirk Serries, ha pubblicato tre album che viravano elegantemente nell’ambient più dark, dove le armonie venivano progressivamente ‘sfilacciate’ riducendo le strutture armoniche all’osso, con l’intento di creare ambienti lunari da percorrere con la mente. Ora questi album: ‘Passage in Beauty’ il primo, datato 1991, ‘Shadowing in Sorrow’, datato 1992 e Ending Mirage, datato 1993, da tempo reperibili a prezzi elevatissimi, a distanza di 25 anni ritornano in cd rimasterizzati dall’autore in un elegante box che nell’edizione limitata si presenta come una scatola di legno con contenuti inediti. Riascoltati ora rinnovano il biglietto con la promessa di un viaggio onirico in sequenza che invita l’ascoltatore a lasciare a riva le proprie ansie e paure per lasciarsi andare e “preferire il rumore del mare” di poche e ben allineate note. Per per chi ha smania di ripartire e per chi non è mai andato dove si perde il suono.” Kathodik – Italy

CHAIN DLK reviews THE TRILOGY

“5 stars ! After his initial release oriented towards industrial music, Dirk Serries began to define his perculiar vison of ambient music. This reissue collects the first three movements of this journey: “Passage in Beauty”, “Shadowing in Sorrow” and “Ending Mirage” which were long out of print. Even if they were already collected a single release, each one has a distinctive quality which made it a step in a process of discovering the art of Vidna Obmana.
The first one, “Passage in Beauty”, is centered upon “Awaken in Floating Colours” which is presented in three compositions and it’s the most drone centered and perhaps has the slower development even it’s the brighter of all three e.g., the resonances of a track like “Mood in Pears” doesn’t almost appear in the other chapters of this trilogy. “Shadowing in Sorrow” is a darker and sharper release starting with a track like “One Charming Delight” which immediately marks a change of direction towards a more drier sound even if the form is similar and this create a sense of blurring of the sound spectrum. “Ending Mirage” closes this trilogy with a process of rarefaction of sound which few similarities even with other Serries’ opus, so while the other chapter and especially the first where practically based on a fullness of the spectrum which enchanted the listener, this one begin to use silence as a pillar of his sound, so this was a true development of the form marked by the impressive dynamics of a track like “Luxurious Fragment (in Two Parts)” which requires a particular commitment of the listener to catch all the small nuances of the sound which border lowercase music which will be formalized years later.
This are true masterpieces which have written a piece of history of ambient music so it’s an essential release for those who haven’t this albums in their collection. Absolutely recommended. ” Chain D.L.K. – USA

Dark Entries reviews THE TRILOGY

“9 out of 10 rating !!

Dirk Serries is een man die in onze reviewsectie erg vaak de revue passeert. We leerden de man uiteraard kennen via het legendarische Vidna Obmana, waarvan onlangs bij Zoharum het terugblikkende ‘The Trilogy’ heruitgegeven werd.

Maar laat ons beginnen bij het begin…

De eerste releases onder de Vidna Obmana moniker verschenen halverwege de jaren 80 en werden gekenmerkt door zeer rauwe industrial geluiden. Bij het begin van het volgende decennium besloot Serries het roer om te gooien en zich te richten op rustgevende ambient klanken met subtiele ethnische ondertonen.

Een slimme zet, zo bleek, want met de eerste drie albums in deze nieuwe stijl (Passage In Beauty (1991), Shadowing In Sorrow (1992) en Ending Mirage (1993) werd zijn bekendheid er alleen maar groter op.

Het Amerikaanse label Relic bracht deze drie sleutelalbums in het werk van Vidna Obmana drie jaar later in een driedubbele cd box samen uit.

Exact hetzelfde dus als wat Zoharum, bijna 25 jaar na datum na het verschijnen van het laatste deel uit deze trilogie, heden ten dage doet.

Verrassend genoeg geen extra tracks, wat bij heruitgaves toch meestal het geval is. De enige extra is dat de nummers op deze nieuwe Trilogy versie een nieuwe grafische vormgeving kregen en het geluid door Series voor de gelegenheid opnieuw geremastered is.

Komt ook nog eens bij dat zowel de afzonderlijke albums die deze trilogie uitmaken, als de eerder verschenen verzamelbox lang onbeschikbaar waren, of indien wel te koop, hoge prijzen bereikte op veilingsites. Gelukkig denkt Zoharum dus ook aan uw portemonnee, en heeft er samen met Hybryds weer een paradepaard van eigen bodem bij.

Over Hybryds gesproken: op het afsluitende nummer (een vocal reprise van het nummer ‘Mellow At Heart’) van Ending Mirage (en dus ook van deze The Trilogy) horen we Yasnaïa (in die tijd actief aan de zijde van Magthea) nog eens haar schitterende zelve wezen.

U herinnert zich misschien ook nog de cd Soundtrack Voor Het Aquarium, die Vidna Obmana en Hybryds samen maakten, en die nonstop afgespeeld werd in het aquarium van de Antwerpse Zoo, begin jaren 90?

The Trilogy is goed voor meer dan 3 uur zeer rustgevende ambient, met lichte ethnische invloeden en hier en daar een ondertoon die niet van de nodige dreiging gespaard is gebleven, om het geheel opwindend te blijven houden, en dit verspreid over een totaal van 20 tracks.

Hoewel deze nummers uitblinken in wat wij als schoonheid bestempelen, zijn ze echter ontstaan door een gevoel van ontevredenheid…. Het hoe en waarom hiervan kan je netjes nalezen in de zeer uitgebreide liner notes die deze driedubbelaar vergezelen. Verder schrijft Tobias Fischer er ook over de ontmoeting tussen Serries en Magthea, Radio Centraal, en het feit dat Antwerpen in die periode een van Europa’s meest opwindende plekken was voor compromisloze elektronische muziek.” Dark Entries – Belgium

VITAL WEEKLY reviews

DIRK SERRIES – EPITAPH (2CD by Consouling Sounds)
DIRK SERRIES & COLIN WEBSTER – GARGOYLES (CD by Raw Tonk Records)

“While the title ‘Epitaph’ suggests something else, Dirk Serries says goodbye to ambient, but only for now. On the cover he writes that he has been producing ‘vintage ambient’ (his words) for thirty years and that was as Vidna Obmana when he used synthesizers, and with a guitar as Fear Falls Burning and later on under his given name, but it’s time to move on new challenges. Perhaps a bit odd, me think, that he says on the cover “Epitaph is therefore my finest collection of ambient pieces to date”.
The word ‘therefore’ seems a bit odd, and also to say this is the finest could mean the rest of his previous, vast output isn’t as good? Armed with a guitar and sound effects and playing it lived, going straight into the computer. Ten pieces, spanning some ninety minutes of music and Serries delivers what he can do so well, indeed for thirty years. Long sustaining pieces of guitar music, which could just as easily pass on as something played on a synthesizer. And sometimes it sounds indeed very much like a guitar indeed, such as in ‘Formations Of Grace’. Serries waves together long form tones and it moves glacier like around. Slow and massive. Is this the finest collection to date of his ambient
music? I find that very hard to say. Over the years I heard a lot of music by Vidna Obmana, even when it was still hard-core noise in the mid 80s, and also quite some Fear Falls Burning, yet not all of it, so who am I to tell if this is the finest? It is however a very solid work, with Serries knowing exactly what he does and he does that very well, but he has been delivering consistent high quality ambient for many years. He leaves (if he leaves at all, of course) ambient on a very high note.

So what is Serries going to do? That is a bit of a rhetorical question as we already know that since a couple of years he’s also into producing improvised music (see also Vital Weekly 1110 and 1101 for more work in that direction) and one of the persons he regularly plays with is Colin Webster, who handles alto and baritone saxophones. On June 11th 2017 the two of the met up in a studio in London and recorded the seventeen pieces on ‘Gargoyles’. That may sound like a lot of music, but it all happens within the space of twenty-seven minutes. The shortest is 1:01 and the longest 2:20; that is almost punk rock like, and while some of this is certainly chaotic and strange, I don’t think the two set out to create something wild necessarily. It is more about to create something full energy within a very limited time span. There is something Zen like about it. A controlled burst of energy if you will and once that is done, it is time for the next one. The level of control is also to be found within the use of the instruments. Both are recognizable as guitar (without many effects, I would think) and the saxophones,
but especially Serries doesn’t play his teacher ever told him (assuming he had a teacher of course).  Scratching, plucking and hitting, mainly on the fret board, while Webster plays mostly short notes, fierce and loud, or introspective and spacious. Everything is recorded in a very direct way, which makes that the music is very much in your face, but that is what makes this also quite enjoyable. This is overall an excellent improvisation duet.” Vital Weekly – The Netherlands

THE TRILOGY reviewed

“Polish label Zoharum use a vast amount of their catalogue to re-issue old works next to releasing brand new music, which I think is a good thing. I won’t go into the argument that it would be better to just release new music all the time, as especially in the case of Vidna Obmana’s trilogy, works are concerned that I haven’t heard in a long time. So perhaps it is not that odd to start there. I knew (and met) Vidna Obmana’s Dirk Serries ever since his earliest days when he was one of the boys doing noise. For me it came as quite a shock when he turned all-ambient at the turn of the 80s. It was a slow process, which first manifested itself very defined on ‘Gathering In Frozen Beauty’. At least
that’s what I remember, but quickly lead to ‘Revealed By Composed Nature’ and then the three individual releases, which are now part of this box, being ‘Passage In Beauty’ (1991), Shadowing In Sorrow’ (1992) and ‘Ending Mirage’ (1993). These three albums belong very much together as one thing, sonically and musically and have been re-issued as a triple box by Relic in the mid-90s. Now Zoharum does it again and it brings back some of the delights I heard so long ago, while working in a record store. Maybe I reviewed some of these in the fanzine that is the predecessor of Vital Weekly,
but was too lazy to find evidence of that. Just over three hours of ambient music, the perfect soundtrack to a somewhat chilly spring day, especially for an early morning soundtrack, when there are very few cars around and the birds sing. Some of that chilly weather is reflected in the eerie, long sustaining tones of Vidna Obmana. On the first two albums they sound like stretched out and slowed arpeggio tones on digital synths that the noise boys couldn’t afford, but in a somewhat mid-range frequency range. On ‘Ending Mirage’ there is a bit more room for the low end of the sound. The very deep end
seems not yet to be part of it, and it’s the perfect soundtrack for an ambient household. This is music that should be played at a medium to low(-er) volume and given the opportunity to gentle fill your space; not loud, not soft, not immersive but present. Of the three works ‘Ending Mirage’ is the most matured one of this early ambient phase, allowing what seems to be field recordings and long fade-ins and fade-outs, making the pace slower and ever more spacier in approach. This is a most welcome re-issue.” Vital Weekly – The Netherlands

EPITAPH reviewed

“5 stars ! A Man Of Many Talents: Der Belgier Dirk Serries war in den vergangenen Dekaden unter eigenem Namen oder mit Projekten/Kollaborationen wie den Noise-Jazzern Yodok III und unter seinen Drone-Pseudonymen Microphonics, Vidna Obmana, Fear Falls Burning oder – zusammen mit Steven Wilson – Continuum zugange, darüber hinaus hat er unter anderem mit Godflesh/Jesu-Mastermind Justin Broadrick und dem amerikanischen Komponisten Steve Roach zusammengearbeitet und die Bühne mit den Indie-Bands Low und My Bloody Valentine geteilt.
In diesem Jahr steht Serries‘ fünfzigstes Wiegenfest an, wie auch Consouling Sounds zehnjähriges Dienstjubiläum feiert, was liegt näher, als die Sektkorken zur gemeinsamen Sause knallen zu lassen: Im April veröffentlichte das Genter Label für Experimental-Musik, Postrock und Artverwandtes eine feine Doppel-CD mit einer opulenten Sammlung aus zehn gedehnten Instrumental-Arbeiten des Musikers, der hier seinen expliziten Hang zur abstrakten Ambient-Musik dem Vernehmen nach final zelebriert. Dirk Serries selbst merkt in den Liner-Notes zur Veröffentlichung an, dass die Arbeiten den Stand der Klangforschungen nach über 30 Jahren Zweifeln, Frustrations-Momenten und vielen Ups und Downs zu seiner Vorstellung von Gitarren-Ambient und verfremdenden Electronica-Elementen dokumentieren, gleichsam ein Ende des Weges markierend mit Ausblick auf zukünftiges, weiteres Vordringen in individuell unerforschte Gebiete der Experimental-Musik, im Geiste einer lebenslangen tonalen Entdeckungsreise.
Direkt in den Computer eingespielt mit der E-Gitarre und ergänzt durch gesampelte Drone-Elemente, entstanden über neunzig Minuten improvisierte Melancholie, zum Innehalten gebietende Space-Reflexionen, die in hellen Klangfarben wie dunklem, unterschwelligem Rauschen und allen weiß-grau-schwarzen Schattierungen dazwischen in den Orbit driften und zum genauen Hinhören zwecks Erspüren der charakteristischen Nuancen gemahnen. „Epitaph“ ist weit von herkömmlichem Gitarren-Ambient entfernt, Serries abstrahiert, verfeinert und verfremdet den ursprünglichen Saiten-Anschlag zu synthetischen wie trotz Transformation organisch klingenden Sound-Scapes, die, einmal mit der verdienten Aufmerksamkeit und Konzentration bedacht, einen unglaublichen, Sucht-entfachenden Sog entfalten.
Wohin Genius in Verbindung mit Studiotechnik und handwerklicher Finesse Dirk Serries zukünftig führen, man darf wie stets bei diesem Musiker gespannt sein, mit dem letzten Kapitel der Bestandsaufnahme seiner experimentellen Ambient-Vergangenheit ist ihm zweifellos ein höchst gelungenes und hochspannendes Zwischenbilanz-ziehen geglückt.” Gerhardemmerkunst – Germany

OPDUVEL reviews EPITAPH

epitaph

“Dirk Serries wordt dit jaar 50 en hij maakt al meer dan 30 jaar in het openbaar muziek. Aanvankelijk deed hij dat onder noemer vidnaObmana (waarvan het eerste werk, The Ultimated Sign of Burning Death, stamt uit 1984) en later als Fear Falls Burning of onder zijn eigen naam. Serries kan worden gezien als een pionier in het ambient-genre, iemand die in de door synthesizers gedomineerde ambientwereld de gitaar als hoofdinstrument ging gebruiken en die altijd zijn eigen koers is blijven varen.

Nadat de Belgische gitarist door in Noorwegen aan te schuiven bij Tomas Järmyr en Kristoffer Lo (als Yodok III) op het spoor van improvisatie werd gezet, is de muzikale interesse van Serries steeds meer gaan verschuiven richting vrije improvisatie. De perfectionist die zijn soundscapes met grote precisie in elkaar draaide, veranderde in een vrij denkende en spelende muzikant en dat opende nieuwe muzikale  wegen.

Nadat Serries twee jaar geleden zijn Microphonics-serie afrondde, vindt hij het nu tijd om afscheid te nemen als solo-ambientmuzikant. Niet omdat hij afstand neemt van zijn verleden, maar om ruim baan te maken voor andere muzikale paden, zoals bijvoorbeeld zijn werk met Kodian Trio en Yodok III. Helemaal afscheid nemen van ambient doet Serries overigens niet. In bijvoorbeeld Scatterwound en Yodok III speelt hij ook drones, maar dan als onderdeel van gezamenlijk geïmproviseerde muziek. Epitaph is echter wel zijn zwanenzang als solo-ambientartiest.

Consouling Sounds herkent en erkent gelukkig de grote waarde die Serries als muzikant heeft. Niet alleen zorgde het label ervoor dat Epitaph als dubbelelpee en dubbel-cd is verschenen, ook werd op instigatie van Consouling op 8 april jl. in de AB in Brussel een avond gewijd aan de muziek van de gitarist, waarbij Serries speelde met onder andere Scatterwound, Fear Falls Burning en Yodok III.

Serries pakt op het album, dat ruim negentig minuten in beslag neemt, op grootse wijze uit, kwalitatief en kwantitatief gezien. De door hem in afzondering geïmproviseerde soundscapes moeten het niet hebben van het grote gebaar en dus ook niet van bombast, luide climaxen of ondoordringbare geluidsmuren. Met slechts gitaar en effecten smeedt Serries zijn instrumentale werken tot emotievolle en indrukwekkende muzikale landschappen, die je als luisteraar niet onberoerd kunnen laten. Hij heeft het al veel vaker gedaan, maar iedere keer komt de muziek toch weer hard het gevoelskanaal binnen.

Hij heeft daar deze keer geen inleiding voor nodig. Direct aan het begin van opener ‘Spectral Grey Walls’ is het raak. Met een paar gitaarlagen weet Serries een muzikaal landschap neer te zetten dat rijk is aan gevoel en dat de fantasie van de luisteraar prikkelt. Door het laten opkomen en wegsterven van klanken krijgt het stuk beweging. Het stuk klinkt gelijkmatig maar toch gebeurt er constant iets, doordat Serries texturen laat verschuiven en nieuwe gitaarklanken naar voren laat komen waar andere naar de achtergrond verdwijnen.

Veel van wat in de vorige alinea is beschreven, gaat ook op voor de andere stukken op Epitaph. Je zou het album ook als één atmosferisch geheel kunnen beschouwen, maar dat doet tekort aan de variatie die Serries aanbrengt, want ieder stuk heeft binnen de bandbreedte zijn eigen unieke karakter door de manier waarop de muzikale lagen worden aangebracht. Zo weet de gitarist in ‘Shining Form Constellation’ zijn instrument soms als een fluit te laten klinken en is de achterliggende drone veel grover dan die van het openingsstuk. In ‘Alternation and Return’ is die zelfs noisy en fungeert de drone als een gitaarstorm waarop de andere klanken worden meegevoerd.

Overeenkomsten tussen de verschillende stukken is de melancholieke sfeer, maar daarbinnen blijken veel kleurschakeringen te bestaan. De hoge klanken in combinatie met de onderliggende, langzaam verschuivende lagen in bijvoorbeeld  ‘Eaves in Dusk’ laten een weemoedige indruk achter. In ‘Torrential Aether Shadows’ is de melancholie wat milder en gloort er hoop. Daar staat de luide dreiging van ‘Formations of Grace’ tegenover, die weer in contrast staat tot de meer berustende sfeer van ‘And All The Murmur Fell’. De muzikale aanpak is steeds minimaal, maar het sorteert maximaal effect.

Waar de muziek van veel ambientmusici rust brengt en een meditatief karakter heeft, zijn de soundscapes van Serries enerverende gebeurtenissen. Het luisteren naar Epitaph is dan ook een intense beleving. Je zou Serries kunnen zien als abstract schilder die met een paar nauwgezette streken een wereld aan emoties oproept. De gelaagde muziek komt diep binnen en bepaalt je gemoedstoestand. Het is subliem gedaan en daarom is het jammer dat het een afscheid betreft. Serries’ andere muzikale projecten zijn echter ook zeer de moeite waard. Blijven volgen dus.” Opduvel – The Netherlands

Spontaneous Music Tribune reviews

“Webster! Serries! … and Verhoeven! Two duos like love triangle!

Belgijski gitarzysta Dirk Serries gości na Trybunie niezwykle często, przy czym nasze ostatnie zainteresowania koncentrowały się głównie na jego dokonaniach na polu dark ambient, drone and electronic.

Czas zatem najwyższy, by powrócić do estetyki swobodnej improwizacji, która zdaje się być main occupation muzyka od przynajmniej 4-5 lat.

Okazja jest wyśmienita, gdyż całkiem niedawno ukazała się duetowa płyta Dirka z innym ulubieńcem redakcji, brytyjskim saksofonistą Colinem Websterem. Wrażenia z opisu ich płyty, uzupełnimy recenzją kolejnego duetu gitarzysty, tym razem z kontrabasistką Martiną Verhoeven, przy okazji jego partnerką życiową. Przede nami dwie krótkie, ale jakże pikantne improwizacje w pełnym gazie!

Dirk Serries & Colin Webster Gargoyles (Raw Tonk Records, 2018)

Londyn, Soundsavers, czerwiec 2017; Colin Webster – saksofon altowy i barytonowy, Dirk Serries – gitara elektryczna; 17 improwizacji, niespełna… 27 minut.

Siedemnaście mgnień wiosny, tyleż odpalonych lontów, tyleż niebywałych eksplozji mocy, energii i ludzkich emocji. Posmakujmy każdej części. Pierwszy, to brutalny atak fonii bez brania jeńców. Grzmoty gitary, twarde mlaśnięcia altu. Noise for ever! Drugi, jakby krok wolniej, o ton ciszej. Prychanie barytonu, strunowy taniec na gryfie. Fraza za frazę, niczym wet za wet. Zapasy w stylu wolnym, niemal Machine Gun – tyle, że 50 lat później! Trzeci, to wysoki, zadziorny alt, tuż obok gitara płynnie surfująca. Kooperatywnie, gwałtownie, ale także niezwykle zmysłowo. Czwarty – powrót grzmotów z gryfu. Saksofon zdaje się wisieć na pojedynczej dyszy. Industrial w pełnej krasie, niczym Throbbing Gristle na wakacjach. Webster jakby na przekór, szuka na dnie tuby pokrętnej melodii. Piąty, to znów tylko szkic, rodzaj framework, całowanki i kropelkowanie – usta w usta, pięść do pięści. Szósty sprawia, że marszruty obu muzyków zacieśniają się. Zwarcie w półdystansie, jakby obaj grali już tylko jeden, wspólny wielodźwięk. Siódmy, to przeciąganie liny. Ciężki baryton, delikatna gitara, która jednak raz po raz iskrzy i eksploduje. Ósmy – noise na wysoko! Regulujemy odbiorniki. Czad, mrok, krew. Dziewiąty dla odmiany, to miłosne zaloty po krótkiej burzy z piorunami. Woda w szuwarach, strach w oczach – intensywne, zmysłowo, imitacyjnie, na wysokości. Techniczne fajerwerki. Dziesiąty, to cisza po zmroku. Muskanie strun, suche dysze. Gest za gest, krok w krok, na wdechu, po prostu doskonałe! Perła! Jedenasty – powrót grzmotów na gryfie, krótkich, nanosekundowych. Colin gwałtownie przedmuchuje omszałe dysze, czyni to zamaszyście, z krwią na palcach. Dwunasty! Noise! Powerfull boxing! Wulgarny znój, pełen krzyku. Na gryfie iskrzy się jak w Czernobylu, tuż przed wybuchem jądrowym. Alt zdaje się być dosadniejszy niż baryton. Tygrysia zwinność, śmierć w oczach. Trzynasty – palcówki, całusy, pętlące się struny. W żyłach muzyków pulsuje gęsta, gorąca krew. Czternasty – sprzężenia i charkot, niczym dwa oblicza tej samej piękności, smukłej od głowy do samego dołu. Waga ciężka! Harsh-heavy-rock! Piętnasty – muzycy ponownie szukają hałasu, stosując akustyczne grepsy (choć Dirk nieustannie podłączony jest do prądu!). Rodzaj meta akustyki? Sucha, pokrętna sonorystyka. Moc pięknych dysonansów. Mistrzowki alt w wysokim rejestrze. Jakże długa ekspozycja, pełne dwie minuty! Szesnasty, grzmoty gitary wtryskują się w otchłań tuby barytonu. Znów głośno, gotycko, jakże nieromantycznie! Siedemnasty – sucha tuba, metalicznie rezonujący gryf. Nieustannie ciało w ciało, zawsze wspólnie, bez sekundy ekspozycji solowych. Wstrząsający konkret! Niczym strach przed wiecznym potępieniem! Tylko ból! Tylko ekstaza!

Martina Verhoeven & Dirk Serries Citadelic (Nachtstück Records, 2017)

Gent, Belgia, koncert na Festiwalu Citadelic, czerwiec 2016; Martina Verhoeven – kontrabas, Dirk Serries – gitara elektryczna; 1 trak, 36 minut z sekundami.

Ze smyka, bardzo nisko, silne pociągnięcie, tuż obok szmer gitary, pojedyncze błyski, smugi dźwięku. Dialog, choć słuchać ptaki w oddali (field recordings?). Rodzaj call & response. Drobne zadziory, wymiana zdań niekoniecznie o pogodzie. Szczypta imitacji, sporo urywanych fraz. Dirk zaczyna pętlić się na gryfie. Jakby jazzowe free improv, ale bez synkopy i odrobiny swingu. Martina także silnie naenergetyzowana. 7 minuta, gitarzysta także sięga po smyczek. Fragment zdaje się być dużo spokojniejszy od wstępu. Szukają wspólnego języka, udanie, choć bez nadmiernych emocji. Koncert muzyki dawnej w krypcie pełnej wampirów! 10 minuta – muzycy są już bardzo blisko ciszy, mruczą sobie do uszu. Ze stanu bezfonii pierwsza wychodzi Martina, piękną smyczą ekspozycją. Dirk imituje metalicznym tembrem. Narracja toczy się wartko, małżonkowie nie spuszczają z siebie wzroku. Stan permanentnej interakcji. 17 minuta, sporo akcentów perkusjonalnych na obu flankach. Kolejne zejście w spokojniejsze rejony. Gryf Serriesa pulsuje elektroniką. Martina rzeźbi upalony barok. Piękne! Ciągle lepią się do siebie imitacyjnie, bez względu na oferty i wzajemne podpowiedzi. 20 minuta – Dirk skwierczy na stojąco, Martina drumminguje na strunach. 25 minuta, to dialog jazzowej gitary i zmutowanego, szorstkiego pizzicato na kontrabasie. Jakby nagle zagubili głębsze brzmienie. Gadają ze sobą niebywale konkretnie – same inwektywy! Oczekiwanie na konsensus ciągnie się w nieskończoność. Dialog staje się dość molekularny i drepcze w kierunku ciszy. Tłumi się i wybrzmiewa (31 min.). Dirk zdaje się snuć finałowy pasaż w estetyce sustained piece. Czyni to cicho i niezwykle subtelnie, ledwie muska struny, poleruje, onirycznie brnie do końca. Martina szuka na gryfie punktu zaczepienia i stawia na imitacje – jakże dobry to pomysł! Finał płyty staje się przez to niezwykle błyskotliwy.” Spontaneous Music Tribune – Poland