Month: June 2015

TEXTURA reviews DISORIENTATION FLOW

“Serries’ second solo album on Projekt follows in the footsteps of his 2014 release The Origin Reversal. In simplest terms, Disorientation Flow captures Serries in ambient-drone mode and using guitar to generate soundscapes of blissful and serene character; stated otherwise, anyone looking for material that’s abrasive and raw should look elsewhere. Characterized by languorous flow, Serries’ hypnotic settings drift gently as they direct the gaze heavenwards, their delicate tendrils and washes working in tandem to induce a state of becalmed entrancement in the receptive listener. And these five real-time improvisations—all but one extending beyond the twelve-minute mark—are literally Serries solo, as all of the album’s sixty-five minutes were produced by him using nothing more than an electric guitar and a handful of effects.

Of the five pieces, it’s the closing “The Lament Broke” that’s the most haunting and elegiac. Yet while the tracks are distinctly titled and indexed, Disorientation Flow really functions as a totality, especially when the general sound design persists from one introspective setting to the next. Without wishing to suggest that Serries has taken his cue from Robert Fripp for the two Projekt releases, it’s easy to draw parallels between Disorientation Flow and the live soundscapes recordings Fripp issued during the ‘90s (A Blessing of Tears, That Which Passes, The Gates of Paradise, et al.), especially when the two artists’ projects are so complementary, tonally speaking.” Textura – Canada

Advertisements

ONDAROCK reviews

DISORIENTATION FLOW (CD, Projekt Records)
“A poche settimane dalla delicata ed elaborata digressione nella sostanza conscienziale di “Unseen Descending And Lamentations”, Dirk Serries torna su Projekt ad un anno dal compendio di flussi di coscienza di “The Origin Reversal”. Come di consueto negli ultimi anni, il belga conserva per l’etichetta di Sam Rosenthal i più emotivi ed umani fra i suoi monoliti: caratteristiche che fanno rima con l’ultimo stadio della sua arte ambientale più sentita, che dai roventi droni atti a descrivere il grigiore metropolitano nei “Microphonics” è passata ad impersonarsi in monologhi interiori in forma, appunto, di “Stream Of Consciousness”.

Laddove il predecessore su Consouling Sounds analizzava “scientificamente” la coscienza nelle sue determinazioni più contrastanti, in “Disorientation Flow” la chitarra torna a essere voce della coscienza stessa, e i suoi droni altrettanti singoli flussi interiori. Alla ragione si sostituisce il sentimento, all’espressione l’impressione: l’attitudine, qui, è la medesima che sta alla base delle cavalcate corali che hanno segnato la New Wave Of Jazz del belga. A variare sono, come ovvio, scenari (interiori) e sostanza sonora, quest’ultima costruita in gran parte su rielaborazioni ed estensioni degli ormai inconfondibili droni generati dalla treated guitar.

Nei risultati molto più che nei presupposti, il disco sfiora con mano quanto e più dei suoi predecessori la purezza atmosferica dei capolavori a nome vidnaObmana. Se già nella commovente ouverture di “The Imperative Edge”, sorta di ponte con i flussi di coscienza precedenti, la nostalgia si fa sentire forte e chiara, è la title track a riportare in quel regno della bellezza assoluta esplorato, descritto e costruito nella mitica “Trilogia”. Il contatto con le digressioni spirituali di Alio Die torna a farsi concreto, anche e soprattutto nell’ideale prosieguo di “The Lament Broke”, chiusura del cerchio che ha anche il compito di concludere l’opera con un finale ciclico.

Più legate al verbo sonoro degli ultimissimi anni sono il climax monolitico di “Metamorphosis” e l’aurora luminescente di “Blistering”, altri due brani configurati consequenzialmente l’uno all’altro e che costituiscono il cuore pulsante dell’intero lavoro, il nucleo energetico attorno a cui viaggiano le altre tre cavalcate in direzione della purezza. È un comeback complementare quanto del tutto differente da quello inscenato a breve distanza in “Unseen Descending And Lamentations”: l’analisi e la ricerca dell’equilibrio da un lato, la spontaneità e la centralità della percezione interiore dall’altro, accomunati da una capacità espressiva semplicemente inarrivabile.

Ma la verità è che a conti fatti è questo Serries evocatore e poeta, in grado di far immedesimare la coscienza (la nostra e la sua) nel suono facendo di quest’ultimo una sostanza totalitaria in cui ascoltatore e artista entrano in contatto, quello di cui rimaniamo innamorati. Ed è in questa dimensione, sia essa espressa per mezzo dell’impressionismo ambientale piuttosto che dell’espressionismo improvvisato, che il suo genio continua a partorire capolavori.” Ondarock – Italy

UNSEEN DESCENDING AND LAMENTATIONS (CD/LP, Consouling Sounds)

“In tandem con la convincente prova al fianco di Rutger Zuydervelt, uscita anch’essa su Consouling Sounds qualche mese fa, Dirk Serries ha regalato all’etichetta connazionale anche un lavoro firmato esclusivamente a suo nome. Trattasi, come di consueto, di uno stacco stilistico dalle trascinanti odissee improvvisate della New Wave Of Jazz, con corrispondente ritorno a suoni squisitamente ambientali. “The Origin Reversal” dell’anno scorso, assieme agli “Stream Of Consciousness” disseminati l’anno prima, aveva segnato la riconciliazione con quell’esegesi della purezza elaborata a nome vidnaObmana, operazione che prosegue su questo “Unseen Descending And Lamentations”.

Composto da due lunghe digressioni senza titolo, spalmate rispettivamente sui lati A e B dell’Lp, il disco rappresenta un punto di incontro tra i comeback riflessivi di cui sopra e le stratificazioni di droni roventi evolute nell’altra serie (quella dei “Microphonics”) prima ed ulteriormente rielaborate quest’anno su “Disorientation Flow”. Una sorta di incontro, dunque, tra le due attuali personalità atmosferiche di Serries, l’una legata ai trascorsi storici, l’altra in relazione attitudinale con la reinvenzione impro di quest’ultimo lasso della sua carriera. Il tutto attraverso una tecnica similare a quella elaborata proprio nella collaborazione con l'(ex?) Machinefabriek, passaggio potenzialmente decisivo nell’evoluzione presente e possibile del sound del maestro belga.

I venti minuti della prima metà sono costruiti su un telaio ciclico, all’interno del quale gruppi di droni si legano e slegano andando a completare una serie di combinazioni possibili. Si passa dalle vibrazioni quasi impercettibili dei primi minuti alle basse frequenze in forma di rumore del finale, attraverso un cuore fatto di flussi placidi, colori tenui e temperature basse. È il bianco a dominare, in una sorta di passeggiata a rilento nei meandri più quieti della coscienza: una meditazione quasi raga dove la purezza torna protagonista, a livello sostanziale piuttosto che estetico, prendendo il posto della tensione cercata e trovata nelle precedenti esplorazioni.

Decisamente più tesa è invece la seconda metà, almeno considerandola nella sua interezza: le microevoluzioni della prima suite lasciano qui spazio ad una stasi apparente, un tessuto sonoro che si edifica nei primi minuti e rimane stabile per tutta la durata del brano. Tutt’attorno, però, sciami di droni e frequenze si intrecciano progressivamente, costruendo un climax inquieto che si rivela solo nei minuti conclusivi, destabilizzando il cuore del brano a suon di vibrazioni e saturando il soundscape. La libertà creativa figlia del metodo impro rende sostanzialmente imprevedibile ogni sviluppo: il viaggio si configura effettivamente come scoperta e ricerca, piuttosto che come realizzazione di un disegno prestabilito.

Messi da parte, temporaneamente, i ritratti dell’esteriorità macchinale dal punto di vista “rovente” e soggettivo della coscienza tanto quanto i monologhi sulle sensazioni più profonde della stessa, Serries si addentra qui nella sua stessa essenza da due prospettive e in due luoghi differenti. Un’operazione più “scientifica” e meno partecipata, più sonora e meno interiore, attraverso la quale il belga giunge ad una conciliazione definitiva delle direttrici sonore del suo presente. Confermandone, una volta di più, l’elevatissimo valore assoluto. ” Ondarock – Italy

spinning plates & discs : summer gone

Spinning plates – Summer disappeared

Keenroh – Keenroh (CD, El Negocito Records 2015)
N.E.W. – Newtoons (LP, Bo’Weavil Recordings 2009)
Birchville Cat Motel  – Fake Capricorn (digital, CK 2015)
Red Trio & John Butcher – Empire (LP, NoBusiness Records 2011)
Hammeriver – Hammeriver (CD, Mikroton Recordings 2010)
Paal Nilssen-Love & Terrie Ex – Hurgu! (CD, PLN 2011) “A” Trio – Live In Nickelsdorf (LP, Roaratorio 2014)

Disorientation Flow reviewed

“7/10 rating. Nome di culto di quella sfaccettata scena europea che passa con scioltezza dall’ambient all’elettroacustica per poi scendere negli abissi di rumore e improvvisazione, il chitarrista e manipolatore elettronico Dirk Serries vanta una produzione discografica consistente e alquanto intricata. In passato noto con i moniker di vidnaObmana e Fear Falls Burning, il musicista belga ha inciso e collaborato con una miriade di artisti d’ogni specie (Steve Roach, Alio Die, Sam Rosenthal, Birchiville Cat Motel, Nadja e Steve Wilson, tanto per fare i nomi di quelli più conosciuti), optando solo dal 2008 (anno d’inizio della serie “Microphonics”) di agire allo scoperto con le sue vere generalità anagrafiche. A dispetto dei tanti nuovi progetti a latere (Yodok III, The Void Of Expansion, Dikeman-Serries Duo e Trio, materiali su cui, prima o poi, varrà la pena soffermarsi) le produzioni del Dirk Serries solista non cessano di accavallarsi e questo recente “Disorientation Flow” merita senz’altro attenzione.

In qualità di chitarrista Serries sembra qui, infatti, recuperare quella magnifica e “trasparente” cifra ambient forgiata in epoca vidnaObmana con l’ausilio di sintetizzatori, sampler e consolle digitali. Processata in tempo reale con pochi effetti elettronici, la sei corde elettrica di Serries lascia fluttuare nello spazio la soavità quasi impalpabile di linee armoniche e note in lentissimo divenire. Tutto avviene in cinque estese tracce che si legano tra loro in modo progressivo, ciascuna caratterizzata da alte e basse maree tonali che sembrano riuscire nel miracolo di far assomigliare questa a una musica da camera in assenza di gravità. Magiche sfere dronanti quali The Imperative Edge, Metamorphosis e Blistering recano l’impronta di un sogno primordiale in cui i più misteriosi luoghi dell’universo fungono da grandiosa scenografia. Attenzione a non equivocare il significato del titolo, perché qui l’unica sensazione di disorientamento è quella provocata da un flusso sonoro terso e opalescente, foriero di una serenità infinita.” Soundcontest – Italy

quartet live at cafe oto

On April 1st 2015 John Dikeman on tenor saxophone, Andrew Lisle on drums, Dirk Serries on electric guitar and Colin Webster on bariton saxophone played Cafe Oto (London, UK).  This is the complete show.

Unseen Descending And Lamentations reviewed


“De Antwerpse soundsculpturist Dirk Serries (VidnaObmana, Fear Falls Burning) laat dit voorjaar twee platen los op de wereld: ‘Buoyant’ en ‘Unseen Descending And Lamentations’. Allebei tickets naar een ander universum, maar elk met hun eigen route. Laat de albums horen aan nietsvermoedende collega’s of familieleden, en je krijgt gegarandeerd verwarde blikken. Want is klank zonder beat of melodie wel muziek? Weten wij veel… Serries’ geluidsgolven onthullen in elk geval schoonheid waar je ze niet zou verwachten. Op ‘Unseen Descending And Lamentations’ doet Serries het alleen. Zijn onophoudelijke zoektocht hield deze keer halt bij twee titelloze stukken. Telkens een volledige plaatkant lang. Nummer één kruipt van ‘2001: A Space Oddysey’ naar ‘Apocalyse Now’. In het eerste deel voel je de constante aanwezigheid van een eindeloze leegte. En dat is een compliment. De sound zwelt aan met sneren van een viool en drijft voort als een boot in een vijandige jungle. Tot een laag gebrom overvliegt als een helicopter.  Nummer twee is een wilder beest. Met spaarzame Fender Rhodes-noten, bijna-orkestrale dampen en – vanaf minuut drie – een smeerlap van een cello. Een chaosinjectie en priemend hoge tonen stellen je op de proef. En toch zul je er niet in slagen om de soundkoepel te verlaten … De andere plaat, ‘Buoyant’, is een samenwerking met Rutger Zuydervelt van Machinefabriek. Serries verzorgt effecten en gitaarwerk, Zuydervelt kleurt de sound nog extra in. De snelle polsslag en het wat snedigere geluid van Lost Trail duwen het album meteen weg van ‘Unseen Descending’. Is dat een intrigerende droneplaat, dan is ‘Buoyant’ eerder koppige ambient. Unraveled Blanket krijgt de prijs voor agressiefste uitbarstingen. Terwijl The Dissection te veel gewicht geeft aan wat klinkt als een ongewoon nerveuze theremin.  The Whispering Scale is dan weer adembenemend. Er zit een min of meer terugkerend patroon in, en een ultrazacht geklop laat het stuk leven. Zeker wanneer er vanaf minuut negen subtiele, abstracte elektronica bijkomt.  Serieus te overwegen dus, die Serries!” DaMusic – Belgium

“The Ghent record label Consouling Sounds releases the latest album by the Belgian guitarist Dirk Serries. It is called Unseen Descending and Lamentations and it contains two lengthy compositions of each over 20 minutes. The artist plays all the instruments himself and as usual in a perfect way. You have to be open to this kind of music to appreciate it, because Serries’ doombiente compositions are not made for pop radio stations, but that was never his intention.
Dirk Serries makes music since the early 90s, but despite an extensive discography (Wikipedia publishes a ‘selective’ list of 26 titles!), his success is limited to a small group of avid fans. The reason is that Serries does not choose the easy way, and that his output is limited to what is close to his heart. No bite-sized chunks on this album, but if you are interested in experimental and ambient music genres, then this release will satisfy your needs.

The first composition on the new album is called Part One (21’31”): a monotone guitar creeps in, followed soon after by an ebb and flow of dark and sparse guitar echoes, that gradually take the lead. The atmosphere is dreamy and creates a climate for introspection and tranquility. Drums are absent; a 1976 Fender Rhodes guitar does all the work, assisted by a lone violin. What started as a small stream, develops in the course of the track into a broad river of swirling sounds, treble and bass, along shearing sound carpets, dark shades of a watchful organ and an ambient hum at the end.

Part Two (22’30 “) begins with what sounds like running water or would you prefer noise? And the little bells that resound as a signal for a new morning in a Buddhist temple, probably are no bells at all. Carefully slow guitar tones sneak in, and then a deep bass. Occasionally you hear a sharp sound, but the atmosphere remains pleasant and friendly, and again there are dark organ-like tones in the background, subdued and solemn, a symphony of colors that goes slowly crescendo, with the sound of wailing guitars halfway through the process and unfathomable sirens, while the atmosphere is adjusted from light to gloom, plaintive, and repetitive in an unobtrusive way, but compelling as an unstoppable flood of emotions. A nice album.
Previously Serries released his material as vidnaObmana and Fear Falls Burning (FFB), two one-man projects as well. In his more than 20-year career, he cooperated with the American composer and musician Steve Roach, but also with Aidan Baker, Steven Wilson (Porcipine Tree), and more recently with the Dutch musician Rutger Zuydervelt.” Peek-A-Boo Magazine – Belgium

“Neues Album von Dirk Serries, solo und unter dem eigenen Namen; als eine Art Fortschreibung der “Streams Of Consciousness” Alben, die er selbst ja auch schon einmal als eine ebensolche seiner Arbeiten als vidnaObmana bezeichnet hat. “Unseen Descending And Lamentations” beginnt mit einem sphärisch / statischen Intro, um bald darauf in sich gegeneinander verschiebene Akkordschichten zu fallen -soweit ein Motiv, dass sich in unterschiedlicher Ausführung auch durch die “Streams Of Consciousness” zieht- um schließlich, durch den Einsatz sehr warmer und sehr tiefer Bassflächen in eine soundästhetisch leicht andere Richtung zu driften: und wenn die Gitarren auch weiterhin durchaus identifizierbarer (Haupt-?) Bestandteil bleiben, lässt der Zusammenklang bald eine Art mellow Bläser-Erinnerung entstehen. Etwa so, als ob eine Gruppe von Waldhorn-Spielern wie unmerklich die Regie übernommen hätte, um den geschichteten Gitarren eine neue, bisher unbekannte Soundqualität zu geben; eine, die in der Lage ist, “Unseen Descending And Lamentations Part One” als ein Stück tiefster Ruhe wirken zu lassen. Einer Ruhe nicht nur in sich, sondern gleichsam wie ein überschneller Virus auf die Hörer übergreifend, diese wie vereinnahmend, in der Lage alle anderen äußeren Aspekte wie abzuschalten; Trance. Die gefühlte Langsamkeit und der loopartige Aufbau tun ihr übriges; und nicht zuletzt das extrem verlangsamte Hingleiten in den Ausklang, so langsam, dass es schwerfällt, den Punkt zu benennen, an dem Aufbau in Ausklang kippt, hebt die Eigenständigkeit von “Unseen Descending And Lamentations Part One” innerhalb von Dirk Serries Arbeiten hervor. Eine Eigenständigkeit, die der abschließende zweite Teil auf das Album als ganzes überträgt: fast noch ruhiger, noch mehr allen Bindungen von Zeit enthoben. Im Kern basierend auf einem kurzen, verführerischen Loop, der in unendlicher Verzögerung aus dem Nichts aufsteigt, zunehmend begleitet, aber nie seine Hauptrolle im Mantra aufgebend… Und bei aller Wiederholung stets fernab aller Gleichförmigkeit; stattdessen wie der Rattenfänger der alten Sage alle Aufmerksamkeit auf sich ziehend. Mit einem einzigen Motiv in 1000facher Variation und ebensolchen Blickwinkeln und Facetten…“ Unruhr/Black Magazin – Germany

„Twee albums brengt Dirk Serries op korte tijd uit. Voor beiden werkte hij samen met Rutger Zuydervelt, al is dat voor de zo dadelijk als eerste besproken plaat enkel voor de lay-out. Zuydervelt kan je kennen als Machinefabriek, over wie ik het hier al eens had. Unseen descending and lamentations is netjes verdeeld in twee songs, die toepasselijk Part one en Part two heten. Beide liggen dan ook duidelijk in elkaars verlengde en dompelen je onder in een heel eigen wereld waarin een onophoudelijke soundscape als verkeer in de verte nu eens aanzwelt, dan weer naar de achtergrond verdwijnt. Wie om wat voor reden ook overweegt slechts één plaat te kopen, raden wij dan toch Buoyant aan, de samenwerking met Rutger Zuydervelt waarop Dirk Serries de gitaren bespeelt en effecten toevoegt en Zuydervelt verantwoordelijk is voor de overige geluiden en de verwerking van alle geluiden (of hoe moeten we “processing” anders begrijpen?). Onze suggestie heeft alles te maken met de grotere verscheidenheid die op dit album horen. Lost trail opent de plaat rustig en sluit het meest aan bij het geluid op Unseen descending and lamentations, al horen we al in de details dat een breder geluidsspectrum aangesproken wordt. In The whispering scale houden we vooral van hoe naar het einde toe het aanzwellend geluid lijkt terug te springen, alsof de naald op het vinyl een heel eind terugspringt. Het geeft een aliënerend gevoel, alsof je als luisteraar weggeduwd wordt telkens je meegroeit in de opbouw van het geluid. Unraveled blanket klinkt zoals de stilte voor de storm, geladen met electriciteit. Onze favoriet op deze plaat is echter The dissection, dat begint alsof we door een deur heen luisteren naar de intensive care-afdeling in het ziekenhuis. Het regelmatige gepiep van de machines wordt omringd door onrust en naarmate de song vordert, klinkt het alsof de wind waait doorheen dat alles, ijzig en kou. De spanning is te snijden zonder dat de muzikanten drukte hoeven te maken.” De Ongeletterde Wanhoop – Belgium

Available from Consouling Sounds.

Serries & Zuydervelt’s Buoyant reviewed

“gelungene verbindung zweier soundästhetiken: warme gitarrenschichten und elektronik zwischen veruchslabor und funkerbude. während dirk serries sich derzeit sehr intensiv um eine fortschreibung von jazz kümmert, durch kooperationen mit musikern unterschiedlichster coloeur, ist er durchaus auch weiterhin genau so intensiv an den ambienten aspekten seiner möglichkeiten interessiert. neben den „stream of consciousness” arbeiten, die er selbst als eine fortführung / ein wiederaufgreifen von vidnaobmana-aspekten mit anderen mitteln sieht, sind es auch hier verschiedene kollaborationen, die genutzt werden, die klangmöglichkeiten und die kompositorischen variationen in andere bahnen zu lenken.
rutger zuydervelt aka machinefabriek ist dabei, mit blick auf seine umfangreiche diskografie, sicherlich keiner der möglichen partner, deren musikalischer fokus im völligen widerspruch zu dem von dirk serries liegt. aber: seine instrumente und seine soundästhetik sind doch in vielerlei hinsicht maschineller, manchmal fast wissenschaftlich atonal, auf die erforschung des puren klangs gerichtet. dies mit dem ansatz von dirk serries zu verflechten und eine echte verbindung zu erreichen, dürfte die hauptschwierigkeit und -herausforderung gewesen sein. und die beiden wählten dann auch einen weg, der in vielen antagonistisch besetzten kollaborationen erste wahl zu sein scheint: sehr ruhig, fast zurückhaltend, raum lassend. aber was in manchen der (hier im weiteren aber nicht benannten) vergleichbaren kollaborationen anderer leider oft genug passiert, dass dieses gegenseitige vorsichtige herantasten den höhrern nicht die stimmung vermitteln kann, die es den ausführenden bereitet hat gelingt hier: gerade die wie mikroperkussion, störteufel oder auch wie sounderweiterung der gitarren wirkenden zutaten von rutger zuydervelt, zusammen mit einzelnen minimalistischen wie unerwarteten eingriffen im arrangement machen “buoyant” zu einer vö, die gleichzeitig tiefe ruhe ausstrahlt und trotzdem voller überraschungen steckt. auch weil manchmal nicht immer klar ist, wer von beiden eigentlich welchen soundaspekt zu verantworten hat. und eine klangästhetik entwickelt, die sich, gerade gegen ende der 4-track-vö, fast als eine wie von fieldrecordings durchdrungene streicherdunkelheit zeigt; mit einer einsamen glocke im hintergrund, als zeichen für den wanderer in der dämmerung.
definitiv anders als von einer zusammenarbeit der beiden zu erwarten gewesen wäre(?), ein album, das auf perfekte art das gefühl, dass eigentlich nichts passiert mit der unvorhersehbarkeit der mikromotive paart, auf tief melancholische weise. pflicht.” Unruhr – Germany

“Wie graag soundscapes/ambient/drone/avant garde hoort moet dit beslist eens checken. Dit album is een samenwerking door twee bovengenoemde artiesten. Dat zorgt voor enkele geslaagde momenten. Het album is verdeeld in 4 nummers (hier chapters genaamd). Elke chapter duurt zo’n tien minuten.
Chapter 1 en 2 zijn tamelijk gelijkaardig opgebouwd: sfeervol, traag en een combinatie van lang aangehouden tonen met daarop een traag evoluerende melodielijn of iets dat die richting uitgaat. Naar het eind toe meer ruis en distortion. Chapter 2 blijft iets te vrijblijvend in vergelijking met Chapter 1.
Chapter 3 is volgens mij het beste stukje muziek: prangend, minder vrijblijvend en toch sfeerrijk. Het is bij momenten net als het getij van de zee dat op en af komt.
Chapter 4 is ook aardig maar iets braver dan het voorgaande nummer.Geen zang maar wel bijna 50 minuten met boeiende soundscapes. Dirk Serries brengt op hetzelfde label zelf ook een album vol soundscapes uit: Unseen Descending and Lamentation” Dark Entries – Belgium

“De Antwerpse soundsculpturist Dirk Serries (VidnaObmana, Fear Falls Burning) laat dit voorjaar twee platen los op de wereld: ‘Buoyant’ en ‘Unseen Descending And Lamentations’. Allebei tickets naar een ander universum, maar elk met hun eigen route. Laat de albums horen aan nietsvermoedende collega’s of familieleden, en je krijgt gegarandeerd verwarde blikken. Want is klank zonder beat of melodie wel muziek? Weten wij veel… Serries’ geluidsgolven onthullen in elk geval schoonheid waar je ze niet zou verwachten. Op ‘Unseen Descending And Lamentations’ doet Serries het alleen. Zijn onophoudelijke zoektocht hield deze keer halt bij twee titelloze stukken. Telkens een volledige plaatkant lang. Nummer één kruipt van ‘2001: A Space Oddysey’ naar ‘Apocalyse Now’. In het eerste deel voel je de constante aanwezigheid van een eindeloze leegte. En dat is een compliment. De sound zwelt aan met sneren van een viool en drijft voort als een boot in een vijandige jungle. Tot een laag gebrom overvliegt als een helicopter. Nummer twee is een wilder beest. Met spaarzame Fender Rhodes-noten, bijna-orkestrale dampen en – vanaf minuut drie – een smeerlap van een cello. Een chaosinjectie en priemend hoge tonen stellen je op de proef. En toch zul je er niet in slagen om de soundkoepel te verlaten … De andere plaat, ‘Buoyant’, is een samenwerking met Rutger Zuydervelt van Machinefabriek. Serries verzorgt effecten en gitaarwerk, Zuydervelt kleurt de sound nog extra in. De snelle polsslag en het wat snedigere geluid van Lost Trail duwen het album meteen weg van ‘Unseen Descending’. Is dat een intrigerende droneplaat, dan is ‘Buoyant’ eerder koppige ambient.Unraveled Blanket krijgt de prijs voor agressiefste uitbarstingen. Terwijl The Dissection te veel gewicht geeft aan wat klinkt als een ongewoon nerveuze theremin. The Whispering Scale is dan weer adembenemend. Er zit een min of meer terugkerend patroon in, en een ultrazacht geklop laat het stuk leven. Zeker wanneer er vanaf minuut negen subtiele, abstracte elektronica bijkomt. Serieus te overwegen dus, die Serries!” DaMusic – Belgium

“Dirk Serries and Rutger Zuydervelt’s collaboration Bouyant is exactly that, a floating, anaesthetic, cotton wool dream of grey-to-white ambience. In the background of opener ‘Lost Trail’ there’s a faint rotating whirr, the audial equivalent of staring at a ceiling fan on a sunlight morning in bed when there is nothing whatsoever you need to get out of bed for. The calm soporific tones are all soft-edged like painkillers, until a slight hint of ragged textures in the gentle krshhh of hazy airplane trails, which streak across the otherwise luminous and empty drone sky. The same cycle of unobtrusive soft hums coming and going runs around and again with the faintest of variations until the trail finally meanders out of sight. ‘The Whispering Scale’ continues in much the same character, but with just slightly more tension held by a quietly sawing mid-level tone while the slowly chiming spheres revolve below. Around the midpoint of the longish track some staticky interferences liven things up a little, hinting at almost beats, almost insect chirping background.The third track has the same rounded tones, but swells and expands enough that the limits of the sound are subtly frayed and weathered. Before you’ve even found out that the title for this piece is ‘The Unravelled Blanket’ you’re conjuring ideas of warmth, but conscious of where the edges are. ‘The Dissection’ has a bit more atmosphere to it, with a distant thunder/microphone muffle growl and a lighthouse sweep sonar blip pulse. The washing notes are even a bit gloomier, and there’s more overt strange sounds being manipulated.This is a carefully and subtly crafted ambient drone record. Ultimately, the soundscape is so pastel-coloured and ambient that it becomes almost sleep-inducing. It makes for an interesting focus on the tiny intricacies of the sounds that aren’t completely smoothed off, but in the end, I’m not sure I’d ever listen to it that closely if I weren’t tasked with reviewing it. It’s the middle of the day and I need to go and listen to some death metal in order to wake me up.” Echoes And Dust – UK

“Nonostante gli innumerevoli progetti in cui si è cimentato negli ultimi anni (e con cui si è ricostruito una carriera imponendosi come personaggio di punta del mondo del guitar-impro) riuscendo a eccellere costantemente, Dirk Serries continua a trovare il tempo per dedicarsi occasionalmente alla sua passione originaria. Niente più synth, al loro posto chitarra e pedaliera, molto più istinto e meno cura scultorea: non è poi così difficile, però, riconoscere fra i droni della sua treated guitar quella sensibilità architettonica che ha fatto di lui uno dei personaggi di punta della musica ambient.
Rutger Zuydervelt, dal canto suo, ha iniziato da qualche tempo a incidere dischi a suo nome, seguendo l’esempio dell’ex-vidnaObmana nel lasciare da parte il suo moniker più famoso: quel Machinefabriek con cui ha firmato alcuni dei capitoli più densi e profondi dell’ambient elettroacustico contemporaneo. Il loro incontro è fatto indubbiamente sorprendente, ma più facile da comprendere pensando a Shivers, progetto che ha visto Zuydervelt cimentarsi in campo impro firmando peraltro un disco clamoroso l’anno scorso.

“Buoyant”, come accennato in anticipo, si muove in realtà su coordinate piuttosto diverse, e segna un sostanziale “ritorno a casa” dei due in una dimensione prettamente ambient. Nell’iniziale “Lost Trail” è un mare tiepido e avvolgente di droni a introdurre all’ascolto, in lenta e costante evoluzione a suon di sfumature lievi e screziature mai vistose. Siamo dalle parti degli ultimi lavori di Serries su Projekt, ma la presenza di Zuydervelt riesce a ripristinare quella poetica della delicatezza che i flussi di coscienza per chitarra del belga avevano finito spesso per travolgere.
“Unraveled Blanket” rappresenta la frontiera successiva, dove il lento fluire si cristallizza in un soundscape glaciale non distante dalle ambientazioni del Thisquietarmy più artico. È Serries, con la sua chitarra, il protagonista principale di questi due dialoghi: se nei suoi ultimi impegni – dalla nascita della collana A New Wave Of Jazz in poi – sembrava aver scelto di lasciarsi trascinare in ogni direzione possibile dal fiume in piena dell’impro, subordinando l’immagine all’istinto puro, qui il Nostro si riappropria di quel lirismo evocativo divenuto suo trademark nei due decenni precedenti.

Di tutt’altro tenore sono invece le altre due suite: “The Whispering Scale” sembra strappata agli ultimi Mountains e rappresenta il ritorno al passato e alla poetica della delicatezza del Machinefabriek impressionista, costellata di richiami elettroacustici e sussurri onirici. La magniloquente e pulitissima “The Dissection” intreccia infine flussi notturni plasmandovi una scultura fin troppo vicina al vidnaObmana della “Trilogia”, riuscendo dunque nell’impresa di fungere da trait d’union fra Serries e il suo passato.
È il disco che non t’aspetti, o forse sotto sotto un po’ anche sì, ma che di sicuro da tempo speravi arrivasse. Quella parentesi, fugace ma per questo ancor più affascinante, in cui un presente vorace (e, non ci stancheremo mai di specificarlo, costellato di meraviglie per entrambi) viene messo in stand-by per lasciare un po’ di spazio alla nostalgia. Abbiamo imparato ad amare Serries come scultore ambientale e Zuydervelt come tessitore elettroacustico: ritrovarli per un attimo lì, dove li abbiamo conosciuti per la prima volta, non può che far piacere.

Dopodiché sarà già tempo di rientrare nei binari del presente dove, c’è da scommetterci, meraviglie diverse per aspetto e sostanza non mancheranno da ambo le parti.” Ondarock – Italy

Available from Consouling Sounds.

COLIN WEBSTER/DIRK SERRIES

Colin Webster (sax) & Dirk Serries (electric guitar) live at Citadelic Festival (Ghent, Belgium), photos by Cedric Craps.

DSC_1245_v1 DSC_1271_v1 DSC_1274_v1

“Werd er aanvankelijk nog zonnig weer voorspeld voor de slotdag van Citadelic, dan moesten die voorspellingen helaas bijgesteld worden. Het vierdaagse festival was deze editie weinig goed weer gegund. Dat had ongetwijfeld een stevige impact op het aantal bezoekers dat afzakte naar het festivalterrein, maar weinig op de kwaliteit van de muziek, die op de slotavond meer dan de moeite was.

Het is een beetje jammer dat we slechts een selectie van het programma konden meepikken, want achteraf bekeken was het best wel een indrukwekkende combinatie van bands, projecten en bij elkaar gebracht artiesten, regelmatig met minder evidente muziek of wat logistiek gedoe. Zo werd er naar verluidt ook uitstekend geïmproviseerd bij filmmateriaal door de duo’s Bram De Looze en Lander Gyselinck en Fabian Fiorini en Xavier Rogé, die de beide landshelften vertegenwoordigden, maar kon je de essentie van de improvisatie – nieuwe contacten, nieuwe geluiden – ook een paar keer ondervinden in een reeks ‘Conversations’, ad hoc combinaties van muzikanten.

Het derde ontmoetingsmoment bracht het duo Keenroh naar het park. Of beter gezegd: het werd een combinatie van Keenroh en Jukwaa, want toetsenist Thijs Troch en fluitspeler/saxofonist Jan Daelman kregen het gezelschap van bassist Nils Vermeulen en drummer Bert Minnaert, die ook met Troch spelen in trio Jukwaa. Daarbovenop werd ook het laatste duo op de affiche – Dirk Serries en Colin Webster – uitgenodigd om mee te komen doen. En zo geschiedde.

Toen we arriveerden zaten de muzikanten al in een cirkel onder een van de feesttentjes die voor bescherming tegen de regen moest zorgen. Het was meteen ook een ongedwongen, informele ontmoeting, met het bescheiden publiek dat op zijn beurt rond de improvisatoren zat. Toch een heel andere situatie dan de muur die doorgaans opgetrokken wordt tussen muzikanten en publiek. De tijd werd verdeeld over drie duo’s – Troch/Daelman, Vermeulen/Minnaert en Serries/Webster – die samen speelden, met als slot nog een collectieve improvisatie van het complete sextet.

Je kreeg een knappe staalkaart te horen. Troch bespeelde een soort Moog, waarop hij heel andere dingen op liet horen dan op zijn piano. Wringende, brommende en pulserende bassen suggereerden een haast industriële klankgolf, terwijl Daelman reageerde met een verscheurde, elektrisch versterkte tenorsaxklank. Nogal afwijkend van de sound die ze vastlegden op het Keenroh-album, maar niettemin boeiend en uitdagend. Dat doet uitkijken naar de XL-band die ze meebrengen naar Gent Jazz binnenkort. Het bas/drums duo speelde volledig akoestisch en voelde iets minder abstract aan, vooral dan door het ritmische spel van Vermeulen, al speelde Minnaert met een haast nonchalante onvoorspelbaarheid. Speels en prikkelend.

Serries en saxofonist Webster, die de avond ervoor een trioconcert speelden met contrabassiste Martina Verhoeven, pakten ook uit met abstractie, tussen ontregeld gefriemel en minimalisme. Maar natuurlijk ook gefragmenteerd en iets anders dat wat later die avond nog zou volgen. Maar eerst nog pianiste Heleen Van Haegenborgh. Die tekende voor wat vermoedelijk de meest aparte release op het El Negocito-label moet zijn (Signaux), of gewoonweg een van de meest frappante experimenten die hier in recente tijden plaatsvonden. Ze componeerde namelijk muziek voor piano en een reeks misthoorns.

Een tijd geleden werd dat o.m. in de haven van Gent voorgesteld met echte misthoorns, die wat verderop opgesteld waren (die dingen halen waanzinnige decibelniveaus), maar deze keer gebeurde het met samples. Fijn was dat er intussen ook beeldmateriaal van Robbrecht Desmet aan te pas kwam, dat volledig op maat was van de maritieme insteek, met o.m. beelden van boten en de haven. Van Haegenborgh speelde doorgaans erg ingetogen en minimalistisch, waardoor het meer secuur klonk dat het vrije verkeer van ervoor, maar stond ook regelmatig recht om in de piano te duiken en daar draden uit te halen die voor opvallende resonanties zorgden. Het klonk raadselachtig en excentriek, en geen idee of het intussen een geval van pure gewenning is, maar het leek ook wel alsof de piano en misthoorns nog hechter en harmonischer gecombineerd werden dan ervoor.

Het concert dat Serries en saxofonist Webster op zaterdagavond in de Kortrijkse cinéPalace speelden met Martine Verhoeven, was redelijk taai en abstract. Niet dat het een extreme luisterervaring was of dat er werd uitgehaald met pijnlijk schurende resonanties, maar omdat het een onophoudelijk uitvergroten was van kleine geluiden, verschuivingen en ongewone technieken. Dan was het concert in Gent van een heel andere orde. Hechter en toegankelijker, op terrein dat iets meer houvast kon bieden. Serries maakte deze keer ook terug gebruik van loops, wat er sowieso al voor zorgde dat de muziek een coherent verhaal vertelde. En zowel door het gebruik van effecten als het aanwenden van strijkstok en eBow werd snel een massa gecreëerd die Webster aanspoorde om daar een antwoord op te bieden.

En dat lukte, maar op een heel andere manier dan Serries dat doet met een John Dikeman. Wordt met die laatste altijd een wringende, contrastrijke spanning opgezocht, dat gebeurt het met Webster erbij homogener, dichter bij dat drone-terrein. De Brit speelt ingetogener dan zijn Nederlands-Amerikaanse collega, schiet niet zo vaak in een ontzette blueskramp, doet het soms minutenlang op een fluisterniveau met bijzondere technieken, die soms eindeloos herhaald worden. Halverwege het concert vond er een ontmanteling van het opgebouwde verhaal plaats, leek de muziek helemaal uit elkaar te vallen, zoals dat een dag eerder het geval was, maar dan werd opnieuw een langeafstandsbeweging ingezet met een dromerig effect, ondanks de eerste gierende uitschieters van Webster. En net toen de muzikanten op hun meest lyrisch speelden, beslisten de weergoden dat de sluizen helemaal open mochten. Een surreëel effect.

Het weer zat niet mee en daardoor was de opkomst ook eerder beperkt, maar zoals te verwachten viel, werd daar een mouw aangepast, waardoor het festival op de slotdag ineens het aura van een uitgelopen huiskamerconcert kreeg. De muziek leed er niet onder (integendeel misschien, en dan misten we nog zoveel kleppers), maar je ging je toch afvragen wat het allemaal geweest zou zijn als het weer ook een beetje meegezeten had. Citadelic is een uniek festival dat hopelijk de best mogelijke omstandigheden krijgt in 2016. Het is hen gegund. Dit soort passioneel georganiseerde evenementen blijven een ware verademing.” Enola – Belgium