Month: September 2016



photo courtesy of Caroline Lessire

“Serries speelde ingetogener dan ooit, soms amper hoorbaar. Een ei zo na magische ervaring voor wie vooraan zat in de Studiozaal (nog kleiner en geïsoleerder van de buitenwereld dan de Kamermuziekzaal).” Damusic – Belgium



dirk cover

“This is actually Dirk Serries’ first album of solo guitar improvisations, although you wouldn’t think it given the assurance and aggression that he marshals across its eleven tracks. He’s not a complete newbie to this stuff, having joined jazz blasters Yodok in 2013 alongside tuba player Kristoffer Lo and drummer Tomas Järmyr and played in various other ensembles from around the same time. I think I first heard him belching out clouds of scorching guitar fire as part of the Dikeman / Serries / Webster / Lisle quartet’s Live at Café Oto release (also on Raw Tonk) where his ability to carve out his own blackened spaces within the ongoing barrage of tenor, baritone and drums was impressive and unignorable. Take Dikeman’s horn away and you’re left with Kodian Trio, whose I (Tonefloat) and recent Live at Paradox (Raw Tonk) also feature Serries and are also essential listening.

Still, Serries has come to free improvisation relatively late, having worked since the late 90s as a predominantly electronic artist, putting out stuff with various degrees of abrasion and ambience under various aliases (Vidna Obmama, 3 Seconds of Air and Microphonics are three of his most well-known pseudonyms). I can’t help thinking that this training has given him an intuitive sense of space and dynamics that has served him well as he’s immersed himself in this different area of activity. Sweet Ruin, Etched On The Bow Grip’s opening track, is a fine example, its guttural, scraping extended techniques creating an rusting behemoth with nary a power chord to be heard.

And even if the spectre of Derek Bailey hangs over anything that’s concerned with  free improvisation on the guitar, Serries faces this anxiety of influence head on, with a dedication to the Sheffield master on the album sleeve, before swerving away from those archetypical, prickly forms to create something with its own charred and idiosyncratic character. There are still recognisable Bailey-esque moments – witness the flayed skin fuzz of This Brutal Vortex and sharp cuts of Clusters Bleed, Serries turning the latter track from what could easily have been a rather pedestrian slice of fuzzed up fret-bothering into something that writhes with malignant energy. Indeed, throughout the album, Serries’ irascible, juddering attack  on pieces liked Diffused Wire Appliance, with its clotted scrunch and Rowe-like gobbets of radio noise, is a pertinent reminder that improvisation is sometimes at its best when it’s bloody-minded.

In any case, Serries leavens the free improv stew with a fair of dollop of avant-rock overload, fully cognizant of the power of feedback and sustained chordage to bring forth seismic disturbance. Assert Total Illusory Curve’s cracked harmonics and muffled yowl channel Weld-era Crazy Horse doggedly pushing through another 25 minute psychic meltdown jam (perhaps Arc, its noise collage sister is a better comparison). Futility Wrath Allegory is even better, its staccato histrionics evoking Young at his most ravaged, Serries tearing ragged chunks of noise out of his instrument like the devil ripping a soul out of some poor unbeliever. What a killer.” Weneednoswords – UK



“***1/2 Lotte Anker and Fred Lonberg-Holm, recorded live at the Corbett vs. Dempsey Gallery in Chicago, on a split-release with Dave Jackson and Dirk Serries, recorded live at Café Oto in London. It’s almost like free jazz bingo. If you had “Astral Spirits” in the label column, you win! The title Two Duos plays like a droll joke, once you start listening. Both halves contain breadth and depth well beyond the simplicity of a duo.

Anker and Lonberg-Holm’s duet plays on all their strengths. Their extended improvisation takes a kind of narrative approach with the titling, “Ice King” / “Melt” / “The Frigid Air” / “Cold Only Hurts Those Who Feel,” and the playing is thrillingly free. Anker and Lonberg-Holm both have a way of taking tuneful lines to their scorched edges, successfully mixing atonal leaps with extended techniques.

On their live improvisation, recorded at Cafe Oto, Dave Jackson and Dirk Serries come screaming, but right around the middle of their duet, Serries swerves lightly into a solo stretch, toying with the volume knob to give his chords that echoey coming-going effect. Jackson intersects with some shockingly high-register, staccato playing that reminded me of some earlier Roscoe Mitchell solos. The whole second half, they stay in this bright and open, atonal space, creating a playful banter.

To be honest, this doesn’t have the feel of a must-have entry in all these musicians’ catalogs. Both are certainly enjoyable improvisation sessions, but I don’t feel like I can give an unequivocal buy-this-now recommendation, which frankly feels a bit odd, considering how much I enjoyed the album. I have a thing about not messing with a label’s canonical release, but you could take the digital versions and split it into two shorter, EPs, rather than leaving it as a single split. You might find yourself dipping into both more often.” The Free Jazz Collective

upcoming concerts


a few concerts are lined-up, from pure vintage ambience, the abstract impro of KODIAN TRIO to this year’s highlight : Dirk Serries’ release show of his long-awaited final MICROPHONICS album on November 19th, this is our agenda :

17/9 – AMBIENT SOLO – in-store performance – Morbus Gravis (Antwerpen, B) 2pm !
24/9 – AMBIENT SOLO – Bozar Electronic Festival – Bozar (Brussels, B)
01/10 – DIKEMAN/GOVAERT/SERRIES – Oorpijn Festival – SunBakedSnowCave (Gent, B)
15/10 – KODIAN TRIO – Kinkystar Club (Gent, B)
17/10 – YODOK III – Brukbar/Blaest (Trondheim, N)
19/11 – DIRK SERRIES’MICROPHONICS – De Singer (Rijkevorsel, B)

QUINTET reviewed

quintet cover

“Na finał tego ożywczego powiewu młodości na europejskiej scenie muzyki improwizowanej, drobny kwintet ewidentnie free improv, w dość jednak… jazzowym zestawie instrumentalnym – dwa dęciaki, instrument harmoniczny, bas i perkusja. Niespełna 40 minutowa relacja z koncertu w holenderskim Klubie Zaal 100, poczyniona, jak domniemuję na początku bieżącego roku. W tym zestawie personalnym postacią chyba najbardziej rozpoznawalną jest holenderski Amerykanin, saksofonista John Dikeman, który nie dość, że gra na temat i z wyobraźnią, to ma nawet w dorobku krążek dla naszego rodzimego Not Two (Cactus Truck Seizures Palace). Nas w tym konglomeracie młodych lub stosunkowo młodych improwizatorów szczególnie interesuje postać portugalskiego trębacza, Luisa Vicente ( i nie zawodzimy się choćby na moment). Ciekawie i w nieoczywisty sposób improwizuje gitarzysta elektryczny Dirk Serries (bo i korzeniami tkwi on raczej w elektronicznej awangardzie). Oko – na dłuższą chwilę – zawieszamy także na kontrabasistce, Pani (Pannie?) Martinie Verhoeven, która swą śmiałą grą uroczo puentuje, bardzo rozbudowany w tej opowieści, wątek feministyczny.” spontaneousmusictribune – Poland

Opduvel reviews

KODIAN TRIO – LIVE AT INCUBATE 2016 (Raw Tonk Records)

“Het Tilburgse Incubate Festival kent dit jaar een wat andere opzet dan de afgelopen jaren. In plaats van één keer meerdaags vindt Incubate nu drie keer in het jaar plaats: een wat langere editie (vier dagen) in september en twee weekendedities in mei en december. Een van de acts die in mei optraden is Kodian Trio, dat op 14 mei 2016 een set speelde in Paradox. Dat optreden is nu op cd verkrijgbaar via Colin Websters Raw Tonk-label.

Het trio, bestaande uit Dirk Serries (gitaar), Colin Webster (saxofoon) en Andrew Lisle (drums), bracht afgelopen maart zijn debuut-lp uit: een ruwe, wringende en soms wat abstracte plaat waarop het drietal ook ook een flinke portie inventiviteit en subtiliteit aan de dag legt. Ter promotie van de lp werd een korte tour door Nederland, België en Engeland ondernomen, meestal opererend als trio, maar soms spelend in uitgebreidere bezetting, zoals net voor Incubate in het Brabantse Veghel, waar naast het trio Martina Verhoeven en John Dikeman present waren en direct een heel andere dynamiek ontstond.

Op Incubate trad Kodian Trio als ‘kaal’ trio aan. Net als tijdens de korte tour heeft Webster zijn baritonsax thuis gelaten en beperkt hij zich tot het spelen van altsaxofoon. Voor wie het trio vaker aan het werk heeft gezien, zijn de elementen die op Live at Paradox naar voren komen bekend: Websters grimmige, rauwe maar vernuftige spelopvatting, Serries’ vrije, avant-gardistische en vaak a-ritmische gitaarspel, en Lisle die zich niet beperkt tot slagen op zijn drumkit en bekkens maar ook wrijvende en schurende geluiden voortbrengt.

De verrassing is er dus wel af, zou je zeggen. Nou, mooi niet! De drie muzikanten hebben dan wel ieder hun eigen kenmerken, de mogelijkheden die daarmee worden gecreëerd, zowel solo als in trioverband, zijn eindeloos en voorspelbaarheid is een woord dat in het vocabulaire van Kodian Trio niet voorkomt. Afspraken lijken niet te worden gemaakt, maar de drie heren voelen elkaar perfect aan, nemen en geven ruimte en weten bovendien steeds weer verrassend uit de hoek te komen.

Zo opent Webster Live at Paradox, dat één stuk van zesendertig minuten beslaat, met een dun klinkende altsax en opvallend lyrisch, terwijl Serries op de achtergrond voorzichtige lange tonen speelt en Lisle zijn trommels zachtjes beroert. Pas na vijf minuten weten de heren elkaar te vinden in een onstuimiger gedeelte, met een snel solerende Webster, een rommelende Lisle en een tegendraadse gitaarklanken producerende Serries.  De verwantschap tussen het spel van sax en gitaar komt even later tot uitdrukking in een duopassage waarin beide muzikanten overeenkomsten laten horen zonder dat een van de twee zich hoorbaar aanpast aan de ander. Lisles snare luidt een volgende duopassage (drums-sax) in waarin Webster de drummer alle ruimte geeft. Serries is daarna alleen aan de beurt met een heerlijk vrij klinkende solo, zonder eenduidig ritme, melodie of timbre.

Rond de vijftiende minuut bevindt het trio zich in een verstilde passage. Lisle produceert schuivende geluiden met een bekken en Webster en Serries spelen fluisterzacht. Het zorgt voor ingehouden spanning, die maar zeer langzaam wordt losgelaten, al doet Webster zijn best met harde, grillige plaagstoten het zaakje weer op gang te trekken. Het contrast levert een van de fraaiste momenten van de plaat op. Uiteindelijk besluiten Lisle en Serries ook hun robuuste duit in het zakje te doen, maar niet voor lang. Even later is het hun beurt om als duo te spelen, waarbij Lisle de hele drumkit lijkt te gebruiken. Hij zet nog even flink aan als Webster weer invalt. Hoe gecontroleerd wordt gespeeld, blijkt uit de knappe overgang naar een gedeelte voor gitaar en sax, waarin Serries zowaar iets van een melodisch ritme vindt en Webster zonder mondstuk speelt, zo lijkt het althans. Tegen het einde vinden de drie muzikanten elkaar nog even in een lawaaiig gedeelte, waarna Webster en Serries afsluiten.

Zonder het visuele aspect val je op Live at Paradox als luisteraar van de ene verbazing in de andere, vraag je je meerdere malen af wie of wat je precies hoort en hoe die muziek exact tot stand komt. Het ontbreken van een vaste structuur is geen tekortkoming maar een kracht, die doet verwonderen en bewonderen. Want het mag dan enkele malen ongestructureerd klinken, nergens is sprake van chaos. Lisle, Serries en Webster zijn muzikaal gezien enorm beweeglijk en weten elkaar steeds te vinden, zelfs in de ogenschijnlijk rommelige of tumultueuze gedeelten van het stuk. Dit is vrije improvisatie op zijn spannendst.” Opduvel – The Netherlands