Month: March 2015

Enola reviews DIKEMAN/AQUARIUS/SERRIES

DIKEMAN AQUARIUS SERRIES at Kinkystar 1 DIKEMAN AQUARIUS SERRIES at Kinkystar 2  DIKEMAN AQUARIUS SERRIES at Kinkystar 4 DIKEMAN AQUARIUS SERRIES at Kinkystar 5

“Dat vrij geïmproviseerde muziek niet altijd leidt tot organisch vloeiend verkeer (of het nu gaat om een mijmerende droom of een wentelende tornado), werd woensdagavond bewezen door drie kerels die het elkaar niet bepaald makkelijk maakten. Het wrong en schuurde een eindje weg, was vast voer voor uitgebreide discussies achteraf, maar vooral ook een echte stap voorbij het comfort, inclusief alle voor- en nadelen die daarbij horen.

Sinds gitarist Dirk Serries zijn vaste thuisbasis – die van de traag ontvouwende gitaarsculpturen – is beginnen aanvullen met uitstapjes richting vrije improvisatie, is zijn productiviteit er niet bepaald op achteruit gegaan. Het leidde intussen al tot een samenwerking met een resem tenoren uit binnen- en buitenland, waarvan de Amerikaanse Amsterdammer John Dikeman (Cactus Truck, Universal Indians) ongetwijfeld een van de meest opmerkelijke is. De twee namen een album (Cult Exposure) op dat zich zowat in het midden ophield tussen de bezwerende gitaarmantra’s van Serries en de extatische freejazz van Dikeman. Een opvallend nieuw geluid, waarbij elk misschien niet zozeer vasthield aan bekende tactieken, maar wel een eigen sound.

De duosamenwerking kreeg snel een paar concertvervolgen met intussen al vier verschillende drummers. De eerste was Tomas Järmyr, die Serries al kende van Yodok III en – opnieuw – een duoproject (The Void Of Expansion). Dan volgde Teun Verbruggen (ook al te horen met Serries in duo als Art Of Cosmic Musings) en onlangs nog Onno Govaert (Cactus Truck) voor een handvol concerten. Nu was het de beurt aan René Aquarius, helft van het Nijmeegse terreurduo Dead Neanderthals en opnieuw een muzikant met een heel andere achtergrond, waarin vrije improvisatie gelijke tred houdt met noise, freejazz, grindcore en allerhande experimentele afbraaktechnieken.

Meteen viel ook op dat Aquarius daadwerkelijk anders klinkt dan zijn voorgangers. Järmyr is organischer, Verbruggen zorgt voor ononderbroken nervositeit en detailspel, Govaert liet een overkoepelde flow en intuïtie horen. Aquarius is ongeduldiger en reageert extremer. Samen met Dikeman leidde het herhaaldelijk tot turbulente interactie op het kruispunt van de punkjazz, met ratelend gehamer, kletsende cimbalen, knallende kick drum en natuurlijk dat hysterische blaaswerk van de saxofonist, dat nog altijd zorgt voor een viscerale impact die door weinigen van weerwoord voorzien kan worden. Tegelijkertijd was het fijn om te horen dat die Aquarius vanuit een andere hoek komt. Die snare drum sound alleen al lijkt zo uit oude grindcore-platen te komen, terwijl zijn op de trommelspel voortdurend volgestouwd wordt met die vlugge ra-ta-tat-salvo’s.

Ondanks de grillige insteek hadden de vorige albums en concerten met Serries toch een duidelijk lijn en een consistentie die zorgde voor een trance-effect. Dat was nu wel even anders. De gitarist koos deze keer immers niet enkel voor de zo bekende loops en breed uitwaaierende gitaargolven, maar ging zich een paar keer te buiten aan allerhande atonale ontregeling, o.m. met een schroevendraaier en een strijkstok (al was die variatie door een te laag volume jammer genoeg niet altijd hoorbaar), wat tot gevolg had dat het oog van de storm dat doorgaans een schijn van controle hoog houdt, nu afwezig was. Deze combinatie klonk dan ook een stuk grilliger dan verwacht.

Het werd Serries dan ook niet makkelijk gemaakt. Krijgt die normaal volop de tijd en de ruimte om zijn spel rustig te laten ontwikkelen, dan werd hij langs twee kanten belaagd en voortdurend gedwongen om die uitgetekende plannen voortijdig te laten varen. Dat zorgde ervoor dat het concert lange tijd gedomineerd werd door een wringende spanning op het randje van de implosie, zeker toen Aquarius minutenlang een kale, maar oorverdovende reeks slagen aanhield. Ook voor Dikeman was dat duidelijk wennen. Is het normaal al een uitdaging om zijn weg te vinden in een massief blok, dan werd de tegendraadsheid hem al uit handen genomen. Misschien dat hij daardoor regelmatig koos voor een meer conventionele (nu ja) aanpak, door in te zetten op meer harmonieus spel met soms een verrassende gevoeligheid. Alsof hij de brokken van de bijna spaak gelopen relatie naast hem wilde lijmen.

Niet dat het daarom afliep op een sisser. Het was eigenlijk een treffend voorbeeld van een stel muzikanten die de valkuil van het comfort wilden mijden, de boel radicaal omgooiden en daardoor het risico liepen onherroepelijk op hun bek te gaan. Maar liever dat dan zich te nestelen in al te aardig heen-en-weerverkeer. Het werd dus geen mislukking, al was het wel even spannend toekijken hoe de verhoudingen moeizaam hersteld werden en naar oplossingen gezocht werd. Daarbij werden de rollen even op z’n kop gezet, met Dikeman die aangewezen was op volgen en Serries die al helemaal opgejaagd werd en vermoedelijk nog maar zelden zo hard gedwongen werd om de controle los te laten. En Aquarius, de joker van het stel, die zat ernaar te kijken met een sardonische glimlach, in het besef dat z’n opzet geslaagd was. Het was balanceren op de dunne grens tussen een uitdagend avontuur en een kamikazevlucht. En zo hoort dat af en toe ook te zijn in die vrije improvisatie. Levende, lillende muziek, met het recht – of nee: de plicht – om het boeltje grondig overhoop te gooien.” Enola – Belgium

Photos by Geert Vandepoele.

GONZO CIRCUS REVIEWS

YODOK III – The Sky Flashes, The Great Sea Yearns (2xLP, Tonefloat’s New Wave Of Jazz 2015)
DIKEMAN/SERRIES – Cult Exposure (LP, Tonefloat’s New Wave Of Jazz 2015)

“Drie zomerdagen in Anderlecht volstonden om YODOK III vier plaatkanten te laten vullen. We worden verondersteld om A New Wave Of Jazz als genre te vernoemen : deze releases passen in de gelijkname Tonefloat reeks met kleine oplagen (240 stuks), zwaar vinyl en uniforme hoezen, maar YODOK III biedt zoveel meer. Tubaspelen Kristoffer Lo, Dirk Serries (gitaar) en Tomas Järmyr (drums) nemen rustig de tijd om hun samenspel op te bouwen aan een ritme van één track per plaatkant. In markante titels als ‘Together we transcend into this wreckage called heart’ herkennen we het sferisch taalspel dat Serries al eerder uitspreidde in vidnaObmana en Fear Falls Burning. Geen freejazz dus, eeder het andere uiterste : ingetogen drones en scapes waar blazen zuchten wordt, en de drummer eerder tikt en streelt dan slaat. Je hoeft geen Thoth tarotkaarten te raadplegen om te voorspellen dat zoiets niet kan blijven duren. Samen met de opbouw neemt ook het volume en de intensiteit toe, en tegen de tijd dat je beseft dat je in een draaikolk terechtgekomen bent, heeft de Grandeur der Vernietiging allang zijn werk volbracht.
Saxofoonimprovisaties, vrije stijl ! We kennen keiharde noise fanaten die lijkbleek terugdeinzen bij het woord alleen al, maar wij lachen in het gezicht van de angst. De Amerikaan John Dikeman bleef met zijn saxofoon uiteindelijk in Amsterstand hangen, en werkte al eerder live (The Void Of Expansion) met Serries samen. Nu haken ze hun instrumenten aan elkaar in vier studiocollaboraties. Eerst lijkt Dikeman melancholisch te soleren, maar geleidelijk aan, aarzelend bijna, komt de gitaar van Dirk Serries meer op de voorgrond : aangenaam dreunend en dreigend krassend. De beste momenten zijn natuurlijk diegene waarin alles tot een groter geheel samensmelt en we totaal niet meer kunnen horen waar de saxofoon stopt en de gitaarmanipulatie begint. We denken aan monolieten, sluiten onze ogen, en zien een stevig uit de kluiten gewassen knook door ons luchtruim zweven.” Gonzo Circus – Belgium

THE QUIETUS reviews

DIKEMAN SERRIES VERBRUGGEN – LIVE AT LE VECTEUR (tape, Tonefloat’s New Wave Of Jazz)
“This phenomenal new label from Rotterdam has already put out several stellar LPs traversing the rumbling spiritscapes between free jazz and ambient rock, and has recently added limited cassette releases of live concert recordings to its catalogue. Every release on the label to date features Belgian guitarist and label director, Dirk Serries, and here we find Serries in a trio with American expat saxophonist John Dikeman, and Belgian drummer (and one time Arve Henriksen collaborator), Teun Verbruggen. The tape kicks off with the seamless pair of songs ‘Unity / Obsession Marks’, and several minutes of drums and saxophone head quickly down the road of Ayler-esque cries and furious percussive clatter before dismantling and disappearing, ushering in Serries’ first wash of reversed guitar loops and pretty high end drones. Dikeman slowly breathes into his horn, gradually mimicking Serries’ increasingly fuzzy drones, breaking into passages of gnarled high-speed lines while Verbruggen’s skins work shifts from contemplative to manic. The trio build to an acutely earsplitting climax.

Side two’s single sixteen minute ‘Monolith’ again sees the acoustic instruments relegated to silent partners as Serries lets out several initial lengthy waves of drawn out distorted droning chords. As a pattern seems to emerge, Dikeman and Verbruggen slot themselves in, with Dikeman’s sax seemingly blasting out the prettiest abrasive parps this side of Pharoah Sanders’ Karma, slipping into an emotional groove they ride at full volume to its logical conclusion some quarter of an hour later. It’s a stunningly beautiful piece of work, and like the rest of the label’s releases, blends the unbound far-reaching possibilities of free-jazz with the earthy, rooted, and welcoming low end warmth of Serries’ ambient guitar soundscapes.

In a new quartet with British players Colin Webster (sax) and Andrew Lisle, Serries and Dikeman are due to support Quietus favourite Stara Rzeka at his Cafe Oto gig this April Fool’s Day. You’re all advised to go along.” The Quietus – UK

DEAD NEANDERTHALS’ ENDLESS VOID

AR-056LP-total1-1500px-1

Alone Records is proud to announce the upcoming release of ‘Endless Voids’. This is the album title that the Dutch harsh free jazz duo DEAD NEANDERTHALS chose for a very special project entirely performed at Incubate Festival 2014. They invited a group of stellar musicians from all around Europe for one monolithic and grotesque concert. During the 80 minute ‘Endless Voids’ performance, elements of drone, doom, noise and free jazz are combined and transformed into something that can be seen as the soundtrack to the apocalypse.

Pre-orders start TODAY ! Release date is May 25th.
All pre-orders available at Dead Neanderthals’s bandcamp.

Available digitally in your choice of format, on 2xCD and 2xLP !
Artwork carefully designed and conceived by Rutger Zuydervelt (Machinefabriek, Shivers), with art direction by Dead Neanderthals, and happily approved by all participiants in the project.

What the press had to say about the show:

“Surprising, amazing, forward-thinking (whatever that maybe) and giving you a lasting experience”
Nº 1 show at Incubate according to Louder Than War.

“My goodness, this is impressive…”
Cassette Culture.

“our festival highlight”
Incendiary Magazine.

“truly brilliant”
Luifabriek.

“a relentless climax”
Gonzo (circus).

Line-up on this recording:
Colin Webster (Sex Swing, Holub/Webster duo)
Dirk Serries (Vidna Obmana, Fear Falls Burning)
Otto Kokke (Dead Neanderthals)
Peter Johan Nyland (Distel, Hadewych)
René Aquarius (Dead Neanderthals)
Rutger Zuydervelt (Machinefabriek, Shivers)
Steven Vinkenoog (Donné Et Desireé)
Thomas Ekelund (Trepaneringsritualen)

DIKEMAN SERRIES VERBRUGGEN TAPE

“seitdem dirk serries sein „new wave of jazz” label ins leben gerufen hat, sind einige der vös dort möglicherweise eine echte überraschung für die, die durch seine verschiedenen soloprojekte dorthin geführt wurden.
…und der furiose saxophon / drum auftakt von „unity” bei einigen dieser dann vielleicht eine neue erfahrung der …”dritten art”…

die eigene stimme des trios nutzt auch dirk serries selbst, mit einem gitarrenspiel, das sich auf das das seiner vergangenen wie aktuellen projekte bezieht, hier im kontext des trios aber eine besondere rauheit zulässt; fast roh, an der grenze zum loslassen ins feedback selbst in den leisen momenten. und dabei paradoxerweise trotzdem so etwas wie der ruhige / ruhende pol. um den herum john dikeman und teun verbruggen, falls nötig, auch einmal das pure free-jazz chaos losbrechen. geradezu perfekt auf der #2, „obsession marks”, wenn nach einem roh minimalistischen gitarrenaufbau die beiden zunehmend in rage geraten, um im weiteren von einer immer größer, höher und weiter werdenden fläche der gitarre (wiederum, mit blick auf die ästhetik der fläche an sich paradoxerweise) geerdet zu werden. oder, anderes bild, als verrückte pilotfische den kern umschwirren. um sich dann mit „monolith iii” zu beschäftigen, live at le vecteur, in charleroi, am 23.11.2014 aufgenommen. als tape mit download. top!” Unruhr – Germany