Month: October 2015

25 years ago

After numerous cassette releases from 1984 on, vidnaObmana released his first vinyl on The Decade Collection in 1990.  In 1993 Italy’s Hic Sunt Leones reissued this classic album on CD and now available through Projekt’s bandcamp.


UNRUHR reviews

FANTOOM – SLUIMER (LP, Tonefloat’s New Wave Of Jazz 2015)

“fantoom = dead neanderthals + 2/3 of 3 seconds of air.  heisst: schlagzeug, saxofon, (kontra-)bass und gitarre. heisst rau und direkt; improvisiert, nah. clash der instrumentalen haltungen zwischen flächenaufbau und agitation, zwischen einem zugehen auf die hörer, einem zugehen auf die anderen musiker und dem kampf mit dem eigenen instrument; domptieren, zwingen, die oberhand gewinnen und trotzdem interagieren, in der waage halten und immer auf dem sprung zum ausbruch. steigern und verdichten bis in die unendlichkeit; wie ein ewiger aufbau, gleichzeitig wie ein ewiger auslauf, paradoxerweise immer stärker zusammen kommend und trotzdem bis fast zum ende scheinbar auch gegen genau das wehrend. ein aufhören verweigern; neue ziele immer direkt hinter dem auftauchenden horizont… neue koalitionen finden, mit dem wissen um ihre brüchigkeit. keine gnade wem auch immer, am wenigsten gegenüber sich selbst. definitiv eine aufnahme, die keine hörunterbrechung will, die die hörer wie unvorhersehbar beeinflussen, mitnehmen will; die dies auch erst dann so ausspielen kann, die gehört genau so anschiebt wie es die musiker möglicherweise gegenseitig untereinander taten, im studio.” Unruhr – Germany

SERRIES/VERHOEVEN/WEBSTER – CINEPALACE (LP, Tonefloat’s New Wave Of Jazz 2015)

“langeweile geht anders: neue veröffentlichungen von und mit dirk serries allenthalben; ganz voran in der new wave of jazz serie… und im zuge des weiterhin andauernden hiatus (oder gar der beendigung?) von three seconds of air ist auch martina verhoeven bei der fülle an verschiedenen konstellationen in der new wave of jazz an bord, diesmal mit dem (gestrichenen?) kontrabass. wer die vorangegangenen veröffentlichungen in der von dirk serries initiierten / kuratierten und auch mitmusizierten reihe kennt, mag über den im vergleich extrem ruhigen charakter von „cineplace“ erstaunt sein: die offensiv vorn stehenden attacken vorangegangener vös oder auch „nur“ deren explosiver drive weichen hier einem sehr experimentellen, tendenziell suchend / forschenden ausdruck, der die drei instrumente (saxophon, gitarre, kontrabass) nackt, wie isoliert in den hörraum stellt. bis sich diese gegenseitig immer weiter aufpuschen können, um kurzzeitig in gemeinsamer mikromotivkakofonie eine art agressives zwiegespräch zu halten. um danach, wie erschöpft von dieser abstrakten attacke, wieder in das eigene erforschen des hörraums zurückzufinden. ein wahrhaft hyper-experimenteller trip über rund 44 minuten, der in sachen impro-abstraktheit alles hinter sich lässt, was bisher von und mit dirk serries zu hören war. und selbst wenn dies möglicherweise nicht jedem gefallen wird, vielleicht auch einigen von denen, die dirk serries über die einzelnen projekte bis hierhin gefolgt sind, so steht „cinepalace“ mindestens für eine offenheit und entdeckerfreude, gerade auch in bezug auf die eigenen, sonst auch gern mal selbstgewählten grenzen. alle anderen finden hier eine live-aufnahme, die in ihrer soundqualität die hörer geradezu einbezieht, ein teil des trios werden lässt. trip!” Unruhr – Germany

DIKEMAN/NOBLE/SERRIES reviewed

“steve noble gehört zu den schlagzeuger mit wiedererkennungswert; ab dem ersten schlag auf was auch immer. und ihm gehören die ersten minuten einer vö, die eine explosive mischung aus schlagzeug, saxofon und gitarre bietet. und ohne john dikeman und dirk serries hier in irgendeiner weise zurücksetzen zu wollen, ist steve noble mit seinem ideenreichen, akzentuiert kraftvollen spiel so etwas wie der motor des trios, in den sich beide einklinken…

wer auch immer prophezeit hätte, dass dirk serries sein gitarrenspiel in eine solche richtung öffnen würde, der / die wäre wohl kaum ernst genommen worden; z.b. zu zeiten von fear falls burning. und eigentlich auch noch bis vor kurzem; bis zum start der new wave of jazz serie… die vermutung liegt nahe, dass sein zusammentreffen mit den experimental-jazzern yodok und die daraus erwachsenen kollaborationen einschließlich der gründung des festen trios yodok iii den ausschlag gegeben haben; in jedem fall hat dirk serries die freie improvisation in einer free-jazzigen art für sich entdeckt; einer art, die die delayten drone-flächen durch eine stark rhythmusbetonte attacke weitgehend ablöst. die gitarre also weniger um langsam aufbauende schichtmonster zu generieren, sondern vielmehr als messer; fast atonal experimentell, die kurzen melodiekonter von john dikeman wie unterlaufend, als disharmonischer noiseteufel. mit steve noble am schlagzeug, einem der schlagzeuger, die (wie schon angedeutet) so sehr einen eigenen stil fahren, dass es kaum schwierigkeiten macht, sie bereits an einem einfachen schlag auf die hi-hat zu identifizieren; meistens jedenfalls. und einem, der sich über zahllose kollaborationen gerade auch in den überlappenden grenzbereichen verschiedener genres einen namen gemacht hat.
die zwei stücke dieser cd/lp vö auf dem österreichischen trost label schicken die hörer so in ein wechselbad aus polyphoner attacke und abwartender zurückhaltung; wirklich freie musik, unvorhersehbar, überraschend…” Unruhr – Germany

In concert :
December 9th 2015 – 79 Sound (Cologne, Germany) – PRIVATE STUDIO SESSION – reservations : newwaveofjazz@gmail.com
December 10th 2015 – Occii (Amsterdam, The Netherlands)
December 11th 2015 – Poppodium Volt (Sittard, The Netherlands)
December 12th 2015 – De Singer (Rijkevorsel, Belgium)

Live At CAFE OTO

First time quartet of COLIN WEBSTER (baritone saxophone), JOHN DIKEMAN (tenor saxophone), ANDREW LISLE (drums) and DIRK SERRIES (electric guitar) played a powerful and provocative short set at the legendary CAFE OTO (London, UK) on April 1st 2015.  Now set to be released on the fantastic RAW TONK RECORDS label, digitally also available.

HAKOBUNE/DIRK SERRIES reviewed

“Dirk Serries’ musical projects have been going for about thirty years now, and gone from Vidna Obmana to Fear Falls Burning and, more recently, his own name. In more recent years his music isn’t reviewed a lot in Vital Weekly, mainly because they are released on highly limited edition pieces of vinyl (for which the promotion is digitally, which of course is
something we don’t do, etc.). Takahiro Yorifuji works as Hakobune, who has been around for a few years now and who is someone who knows how play some mighty atmospheric pieces of music. The cover doesn’t reveal much about the nature of the compositions or working methods. It would seem to me that this is the work of the exchange of sound files rather
than sitting down, face to face, in a studio. Maybe it’s Hakobune who takes the guitar playing of Dirk Serries apart, deconstructs it and feeds it to a different line of sound effects (analogue or digital) and makes it sound more and more glacier like, drone inspired, dark on the ambience side of things. Maybe these processed sounds went back to Serries and
he added some of his playing on top? Whatever method applied here, it is the result that counts of course. Four pieces, all in the twelve/thirteen minute range and all variations to the notions drone and ambient. There is a shimmering melodic mood to these pieces; especially the final piece, ‘Obscured’, has a beautiful orchestral texture to it. Foghorn-like strings and wind instruments, reminding me of a Gorecki or Part piece, but to a lesser extent this goes for all four of the pieces. Maybe that is the intention from these players: to play something that is slightly reminiscent of modern classical music? It all makes
quite beautiful music, one that fits the rapidly early nights and dark days.” Vital Weekly – The Netherlands

 

KINDAMUZIK reviews

DIKEMAN/NOBLE/SERRIES – OBSCURE FLUCTUATIONS (LP/CD, Trost Records 2015)

“Superieure masterclass in vrije improvisatie. Glashelder. Zo klinkt de plaat van saxofonist John Dikeman, drummer Steve Noble en gitarist Dirk Serries. Compleet open en transparant, met veel ruimte en volkomen natuurlijk. Zoals ook hun samenspel volkomen natuurlijk en open en ruimtelijk en transparant klinkt. De drie spelen twee lange improvisaties waarbij erg goed naar elkaar wordt geluisterd. Soms luid en wild, maar vaker ingehouden, zelfs als er langzaam maar zeker naar een hoogtepunt wordt toegewerkt.

Zoals altijd bij improv of freejazz staat of valt de impact van de muziek met de interactie, de communicatie tussen de spelers. Noble is wat dat betreft de routinier, al sinds de jaren tachtig speelt hij met de allergrootsten in de vrije jazzwereld and far beyond. Dat Serries zich in zo’n korte tijd het jazzidioom eigen heeft gemaakt, is een grotere verrassing. Nu is improvisatie hem bepaald niet vreemd, maar op de andere albums die hij de laatste jaren uitbracht – en dat zijn er veel! – introduceerde hij meestal ambient- en droneklanken in een jazzomgeving. Maar hier durft hij echt de jazzkant op te gaan, met wilde, korte uitbarstingen en stekelige improvisaties. Mooi om getuige te mogen zijn van deze ontwikkeling.

Zonder Serries en Noble tekort te willen doen, het is uiteindelijk John Dikeman die met zijn werkelijk sublieme saxofoongetoeter de meeste aandacht opeist. Zelfs in de lange, ingehouden opbouw van track twee, ‘The Heart Stripes Bare’, is het Dikeman die – soms nauwelijks hoorbaar – voor de meeste spanning en dynamiek zorgt. En als Serries dan ook nog in Derek Bailey-stand aan de snaren gaat trekken, is het feest helemaal compleet. Wat een masterclass in vrije improv is Obscure Fluctuations geworden. Fabelachtig mooi!” Kindamuzik – The Netherlands

DARK ENTRIES reviews

SERRIES/VERHOEVEN/WEBSTER – CINEPALACE (LP, Tonefloat’s New Wave Of Jazz 2015)

“Twijfelend, breekbaar, versplinterd zo begint de contrabas van Martina Verhoeven aan dit in cinéPalace in Kortrijk live gespeelde concert. Samen met haar wederhelft gitarist Dirk Serries en de Britse saxofonist Colin Webster vormt ze die avond een gelegenheidstrio. Het drietal kiest voor een minimalistische aanpak en brengt een abstract en geïmproviseerd werk. Dat ze hiervoor kiezen kan ook wel te maken hebben met hetgeen vooraf werd gebracht door het Franse free jazz trio Vocuhila. Webster gebruikt speciale technieken, gaande van zacht gefluister tot happende, gierende ademstoten. Serries plukt aan de snaren of speelt in een voor hem bevrijdende stijl, soms redelijk hard, maar meestal zacht. Men speelt ook naast elkaar; bijna solostukken waarbij telkens één van de instrumenten probeert het verhaal naar zich toe te trekken. Soms blijven de andere muzikanten op de achtergrond of gaan net de uitdaging aan en mengen zich in de strijd. Net als op ‘Sluimer’ van Fantoom draait alles rond de structuur en hoe de instrumenten zich met elkaar kunnen meten, hoe de onderlinge verhoudingen zijn en hoe een vorm van cohesie bereiken, zonder daarom echt tot een samenspel te komen. Het hangt er van af hoe je dit als luisteraar ervaart, maar hoe dan ook lijkt het mij geen werkstuk dat je gemakkelijk absorbeert. Daarvoor lijkt alles me te veel verhakkeld of zo komt het toch over. ‘Cinepalace’ is een onbuigzame, stugge eenakter. Het is moeilijk in te schatten welke inwerking deze improvisatie heeft gehad op de drie muzikanten zelf. Waren ze hartstochtelijk en gretig of eerder koel en berekend?” Dark Entries – Belgium

FANTOOM – SLUIMER (LP, Tonefloat’s New Wave Of Jazz 2015)

“Voor Dirk Serries is 2015 het jaar waarin hij zich opwerpt als teamspeler. De gitarist neemt deel aan verschillende gelegenheidsprojecten, meestal in een duo- of trio bezetting. Uitzondering wordt gemaakt met het kwartet Fantoom, waar naast Serries zijn echtgenote Martina Verhoeven op contrabas, saxofonist Otto Kokke en drummer René Aquarius deel van uitmaken. De laatste twee zijn ook actief onder de noemer Dead Neanderthals. ‘Sluimer’ is gebaseerd op en krijgt vorm via totale improvisatie. Zonder enige vorm van voorbereiding treffen de vier elkaar in de studio. ‘Sluimer’ is één lange track waarin de muzikanten elk hun eigen pad uitstippelen en toch elkaar vinden als een eenheid. De donkere bas tonen van Verhoeven die de strijkstok hanteert trekken het stuk op gang. Kokke kiest voor schrille saxofoon klanken, Serries voor zweverige, sluimerende gitaarpassages. Het drumpatroon van Aquarius is beheerst en minimalistisch. Gaandeweg zoeken de instrumenten hogere sferen op. De opbouw is langzaam en geduldig. De intensiteit neemt toe, het volume gaat de hoogte in. De muzikanten laten elk van hun instrumenten primeren, maar komen wonderlijk genoeg toch terecht in een instinctief samenspel, waarin interactie ontstaat en het geheel uitmondt in een soort van gecontroleerde kakofonie. Naar het einde toe neemt het volume opnieuw af, wordt er afgebouwd en keert men terug naar waar het ooit begon: de stilte van de studio ruimte voor de muzikanten die betreden. ‘Sluimer’ is een tijdsopname van waar improvisatie kan toe leiden. Het is één van die vele facetten en zeker niet het laatste wapenfeit van Dirk Serries zijn muzikale reis, waarbij hij steeds op zoek is naar nieuwe handlangers om zijn uitstroom aan muzikale ideeën en exploten gestalte te geven.” Dark Entries – Belgium