Month: January 2015

textura reviews

YODOK III – the sky flashes, the great sea yearns

“Yodok III members Serries, drummer Tomas Järmyr, and flugabone and amplified tuba player Kristoffer Lo stoke a particularly ferocious fury on the double-vinyl set The Sky Flashes. The Great Sea Yearns., whose four improv-driven sides (the side-long pieces range between nineteen and twenty-five minutes) were birthed in Belgium over three days in June 2014. Naturally, a twenty-minute running time allows a given piece ample time to develop, and the trio undertakes its journeys with patience and deliberation; as one might expect, the music often undergoes a steady build that sees it emerging from peaceful quiet and eventually reaching a state of incredible fury. Serries, as long-time listeners familiar with his work already know, isn’t an electric guitar soloist in the conventional sense but instead someone more interested in textural soundsculpting. On the ninety-minute collection, his effects-enhanced guitar generates swelling masses that ripple in tandem with Lo’s muffled horn tones, while Järmyr produces an ever-inventive flurry of percussive colourations. One of the more interesting things about the project is that it upturns the standard approach where the guitarist is the primary soloist; in Yodok III’s case, it’s Järmyr who solos most. Also interesting is the fact that the drummer never plays conventional beat patterns; like Serries, Järmyr is primarily concerned with colour, texture, and atmosphere.

The first side’s “Watching the Stone of Celestial Flaw Rush Down” makes perhaps the strongest case for the trio’s approach, especially when the hellacious pitch the musicians rise to is, frankly, awesome. Though Järmyr’s volcanic attack during the piece’s last eight minutes beggars belief, so too does Serries in the way he matches the drummer’s ferocity with his own wail. Mindful of pacing, the group wisely dials down the intensity on side two’s “In a Realm of Wander Behold the Fleeting Shadows Exclaim in Delight” for a more becalmed meditation. With the drummer playing understatedly, Serries’ textural layers occupy the spotlight, though the balance between the three gradually evens out as the piece swells in volume and Järmyr’s and Lo’s contributions grow more conspicuous.

On album two, “For Seconds He Felt the Grandeur of Devastation” sees the drummer first playfully working through his percussion arsenal whilst accompanied by ambient guitar ripples before turning to his kit as the material expands in scope. As the piece enters its final third, his playing grows ever more aggressive until it matches the opening side’s intensity level. Side four’s “Together We Transcend Into This Wreckage Called Heart” slowly emerges from a thick windstorm to cap the recording with slow-motion horn tones, guitar washes, and furious drum flourishes. By the time the album’s end is reached (if not before), it’s clear that The Sky Flashes. The Great Sea Yearns. doesn’t slot itself easily into any one genre, be it free jazz, rock, ambient, or otherwise. Instead Yodok III’s music embodies some distinctive and powerful hybrid of all of them.” Textura – Canada

DIKEMAN/SERRIES – cult exposure

“Ever explorative, Serries teams up with saxophonist John Dikeman (Cactus Truck, Universal Indians, etc.) for the single-album release Cult Exposure, recorded like the Yodok III set in Belgium in 2014 but in this case during two days in April and July. Two pieces per side are featured on the release, which also originated out of improvisations. In contrast to the genre-defying The Sky Flashes. The Great Sea Yearns., Cult Exposure has strong ties to the avant-garde jazz tradition, specifically by way of Dikeman’s free-spirited playing. As if to declaim his soloistic presence on the recording, he opens the first piece, “The Monolith Song,” with two minutes of unaccompanied playing before Serries enters with fuzz-toned smolder to complement his partner’s robust attack. Lunging often into an upper register, Dikeman squeals and wails throughout the piece in a possessed manner reminiscent of kindred firebrands from the ‘60s. Somewhat peaceful by comparison, the funereal title cut finds the musicians engaged in a more balanced dialogue, with each responding to the expressions of the other, even if they both play uninterruptedly for much of it. Even more peaceful is “Whisper Edge,” where Serries’ restrained chords and Dikeman’s purring phrases exhale for fifteen calming minutes. Not surprisingly, the two amp up the activity and energy levels for the closer, “The Monolith Song II,” which revisits the free jazz-styled flavour of the opener and makes for a blustery finish to an album that long-time Serries listeners might regard as a surprising though not unwelcome addition to his discography.” Textura – Canada

Advertisements

YODOK III returns to Dokkhuset

Proud to announce that YODOK III will return to Trondheim for a special event concert at Dokkhuset on May 15th 2015. This special event will be highlighted by seperate solo concerts by each YIII member : Kristoffer Lo, Tomas Järmyr and Dirk Serries, to finally go into catharsis with full-length YODOK III live ritual. To celebrate this today we launch this magnificent dance film, directed by Sergio Gridelli, featuring ‘In A Realm Of Wander Behold The Fleeting Shadows Exclaim In Delight’ from YODOK III’s new double album on Tonefloat’s New wave of jazz.

Kindamuzik reviews YODOK III

“Het onmogelijke doen alsof het niets is. En de magie gaat gewoon door. Dirk Serries, Tomas Järmyr en Kristoffer Lo hebben vorig jaar al de mooiste plaat van het jaar gemaakt, en nu is 2015 pas enkele weken oud en is er al een nieuweling. Een massieve, magistrale dubbel lp. We zeggen het maar vast in de paar eerste regels, dan is duidelijk dat wederom met superlatieven gestrooid gaat worden alsof ze gratis worden weggegeven. En dat terwijl YODOK III het ons dit keer een stuk moeilijker maakt dan op het debuut.

Het drietal neemt ruim de tijd om hun exploraties tot wasdom te laten komen. Vier tracks in bijna 90 minuten: kwantitatief een hele kluif, en alleen maar te verhapstukken als het kwalitatief minstens dezelfde grote hoogten bereikt. Track een (‘Watching the Stone of Celestial Flow Rush Down’) begint wat dat betreft lichtjes aarzelend: de eerste tien minuten zijn erg subtiel, een beginnende zoektocht, ontspannen van toon. En dan is daar plots die omslag: ongemerkt aan komen sluipen maar effectief als een moker. De intensiteit en spanning gaan van het een op het andere moment naar standje twaalf op een schaal van tien, en dat heeft niets met volume te maken. Nee, het is de synergie tussen Serries, Järmyr en Lo die de muziek van “heel mooi” naar “fabelachtig en geniaal” transformeert. Het afsluitende thema op de flugabone van Lo is van zulke onaardse schoonheid dat de tranen in de ooghoeken ongewild opwellen. En dat is alleen nog maar de openingstrack.

Het is welhaast niet te geloven hoe het drietal elkaar aanvoelt, hoe natuurlijk en zuiver de improvisaties verlopen, hoe constant het sublieme wordt gezocht en gevonden. Ook als de basis een drone is, blijft de volle achttien minuten de spanning tastbaar. Ook als ze 25 minuten lang abstract schetsen over en weer lijken te schieten, blijft de schoonheid nauwelijks draaglijk. En naarmate afsluiter ‘Together We Tanscend into This Wreckage Called Heart’ vordert, blijkt dat YODOK III ondanks al het voorgaande de overtreffende trap toch nog weet te vinden. Het onmogelijke toch doen. Alsof het niets is. Dat is YODOK III.” Bas Ickenroth/Kindamuzik – The Netherlands

Gonzo Circus reviews The Origin Reversal

Eindeloze vernieuwing in cycli van zeven jaren, lijkt Dirk Serries op het lijf geschreven. Het is intussen alweer zeven jaar geleden dat hij de ambient van vidnaObmana ruilde voor gevarieerde experimenten met gitaren, drones en minimalisme. Met The Origin Reversal maakt hij thans een fusie die zowat zijn hele muziekvisie (uitgezonderd de noisy beginjaren) lijkt te overkappen. Enerzijds horen we een opmerkelijke terugkeer van de ijle en meditatieve vidnaObmana-sound, anderzijds blijft het bronmateriaal beperkt tot zegge en schrijve één gitaar enkele effectenpedalen. Deze wetenschap maakt het nog opmerkelijker wat op dit album gepresenteerd wordt, en het amuseert ons dat Serries blijkbaar ook zonder electronica zij karakteristieke ambient sound perfect kan vatten: wat zou er gebeuren indien we hem een triangel in zijn handen stoppen? Ook sfeermatig is het aangenaam thuiskomen in een transparante wereld, waar hypnotiserende tracks langer dan twintig minuten mogen uitwaaieren, en geesten zich traag door dode luchtlagen voortbewegen. Goedaardig of kwaadaardig hangt van jouw eigen gemoedsgesteldheid af, want net als de hoesfoto van Martina Verhoeven, straalt de muziek van Serries tegelijk hoop en dreiging uit.” Gonzo Circus – Belgium.

A Closer Listen’s wonderful review

YODOK III – The Sky Flashes, The Great Sea Yearns (2xLP)

“Dutch label Tonefloat defines itself as “a new wave of jazz,” but the new album from the trio YODOK III offers everything a classic post-rock fan might want: luxurious builds, crushing crescendos and the most cavernous guitar work this side of GY!BE. We are well aware that most reviewers reference that band when writing post-rock reviews, which is why we do it only when fitting.

Even a surface glimpse reveals the pedigree. This is a double vinyl album totaling four songs in length, with a running time of 90 minutes. The song titles are almost as long as the tracks, but they possess a poetry of their own. The best: “together we descend into this wreckage called heart.” Each track takes a while to build, but by the ending is absolutely devastating. It’s a good ten minutes before the drumming becomes overt on the opening piece; then again, that’s only halfway through the track. One suspects that this is an album best heard live, but if not, it’s a speaker album instead of a headphone album; otherwise, one would do serious damage to one’s ears, turning up the prologues and being crushed by the finales.

A unique combination of instruments creates an otherworldly aura. Guitar and drums are present as expected, but also amplified tuba and flugabone (marching trombone). By the fifteenth minute ( ! ) of “watching the stone of celestial flaw rush down”, the drumming has become frantic while the horns exude an unrattled calm. A couple minutes later, it’s all-out cacophony. The overall impression is of peace in the midst of chaos, a frustrated turbulence attacking, but not defeating, a centered mind. And then it’s time to flip the vinyl, to reset, to start again. For now, one may only procure a digital copy by purchasing the vinyl, a choice that may be financially foolish yet artistically wise, as it preserves the trio’s intention: one is meant to listen to these songs all the way through.

The very existence of such a product – long album, extended tracks, vinyl only – is a counter-proposal to the modern way of life. Industrialized humans are discovering that their free time is shrinking, their attention spans are fracturing, and their stress levels are increasing. Who has the time to listen to such a thing? one might ask. Who has the time to read a book? Who has the time to watch a sunset? And yet, hidden rewards await those with patience. Sure, one could fast-forward to the last four minutes of “in the realm of wander behold the fleeting shadows exclaim in delight” and enjoy the fullest section of the piece, but that would be like taking a picture of the aforementioned sunset instead of watching the sunset. In short, the accumulated sense of transcendence would be lost – in fact, imperceivable. This is a fact that GY!BE, YODO KIII and other slow-building, thick-timbred bands understand: the journey may not be the destination, but the destination is nothing without the journey.

By the end of the set, one realizes that one has experienced something profound. By allowing the music to unfold at its own pace, one has caught a glimpse of a different way of life, one in which time is subservient to flow. And so, perhaps this is free jazz after all: less a breaking of musical boundaries than a decision to ignore them altogether. As a result, YODO KIII has captured something deeper, even ancient, forging a spiritual connection through touch and breath. (Richard Allen)” A Closer Listen – UK

Norwegian Adresseavisen reviews

“5/6 rating ! Naturens Dramatikk. Kristoffer Lo, Tomas Järmyr og Dirk Serries trives best i åpne landskap.  Å sette ord på instrumentalmusikk er ikke nødvendigvis det letteste man kan ta seg til. Dette kan gjøre seg gjeldende både hos artister (tenk enkelte av Jaga Jazzists grelleste låttitler) og musikkskribenter. I sistnevnte tilfelle er det jo da greit at Yodok III nå har gjort litt av jobben for meg med sitt første titulerte album.

På «The Sky Flashes, the Great Sea Yearns» høres det virkelig ut som om himmel og hav er satt i bevegelse mens vi får servert musikalske manifestasjoner av så vel lynglimt som lengsler. Bølger som ruller sakte inn over et langsomt eroderende landskap er et sentralt bilde som gjentatte ganger manes fram i løpet av albumets nitti minutt.

Yodok har aldri vært gruppen som har lagt bånd på seg (deres andre utgivelse som duo fyller eksempelvis cd-formatet til randen), men vi kan virkelig høre de utfolde seg her på sitt første dobbeltalbum. Paletten er utvidet, vi får mer elektroniske forvridninger og forskyvninger, ytterligere intensitet på topp, mens de overordnede låtstrukturene med langsomme oppbygninger mot forløsende klimaks fortsatt ivaretas. De tilbakelente ambient-aktige strekkene låter rikere og mer komplekse mens de mer intense partiene strekker seg stadig nærmere støyen og frijazzen.

Til tross for alt dette mister Yodok III aldri blikket for strukturen og melodilinjene som binder albumets fire lengre spor sammen i en større helhet. De tålmodige kan fortsatt grave seg langt ned i det enorme detaljnivået, mens plata kan tjene som auditivt velbehag om man henstiller det til bakgrunnsmusikk.

Det er som om trioen stiller med ytterligere selvtillit etter fjorårets debutalbum, både i egne individuelle ferdigheter og på prosjektets grunnleggende kvaliteter. Det er mektige opplevelser Yodok III byr på her de nå opererer et sted mellom en form for abstrakt post-rock, jazz, ambient og drone, men det er da også sjeldent halvannen time går så raskt og gir meg så mye.

Det er ikke ofte man sitter i starten av januar med vissheten at det er en av årets beste utgivelser man skriver om, men det gjør jeg altså her.” Adressa – Norway

DARK ENTRIES & DRAAI OM JE OREN REVIEWS

YODOK III – The Sky Flashes, The Great Sea Yearns (2xLP, Tonefloat’s New Wave Of Jazz 2015)

“8,5/10 rating ! Het project Yodok begon in 2008 als een samenwerking tussen twee Noorse muzikanten: drummer Tomas Järmyr en tubaspeler Kristoffer Lo. Hun muzikale interesses en evolutie kan je afmeten door de namen van de artiesten op te sommen die daar een rol in hebben gespeeld. De eerste – die eigenlijk onlosmakelijk is verbonden met hun Noorse generatie – is die van Burzum. Daarna kruisten ook Cult Of Luna, Sunswitch, Pelbo, Switchblade en Fear Falls Burning hun pad. Die laatste vormt het bindmiddel met de Belgische gitarist Dirk Serries die de trio bezetting van Yodok III vervolledigt. Na het zien van een video van Fear Falls Burning besloten Järmyr en Lo Dirk Serries uit te nodigen naar hun thuisstad Trondheim om er samen te musiceren. Wat resulteerde in een opmerkelijk debuut, ‘Yodok III’ dat verscheen begin juni vorig jaar. Een opvolger voor die eersteling liet niet lang op zich wachten. Deze elpee die ‘The Sky Flashes, The Great Sea Yearns’ werd gedoopt laat zich alweer niet gemakkelijk omschrijven. Het meest voor de hand liggend lijkt me nog het aanreiken van sleutelwoorden waarmee de luisteraar zelf aan de slag kan. Puurheid, expressie, trancedent, nuance, eenzaamheid, religie, transformatie, abstractie, levenskracht, manipulatie, improvisatie, cirkelbeweging, emotie, beroering, sensatie. Een draaikolk van woorden die zich impulsief onttrekt aan deze muzikale maalstroom. Opgebouwd uit vier verschillende fragmenten die zowel kunnen samen gaan als alleen staan. Muziek die zowel overweldigend als bezadigd, intens als afgemeten, woest als rustgevend klinkt en je laat verlangen en dromen van verre reizen en adembenemende landschappen. Het trio laat hier de muziek voor zich spreken: een universele taal die alle barrières wegneemt.” Dark Entries – Belgium

Yodok III is een relatief nieuw trio rond de Belgische gitarist Dirk Serries. Met naast hem twee Noorse muzikanten: Kristoffer Lo op tuba en Tomas Järmyr op drums. Voorwaar geen alledaagse triobezetting. Maar wat dit trio maakt is dan ook geen alledaagse muziek. Serries heeft de afgelopen decennia zijn sporen verdiend binnen het ambient genre, maar heeft zich hier zeker niet toe beperkt, gezien zijn samenwerking met musici als Steven Wilson, Steve Von Till, Justin Broadrick, Teun Verbruggen en John Dikeman. En nu dus met Lo en Järmyr in Yodok III. Voor dit tweetal geldt dat zij beiden actief zijn in zowel de wereld van de improvisatie als die van de experimentele rock. Lo in bands als Pelbo, Highasakite, Trondheim Jazz Orchestra, Sunswitch en Microtub. En Järmyr is actief binnen Sunswitch, Doff Poï en Saw.
Het eerste album van Yodok III, zonder titel, verscheen begin 2014 als lp – Serries brengt het merendeel van zijn werk louter op plaat uit, vergezeld van een downloadcode – en het tweede, het dubbelalbum ‘The Sky Flashes, The Great Sea Yearns’, verscheen eind vorig jaar.  Dit is muziek waar ogenschijnlijk weinig in gebeurt. Er is geen sprake van ritme en geen sprake van melodie, noch van onverwachte wendingen of anderszins van elementen die normaal gesproken muziek spannend maken. Dat wil geenszins zeggen dat deze muziek saai is, integendeel, maar het openbaart zich op een andere manier dan we meestal binnen de jazz gewend zijn. Zo vallen hier de drie instrumenten die worden gebruikt (met daarnaast elektronica) meestal eerder samen dan dat ze tegenover elkaar worden gezet. Vooral de klanken die Lo en Serries voortbrengen, zijn vaak vrijwel niet van elkaar te onderscheiden. Het slagwerk van Järmyr is beter herkenbaar, maar voegt zich tegelijkertijd zeer harmonieus naar de twee andere instrumenten. Die harmonieuze samenhang is waar de muziek het van moet hebben en tevens van de sfeer die daarmee wordt opgeroepen: sereen, hypnotiserend en vaak duister. Die samenhang ontvouwt zich ook niet direct. De muziek zit zeer ingenieus en in elkaar en de dynamiek, die er absoluut is, openbaart zich pas in volle glorie na meerdere keren luisteren. Dan pas vallen de verschillende facetten en schakeringen op die de muziek in zich heeft. Luister bijvoorbeeld naar kant twee – alle nummers beslaan één lp-kant – van het eerste titelloze album. Het nummer start in een bijna middeleeuwse sfeer. De klank van gitaar en tuba heeft de mystiek van een Gregoriaans gezang. Dit effect wordt versterkt door de regelmatige drumslagen van Järmyr die een serene dreiging uitademen. Gaandeweg neemt de intensiteit en de heftigheid toe. Of neem ‘In A Realm Of Wander Behold The Fleeting Shadows Exclaim In Delight’, oftewel kant twee van de eerste plaat van ‘The Sky Flashes…’. Het nummer begint met hoge, ijle klanken die van ver lijken te komen. Er ontstaat een rustige, doch sterk aanwezige drone, wat een zinderende sfeer oplevert als van een luchtspiegeling, hypnotiserend en mysterieus. En door de lengte van het nummer ontstaat een soort van trance, zoals in de meeste nummers van deze lp’s. Een mooi voorbeeld is ook ‘Together We Transcend Into This Wreckage Called Heart’, kant twee van de tweede plaat. De subtiele klanken van het slaan op de bekkens zwellen hier aan tot een storm, duisternis alom. En dan de tuba die erdoor heen klinkt als een misthoorn, de dreigende sfeer verder benadrukkend.  Een echte aanwinst dus, dit Yodok III, met een geslaagde mix van ambient, jazz en rock.” Draai Om Je Oren – The Netherlands

Dark Entries reviews DIKEMAN/SERRIES

“7,5/10 rating ! De Amerikaanse saxofonist John Dikeman vestigde zich na jaren van omzwervingen in 2007 in Amsterdam. Hij groeide op in de geïsoleerde en diep gelovige gemeenschap van Kemmerer, Wyoming. Op jonge leeftijd maakte hij al snel kennis met de muziek van John Coltrane, Cecil Taylor, John Zorn en Albert Ayler. Later, naast tal van andere improvisatie en free jazz muzikanten waren zijn belangrijkste mentors Stefan Dill en Jack Wright. Zijn religieuze achtergrond bepaalde mee zijn manier van spelen. Gedreven en met totale overgave de weg plaveien naar het ultieme doel: transcendentie, het bovenzinnelijk bewustzijn. Tijdens het laatste concert in februari 2014 van The Void Of Expansion – een collaboratie tussen gitarist Dirk Serries en drummer Tomas Järmyr – vervoegde Dikeman het tweetal op het podium. De aanwezigen spraken achteraf van een uniek concert, een aparte belevenis. Dikeman en Serries hadden voorheen elkaar nog nooit ontmoet. Toch was hun appreciatie voor elkaars werk wederzijds. Het tweetal was dan ook vast van plan om ooit samen een plaat te maken. Deze is nu een feit. Het album ‘Cult Exposure’ bestaat uit vier improvisatiestukken. Bij aanvang van ‘The Monolith Song I’ voert Dikeman meteen het hoge woord. Zijn saxofoon brengt een klaagzang, waarin gospel, blues en jazz zijn verwerkt. De gitaar van Serries nestelt zich op de achtergrond. Donker, repetitief, minimalistisch en experimenteel. In de titelsong treden de gitaar drones, eerst nog aarzelend en fragmentarisch, meer op de voorgrond. De twee muzikanten ontmoeten elkaar ergens halverwege in een soort van ultieme verwevenheid. Een track waarin beide muzikanten de unieke symbiose tussen saxofoon en elektrisch gitaar beklemtonen. Met ‘Whisper Edge’ klinkt de gitaar van Serries ingetogen, doorweven van krakende, vervormde effecten als een slechte, door storingen geteisterde radio uitzending. De sax van John Dikeman gaat mee in het minimalistische verhaal en biedt pas in de tweede helft een iets meer gevarieerd aanbod, maar het is toch Dirk Serries die het laatste woord krijgt en de luisteraar op een bezwerende manier in een soort van trance brengt. ‘The Monolith Song II’ is de meest uitgesproken experimentele en avant-garde jazz improvisatie. Impressies van samenhang en dualiteit wisselen elkaar af terwijl het volume gestaag de hoogte ingaat. Sommige muzikanten en onrustige zielen zijn steeds op zoek naar uitdagingen en het uitbreiden van hun en uw universum. Dikeman en Serries zijn van dit kaliber. Met deze langspeler voegen ze een nieuw hoofdstuk toe aan de reeks van platen met instrumenten als saxofoon en gitaar in duo vorm.” Dark Entries – Belgium