Month: March 2016

New Quintet Release

quintet cover

This fresh quintet came together late February for a studio session at the Sunny Side Inc. studio in Anderlecht (Belgium).  With John Dikeman on tenor saxophone, Luis Vicente on trumpet, George Hadow on drums, Martina Verhoeven on double bass and Dirk Serries on electric guitar, this eclectic group played as well an one-off show at Zaal 100 in Amsterdam (The Netherlands).  This binaural recording is now available as digital download from Nachtstück Records from Portugal against a donation of your own choice.  All profits go to Unicef.

Advertisements

KODIAN TRIO’ sextet reviewed

“Na vier concerten in Nederland en eentje in Duitsland landde het Kodian Trio in De Singer voor een tweedaagse residentie met gastmuzikanten. Terwijl het drietal de eerste avond (24/3) gezelschap kreeg van bassiste Martina Verhoeven, kwamen daar op de slotdag ook nog pianist Thijs Troch en saxofonist John Dikeman bij. Het sextet bracht er een heel eigen geluidswereld, die gretig de zone tussen vrij verkeer en minimalisme aftastte.

Het concert was meteen ook de Belgische albumvoorstelling van I, het debuutalbum dat saxofonist Colin Webster, gitarist Dirk Serries en drummer Andrew Lisle in het najaar van 2015 opnamen in Londen, en dat samen wordt uitgebracht met Apparitions, van datzelfde trio met John Dikeman. De vier waren dus geen onbekenden voor elkaar, en dat voelde je. Serries en Webster namen eerder ook al een album op met bassiste Martina Verhoeven, waardoor Thijs Troch (die samen met Serries deel uitmaakt van het Residuum Free Unit) de minst bekende factor was binnen de band.

Het was dan ook een beetje jammer dat zijn bijdrage soms verloren ging in de totaalsound, zeker wanneer de saxofonisten op het gaspedaal gingen staan en de verzamelde individuele insteken gingen leiden tot een blok van geluid. Al viel het eigenlijk nogal mee met de transparantie daarvan. Terwijl je bij veel ad hoc-combinaties vaak een ‘ik sta hier nu toch, dus ik zal maar spelen’-attitude ziet, waardoor de muziek weinig ademruimte krijgt, was dat hier eigenlijk zelden het geval. Er waren een paar intense pieken en met een dominant klinkende blazer als Dikeman valt er altijd wel wat geweld te rapen, maar van profileerdrang of alles dicht plamuren was geen sprake.

Vanaf het begin werd ingezet op intuïtief textuuronderzoek, met de altsax van Webster die zich meteen rond de tenor van Dikeman vleide en gezelschap kreeg van ruisende cimbalen, donker gestreken bas en de twinkelende klanken van Troch en Serries,die samen een soort ghost trance opzochten. Van daaruit werden de intensiteit en densiteit stapsgewijs opgekrikt en het sextet belandde al snel bij een eerste extatisch moment. Er werden echter ook passages ingelast die kleinere fracties aan het woord lieten. Zo had de combinatie Verhoeven/Lisle een heel eigen, sobere dynamiek, en vielen Troch en Webster op met een verrassend fijngevoelige dialoog. Dikeman bracht het boeltje vervolgens aan de kook en de band rondde zijn eerste excursie af met een perfect getimede slotslag.

Het was een aanpak die een beetje weerspiegeld werd in het eerste stuk van de tweede set, die van start ging met een stuiterende, bijna speelse energie, met de twee saxen die voorop liepen als in een fanfare. Het zat daar iets dichter bij de klassieke freejazz, met Dikeman die met z’n extreem schrille uitschieters deed denken aan Kaoru Abe, en met z’n bronstig vibrato aan Brötzmann. Webster contrasteerde dan weer met nerveus gekwetter, springerige loopjes en excentrieke geluiden, terwijl Verhoeven al die tijd koppig bij haar minimale aanpak bleef.

Het minimale element kwam het best tot z’n recht in de tweede helft van beide sets. Terwijl Serries het in de eerste set op gang bracht met gebruik van twee strijkstokken die over de gitaar op zijn schoot geschoven werden, bleef er altijd wel een drone-element in de buurt, of het nu de ruisende cimbalen en brushes van Lisle waren, het gebrom van Verhoeven of de serenades van de blazers. Zelfs toen Troch de handen bombastisch over het ivoor liet springen in een duel met twee saxen, bleef de muziek een coherentie bewaren.

Het mooist kwam die combinatie van abstractie en homogeniteit misschien tot uiting in het slotluik van de tweede set, waar resoluut gekozen werd voor textuur, waardoor je al snel een stroom van ‘kleine’ geluiden kreeg: ambientklanken van Serries (maar deze keer zonder loops), grommende bas, cimbaal- en drumvelvegen, tongue slapping en luchtspatten van Dikeman en Webster. Het werd een maalstroom van geluid met potentieel om helemaal te ontsporen, maar dat in goede banen geleid werd en door Webster naar een knap einde gebracht. En deze keer kon daarin de bijdrage van elke individuele muzikant op waarde geschat worden. Een bijzonder slot voor een geslaagde muzikale ontmoeting, die afgerond werd met een zwalpend bisnummer waarin vooral die ontembare Dikeman nog eens lekker los kon gaan.” Enola – Belgium

KODIAN TRIO live reviewed

“De debuutplaat (‘I’, zie hier) van Kodian Trio is op 18 maart 2016 verschenen in de serie ‘A New Wave Of Jazz’ van het Tonefloat-label. Het trio, bestaande uit twee Britten en een Belg, begint hun tour ter promotie van die lp in Nederland en het eerste concert vindt plaats in De Pletterij te Haarlem. Dit debat- en cultuurcentrum beschikt over een kleine, maar voor dit soort concerten uitermate geschikte zaal. Helaas komen maar weinigen de vertoning aanschouwen.

Nu is de muziek die Kodian Trio maakt ook niet voor iedereen; het zal slechts een select gezelschap ruimdenkende muziekliefhebbers aanspreken, maar dat moeten er meer zijn dan het handjevol dat vanavond aanwezig is. De thuisblijvers krijgen ongelijk, want Colin Webster (saxofoon), Dirk Serries (gitaar) en Andrew Lisle (drums) schotelen de weinige aanwezigen twee prikkelende en afwisselende sets voor die de veelzijdigheid van het trio, zoals ook al te horen op ‘I’, bevestigen.

Opvallend is dat Webster, vaak te horen op baritonsax, zich vanavond beperkt tot het bespelen van de altsax. Het gebruik van die lichter klinkende sax doet echter niets af aan de intensiteit van zijn spel, dat zowel robuust als ingetogen kan zijn en het niet moet hebben van fraaie melodielijnen (als is er wel een te ontdekken in de tweede set), maar van verschillende blaastechnieken en onorthodoxe methoden als het spelen zonder mondstuk, het slechts lucht blazen door het instrument en de kleppen laten klinken, en het dempen van de toon door de beker tegen het bovenbeen aan te houden.

Op het spelen van een melodie is Serries evenmin te betrappen. Zijn gitaarspel is vanavond vooral expressief en de geluiden die hij aan zijn gitaar ontlokt komen mede tot stand door gebruik van twee strijkstokken, die afzonderlijk maar ook tegelijkertijd worden gebruikt, een metalen staafje en een schroevendraaier. Serries’ vingers gaan niet zorgvuldig fret voor fret over de gitaarhals, maar in wilde, schijnbaar onbeheerste halen. Het produceren van noise wordt niet geschuwd. Toch is controle altijd aanwezig. De hulpmiddelen zorgen voor percussieve of wrijvende klanken.

Lisle is een inventieve drummer die zeer krachtig uit de hoek kan komen, dat ook tijdens dit concert een aantal keren doet, maar die ook met onconventionele, speelse vondsten zijn drumspel verrijkt. Zo steekt hij een drumstok door een bekken en met de rand van dit bekken schuift hij vervolgens over de tom, met een schurend en soms ongemakkelijk klinkend geluid tot gevolg. Een klein bekken dat met een mallet wordt bespeeld dient tijdens een ingetogen stuk als leidraad.

Kodian Trio is een gezelschap waarin alle drie de muzikanten ogenschijnlijk hun eigen ding doen. Van een standaard ‘solo-met-begeleiding’ werkwijze is geen sprake. Vaak botst en schuurt het, maar toch is er interactie tussen de muzikanten; zichtbaar en vooral hoorbaar. Bewonderenswaardig is het gemak waarmee van heftige, tegendraadse stukken wordt overgeschakeld naar rustige, contemplatieve stukken. En omgekeerd. Overgangen geschieden soms bijna ongemerkt, soms plotsklaps.

De twee sets die het drietal speelt beslaan opgeteld bijna een uur. In dat redelijk korte tijdsbestek wordt een veelheid aan muzikale ideeën tentoongespreid, en hoewel de muziek allerminst als een organisch geheel klinkt (het gaat vaak met horten en stoten), voelt het concert als geheel wel als zodanig, want op meerdere momenten lijken drie ongelijkgestemde zielen een gezamenlijke weg vinden. Het zorgt voor een spannend en uitermate boeiend optreden.” Opduvel Blog – The Netherlands

raving HYMNAL review

“”familiar as it is different from their individual sonic endaevours. Made with electric guitars, fender rhodes, organs and all various types of bowed instruments, this album is about organic evolution…constructed from the directness of each instrument, meticulously layered against each other, creating the drone. Four long-form mantra’s, four harmonic themes that excel in their own beautiful organic progress over time.” – CASSAUNA

stunning new tape from IMPORTANT’s cassette imprint CASSAUNA – an SRS collaboration is a rare treat – before this there was only a couple lps with GARETH DAVIS from a few years back — HYMNAL is a collection of four “hymns”, semi improvised, dealing in elegant fermatas, lush instrumentation, rising, falling, intertwining – kinda like those minimal ambient interludes on late period TALK TALK albums stretched to the twenty minute mark, maybe landing somewhere between FLYING SAUCER ATTACK’s INSTRUMENTALS and STARS OF THE LID’s triple lps — SERRIES brings his MICROPHONICS immersed atmospheric drone, SRS brings his ULAAN PASSERINE stargazing ambient folk — HYMNAL seems an instant classic, way up there on my shortlist of epic ambient drone collaborations, in the same company as BARDO POND & TOM CARTER’s 4/23/03 and TWELLS & CHRISTENSEN’s COASTS, dare i even mention FRIPP & ENO, maybe — i wasn’t sure there would be a tape this year that would give FIVE GUITARS a run for it’s money, let alone one so soon

highest possible recommendation” Psilabtapes – USA

 

Another STORM review

“Una carezza delicata, onde che ti avvolgono e si lasciano respirare, un caldo abbraccio invernale che dona prospettiva e calore. Chihei Hatakeyama e Dirk Serries sono due navigati sognatori, fanno della musica ambient un’esperienza intima, una continua scoperta del proprio essere e del sapersi rapportare con il silenzio.

E’ forse uno dei Glacial Movements Records più toccanti questo The Storm Of Silence uscito nei primi giorni del nuovo anno per una label che partendo da Roma sta manifestando le proprie idee ormai in tutto il mondo. Un apprezzamento diffuso e meritato, soprattutto per l’integrità della propria idea finora mai scalfita da passi falsi.

E come scrivevamo nelle prime righe, questo numero ventitré del catalogo è stato affidato alle sensazioni di due grandi artisti. Il primo, Chihei Hatakeyama, producer giapponese con all’attivo centinaia di ore di musica pubblicate sulle migliori etichette ambient in circolazione. Produttore la cui sensibilità ha sempre generato grandi vibrazioni. Dall’altra parte Dirk Serries, altro mastodonte che su Tonefloat ha scolpito un profilo minimalista fortemente incentrato sulla stesura di melodie vaporose e surreali.

In questo The Storm Of Silence si esprimono in quattro lunghi brani nei quali racchiudono una poetica di grande spessore lasciata emergere attraverso drones e trattamenti sul suono della chitarra. Variazioni tonali che creano altrettante visioni e stati d’animo. Se l’inverno è il campo d’azione della label possiamo dire che questo album ne è il comfort perfetto, perché riesce ad essere accogliente come un bel sentimento. L’album scorre con grande disinvoltura transcinando pensieri profondi, colori tenui e note allungate all’infinito, una perfetta colonna sonora per i vostri momenti di riflessione, un suono che fonde perfettamente la purezza dell’estetica sonora con la sua funzione profonda, diventando di fatto un flusso in tutto e per tutto musicale e sensoriale.

Bellissima la suggestiva immagine di copertina curata da Bjarne Riesto.”  Electronique – Italy

The Storm Of Silence

“Auch wenn die Ergebnisse zumeist sehr unterschiedlich ausfallen, teilen diese beiden Klangforscher den Ansatz, aus einfachen Mustern scheinbar undurchdringliche Strukturen zu erschaffen. Hatakeyama arbeitet ausgewählte Quellen von Serries um und lässt die zarten Linien und Pinselstriche stehen wie kahle Bäume im Schnee. Die vier dabei entstandenen wehmütigen Ambient-Felder kehren das emotionale Gefälle komplettum: Die unendlich fragilen, puristisch reduzierten Formen mögen einfach erscheinen.Doch hinterlassen sie einen tiefen, betörend vielschichtigen Eindruck.” Beat – Germany

 

 

GONZO CIRCUS reviews

CHIHEI HATAKEYAMA & DIRK SERRIES – The Storm Of Silence (CD, Glacial Movements)

“Als vidnaObmana (gezichtsbedrog) heeft de Belgische gitarist Dirk Serries tot 2007 met talloze musici samengewerkt. Dat pseudoniem heeft hij achter zich gelaten, maar samenwerkingen gaat hij nog steeds graag aan.  Hij nam ‘The Storm Of Silence’ op met Japanse laptopmuzikant Chihei Hatakeyama.  Het album bestaat uit vier uitgestrekte klanklandschappen, geïnspireerd op de ijsvlakten in het uiterste noorden van onze planeet.  Het is een wereld waar nauwelijks iets beweegt, waar je ogen zich tranend verliezen in blauwige verten die vervagen aan de horizon.  Zo is ook de muziek van een kristallijnen koelte.  Als er al beweging is, is het met een kalmte van een ijsberg die nergens voor wijkt, zich langzaam op de stromingen van de zee laat meevoeren naar het zuiden.  Akkoorden wolken op in complexe, gestapelde lagen, waarin het zwaartepunt traag verglijdt – naar beneden, dan weer naar hogere, lichtere regionen.  Soms verdichten ze zich waardoor rillende samenklanken ontstaan.  In de diepte deint ongehaast de bodem waar op de twee hun fragiele bouwsels optrekken, die even zo gemakkelijk oplossen in het alomtegenwoordige stille blauw.  Een pure schoonheid, oorverwarmers aanbevolen” Gonzo Circus – Belgium

SERRIES/VERHOEVEN/WEBSTER – Cinepalace (LP, Tonefloat’s New Wave Of Jazz)

“Een mooi herinnering zal deze opname worden van één van de vele intieme concerten die werden georganiseerd in het Kortrijkse Cinépalace. Werden, inderdaad.  Binnen een paar maanden is het, vanwege het stadsbestuur, boeken toe.  Vijf jaar een werking, een creatieve broedplaats, doen draaien met een team van vrijwilligers dat een hele resem aan activiteiten, waaronder veel concerten, organiseerde.  Het mag niet meer zijn in het melagomane Kortrijk.  Overal hangen spandoeken hoe creatief de stad wel is, maar Quickie (Vincent Van Quickenborne, de zogenaamde cultuurliefhebber) investeert liever in aandachtstrekkers voor het grote publiek.  Het Alcatrazfestival (niets tegen metal, daar niet van), een nieuwe ingang voor het muziekcentrum waar onder meer De Kreun deel van uitmaakt (niets tegen De Kreun op zich), een waanzinnige, euro’s verslindende, tien jaar durende werf die de hele stad overhoop zal halen en zogenaamd verfraaien.  Daar haal je als stadsbestuur, Open VLD en SPA, de kranten mee.  Inderdaad zelfs de socialisten zijn niet meer geïnteresseerd in kleine alternatieve, cultuur ademende bewoners en hun initiatieven.  Maar genoeg daarover, op naar de plaat zelf.  De opname dateert van 30 mei 2015 en wordt in een beperkte oplage op vinyl uitgebracht in de reeks ‘A New Wave Of Jazz’.  Inderdaad, want Dirk Serries (vidnaObmana, Fear Falls Burning) is nu al eventjes de wereld van de improvisatie en jazz ingedoken, en dat is ook het gebied waar dit concert thuishoort.  Samen met zijn vrouw Martina Verhoeven (contrabas) en saxofonist Colin Webster, die al zelf een ferme reputatie heeft opgebouwd, ging Serries (elektrische gitaar) aan de slag om de aanwezigen een gezellige trip te bezorgen.  Serries laat zeer veel ruimte voor zijn beide kompanen, die hun instrument naar believen mogen onderzoeken en er soms heel vreemde klanken weten uit te halen.  Geen  ambient of drones hier, maar wel hoekige en scherpe geïmproviseerde muziek die nauw aanleunt bij freejazz maar het niet is.  En dat komt vooral door het verleden van Serries, die dit soort muziek op een heel andere manier weet te veranderen en daardoor ook te vernieuwen.  Leuk hebbeding voor donkere dagen” Gonzo Circus – Belgium

DIRK SERRIES & RUTGER ZUYDERVELT – Buoyant Live (LP, Tonefloat)

“Vlaming Dirk Serries (vidnaObmana, Fear Falls Burning, YODOK III, Microphonics en een waslijst van projecten en samenwerkingsverbanden) en Nederlander Rutger Zuydervelt (Machinefabriek) brachten vorig jaar een gezamenlijk album uit op Consouling Sounds, ‘Buoyant’. Zoals zo vaak kwam een en ander tot stand door het uitwisselen van bestanden.  De twee hebben nooit tijd doorgebracht in eenzelfde ruimte en hadden dan ook nooit eerder samen gespeeld.  Hen effectief samenbrengen op een podium, was dan ook een uitstekend idee van het Tilburgse Incubate festival.  Als vertrekpunt werd één track van dat album genomen en er werd niet vooraf gerepeteerd.  Improviseren op basis van een idee werd het uitgangspunt.  Na een korte soundcheck werd het publiek in de volgepropte Paradox ondergedompeld in een spel van eb en vloed als het ware.  De set begint – enigszins voorspelbaar – rustig en zoekend, maar gaandeweg worden we meegezogen in een deinend oppervlak van lichte dreiging en ontlading.  Naar het midden en einde toe borrelen gaandeweg ombestemde ritmes op en wordt een extra hypnotiserende facet aangebracht.  De manier van werken is duidelijk en de taakverdeling gekend.  Serries zit intens geconcentreerd gebogen over zijn elektrische gitaar en effecten, terwijl Zuyervelts elektronica het geheel balt en bewerkt.  Opmerkelijk hoe een minimale set-up zo’n maximale outpunt genereert.  Er hangt die namiddag duidelijk chemie, zelfs magie in de lucht tussen de twee.  Ze verstaan elkaar zonder te praten, er is wederzijds vertrouwen, er is jarenlange ervaring, er is talent zat, en ze stimuleren en stuwen elkaar naar een zone waar dromen haast een fysieke dimensie krijgen.  Omdat we te maken hebben met een vinylplaat (overigens gelimiteerd tot 300 exemplaren) wordt die droom doorbroken bij het omdraaien van de plaat, maar dat intermezzo neemt op geen enkel manier de spanning weg.  Integendeel, je weet of hoopt dat de massieve drones zullen leiden tot een climax.  En die komt er ook.  Het daverende applaus is een bevestiging van wat we toen al beseften : dit was zonder meer één an de hoogtepunten van Incubate 2015.” Gonzo Circus – Belgium