Month: September 2015

TEXTURA reviews NWOJ

FANTOOM – SLUIMER (LP, Tonefloat’s New Wave Of Jazz)
SERRIES/VERHOEVEN/WEBSTER – CINEPALACE (LP, Tonefloat’s New Wave Of Jazz)
pre-order here.

“Two very different group sounds are showcased on these two entries in the New Wave Of Jazz series, even if both outfits have electric guitarist Dirk Serries and double bassist Martina Verhoeven (Serries’ wife) in common. The considerably heavier Fantoom (‘phantom’) adds saxophonist Otto Kokke and drummer René Aquarius (the two otherwise constitute the Dutch duo Dead Neanderthals) to the mix, whereas British tenor saxist Colin Webster plays in the Serries Verhoeven Webster trio. The two albums have one other thing in common: both are single-track affairs, with Fantoom’s Sluimer weighing in at thirty-eight minutes and the trio’s Cinepalace forty-four.

In the case of Sluimer, the four entered the studio without any preparation or previous meetings as a quartet, their goal simply being the realization of an album-long setting. It’s Verhoeven who gets things moving, the opening moments dedicated to guttural stabs with the bow and her raw attack setting the tone for what follows. The others join in, tentatively at first, with sharp phrases of their own draped across the bassist’s growl: Kokke shrilly bleating in an upper register, Serries emitting shards, and Aquarius shading the mass with cymbal flourishes. As one might expect, any trace of tentativeness quickly goes by the wayside as the four dig into their shared creation, building it up and tearing it down repeatedly as the piece advances. They develop the music patiently, attentive to each other in the way they let the material build in natural manner. As aggressive as Aquarius’s pounding crash cymbal accents and snare rolls are, for example, they’re never more ferocious than the expressions of his partners. In general terms, the approach on Sluimer is more textural than melodic; the four don’t initially state a main theme and then return to it, but instead individually contribute towards a slow-motion expansion of tumultuous force. It’s almost impossible not to think of someone like Peter Brötzmann when piercing squeals by Kokke rise over the convulsive mass, but Fantoom ultimately stakes out its own particular corner of the noise-drone firmament as the piece develops. As forceful as the group’s sound is on the recording, one can only begin to imagine the lethal wail it would get up to in a live setting.

There’s no need to imagine how the Serries Verhoeven Webster outfit might sound in concert, however, given that Cinepalace is a live document the trio laid down in May 2015 at cinéPalace in Belgium. The trio played after a set by the French Vocuhila trio, which might have primed the audience to expect something along similar lines from Serries and company. But in contrast to the opening act’s free jazz-based offering, Serries Verhoeven Webster served up something similar to Sluimer in certain ways though pitched at a far less aggressive level. Focusing, like Fantoom, on texture, the three ease into a long-form improvisation, with bowing by Verhoeven once again paving the way. But in this context, her playing is quieter, as if anticipating the less generally noisy path the trio’s music will follow. Webster and Serries quickly follow, the saxophonist making his presence felt by breathing through the instrument and the guitarist by plucking out spidery phrases. Endless volleys of spiky interactions follow, with the three playing off one another in imaginative manner for the full duration of the piece. It’s not uncommon to hear slithering phrases by Webster arising alongside jagged fragments by Serries and whale-like moans by Verhoeven. Think of it as abstract sound painting writ large, with the participants sensitive to the creative entity forming via their pointillist interactions. The volume and intensity of the Fantoom outing is here replaced with material of delicacy and restraint, yet Cinepalace doesn’t lack for intensity in its own low-key way; the material on both albums is equal in spontaneity, though Cinepalace is slightly less raw and abrasive than Sluimer. It’s odd that Wim Christiaens, the organizer of the cinéPalace concerts, felt compelled after the performance to thank the audience for being respectfully silent and attentive during what he described as possibly “the most difficult concert during this venue’s five-year existence.” Admittedly, witnessing material performed live will always present a dramatically different experience than hearing it in recorded form, but there’s little about Cinepalace that seems terribly difficult; if anything, especially by improv standards, it’s about as accessible and user-friendly as music of its kind gets.” Textura – Canada

Advertisements

DIKEMAN/NOBLE/SERRIES reviewed

“Rating : 8,5 of 10 stars! Drie gerenommeerde musici, meesters op het gebied van improvisatie, die elkaar ontmoeten, bijna onmiddellijk aan de slag gaan en niet aan de drang kunnen weerstaan om samen te musiceren en daarbij zowel fysieke kracht als verstillende pracht in symbiose brengen. ‘Obscure Fluctuations’ is voor hen in deze constellatie – het drietal was voorheen al te horen in diverse wisselende triobezettingen met andere muzikanten – hun debuutplaat. Het album bevat twee lange tracks van ruim twintig minuten die totaal verschillend zijn van elkaar. ‘From Assent To Refusal’ begint eerder kalm en stil (‘assent’), maar groeit al snel uit tot een hectisch, gejaagd stuk, waarin een soort van proteststem (‘refusal’) weerklinkt. Al komen er nog meerdere minimalistische passages, toch blijft de ondertoon voor een sfeer van weerstand, onrust, jachtigheid, ongemak en agitatie zorgen. In de ‘The Heart Strips Bare’ stellen Dikeman, Noble en Serries zich heel kwetsbaar op. De klanken zijn summier, ingetogen, soms bijna amper hoorbaar, breekbaar en vluchtig. Onderbroken door enkele ongecontroleerde erupties die eigenlijk parallel lopen met de stille sequenties in ‘From Assent To Refusal’. Toch is de tegenstelling tussen de twee composities beduidend. De beeldkracht van beide is erg groot en boeiend. Het is muziek die een verhaal brengt. Het inhoudelijke kan bij iedere luisteraar verschillend zijn naargelang de beelden die zich vormen. Voor sommigen herkenbaar of alledaags, voor anderen visionair, abstract of impressionistisch. Je kunt er alle kanten mee uit en dat maakt deze langspeler nou net zo aantrekkelijk en spannend. ‘Obscure Fluctuations’ werd opgenomen in de Soundsavers Studio in London op twee april dit jaar en in december staan er ook een viertal live concerten gepland.” Dark Entries – Belgium

YODOK III plays ROADBURN 2016 !!

Roadburn-2016-YodokIII

“YODOK III in their official birthplace, and it shows. This record is not so much a refinement of their instrumental prowess, as it is a rebirth, taking the sonic attack to unexplored territory, even more massive and intense than before.” Guy Peters, 2015, on the forthcoming Legion Of Radiance – Live At Dokkhuset CD album.

Extremely proud to announce that YODOK III will play the great ROADBURN festival 2016 on Saturday April 16th 2016, the day NEUROSIS will headline.  On this day Belgian partners CONSOULING SOUNDS will release YODOK III’s most recent live concert at Trondheim’s Dokkhuset (May 15th 2015) in its full 68 minutes on CD.  We’ll share more information on this all in the upcoming months.  Meanwhile take note that the pre-sales for this epic festival start October 2nd.  Don’t miss out as this festival sells out fast.  Order here.  More information on the festival visit the site.

SERRIES/ZUYDERVELT playing INCUBATE

Dirk Serries and Rutger Zuydervelt are playing this Saturday September 19th at the fantastic Incubate Festival in Tilburg (The Netherlands). Place of performance : Paradox, Telegraafstraat 62, Tilburg, NL – 5.15pm

Here’s a fantastic video, shot by Shaun Cullen, with music from their collaboration ‘Buoyant’ on Consouling Sounds.

New Wave Of Jazz Pre-Orders

TFLP155

FANTOOM – SLUIMER (LP). This epic monolith was recorded at the White Noise Studio in Winterswijk (The Netherlands) and is the result of a gathering between René Aquarius (drums), Otto Kokke (saxophones) – both from DEAD NEANDERTHALS, Martina Verhoeven (3 Seconds Of Air) on double bass and Dirk Serries on electric guitar.

“‘Sluimer’ is not a record of songs and fragments, but of movement and texture, and while you might have an idea of the basics of their interactions and the instruments involved, the music soon gels into a sturdy mass of parallel intuitions that interweave, walk in solidarity or maintain a twisting tension. And it’s not always obvious where all the sounds are coming from, as coarse bass drones and guitar waves morph into sax squeaks and resonating cymbals. It’s an approach that evolves into an unavoidable climax, only to become dismantled again. That basic outline has been used many times before, but in the hands of Fantoom, it gets its own trajectory.”   from the liner notes by Guy Peters – 2015.

Pre-order here.  Release show : November 21st 2015 – Paradox (Tilburg, The Netherlands)

 

TFLP156

SERRIES/VERHOEVEN/WEBSTER – CINEPALACE (LP). On May 30th 2015 Martina Verhoeven (on double bass), Colin Webster (tenor saxophone) and Dirk Serries (on electric guitar) played Belgium’s finest DIY club Cinépalace in Kortrijk (Belgium). The first NWOJ live album on vinyl but since this was an unique study in minimalism, detailed interaction, we were glad to make an exception.  Especially realizing that this recording was so detailed as if it was recorded in a studio with the best room acoustics. 

“But even for those who were aware of these musicians’ previous endeavors, the concert might have been surprising, as it turned into a 45-minute improvisation that stubbornly stayed in its own universe, with a vague coherence that was matched by an inventiveness that not even once relied on easy shortcuts or escape routes. Not that the music was extremely loud, harsh or alienating. It was only extreme in its individuality and refusal to take the easy way. Serries, Verhoeven and Webster commenced their trip without a map or a safety net, relying on intuition, skill and each other. And it worked, even though it wasn’t easy to grasp at the time. Listening again a few months later, the abstract connection becomes more obvious, as you realize the trio often made maximal use of their individual freedoms, without sacrificing the coherence of the whole.”   from the liner notes by Guy Peters – 2015.

Pre-order here.

 

 

 

Zware Metalen Reviews

DIRK SERRIES – UNSEEN DESCENDING AND LAMENTATIONS (CD/LP, Consouling Sounds 2015)

“Deze nieuwe Dirk Serries is het resultaat van samenwerkingen met (free)jazz-artiesten en improvisatietalenten, die Dirk nieuwe inspiratie kwamen geven voor dit tweedelige album. Dirk gebruikte voor deze soundscapes voor het eerst een 1976 Fender Rhodes en een viool, hetgeen leidt tot nog meer e(so)therische klanken en golven. Echo even mee.

Niet alleen nieuwe klanken komen je tegemoet op deze plaat, Dirk maakt de brug met zinderende geluiden uit het verleden, de VidnaObmana periode (1987-1996). Twee keer dik twintig minuten transcenderen met industriële zen-geluiden en stoffig me(n)taalgetril uit de vorige eeuw. De hoes is veelzeggend trouwens. Goed voor dagen waar de schaduwen langer beginnen te worden, of om je buikademhaling kracht bij te zetten op een gure avond als deze.” Zware Metalen – The Netherlands

Enola reviews

“Zeventien maanden geleden speelden John Dikeman, William Parker en Hamid Drake de pannen van het dak in wijlen La Resistenza. Een knap concert dat een vervolg kreeg tijdens een tweede tour de langs Gent passeerde. Terwijl de cds met opnames van vorig jaar nog geassembleerd werden, besloten de drie om de lat nog wat hoger te leggen.

Maar eerst gitaarveteraan Dirk Serries, die zich een tijd geleden bekeerde tot de vrije improvisatie, intussen een hoofdader van z’n werk die al net zo’n productiviteit oplevert als zijn meer klassieke gitaarminimalisme. Met een kersvers album met John Dikeman en Steve Noble, en een paar nieuwe die er binnenkort aankomen, vond de man het gepaste moment om in Gent zijn eerste geïmproviseerde soloconcert te spelen. Of toch gedeeltelijk, want voor de tweede helft van zijn korte set werd hij bijgestaan door Jan Daelman (o.a. Keeenroh) op fluit.

Het was een hele andere gedaante die we te horen kregen, met grillig en wringend gekrabbel en getrek, veel meer in een post-Bailey traditie dan iets dan ook maar iets met jazz te maken heeft. Dit was een onrustige stream-of-consciousness-sessie waarbij ’s mans bekende monnikengeduld de afwezige was. Je werd meteen in een wereld zonder houvast gedropt. Maar helemaal breken met het verleden gebeurde niet: plotsklaps werd overgeschakeld op een drone, die vervolgens aangewend werd om ook de strijkstok boven te halen.

De ascese was plots een stuk dichterbij, maar kreeg een andere context, de drone leek samen te vlechten met improvisatie, maar ook een pastorale insteek. Viel de drone weg, dan was dat het signaal Jan Daelman om er een conversatie van te maken. Hijgend en sputterend, blazend op het uiteinde van een fluit, iets later meer ingetogen en melodieus op een traditioneel gespeelde dwarsfluit. Merkwaardige combinatie, maar het gekapte en kribbelende gefluister van Serries was een intrigerend contrast met een schizofrene geluid van Daelman, dat de verwarring van een droomsequens koppelde aan een einde dat haast frivool klonk. En dan zat het er ineens ook op, nog voor de gewenning kon intreden. Uitkijken naar het vervolg.

Iets dat bij John Dikeman elke keer weer opvalt, is zijn gretigheid. Die kerel wil gewoon spelen, of het nu gebeurt nu een DIY-kot met de kornuiten van Cactus Truck of in een jazzclub met een stel grootheden. Onlangs trok hij nog voor een paar weken door Rusland, wat opnieuw resulteerde in een handvolredelijk surreële taferelen (denk bvb. in de richting van ‘freejazz + winkelcentrum + fontein’, of zoek het eens op via google). Dikeman is een man van de ‘verwacht niks, geef alles’-school, wat het dan ook zo boeiend maakt om hem te zien in combinatie met een paar muzikale leeuwentemmers die niet terugdeinzen voor wat hysterisch geharrewar..

Net als vorig jaar hield Dikeman zich niet in, begon hij meteen aan een gedreven en intense improvisatietocht, al duurde het misschien langer voor hij het extreme register ging opzoeken. Het vloeide er snel uit, met een vlammende, vliegende start. En het samenspel ging meteen rollen en het zou eigenlijk ook blijven rollen. Zelfs als Dikeman in het verweer ging tegen het soulvol in elkaar hakende spel van William Parker en Hamid Drake, dan nog bleef die muziek vooruitgaan met een immense stuwing. En het was geen tien minuten bezig en we hadden al het woord ‘episch’ genoteerd, want zo klonk het ook, het was de wil om te overstijgen en de muziek nam een prachtige vlucht.

De kwaliteiten van de ritmsesectie kwamen daarbij nog beter uit de verf dan vorig jaar. Niet omdat Dikeman deze keer afhaakte, maar omdat Parker en Drake het touw nog nadrukkelijker naar zich toetrokken. Een eerste bas- en drumpassage legde meteen die machtige synergie bloot, een organisch spektakel, dat Dikeman na een tijd doormidden spleet door te gaan postvatten naast Parker. Een solo van Drake putte dan weer uit zijn hele arsenaal, en weer viel op hoe moeiteloos dat allemaal ging, hoe die man het ritme door z’n lichaam heeft stromen. Er zaten in het concert meerdere momenten met een verslavende, sensuele groove. Soms lag die er dik op, en dan zou je willen dat ze er een heel concert aan zouden ophangen, maar net zo vaak werd die via een omweg geïntroduceerd, en dan zag je de koppen na een tijd collectief meewiegen of – hier en daar – driftig heen en weer zwieren. Dit was geen denkoefening voor kinkrabbers, maar een feest voor de oren en het lichaam.

Even kreeg de muziek een Afrikaanse toets, en misschien was dat een voorbode van de wending die eraan stond te komen, want een catchy basfiguur kreeg hier niet de loodzware omkadering die het gehad zou hebben bij, pakweg, het David S. Ware Quartet, maar een uitbundige, lijfelijke en volkse aanpak. Een tweede duopassage van de ritmesectie, waarvoor Parker overgeschakelde op een houten of bamboefluit (en later een van zijn exotische double reeds), luidde een lange passage in die zich even afkeerde van de meer klassieke, woelige freejazz. Hier belandden we plots op het terrein van het ritme, het tribale en het theatrale. Het werd een conversatie tussen ritme en fluit, maar ook ritme en stem, sax en uitgestote kreten.

Zeker toen Drake overschakelde op frame drum en zang (altijd goed voor een bijzonder moment), was de hypnose compleet, werd er diep in een ritualistische wereld gedoken, aangesloten bij iets dan aanvoelde als een eeuwenoude traditie. Een enorm verschil met de vlammende aanloop van het concert, maar de manier waarop het trio, en de ritmesectie in het bijzonder, had toegewerkt naar die passage, was meesterlijk. Voor Dikeman zat er soms niet meer op dan even toekijken en laten begaan, maar dat deerde ook niet. Hij voelde niet langer de behoefte om alles vol te spelen, en dat siert hem ook. Hij weet intussen perfect zijn moment te kiezen (en af te wachten, indien nodig), en als hij dan terugkeerde met opzwepende kreten, dan was dat ook op het juiste moment, en goed voor een wending naar het centrum waarom volkse elementen en freejazz energie elkaar op de tast vonden.

Het was even samen stampen en steigeren en galopperen, een vitale en energieke dans van vrije muziek, maar afsluiten gebeurde dan weer met een minder ontvlambare, smeulende bluespassage die een losse groove stilletjes uit elkaar liet vallen. Samen met de bisronde, een korte en open passage waarin Parker en Drake terugkeerden naar het ritualistische element, was het een prachtig einde voor een concert dat vooral opviel door een magistrale samenhang en een consistent aangehouden focus. De duur van het vorige concert werd gehalveerd, maar dat deerde niet.

Die fenomenale ritmesectie bouwde al een bijzondere verhouding op met een paar saxofonisten, en met Dikeman mag wat ons betreft al toegevoegd worden aan het rijtje. Dit was een topconcert dat nog maar eens aantoonde dat er geen beperkingen zijn als alle stukjes op hun plaats vallen. En zo gebeurde het, dat er in een halfleeg S.M.A.K., dat meer leek op een bouwwerf dan op een museum, en waar het nog geurde naar vers pleisterwerk, ladders half bedekt werden met dekens en hier en daar een paar staande lampen en bloempotten opgesteld waren, iets in de lucht hing dat we bij gebrek aan een uitgebreidere woordenschat enkel kunnen omschrijven als magie.” Enola – Belgium

Hakobune / Dirk Serries

OBSCURED BY BEAMS OF SORROW is the first collaborative recording between the Japanese artist Hakobune and Dirk Serries.  Both electric guitar performers but on this effort the directness of this instruments fades away into a mist of reverberant melancholy and solitude.  Pure beauty. Released digitally and on compact disc by Chihei Hatakeyama’s White Paddy Mountain label from Japan.