Month: November 2016

YODOK III reviews

YODOK III – The Sky Flashes, The Great Sea Yearns (3xCD box-set, Tonefloat)
YODOK III – The Mountain Of Void – Live At Roadburn 2016 (LP/CD, Tonefloat)

“The new album of the YODOK III is the second live recording of the trio that is released on 2016. The trio of Norwegian, Trondheim-based drummer Tomas Järmyr, tuba and fligabone player Kristoffer Lo with Belgian guitarist Dirk Serries coordinated the release of the new live album – «The Mountain Of Void – Live At Roadburn 2016» – with a box-set that that collects the trio first studio albums – the 2012 debut recording  «YODOK III» (2014) and the 2014 double-album «The Sky Flashes, The Great Sea Yearns» (2015), released before only as a limited-edition of only 240 vinyls.

YODOK III performances were always epic and powerful sonic rituals. These free-improvised rituals are highly intense blend of minimalist-atmospheric textures with psychedelic-metallic drone sounds, rich in details. The trio kept refining the building of these dense monoliths of sounds, determined to reach the inevitable cathartic climax. The performance at the Roadburn festival in Tilburg, The Netherlands on April, 16, 2016, expands the trio aesthetics and suggests a further refinement of the trio singular aesthetics.

The 45-minutes «The Mountain Of Void» experiments with more conflictual, loose and stormy atmosphere, even in its most quiet, contemplative segments. Järmyr keeps drumming as if he is possessed by a brutal, manic spirit, mercilessly hitting the drum set like it was a machine-gun; Serries guitar attacks are more free-associative and aggressive, coloring the interplay with a subtle, noisy feedback; the amplified tuba and flugabone of Lo intensifies the massive walls of sounds with claustrophobic, otherworldly ones. The patient, ritualistic development of previous performances of YODOK III is transformed into a much more urgent ceremony, apocalyptic in its tone. The trio sounds now as flirting with evil, dark spirits, as if YODOK III were attuned to the current times threatening-tempting global forces that may drown us all in a dark void. The trio arresting sonic ritual sounds as if attempting to cast its powerful sonic spells that may distance us all from these evil forces.” Salt Peanuts – Norway

A New Wave Of Jazz is het door platenlabel Tonefloat benoemde genre waarin YODOK III opereert. Het trio brengt een chaotische mix van noise, ambient en drone ten gehore dat met een flinke portie industriële klanken word afgetopt. The Mountain Of Void (Live At Roadburn 2016) is de registratie van het optreden dat het trio eerder dit jaar in Tilburg weggaf en is nu uitgebracht op gelimiteerd vinyl.

Wie The Mountain Of Void voor het eerst onder de naald van de platenspeler rondjes laat draaien, wordt verrast door een weinig toegankelijke brei van drone, aangevuld met avant-gardistische gitaarspel dat duidelijk onder de noemer noise valt. YODOK III werd opgericht door de Noorse muzikanten Kristoffer Lo en Thomas Järmyr, die de jazz-scene van Trondheim aan wilden vullen met een nieuwe sound. De heren spelen respectievelijk drums en tuba/ flugabone en perfectioneerden hun line-up door de Belgische gitarist Dirk Serries aan de gelederen toe te voegen.

De bezoekers van het Tilburgse Roadburn Festival konden YODOK III zien en horen op het podium van de Green Room (de kleine zaal), waar het trio ruim drie kwartier improviseerde. Het resultaat van die improvisaties bleek de heren te bevallen, want Dirk Serries mixte en masterde de opnames van het concert tot het eindresultaat dat nu op 500 stuks zwart vinyl verkrijgbaar is via Tonefloat Records.

The Mountain Of Void is opgedeeld in twee delen, die op de LP-kanten simpelweg Part one en Part two heten. Part one bestaat uit een wat onrustige opbouw van drone met ingehouden percussie, noisy gitaaruithalen van Serries en een steevaste opbouw naar een climax, waarvan de luisteraar niet kan weten wanneer die eindelijk komt. Het geeft de muziek -die voornamelijk door het spannende drumspel van Järmyr een link met free-jazz heeft- een hoge mate van spanning, terwijl YODOK III in het midden van het stuk de beloofde climax vindt in een langgerekt deel noise, waarna langzaam maar zeker een rustpunt wordt hervonden. De wijze waarop Kristoffer Lo en Dirk Serries hun -versterkte en gemanipuleerde- instrumenten laten klinken is gewoon fenomenaal, want de dissonante tonen geven de climax een extra na-ijleffect.

Kant twee van de LP houdt die eerdere spanning vast, maar doet dat op een veel langzamere wijze. De psychedelische kant van de muziek die YODOK III ten gehore brengt wordt hier versterkt, terwijl de combinatie van tuba, lichte afstandelijke percussie en hoge noten samen met het langzaam wellende volume van het trio de spanning tot een kunst verheft. De epische climax die volgt is overweldigend en bezorgt de luisteraar minutenlang kippenvel. Als een thriller die tot een heftig einde komt, waarbij anticipatie even belangrijk is als de ontknoping zelf. In één woord geweldig!

Nee, YODOK III maakt zeker geen toegankelijke muziek. Ik omschreef de muziek na een eerste luisterbeurt aan een vriend als een geslaagde versmelting van The Use Of Ashes met Godspeed You! Black Emperor en vul hem nu nog aan met een vleugje Ulver van de laatste vijf jaar. Van YODOK III is  overigens ook een gelimiteerde boxset van hun eerste drie albums op Tonefloat uitgebracht. Hierover leest u alles in het Jaarboek 2017. De productie van The Mountain Of Void is redelijk voor een live-opname vanaf de PA-installatie en werkt prima in dienst van de muziek. Niet voor tere zieltjes, maar van harte aanbevolen!

Muziek: 9
Klank: 7
Kwaliteit persing: 8 ½” Hifi.nl – The Netherlands

“Wie op Roadburn speelt, heeft doorgaans meer dan een streepje voor. Het festival boekt normaliter geen flauwe bands, heeft altijd oog voor kwaliteit en zoekt het steeds in de hoeken waar intensiteit en een zekere zwaarte regeren.  En dat ongeacht het genre. De tijd dat Roadburn synoniem stond voor spacerock, doom en stoner is (gelukkig) al een tijd voorbij.  Dat betekent dat het festival – organisatie en publiek – steeds meer oren heeft voor de experimentele en buiten de traditionele lijnen kleurende geluiden.  YODOK III te zien staan op de affiche was dus niet alleen een fijne verrassing, maar bijna een vanzelfsprekend iets.  YODOK III staat namelijk voor intens, heavy, vrij en onconventioneel, ook qua instrumentarium.  Het is de samenwerking van de Belg Dirk Serries (vidnaObmana, Fear Falls Burning) met de Zweedse drummer Tomas Järmyr en de Noor Kristoffer Lo (versterkte tuba, flugabone en effecten).  Ondertussen is het trio uitgegroeid tot een goed geoliede machine, zowel live als in de studio, en dat hebben ze in Tilburg eerder dit jaar geweten.  Bij YODOK III draait het allemaal om improvisatie en het trio neemt ook ruimschoots de tijd om te komen waar het wil landen.  Van fluisterdrones tot geluidsstormen.  Dat vraagt, getuige deze drie kwartier durende live-registratie, om een danige inspanning van het publiek dat gedwongen wordt om aandachtig te luisteren (of bier te gaan dringen), de initiële stilte aanloop erbij te nemen en geduld te oefenen tot de climax.  Vanaf de eerste noot verschuilen achter schedel splijtende riffs en het op een manikaal headbangen zetten zit er immers niet in.  YODOK III vatte dat publiek echter onmiddellijk bij het nekvel en wordt terecht beloond met een daverend applaus op het einde.  Wie het Roadburn-publiek stil wil krijgen, moet van goeden huize zijn.  Om de groeiende status van YODOK III te bevestigen is er nu ook een mooie box met drie cd’s met daarop de twee eerdere studio albums die in 2014 en 2015 uitsluitend op vinyl verschenen op Serries’ eigen label, A New Wave Of Jazz.” Gonzo Circus – Belgium

“Belgien!
Schweden!
Norwegen!
Was wäret ihr eigentlich ohne YODOK III?
Auf keinen Fall so vereint-musikalisch interessant, denn was diese belgisch-norwegisch-schwedische Band hier an seltsam-faszinierender Musik zu bieten hat, die einen puren stilistischen Freiflug jenseits irgendwelcher ausgelatschter Musik- oder gar anbiedernder Mainstream-Pfade vollführt, hinterlässt alle Freigeister, auch diejenigen, die man nicht rief, schwer beeindruckt zurück. Denn die Klangwelten von YODOK III sind atmosphärisch und post-rock-phänomenal.

Der Belgier DIRK SERRIES von VIDNA OBMANA und FEAR FALLS BURNING, der auch schon intensiv mit STEVEN WILSON zusammenarbeitete, sowie der Norweger KRISTOFFER LO und der Schwede TOMAS JÄRMYR lieben schwebend-ausdauernde Klangflächen, die sie über ihren Hörern – den Ambient-Werken eines BRIAN ENO ähnlich – wie einen Schleier ausbreiten, dem immer wieder faszinierende Klangtupfer eine bunte Vielfalt verleihen.

Diese streng auf 500 Stück limitierte, von Carl Grover geprägte Box enthält ein großes Poster mit dem Cover-Motiv und einem ausgiebigen Text zu den Alben sowie einem Vorwort alles verfasst von Guy Peters, einem Kritiker vom „Free Jazz Collective“. Das ganz Besondere daran sind natürlich die drei CDs in ihr: erstmals in dieser digitalen Form wurden die bisher nur als Vinyl-Ausgaben veröffentlichten YODDOK III-Alben „Yodok III“, „The Sky Flashes, The Great Sea Yearns I“ und „The Sky Flashes, The Great Sea Yearns II“ in ihr vereint.

Das europäische Post-Rock-Trio beweist auf allen Alben sein Gespür, musikalische Spannung über längere Zeiträume aufzubauen und sie bis auf die Spitze zu treiben. Jeweils zwischen 18 und 26 Minuten benötigen die minimalistischen Post-Rock-Epen, um sich aus einer ruhigen, getragenen, von elektronischen Klangflächen eingeleiteten Stimmung nach und nach zu den so oft ausgelobten „Wall Of Sounds“ zu erheben, bei denen sich Schlagzeug und E-Gitarre immer mehr in den Vordergrund spielen und das Tempo anziehen, aber ständig auch LOs Tuba und seine Basstrompete präsent sind – gerade diese Instrumente sind es, die YODOK III im Post-Rock-Universum ein Alleinstellungsmerkmal verleihen und deren Musik so einzigartig machen. Wie selbstverständlich glaubt man beim Hören von YODOK III man hätte es mit einem europäischen Ableger solch großartiger kanadischer Bands wie GODSPEED YOU! BLACK EMPEROR oder A SILVER MT. ZION mit zusätzlichem Gebläse zu tun.

FAZIT: Allein die Box, welche die drei CDs beinhaltet, ist ein Prachtstück. Aber auch die Musik der Alben wird alle Freunde sich langsam entwickelndem Minimalismus hin zu riesigen Post-Rock-Wänden, die auch durch Bläser maßgeblich errichtet werden, in bester GODSPEED YOU! BLACK EMPEROR-Manier begeistern. Ein belgischer Gitarrist plus ein schwedischer Schlagzeuger und ein norwegischer Tuba/Basstrompete-Spieler sind YODOK III – und so gesehen eine kleine skandinavische Post-Rock-Sensation im besten kanadischen Sinne, wenn man auf schwarze Königreiche steht, die in göttlicher Geschwindigkeit „aufgeblasen“ werden.” Musikreviews – Germany

“Eigentlich hätte dieses Album unbedingt auf Hubro-Records erscheinen müssen, denn was YODOK III an ihren Instrumenten leisten und wie sie ihren minimalistischen Jazz-Rock im klassisch nordischen Stil bis zu einem hochexplosiven Musik-Gemisch aufbauen, bekommt man nur selten in dieser Qualität geboten und dann kommen die Alben meistens aus vom besagten Label, das nur echt mit der Eule ist.

Was wir hier zu hören bekommen, ist Jazz-Musik voller Atmosphäre und Schwingungen, ganz ähnlich wie wir es von einigen Werken der beiden Elektronik-Pioniere KLAUS SCHULZE (X) oder BRIAN ENO (Music For Airports) kennen, wenn die sich auch noch dem Post-Rock geöffnet hätten, statt im Schwebezustand zu verweilen.

Hinter YODOK III verbirgt sich ein Trio aus Schlagzeuger, Gitarristen und Tuba/Flugabone-Spieler, die im Stile von GODSPEED YOU! BLACK EMPEROR ganz langsam und behäbig, aber sich immer weiter steigernd einen Jazz-Post-Rock-Brocken aufbauen, der es gehörig in sich hat. Dabei wird viel improvisiert, aber auch sehr konzentriert der Stimmungsbogen gehalten, in dem sogar Free-Jazz-Elemente zum Tragen kommen, bis die Wall Of Sounds regelrecht wie ein Vulkan ausbricht. Ganz wichtig sind dabei die Gitarren-Loops, die bedrohlich-dunkle Musikbilder zeichnen und sich immer stärker in den Vordergrund schieben.

YODOK III – das sind ein Schwede, ein Norweger und ein Belgier, die im Falle von „The Mountain Of Void“ einen 45 Minuten langen Live-Mitschnitt vom Tilburger Roadburn-Festival aus dem Jahre 2016 präsentieren. Ein Stück, ein Ambient-Post-Jazz-Rock-Monolith, bei dem man gar nicht glauben kann, dass der tatsächlich live über die Bühne ging. Der begeisterte Applaus am Ende des Konzerts beweist aber, dass dies tatsächlich doch der Fall war. Nicht ein Räuspern oder Hüsteln hört man während der sich langsam und leise aufbauenden Klanglandschaft. Erst am Ende bricht genauso wie die Musik auch das Publikum vor Begeisterung aus. Eine wahrhaft berechtigte Begeisterung.

Ein zusätzlicher Leckerbissen ist, dass die CD in einer dicken Box aus Hartpappe daherkommt, die auf 500 Exemplare limitiert ist und die man sich auf keinen Fall entgehen lassen sollte. Allerdings muss man klug entscheiden, denn es gibt auch eine LP-Version – ebenfalls auf 500 Stück limitiert -, die dem Vinyl-Liebhaber entgegenkommt.

Wer dieses so fein verpackte Album hört, der wird sicher fast ein wenig traurig sein, wenn er akzeptieren muss, dass er live bei diesem Erlebnis nicht unmittelbar dabei sein durfte, wenn er nach ein wenig Recherche diesen kurzen Konzertbericht, der sich hervorragend als FAZIT zu „The Mountain Of Void“ eignet, entdeckt:

„Als nächstes kam das unglaubliche Trio YODOK III, mit dem belgischen Gitarristen Dirk Serries und dem norwegischen Duo Yodok. Und in inspirierten 50 Minuten einer einzigen, improvisierten Komposition nahmen sie das Publikum mit auf eine Reise durch erstaunliche Landschaften von größter Schönheit und totaler Reizüberflutung. So bemerkenswert erfreulich ist diese Erfahrung gewesen, dass die Stille nach dem letzten Ton nahezu unerträglich erschien bis dann einige Sekunden später der donnernde Applaus einsetzte. Reinste Magie.“ Musikreviews – Germany

YODOK III – Legion Of Radiance – Live At Dokkhuset (CD, Consouling Sounds)

“Combining for what they describe somewhat hyperbolically as a New Wave in Jazz, are the Northern Europeans who make up Yodok III. Swedish drummer Tomas Järmyr and Norwegian tubaist Kristoffer Lo have extended their Yodok project by partnering with Belgian guitarist Dirk Serries for improvisations that are designed to mix ambient inferences with the most rugged industrial noises imaginable. Like theories such as Quebec Separatism or American Populism which appear inspired until attempted in practice, the concept proves better in thought than action, at least as expressed on Legion of Radiance,. If demagoguery often overpowers the basic power for the masses which Populism is designed to encourage, in this case the unvarying industrial power associated with loud and electronic instruments ultimately throws of balance the quiet-noise blend for which Yodok was aiming.

Individually like new recruits to a political party the three appear genuinely committed to the idea. Certainly some of the trio’s individual projects have managed to negotiate the bridge among sonic genders without failing. Järmyr for instance has worked with both Italian Metal-Improv band Zu and Norway’s Trondheim Jazz Orchestra (TJO), while Lo is not only a valued members of the TJO, but part of the reductionist Microtub tuba trio with Martin Text and Robin Hayward. Meanwhile Serries has evolved from playing dark, guitar-consumed programs to experimenting with Jazz-improv alongside the likes of saxophonist John Dikeman and drummer Steve Noble.

With almost 10 minutes of the introduction to this 68-minute tour-de-force so silent that it almost appears as of Yodok has bridged the auditory gap between AMM-The Necks on one side and Black Sabbath/Einstürzende Neubauten on the other, the gradual introduction of strident string vibrations, percussion resonations reflecting back upon initial strokes and diminished brass blowing only heightens the suturing of timbral contradictions. Yet one-quarter of the way through stentorian almost wood-cracking drum pops, gravelly tuba ejaculations and crunching riffs from the guitarist start to overpower the other elements like cream rising to the top of milk. By this time however the formula begins to curdle.

Except for a (too) brief interlude a few minutes later when granulated tuba tones are repeated frequently enough to reach the rococo-style sensibility of a massed vocal choir at full volume, fortissimo drones and processed buzzes dominate the program for the next 30 minutes. Driven by splash cymbals, bass drum recoil and pressurized guitar flanges, consistent forward motion in maintained. However like the aftershock of an earthquake that appears just after the initial convulsion has subsided, the selection reaches a more elevated noise level just when that appears impossible. Aurally resembling a protoplasmic mass in a horror movie that swallows everything in its way, the result is all stress no balance, with the track ending as clotted and chunky as it was a half-hour previously.

If Industrial-Metal-Improv admixture exists, this is probably it and could impress seekers for that sub-genre. But judging from the initial exposition of this track, next time out Yodok should try to add even more colors to its palate.” Jazzword – Canada

Advertisements

XXVI-XXX receives rave reviews – update nov.27

microphonics_resolution_heart_packshot

“Lovers of ambient music are well familiar with the musical output of Dirk Serries AKA vidnaObmana. Since he began experimenting with electronic music in the late 80s, Dirk has been involved in at least 37 musical projects, solo and collaborations. November 19, 2016 marks release of his latest solo album, as well as the final chapter in his Microphonics series, Microphonics XXVI-XXX. Available on vinyl, this release consists of four tracks: “XXVI Epiphany and Isolation,” “XXIX I Communicate Silence,” “XXVII Swept to the Skye,” and “XXX The Deprivation of Heart.” Each is different and yet the same. Slowly unfolding musical themes of varying lengths weave in and out, forming knots and then untangling. The heavily processed sound sources result in extremely soothing and introspective atmospheres. There are moments of floating ecstasy when wave upon wave of sound gently rocks you. At other times gentle musical zephyrs caress your mind. And what Dirk Serries release would not be complete without some dronescapes? Each track takes you on a musical journey that gradually fades in from silence, carries you to distant shores, and then slowly recedes. The overall hypnotic, peaceful, amorphous music is what we have come to expect from Dirk in his many incarnations. It is so easy for this type of music to become boring, but as the master of this genre, Dirk imbues his compositions with just enough variation to sustain interest. The compositions are long, seven to fourteen minutes, but not overlong. You can get lost in this music.” Exposé – USA

Dertig episodes lang, op bijna tien jaar tijd. Zo lang heeft het geduurd vooraleer Dirk Serries zich met zijn ‘Microphonics’-project afkeerde van muzikale bombast en op zoek ging naar de essentie van klank. Dertig avonturen van geluidsminimalisme op het kruispunt van drones, ambient en repetitieve, uitgetrokken sculpturen, verdeeld over een handvol fraai vormgegeven platen met stilistische, stedelijke beelden. En met ‘Resolution Heart’ komt aan die zoektocht een einde.

Het is klaar. De mantel der kwaliteit is geweven in een fraaie, grijze kleur. Die eenvoud van ogenschijnlijk minimalisme bedriegt echter een beetje. Hoe dichterbij je gaat kijken, hoe meer patronen en nuanceringen je tegenkomt; de ene keer glad en egaal, de andere keer wat dikker en wolliger of zelfs ronduit fors en krachtig qua structuur. In elk geval werd veel bloed, zweet en tranen in het eindresultaat gestoken. En dat geldt ook voor het laatste stuk, ‘Microphonics XXVI-XXX: Resolution Heart’.

Vier episodes lang rondt Dirk Serries zijn Microphonics-hoofdstuk af, een verhaal dat volgde op eerdere projecten als ‘VidnaObmana’ en ‘Fear Falls Burning’. En eerlijk is eerlijk: ook ditmaal zijn de titels van de fragmenten weer zwaarwichtiger dan de muziek. Ephiphany And Isolation opent met een lange drone die voorzichtig invloeit en opbouwt tot een steeds rijkere symfonie met een brede waaier aan klankaccenten die binnen die ene, zelfde grondtoon ontstaat. In dit traag wentelend geluidsoptimisme voorziet Serries met zijn Fender Rhodes afwisselend hogere en lagere tinten tot zelfs diep resonerende basaanstrijken van een viool toe; een fantasievol rijk van neoklassieke ambient. I Communicate Silence – een titel die de nagel op de kop slaat – tast alles veel voorzichtiger af en zweeft lange tijd in een ijle structuur waarin echo en toon elkaar versterken. Het wat wezenloze, desolate klankbeeld van deze acht minuten durende episode (een vingerknip naar Serries’ normen), krijgt maar geen vaste vorm.

Zonder enige moeite tovert de geluidspoëet een laatste plaathelft tevoorschijn. Swept To The Skye kent een wat meditatief, sacraal karakter dankzij langzaam in- en uitademende, rollende basstrelingen. Hoewel die misschien net iets te sterk in overdrive gaan (alsof het instrument in je buik zit), kent dit nummer de uitstraling van een mantra van rust tijdens een achtergrond van een zonsopgang met vele kleurschakeringen, waarmee het meteen een gooi doet naar favoriet van deze plaat.

Zonder de grande finalé van The Deprivation Of Heart te willen wegsteken natuurlijk. Want gedurende een kwartier vat Serries in deze allerlaatste Microphonics track misschien wel heel zijn zoektocht samen door eerst met trage aanstrijken en drones de ruimte wat af te tasten, zowel scherp als doezelend. En vervolgens met resonerende metaalaccenten voor meer en meer intonatie te zorgen in een verhaal van eenvoud en evolutie: een spel van creëren en balanceren. De structuur van drone en schakeringen zwelt steeds feller aan en durft bijna gaan dreigen. De weldoener van het geluid is gul en gunt vervolgens zijn fenomenale project lange tijd om uit te sterven tot een microscopisch geluidsnihilisme: de essentie is bereikt.

Het had bij bovenstaande zin kunnen ophouden. Maar we zouden als extra voetnoot nog even Dirk Serries willen bedanken voor zijn fenomenaal, ambitieus ambientproject. We hebben getracht er telkens gepaste woorden voor te vinden, maar ook dat bleek een quasi onmogelijke zoektocht.” Damusic – Belgium

“Weinig dingen zo mooi als het aanschouwen van evolutie. Dingen die vooruitgaan, verbeteren, transformeren met het oog op herbronning of vernieuwing. Een blik naar buiten leert dat we op dit moment vermoedelijk eerder op een historisch dieptepunt zitten (voordeel: the only way is up), maar voor sommige evoluties moet je sowieso voorbij wat je via allerhande machinerieën gepresenteerd krijgt en onder het oppervlak duiken, waar begrippen als integriteit, persoonlijkheid en volharding, elders al te vaak uitgehold, nog iets te betekenen hebben. Het is daar dat we het slotakkoord van Dirk Serries’ Microphonics-verhaal tegenkomen.

Want geef nu toe: het recente Amerikaanse fiasco past in een breder kader, eentje dat niet enkel een impact had op politiek en economie, maar ook op cultuur en gedragingen in de brede zin van het woord, waarbij ook de rol van media niet te onderschatten valt. Burgers zijn klanten, en ze moeten op hun wenken bediend worden. Met makkelijk te onthouden slogans, zwart-wittegenstellingen, scherpe quotes, handige lijstjes, duidelijke prentjes en vooral: een eindeloze reeks van digitale geruststellingen, om je ervan te vergewissen dat jij deugt en jezelf niets te verwijten hebt. Je staat immers recht in je schoenen, hebt als participerende consument geen reden om aan jezelf te twijfelen. Als schakel in een groter systeem weet je perfect waar je aan toe bent. Goed voor het ego en de overtuigingen.

We onderschatten hoe veel van die mechanismen vanzelfsprekend geworden zijn, wat hun impact is op (onze ideeën over) sociale verbondenheid, het overbrengen van waarden, het bepalen van wat wel of niet de moeite is (en dat gaat ook op voor hoe muziek belicht, onderbelicht of ronduit genegeerd wordt, of dacht u nu echt dat u het beste uit het aanbod door de strot geramd krijgt?), en hoe moeilijk het is om buiten dat systeem te gaan staan en terug te keren naar waarden die er echt toe doen. Net zoals het erop aankomt om de maatschappij opnieuw op te bouwen vanuit zijn meest fundamentele bouwstenen, zo mag ook het belang en de waarde van inhoud, (zelf)bevraging en de creativiteit opnieuw in ere hersteld worden. Of op z’n minst onder het licht gehouden worden. In een braakland van belangen en uniforme meningen is een weigering, een alternatief, een scheppende daad er vaak een van verzet. Kleine impact, groot belang. Dat een breed publiek zich er niet eens bewust van is, doet er niet toe. Zichtbaarheid is immers ook geen graadmeter voor kwaliteit, laat staan relevantie.

Dirk Serries opereert intussen al ruim drie decennia binnen zelfopgelegde trajecten. vidnaObmana (1984-2005) was er zo een, en werd gevolgd door de gitaarjaren met Fear Falls Burning (2005-2012) en later Microphonics (vanaf 2012). Een evolutie, een nieuwe gedaante, een visie. Die laatste fase werd trouwens al snel vergezeld van een tweede rode draad in ’s mans oeuvre: een uitstap naar de wereld van de vrij geïmproviseerde muziek via allerhande projecten, nationale én internationale verbonden, die leidden tot een schizofrene, maar intrigerende tweespalt en soms wringende spanning in een gestaag uitzettend oeuvre. Een voor sommigen moeilijk te bevatten spreidstand die er misschien ook toe bijgedragen heeft dat het Microphonics-hoofdstuk nu ten grave gedragen wordt met een laatste release. 2012-2016.

En wat voor een release. Is de interactie binnen de improviserende bezettingen er eentje die gestoeld is op zoeken, aftasten, het construeren van een verhaal en een sociale verhouding, hoe abstract ook, dan beland je hier natuurlijk in een heel andere wereld. Het album werd “geconstrueerd” en opgenomen over een periode van drie jaar, waardoor je met een heel ander uitgangspunt zit. Een doordachte aanpak, een structuur, maar vooral: een eindbestemming. Een werk waarover nagedacht wordt, dat stap voor stap in elkaar gestoken wordt, tot het punt bereikt wordt waarop de artiest zegt: “Het is af.” Het is een werkwijze die een perfectionist als Serries als geen ander kent, en die er ook toe leidt dat dit laatste hoofdstuk klopt, tot in de kleinste details.

Knap gestileerd artwork (dit is zo’n release die je op vinyl nodig hebt), met de herkenbare, ietwat grauwe fotografie van Martina Verhoeven, en een totaalsound die smeekt om beluisterd te worden met een koptelefoon en zo weinig mogelijk afleiding. Het zal de impact van “XXVI Epiphany And Isolation” er enkel groter op maken, en die impact staat haaks op het heersende beeld van dit soort muziek. Dit is het geluid van iemand die z’n kunst beheerst, die zich zijn stijl volledig eigen gemaakt en geperfectioneerd heeft. Vanuit een verre, aanvankelijk amper waarneembare ruis – wind, gedempte verplaatsing, gewoon omgevingsgeluid? – daagt er een geluidsmassa op. Amorf, iriserend, een continue transformatie van klanken die door een spel van toevoeging, aandikking en verschuivingen een beeld creëert van een woelig, onderdrukt tumult, waar dan ook nog eens fantoomklanken in opduiken.

Elektrische gitaar en viool, Fender Rhodes en effecten zijn de ingrediënten, maar er had net zo goed sprake kunnen zijn van trompetten, synths, stemmen en een orkest, want als vanouds suggereert Serries binnen zijn minimalisme een enorme weelde. Van nuances en texturen, maar ook van emoties. Het ene moment zwelg je in een iele desolaatheid, even later krijg je af te rekenen met een loden melancholie, aangedikt door diep brommende subs, of amper onderdrukte tristesse. Muziek die vertrekt vanuit een individuele achtergrond en sound, maar wel een persoonlijke verbondenheid en invulling toelaat. Elk z’n eigen verhaal en projecties. Het is meteen ook een van de hoogtepunten van het Microphonics-verhaal.

De drie andere delen zoeken het vervolgens bij variaties op die stijl, maar krijgen elk een heel eigen teneur. “XXIX I Communicate Silence” blinkt eigenlijk uit in ironie, want bevat misschien wel de meest gepantserde, agressieve klanken van het album, een hardere, grovere gitaarsound die een rechtlijniger koers dicteert. Hier stel je je het geluid visueel niet meer voor als een steeds van vorm veranderende geluidswolk, maar een stalen constructie: rechter, minimaler en strenger, waarbij het vooral opvalt dat de onderliggende drone na tweederde van het stuk meer naar de voorgrond schuift. De ruwere kantjes zijn weggevijld, met een dromerige, meer zachtaardige verderzetting. Het is meteen ook de ideale overstap naar de relatieve eenvoud van het kortere “XXVII Swept To The Sky”, waarin de viool (?) voortdurend rond de gitaar gestrengeld wordt. Hier lijkt de constructie kaler, maar nog altijd blijven er vragen rijzen over wat er in zit, wat niet, en wat gesuggereerd wordt.

De vijftien minuten van afsluiter “XXX The Deprivation Of Heart” zijn het meest minimaal en meditatief, eigenlijk een beetje de tegenhanger van het andere uiteinde van het album. Het emotionele tumult van de aanzet wordt hier bedekt met geruststellende, haast spirituele gaafheid, nauwer verwant aan Serries’ meer traditionele ambientreleases. Een moment van bezinning, of misschien berusting? Het besef dat het hoofdstuk ten einde kan komen met een sound die drones, minimalisme, folk, neoklassiek en gitaarsculptuur verenigt. Geen pompeus drama, maar een kwartier ingetogenheid. Een gepast slot. En daardoor kan je die prangende vraag stellen: what’s next? Blijft Serries vooral actief op het terrein van de improvisatie (al dan niet ambientgetint), of ligt er, wie weet, iets nieuws in het verschiet? Dat er iets van komt lijkt alleszins een vaststaand feit, het is de aard van een beestje, de artiest die wars van trends en toegevingen z’n muze volgt, en dat levert op z’n minst boeiende resultaten op. En een evolutie.Intussen kan het devies op het album gevolgd worden: This is the end. Play louder.” Enola – Belgium

“De toonaangevende Belgische muzikant Dirk Serries is een meester als het gaat om het creëren van sfeer scheppende, diepgravende en emotioneel geladen muziek. Dat is al zo met zijn ambientproject Vidna Obmana, maar eveneens bij vele andere joint ventures en soloprojecten als Continuum, 3 Seconds Of Air, Akhet, The Black Fire, Neurotic Youth, Principle Of Silence, Terrace Of Memories, The Sleep Of Reason, Fear Fall Burning, Yodok III en meer. In 2008 start hij onder zijn eigen naam de meer dan imponerende Microphonics-serie, waarmee hij de luisteraar trakteert op langgerekte klanklandschappen vol gitaarambient en drones, die barstensvol emoties zitten. Na diverse sublieme releases gaat hij, net als hij dat eerder deed met Vidna Obmana en Fear Falls Burning, deze serie beëindigen. Dat doet hij met de lp Microphonics XXVI-XXX: Resolution Heart, waarop hij 4 lange soundscapes serveert van tussen de 6,5 en 15 minuten. Net als op de vorige albums heb ik de grootste moeite om me te concentreren op de recensie tijdens het beluisteren van deze muziek; zo meeslepend, dromerig, intens en bovenal wonderschoon zijn deze composities. Overigens mogen veelzeggende titels als “xxvi epiphany and isolation”, “xxix communicate silence”, “xxvii swept to the sky” en “xxx the deprivation of heart” er ook wezen. Met elektrische gitaar, elektrische viool, fender rhodes, analoge en digitale synthesizers weet hij hier iets neer te zetten dat alle perken te buiten gaat. Het is dan allemaal minimaal en melancholisch, maar tevens van een overmeesterende pracht. Als je per se referenties nodig hebt moet je denken aan de gouden middenweg tussen Aidan Baker, Yellow6, Roy Montgomery, Stars Of The Lid, Celer, Arvo Pärt en Robert Fripp. Zo mooi? Nee mooier! Wat een fenomenale afsluiter van deze schitterende serie!” De Subjectivisten – The Netherlands

“Quattro lunghe tracce segnano, dopo otto anni, il capitolo finale della serie microphonics di Dirk Serries. Un percorso fatto di fluide trame droniche che galleggiano eteree prive di pulsazioni procedendo da luminose e tremule frequenze totalizzanti verso modulazioni dall’ambientazione sempre più rarefatta.

I luminosi riverberi frammisti a ruvide screziature emergenti in filigrana dell’iniziale “XXVI epiphany and isolation” si riversano nelle più oscure tessiture sempre venate di grana fine di “XXIX i communicate silence”, che sfuma nel finale introducendo idealmente la seconda parte del disco incentrata su dilatazioni sempre più ipnotiche e vaporose. Si snoda in una spirale in avvolgente crescendo “XXVII swept to the skye” prima di lasciare spazio alla smaterializzante solitudine conclusiva di “XXX the deprivation of heart”, capace di continuare a propagarsi ben oltre il suo quarto d’ora di durata.

Un addio toccante, ricco di malinconica emozione che scaturisce da un percorso artistico fertile e variegato.” So What – Italy

“And so another Dirk Serries project draws to a close… Microphonics XXVI-XXX: Resolution Heart [8] finishes this series off in haunting style as the echoes of ‘The Deprivation Of Heart’ fade into silence, leaving the listener in an hypnotic trance of otherworldly bliss. It all starts off so menacingly with the dark, distorted loops of ‘Epiphany And Isolation’, the ever-mounting layers adding dread and half-hidden terror. It is these subtle additions that make this so beguiling yet mesmeric, drawing you in as it flows and evolves from cloaked nightmare to euphoric climax seamlessly. I for one cannot wait to hear what comes next.” The Digital Fix – UK

“this is the end. play louder.“ kurz und knapp und eindeutig. ein weiteres projekt von dirk serries wird beendet. ganz bewusst, mit ansage und trotzdem wieder einmal überraschend: microphonics, entstanden in der endphase seines ersten post-vidnaobmana projekts fear falls burning, schien bisher so etwas wie „das“ solo-projekt von dirk serries zu sein; obwohl oder gerade weil es im laufe der zeit so viele mutationen durchlaufen hat. und auch, weil es nie kollaborationen von microphonics mit anderen gab.

im beginn von 2008 das debüt als meditativ-rollende soundscapes, viel reduzierter und intimer als das zu diesem zeitpunkt schon zum fast-rock-projekt gewordene fear falls burning und von der atmosphäre ätherischer, auch weniger düster. dann die serie der live-12“, noch reduzierter, asketischer, langsamer; fast wie eine tatsächliche meditation. nach der diese haltung subtil erweiternden 10“ dann die überraschung: „mounting among the waves, there’s a light in vein. the burden of hope across thousands of rivers“, das zweite album, im vergleich zum zu diesem zeitpunkt schon 5 jahre zurückliegenden debüt fast wie eine musikalische explosion; mit erweitertem instrumentarium (der computer, auch live, als ergänzendes instrument) und kompositionen, die nicht mehr auf die bewusste statik der bisherigen stücke setzten, sondern in harmoniefolge und dynamikaufbau jedes einzelne der vier stücke geradezu vehement nach vorn schiebt. der kontast zum vorherigen könnte kaum größer sein; mit einem abstand von 5 jahren zum debüt und einer vö-lücke von 2 jahren zum letzten als „microphonics“ benannten output fast so etwas wie eine neuerfindung des projekts… auch wenn, soundtechnisch, durch die gitarre als das hauptinstrument, besonders aber auch in sachen harmonierführung der zusammenhang zur vergangenheit zu keiner zeit wirklich unterbrochen wurde.
im weiteren schien dirk serries microphonics (vermutet: auch wieder ganz bewusst) dann aber trotzdem ein weiteres mal auf die hinteren plätze der prioritätenliste verschoben zu haben; mit blick auf die bis zu diesem zeitpunkt gelaufenen vö-intervalle ein tendenziell durchaus gewohntes bild. statt dessen die konzentration auf zwei ganz andere bereiche: ganz neu die entdeckung freier improvisation im ensemblespiel (stichwort: new wave of jazz) und gleichzeitig die transformation von vidnaobmana haltungen zur umsetzung mit hilfe des aktuellen instrumentariums; als „streams of consciousness“, wenig später unter dem eigenen namen. plus eine ganze fülle von weiteren kollaborationen.
dann zum ende von 2016 also jetzt das abschließende kapitel von microphonics: „resolution heart“. ein album, das, aus welchem grund auch immer, genau den gleichen titel trägt wie die fast unauffällig vorher veröffentlichte 7“, veröffentlicht unter dem namen dirk serries, zusammen mit justin k. broadrick… eine 7“, die sogar explizit als präludium zum album benannt wurde. auf der das gleiche zitat von la-otse steht wie jetzt auf der lp. aber eben an keiner stelle microphonics…

„resolution heart“ also, das dritte und letzte album, das durch eine einzige, dann wohl auch letzte microphonics live-show zum releasetag gefeatured wird, ist vom soundbild zunächst tatsächlich so etwas wie die fortsetzung des mit „mounting among the waves, there’s a light in vein. the burden of hope across thousands of rivers“ erreichten: gitarrenschichten in vielfacher überlagerung plus den auf diesem zweiten album eingeführten zusätzlichen, intensivst bearbeiteten gitarren, die dann wie tiefbässe fast rein elektronischer quelle klingen. jenseits vom reinen sound, in den kompositionen will „resolution heart“ aber zu keiner zeit die auf dem zweiten album omnipräsente schubkraft wiederaufleben lassen; haben stücke von damals wie z.b. „the burden of hope“ trotz ihrer anlage ohne jede offensichtliche rhythmik allein über die „basslinien“, ihre harmonische und (dann doch irgendwie) rhythmische setzung die hörer fast wortwörtlich (und im vergleich zu der davor liegenden ep serie sowieso) in den hintern getreten, eine bei dieser art von musik nur selten erlebbare konkretheit oder besser eindeutigkeit bewiesen, ist das vergleichbare material auf „resolution heart“ viel flächiger angelegt: in erster linie als subfrequenzunterstützung der unzahl (mikro-) melodieführender schichten im vordergrund des hörbilds. „resolution heart“ ist dadurch im höreindruck weit weniger aggressiv als ihr vorgänger und spielt mit laufender spielzeit den hörern zunehmend den streich, sich scheinbar völlig von seinen eigentlichen klangquellen und deren ästhetik zu lösen. sprich: auf dem cover sind die benutzten instrumente natürlich wieder benannt, neben der gitarre als zentraler quelle sind das noch elektrische violine und fender rhodes, spätestens das abschließende stück „deprivation of heart“ aber scheint statt dessen mit (wald) hörnern, streichern etc. eingespielt, so verblüffend orchestral / akustisch klingt das ganze. und so orchestral ist es auch kompositorisch, in den harmoniesetzungen angelegt. vielleicht auch ein folge seiner erneuten beschäftigung mit vidnaobmana haltungen? in jedem fall: ein wahrhaft symphonischer projektabschluss.” Unruhr – Germany

“8.5/10 rating !! De laatste jaren was Dirk Serries actief in verschillende muzikale constellaties als Yodok III, Kodian Trio en naast nog vele anderen, met muzikanten als John Dikeman, Rene Aquarius, Rutger Zuydervelt en Chihei Hatakeyama. Allemaal uiteenlopende projecten waar meestal de nadruk lag op het experimentele en improvisatie, wat leidde tot op muzikaal gebied heel wat verrassende uitkomsten. ‘Microphonics’ is op zijn beurt een cyclus die begon in 2008 en nu wordt afgerond met een laatste en ultieme deel ‘Microphonics XXVI-XXX: Resolution Heart’. In zijn eentje ontpopt Serries zich als een meester van het ambient genre. Harmonie, melancholie, dynamiek, zuiverheid, schoonheid worden gecombineerd met minimalisme, loutering, stilte, strakheid en dissonantie. Een zacht geruis is de aanzet van ‘Epiphany And Isolation’. Blijvend op de achtergrond komen daaroverheen verschillende lagen opgewekt door elektrische gitaar en viool. Het geeft de compositie iets plechtstatig, bijna religieus. De muziek onderschrijft de meervoudige betekenis die de titel van de song in zich draagt. ‘I Communicate Silence’ heeft een meer cinematografisch karakter. De lucht is ijl, het landschap bar en desolaat. In het oosten komt de zon op. In de schemering van de kille, blauwe lucht kun je een laatste weerspiegeling zien van de maan. Een nieuwe dag kondigt zich aan. In ‘Swept To The Sky’ brengen greinige, korrelige drones een gewemel op gang. Een veelvoud van gestaag aanzwellende geluiden vermengen zich met elkaar en deinen uit tot een in de hand gehouden en gecontroleerde hectiek. Het slotakkoord is ‘The Deprivation Of Heart’. De mens als individu is tot veel in staat. Zowel constructief als destructief. Wat uitnodigt tot een moment van bezinning en reflectie. Er is de aanblik van een zweverig tracé van wisselende stemmingen dat uiteindelijk tergend traag afneemt en uitdooft. Wat rest is een oorverdovende stilte. Deze ‘XXVI-XXX: Resolution Heart’ is een waardig slot voor de ‘Microphonics’ reeks waar je altijd blijvend kan van genieten. Dirk Serries gaat nu ongetwijfeld nieuwe muzikale uitdagingen aan.” Dark Entries – Belgium

“Tra mille impegni collaborativi (ultimi quelli che lo hanno visto affiancare i giapponesi Chihei Hatakeyama e Hakobune) e nuove derive di sperimentazione sonora in chiave free-jazz, Dirk Serries ha trovato il tempo per compilare il capitolo finale del suo progetto più personale, quello identificato dalla denominazione “Microphonics”, che ne ha accompagnato l’attività a proprio nome fin dal 2008.

Quale elegia finale di un percorso artistico ricchissimo, “Microphonics XXVI-XXX: Resolution Heart” racchiude gran parte dell’essenza dell’esperienza recente di Serries, condensandola in quattro lunghi movimenti costituiti da drone liquidi di densità e consistenza mutevoli. Analogamente, sono soggette a lenta trasformazione le sensazioni evocate fin dai titoli dei brani e rispecchiate appieno dal loro contenuto: vi è, infatti, tutta l’estetica dell’artista belga nei richiami all’isolamento e al silenzio operati dalle prime due tracce, così come le suggestioni aeree e le struggenti componenti emozionali suggerite dalle altre due.

Tutto ciò è comunque riassunto da un’uniformità di correnti atmosferiche, che muovono da un isolazionismo straordinariamente luminoso, si diluiscono in vapori sempre più inafferrabili, digradando infine in echi nebbiosi, che sublimano la materia sonora di Serries in un’elevazione ipnotica e avvolgente. In tal senso, il lavoro segue un iter inverso rispetto a quello di un crescendo elegiaco, risultando invece da una progressiva diminuzione di frequenze, in piena coerenza con l’approccio minimale di Serries, forse mai come questa volta carico di contenuti immaginifici ed emotivi, solo in apparenza ossimorici rispetto ai cardini dell’arte ambient-drone e invece del tutto coerente con la dichiarata conclusione di una parentesi artistica duratura e significativa come poche.” Music Won’t Save You – Italy

“Muziek die niet alleen je hart raakt, maar die je ziel als het ware vastgrijpt en je als luisteraar in een diepe trance doet belanden. Zonder geluidsmuren af te breken, maar door gebruik te maken van Hemels mooie drones en soundscapes. Dat is wat Dirk Serries met zijn verschillende projecten steeds wenst te doen. Microphonics XXXVI-XXX – Resolution Heart. is weer zo een meesterwerk van deze veelzijdige artiest. Die bovendien weigert om te lang stil te blijven staan bij één project, en zichzelf binnen verschillende andere projecten al dan niet met of zonder kompanen, zichzelf heruitvindt. Maar we dwalen af. Laat ons even deze nieuwste parel onder de loep nemen, en geniet even mee van deze warmhartige wandeling doorheen onaards mooie wegen.


Zoals dat doorgaans het geval is bij intensieve Ambient, start ook XXVI Epiphanoy Isolation binnen een verstilde sfeer, waarbij we in onze kamer een speld konden horen vallen. Nee, geluidsmuren afbreken is er niet bij. Echter binnen  bedwelmende sferen, die gevoelige snaar raken, dat wel. Deze meer dan tien minuten durende trip heeft een rustgevende, deugdoende uitwerking op ons gemoed. Na alle oorverdovende drones tot metal of punk, voelt Microphonics XXXVI-XXX – Resolution Heart aan als het ultieme rustpunt, om de batterijen weer compleet op te laden.

Xxix I Communicate Silence  de naam zegt het zelf, kunnen we zien als een ode aan de stilte. Een soort stilte die je normaal enkel terugvind tijdens bijvoorbeeld bergwandelingen. Bij het bereiken van de top, overvalt je een immense rust die met geen woorden valt te omschrijven. Wel, zo voelt ook deze song aan. Adembenemende schoonheid, die je als luisteraar in een diepe trance doen belanden en een krop in de keel bezorgen. Dirk Serries heeft daar een patent op denken we, want hij laat, naar goede gewoonte, ook nu weer oorstrelende klanken op ons los, die de geest verwarmen.

Ook op Xxvii Swept to the Sky voelen  we ons wegdrijven – bij voorkeur met de ogen gesloten –  naar heel andere onontgonnen werelden vol eerlijke schoonheid. Nee, hier wordt ons geen sprookjeswereld voorgeschoteld, maar de puurheid van de natuur binnen een muzikale omlijsting. We zouden deze recensie kort kunnen houden. Omdat net zo een schoonheid gewoon niet met woorden kan omschreven worden, want je moet deze muziek ‘voelen’ in plaats van er naar te luisteren. Je hart ervoor open zetten, en het laten inwerken tot het diepste van je genen.

Xxx the Deprivation of Heart is weer zo een meer dan veertien minuten durende, ultieme rust gevende, trip die echter aanvoelt als enkele seconden. En net daar ligt de sterkte van deze klasse plaat. Dirk Serries beschikt over het talent waardoor hij zogenaamde monotone klanken kan omvormen tot magische parels die je hart doen stilstaan, en je ziel doen bloeden. Waardoor het aanvoelt alsof je maar enkele seconde weg bent geweest van deze harde wereld. Maar die paar seconden of minuten zijn genoeg om diezelfde harde realiteit plots weer beter aan te kunnen. Zonder meer toont Dirk ons een uitermate, ultieme schoonheid die we – zoals al een paar keer aangegeven – gewoonweg niet onder woorden kunnen brengen.

Microphonics XXXVI-XXX – Resolution Heart is een parel van een plaat die je als Ambient/drones liefhebber dus vooral moet beluisteren met het verstand op nul, maar 100% met een open hart. Laat je meedrijven naar de schone kant van onze wereld. Te vergelijken met het eerder vernoemde uitzicht vanop een bergtop. Of de adembenemende schoonheid van de ondergaande zon, op een verlaten strand ver weg van de buitenwereld. Of ook als je vanuit het heelal kijkt naar de wereldbol, die schittert als een verre ster aan de hemel. Als er een paradijs bestaat, dan hebben we dat teruggevonden in deze hartverscheurende mooie soundscapes die Dirk Serries weer naar voor weet te brengen. ‘Geniet’ ervan, met volle teugen…” Snoozecontrol – Belgium

“De Belgische componist en musicus Dirk Serries sluit zijn Microphonics project af met de waardige afsluiter de lp/cd Microphonics xxvi – xxx Resolution Heart. Microphonics betekent sinds 2008 een keerpunt in de muzikale loopbaan van Serries omdat hij voortaan onder zijn eigen naam speelt. Voorheen gebruikte hij de artiestennamen Vidna Obmana en Fear Falls Burning.

Om de zoveel jaar zag Microphonics middels elpees, een 10” of via een soundtrack voor een korte film het levenslicht. Naast dit project, waarmee hij binnen het ambient c.q. drone genre blijft, zoekt Serries de laatste jaren de muzikale grenzen op binnen de experimentele muziek, in gezelschap van jazzmusici en andere muzikanten die het experiment niet schuwen. Het resulteerde in tal van releases op zijn label The New Wave of Jazz in samenwerking met Tonefloat.

Het eerste nummer van het album is getiteld ‘Epiphany and Isolation’. De track vangt aan met een minuut lange stilte, waarna de klanken meer en meer hoorbaar worden. Zoals we van Dirk Serries gewend zijn vullen laag naar laag elkaar aan, tezamen vormen ze een harmonische haast orchestrale compositie. Schurende dissonante partijen zorgen ervoor dat de muziek spannend blijft en dat je je kan focussen op de diverse partijen die opkomen en weer verdwijnen.

De tweede track, ‘Swept to the Sky’, heeft meer dreiging dan het voorgaande. Een continu drone, vergelijkbaar met een zoekende vioolpartij, wordt begeleid door zware tonen. Wat er gezocht wordt is niet duidelijk maar het nummer eindigt in een zachte noise.

‘I communicate silence’ is een herbeleving van voorgaande Microphonics opnames, waarbij harmonie en ambient belangrijke ingrediënten zijn. Echter een herhaling van stappen zou ik het niet willen noemen. De warme klanken worden ondersteund door de nodige gitaarpartijen die met distortion zijn gecreëerd, en eindigen met veel echo waar de geluiden verdwijnen in een grote ruimte en de stilte zijn opwachting maakt.

Het album eindigt met het melancholische nummer ‘The deprivation of heart’. Traag ontspinnen zich enkele geluidslagen. De intensiteit neemt steeds meer toe doordat de geluidsstructuur zich ontwikkelt van zachte klanken naar meer fellere tonen, overigens zonder overweldigend te worden.

Voor de niet oplettende luisteraar ontwikkelt de muziek van Dirk Serries zich niet. Krijg vaak te horen dat hij in herhaling valt en zijn werk veel op elkaar lijkt. Maar naar mijn smaak weet hij met minimale middelen een maximaal effect te bereiken in de verdieping van klank, geluidsstructuur en compositie. De werelden die hij met het project Microphonics schept, bewijzen dit. Ben erg benieuwd wat de volgende solostap van Serries zal zijn.” Ravage digitaal – the Netherlands