Month: July 2015

CAFE OTO

19360741613_710bbfd8fe_o 19794873499_422809dca9_o19981687975_a687a11df4_o19794962319_eb6ec975a8_o

Dirk Serries returned to the legendary CAFE OTO for the second time, this time teaming up with UK’s alto saxophonist Dave Jackson for a rewarding duo improvisation – opening for Sheik Anorak/Steve Noble/Colin Webster.  Photography is by Oto’s house photographer Dawid Lawkowski.  More photos here.

DIKEMAN/SERRIES

“Rating : ****1/2. This is a fascinating recording – it captures a captivating blend of John Dikeman’s incredibly powerful saxophone and Dirk Serries expressionistic electric guitar. The tracks are aptly titled: ‘Monolith Song I’, which opens the recording and ‘Monolith Song II’ which closes it, are huge moving masses of sound. Serries creates a distorted and textured slabs as Dikeman builds up layers of fiery improvisations. The title track takes a more nuanced and melodic approach as the guitar is pulled back in the mix and the saxophonist spins a emotional tale. Cult Exposure is an LP release with an MP3 download – but not sold separately – get it while if you can.” Freejazz Blog

Disorientation Flow reviewed

“As a young teenager, I quite enjoyed the New Sound Of Goth in reference to the wonderful musical soundscapes that Projekt Records had been producing. I still can’t remember how it was that I found out about them, perhaps it was an (Aurelio) Voltaire record that lead me there, or maybe some browsing around on the internet, but I remember that I spent much of my hard-earned money purchasing more and more unique and interesting albums from the label. Sam Rosenthal has assured me that they now deal with more ambience and atmosphere than the Goth of days past, but I still found that kind of material quite fascinating even in those days. It was scarce, but Steve Roach and others had gently leaned me into it and it consumed most of my unconscious hours while enveloped in the landscape of dreams. I’m afraid I don’t know much about Dirk Serries, but the same goes for Steve Roach. I’m not sure what either look like, nor have I ever cared. It does not matter the man behind the mood, which is exactly how I feel here with Disorientation Flow. There are no vocals to be found, no sound clips to be uttered and no lyrics to be grasped – the entire experience is cerebral, yet metaphysical. It almost feels ethereal in a sense, which is probably the closest description that I can give you. We start out with “The Imperative Edge 13:40″ which begins with complete silence. That silence builds up slowly into a slight crescendo of sounds and colors that feel like they’ve broken off from another, much brighter realm than the one in which we currently reside. “Metamorphosis 12:52″ starts out in much the same fashion, but feels very trancelike and somewhat ghostly. I feel as though the spirits are gathering around me during such a track (and I’ve now got confirmation that there is indeed an energy moving around here in the “dungeon” yet the sleeper claimed that it wasn’t malevolent, so I see no need for it to buzz off. Keeps me company at any rate) as I’m whisked off partway towards the astral plane. I feel the track is even more effective when placed directly into the ears, and that it’s effect is far more powerful on the mind when having done so. The title piece (15:47) lightly flows along with a sort of watery grace that tends to spin up into the clouds, making for a lively, yet profound experience. “Blistering 9:02″ comes next, as it looms right into dreamscapes – I feel as though I’m flying through thousands of memories, each one blending into the another, congealing into a mass of experience and sound. One might wonder as to whether these are memories of my current existence, the ones that have passed or the ones that are still yet to come. The album ends with “The Lament Broke 13:30″ which seems to end things on a slightly somber note, almost as if it’s lamenting the dead. But perhaps with a sound as spiritual as this has been, it does seem like sort of a half celebratory/half mourning for those who have recently traversed beyond the realms of death. In any case, Disorientation Flow brings in a contemplative atmosphere in which one might ponder and think about what lies beyond and the topography that might exist in such an area. It feels “not of this world” as it ebbs and flows throughout the subconscious and washes out the skeletons from our closets with an impressive fury. Please be aware that if you listen to this album, you will indeed find yourself lost in thought. Nevertheless, I feel that contemplation and all-around thinking in general is something that a large majority of people just don’t do anymore. So sit down, relax your mind and be ready to face the flow.” The Grim Lord – USA

Memories Compiled Poetry

ZIMOWE ZAPATRZENIE

Ciało przyobleczone w Słońce dotyka stopami ziemi zimnej
Śnieżne roztopy płaczą w wodzie przydrożnej
Za chwilę radosne uśmiechają się z różem do światła
Przydrożny krzyż wznosi i uświęca przestrzeń życia
Jego Bogactwo wprowadza uroczyście Koronację
Poza stalową bramę zdobioną ornamentami cierpień

Poruszyłem ustami nad drobinkami percepcji
Oczy zasmakowały w ciszy i bieli pod sklepieniem
Zmrożona woda wspięła się pod szczyty Bożej myśli
Ona popłynęła czysta wlewając się do mojego serca
poruszając duszę radością i skromność dając nieskończoną

Gdzieś na wioskach ciche drewno się kurzy,
a stal wiary przenosi przez doświadczenie bólu i niepowodzenia
Blisko drzew zmrożonych stoi domek Matki Śnieżnej
Poznaję to po zimnych policzkach, gdy kładę na nich dłonie
Para z ust unosi się niespiesznie i zamiera w powietrzu
Mgły opadły i przysłoniły oczy święte
Czas bladego poranka kołysze ziemię w zimowy sen

Jacek Zeromski (5.07.15 , vdnaObmana “Memories Compiled 2” dysk 1 )

the consouling sounds albums

“Het was slechts een kwestie van tijd dat de Belgische muzikant en componist Dirk Serries en muzieklabel Consouling Sounds elkanders wegen zouden kruisen. Consouling Sounds geeft regelmatig muziek uit in dezelfde sferen als Dirk Serries. Denk aan Aidan Baker, thisquietarmy, en Syndrome.

Het Gentse label pakt meteen goed uit met een tweetal releases van Serries. De solo Unseen Descending and Lamentations bestaat uit twee nummers van ruim twintig minuten. Een lengte die Dirk Serries wel toevertrouwd is en die een elpee kant vult en aansluit bij de duur van de meditatietijd binnen de Zen-traditie. Kant één bevat muziek zoals we gewend zijn van Serries: doorgaande gitaarklanken waarmee een spectrum van geluidslagen wordt opgebouwd om vervolgens weer terug te keren naar enkele minimale lagen.

Kant twee begint met geknars en geruis, aangevuld met heldere aanslagen op de gitaar. Lichte klanken maken de lucht ijl totdat de zware tonen de nodige aandacht opeisen. Traagjes wordt de muzikale sfeer donkerder en dreigender. De invloed van blazers, als gevolg van samenwerkingsverbanden die Serries aangaat in de free-jazz scene, lijken door te klinken in het tweede deel van de track. Een repeterende partij die refereert aan het geluid van blazers creëert een surrealistisch gehalte. De tonen mengen zich meer en meer met elkaar wat een venijnigere sfeer oplevert. Een prachtige nieuwe stap in de muzikale wereld van Dirk Serries.

Het was tevens een kwestie van tijd dat de wegen van de Dirk Serries en de Nederlandse geluidskunstenaar Rutger Zuydervelt elkaar zouden kruisen. Beide muzikanten timmeren al jaren aan de weg binnen het ambient en experimentele muziekspectrum en brachten ieder reeds tal van uitgaves uit. Nu is de eerste samenwerking daar met als resultaat een viertal pareltjes van nummers samengebracht op de cd Buoyant. De bijdrage van Serries, met zijn voortglijdende geluidslagen, klinkt vertrouwd. Opvallend is wel dat zijn geluidslagen sneller worden opgebouwd en afgebroken waardoor er meer snelheid komt in zijn gitaarpartijen. Zuydervelt voegt er elektronische klanken aan toe die de partijen versterken, erin meegaan of juist de nodige tegengeluiden opleveren.

Het eerste nummer, Lost Trail, klinkt onrustig vanwege een voortdurende ritmische toon die op een versnelde hartslag lijkt en waarboven de gitaarpartijen zweven. De doorgaande tonen worden aangevuld met noisy geluiden en een psychedelisch melodietje dat zo nu en dan uit het niets opduikt. De track The Wispering Seale is een prachtig melancholisch nummer die je in stilte meeneemt naar sombere perioden van het bestaan. De tonen worden met veel zorgvuldigheid en voorzichtigheid gespeeld, hetgeen de kwetsbaarheid vergroot. De track wordt intenser en de geluiden scherper waardoor het fragiele karakter in de achtergrond verdwijnt.

Unraveled Blanket is sterk door zijn rafelige tonen; de geluiden komen op, maar niet volledig tot wasdom. De mix van aanzwellende tonen, zoals de golven van de zee en gruizige geluiden die op momenten wegzakken naar minimale noise, maakt dit nummer spannend. De afsluiter The Dissection begint met een herhalende toon die je alert maakt en het hele nummer aanhoudt. Schurende elektronische geluiden worden aangevuld met trage gitaardrones die penetrerend doorgaan en aanzwellen. De geluidsmuur wordt alsmaar groter. Het lijkt erop dat middels een elektronisch geluid een storm is opgestoken die vervaarlijk fluit langs de geluidsmuur.

Het eerste samenwerkingsverband tussen deze muzikanten smaakt naar meer. De confrontaties tussen de drones van Serries met de verstorende geluiden van Zuydervelt heeft tot een prachtige plaat geleid. Tijdens het Incubate Festival in september te Tilburg zijn ze live te zien met Buoyant. Zeker de moeite waard om deze live-confrontatie op het podium bij te gaan wonen.” Ravage Digitaal – The Netherlands

GONZO REVIEWS DISORIENTATION FLOW

“Zijn lange val inwaards zet zich verder, maar dat maakt Dirk Serries niet minder productief.  Deze gelimiteerde (300 exemplaren) cd bouwt voort op de principes van The Origin Reversal uit 2014.  Zoals die titel aangeeft, recreëerde Serries zijn ambient vidnaObmana sound uit de jaren 90 met nieuwe bronnen.  Steeds minder bronnen, trouwens: één gitaar en enkele effectenpedalen volstonden om de oefening zeer geslaagd te maken.  Ook “Disorientation Flow” maakt ons tegelijk nederig en ijl in het hoofd.  Melancholie en introspectie overheersen, terwijl we plat op onze rug liggen en door een dakvenster naar de staalblauwe lucht staren.  We hopen in stilte dat er een losgeraakte vliegtuigmotor op ons hoofd zal neerstorten, maar dat geluk wordt ons natuurlijk weer niet gegund.  Het is al jaren een sterk punt van Serries dat hij zijn composities sfeermatig kan parkeren op een scherp punt tussen troost en traan, of tussen drone en boventoon, maar op deze CD excelleert hij.  Voor al wie met neergeslagen ogen naar de hemel wil staren, en afvalligen die al twee decennia de karakteristieke vidnaObmana sound missen, is “Disorientation Flow” een absolute aanrader” Gonzo Circus – Belgium

UNSEEN’s French REVIEW

“Un disque. Deux titres. Quarante-quatre minutes. Saurez-vous relever le défi ? Dirk Serries, compositeur et guitariste Belge que vous connaissez peut-être sous le nom de Vidna Obmana ou encore de Fear Falls Burning, livre ici deux compositions faites du son du silence.

Un climat, une atmosphère, une ambiance, un souffle léger puis plus fort, une respiration qui se retient ; une pensée qui s’enfuit, des sons et des instruments (guitare et violon) qui sonnent comme ils n’auraient jamais cru pouvoir sonner, au point qu’on ne les reconnait plus. La mer qui s’ouvre devant nous, en furie et pourtant silencieuse, une force incroyable, pleine de douceur, qui pourrait soulever des montagnes comme on éteint une bougie. Progressivement, les notes montent, se transforment montrant telle ou telle face, laissant sortir une harmonique qui tourne, virevolte un instant sur la scène avant de laisser la place à une autre… pour mieux revenir ensuite. Puis une fréquence basse, lourde comme la terre qui gronde, vient soulever ces nuages magnétiques. Est-ce le début ? La fin ? On est vite perdu, abandonné sur une lande magnifique mais désespérément vide, inhabitée, si ce n’est par l’esprit des lieux. Tout est alors question de relâchement. Il faut se laisser tomber pour se rendre compte que cet esprit nous porte, comme dans un rêve où l’on vole sans ailes, simplement parce qu’on peut s’appuyer sur le vide. Et on part.

Dirk Serries n’en est pas à son coup d’essai. Maître de l’ambient, orfèvre des textures sonores, ses nombreuses collaborations et son travail de compositeur pour des projets allant de la télévision à l’art contemporain en passant par le zoo d’Anvers parlent pour lui. Bien sûr, les chances d’entendre les titres de ce disque sur la bande FM sont très faibles, mais n’ayez pas peur de vous laisser gagner par l’étrangeté de “Unseen descending and lamentations”, ne serait-ce que pour l’expérience. Vous avez tout à y gagner.” A Découvrir Absolument – France