Month: May 2017

KODIAN TRIO live tape

volt pletterij cover bc

‘Volt / Pletterij’ by KODIAN TRIO is now available to pre-order and download. This limited edition cassette release was recorded over two nights of the band’s European tour last year.  Only 50 copies are available !! Order here.






“On Background Curtain (ZOHARUM ZOHAR 129-2), we have a collaboration between Celer and Dirk Serries. Celer, i.e. the American Will Long, is familiar for his minimal ambient music which can be quite beautiful on occasion, and his Inside The Head of Gods was judged by us as a “masterpiece of understatement”. Belgian droner Dirk Serries used to be Vidna Obmama throughout the 1980s, and also recorded as Fear Falls Burning, a project where the weapon of choice was a guitar.

I suppose both players have an interest in long tones, subtle shifts of timbre, and a creative approach which involves much processing work. Processing is certainly the hallmark of Background Curtain. In fact it seems to be the basis for the entire piece. Celer sent a tape to Dirk one fine day in 2012. The time-stretched segment of collaged work was, to its creator, “puzzling and unworkable”. Yet Dirk came through and rallied like a Hessian, and returned something to Celer. At this point the tape-trading story becomes unclear to me, but it seems that Dirk didn’t actually rework the original unworkable tapes, and instead produced something entirely new while he was listening to them. Another year goes by, and Celer (clearly not a man to rush into things) has the brilliant idea of mashing up the new Dirk Serries music with his original source recording. He got to work behind his multi-tasking processor desk. “The musical colour and frequencies were the same,” he assures us, “but the effects and enveloping were triggered by the waves of Dirk’s track”. This feels a little sketchy, but I think I get the general idea, and I can understand why creators would wish to protect their working methods by shrouding them in vagueness and ambiguity.

Two long pieces ended up being pressed on the present CD as a result of this long and drawn-out creative process – ‘Above/Below’ and ‘Below/Above’. The first one is a slow-moving blanket of swaddling ambient sounds where everything sounds processed and unrecognisable, yet not to the point of becoming saccharine goo. On the second piece, it’s just about possible to discern some guitar notes, keening their forlorn cries like slowed-down seagull effects from a Bill Nelson performance. However, there’s no real point in trying to unbake this sonic pie; the point that Celer wishes we would concentrate on is the presence of what he calls the “background curtain”, presumably referring to his original “puzzling and unworkable” source material. I think he’s right to call it a curtain; it’s certainly not rigid enough to be called a spine or backbone. “Even if you can’t hear its place, it’s definitely there,” he assures us. “Maybe you can hear it?” The Sound Projector – UK

“Background Curtain” is the effect of a teaming between two known and respected old ambient wolves. Will Long, hiding behind Celer moniker has released dozens of materials. And I mean literally; only this year already four full length materials are out. Check his Bandcamp – a lot of his albums you’ll find there to download with the “name your price” option. Dirk Serries is no less prolific. His main project is Vidna Obmana, now inactive but leaving a great legacy and sometimes coming back to us with the archive compendiums, re-releases of the old tapes and so on. Like the resurrecting of his classic cassette “The Face That Must Die” which was reissued only a few days ago by the Ukrainian Old Captain label. Now Dirk works under his own name and also is a member of several collectives, also those outside the ambient microcosmos, like Yodok III, an impressive experimental jazz ensemble.

Dirk Serries simply loves to share and mix his musical thoughts and ideas with other artists. I mean just check his list of accomplices in sound manipulations: Steve Roach, Alio Die, Asmus Tietchens, Jesu, Aidan Baker and I could go on and on. Will Long doesn’t have as much joint works in his resume, but the ones I know are truly exceptional, like the those with Japanese ambient craftmen, Hakobune or Yui Onodera. So it isn’t that surprising that their paths have eventually crossed and the final effect is now available thanks to Zoharum Records from Poland.

They’ve never met actually. Will made a track, he sent it to Dirk, asking him to process it one way or another. So he did, sent it back, Will has treated the material with further manipulations and so “Background Curtain” was born. No big philosophy behind that, no grand words nor ideas dealing with the crucial world problems or philosophical concepts. It’s just a friendly initiative of two experienced ambient musicians who know exactly their job and what this music is all about. It’s a two track work, based on drones constructed of synths and electric guitars. These are improvised, abstract soundscapes floating in the air and raising the feeling of surreal melancholy. The vast use of reverb makes me think of these compositions as aural stains, clouds without sharp edges. It’s ambient by definition, like suspended in time and space, sometimes similar to the works by Robert Rich or Steve Roach.

If you know their previous works, especially Celer albums you may be surprised by the relatively short duration of the album as it is around 35 minutes long. Will Long likes the more epic forms, at least when it comes to his individual works. After all, the name obliges to something, right? Seriously though, I noticed lately that I feel more and more tired with the 60+ minutes releases (unless these are Mathias Grassow albums), so for this moment it is quite an optimal amount of music from these two ambient warhorses. Not groundbreaking, but an easily recommendable piece for all the drone lovers out there.” Santa Sangre Magazine – Poland

“Bei einem Dauerproduzenten wie Will Long alias Celer, der keine Pause zu kennen scheint und in den letzten Jahren dutzende Releases herausgehauen hat, bleibt es nicht aus, dass sich der eine oder andere Entwurf als Sackgasse erweist, auf die der eigene kreative Fluss mit einer Blockade reagiert. Manchmal mag der Papierkorb der beste Freund des Schaffenden sein, doch wenn da Gefühl nicht losbekommt, dass in einem scheinbar unbearbeitbaren Fragment doch noch Potenzial steckt, liegen zwei Lösungen nahe: Die eine wäre, etwas Zeit verstreichen zu lassen und ich dem Material später erneut zu nähern, mit er entsprechenden Distanz, die es wie das Werk einer anderen Person erscheinen lässt. Die andere wäre, auf Kollaboration zu setzen und Kollegen mit der Dekonstruktion des Stoffes zu betrauen.

Long hat sich im Entstehungsprozess der hier vorliegenden Aufnahmen für beides entschieden, und so entstand über einen Zeitraum von rund vier Jahren im Austausch mit Dirk Serries (Fear Falls Burning, Vidna Obmana), den er zunächst ohne viel Hoffnung anleierte, doch noch ein ganzes Album, dem man eines schon mal bescheinigen darf: Es wirkt derart homogen und harmonisch, dass man ihm die verquere Vorgeschichte kaum anmerkt.

„Background Curtain“ ist ein sanft dröhnendes und angenehm schwermütiges Ambientalbum geworden, dessen lange und weit ausgreifende Soundscapes auch durch die ungewöhnliche Färbung der Sound an Substanz gewinnt. Gerade in ruhigeren Momenten der gemach an und abschwellenden Klänge blitzt immer mal die (trügerische?) Illusion ortbarer Instrumente auf, eine Schiffssirene, eine Klarinette, das Läuten einer Kirchenglocke oder raue Gitarren. Doch die Klangquellen sind nicht so relevant, erfüllen solche Momente doch vor allem die Funktion, den Hörer nicht vollends der Einlullung preiszugeben. Ist die Aufmerksamkeit erst entsprechend geschärft, dann ist der düstere Untergrund aus atonalem Rauschen und Rumoren immer deutlicher zu hören, ebenso die kleinen exaltierten Synthietupfer, die vereinzelt aus dem melierten Soundgemisch herausspringen.

Beide Musiker haben schon Ereignisreicheres produziert als die beiden ausladenden Tracks, die dem ursprünglichen Material eine jeweils andere Gestalt verpassen. Wer also im Ambien Spannung (oder auch so etwas wie Berieselung) sucht, der soltle sich zuvor die im Netz verfügbaren Auszüge anhören. Bestens bedient werden Freunde der subtilen Regression und alle, die mit Vorliebe Verstecktes aufspüren. (J.G.)” African Paper – Germany

“La polacca Zoharum produce nell’ottobre dello scorso anno questa collaborazione tra due mostri sacri della musica ambient e dello sperimentalismo quali Dirk Serries e Will Long aka Celer. La storia di questo progetto collaborativo confluito poi in “Background Courtain” comincia nel 2012, quando, dopo alcuni scambi di LP tra i due, Long invia una lunga traccia che riuniva dei pezzi sonori da lui prodotti a Serries, trovandoli inutilizzabili e sperando che l’artista belga riuscisse a ricavarne qualcosa. Tempo dopo, Serries invia a Long una serie di tracce ispirate dall’ascolto di quel nastro, ed usando come base la traccia definita ostica ed inutilizzabile all’inizio, i pezzi di Serries vengono avviluppati ad essa creando appunto questo album formato da due lunghe suite ambient sospese ed impalpabili, soundscapes da altri mondi dalla presenza allungata e riverberata. Disponibile in edizione strettamente limitata a 300 esemplari in digipak a 3 pannelli, con artwork dall’effetto vintage – molto inerente al contenuto sonoro – creato da Rudger Zuydervelt (Machinefabriek) e basato su una foto dello stesso Will Long.” Darkroom – Italy


YODOK III live at TRIX (Antwerpen, Belgium) April 27th 2017, photos by Stephan Vercaemer.

‘Yodok III in Trix. Na een rustige en mooie opbouw brengt de band u op dat verschrikkelijke punt tussen angst en paniek waarop ge u bevindt als iemand zegt dat er slecht nieuws is, maar niet goed weet hoe het te vertellen. Als een speer schiet er een gevoel doorheen uw lijf, en per seconde komt ge dichter bij het besef wat dat nieuws kan zijn, maar waar ge eigenlijk erg hard van wil weglopen. Het moment vlak voor dat je in tranen uitbarst, en beseft dat er onomkeerbare zaken zijn gebeurd, daar zit Yodok III genadeloos hard op te hameren. Als een niet aflatende stoomtrein dreunt de muziek in op de geest, maar brengt u net niet op dat punt waarop je uit wanhoop ineenstuikt. In plaats daarvan komt er terug een rustpunt, maar het is er geen van troost. De rustige klanken brengen enkel een vorm van melancholie waarvan je weet dat je er nooit meer vanaf geraakt. Hoe hard of ver je ook loopt, met wie je je omringt en hoe gelukkig je ooit terug zult worden.

Een band die dat gevoel zo precies kan benaderen is voor mij een band die altijd in mijn hart zal blijven zitten. Zeker in deze periode van plastiek, quick wins en een algehele oppervlakkigheid. Muziek van Yodok III doet mij eraan herinneren dat de echtheid nog steeds aanwezig is, en dat we als mensen nog steeds in staat zijn om emotionele connecties te maken. Zij brengen het zonder woorden, ik gebruik er te veel. @yodok III, a force of nature!” David Elouvre.

“Er waait een nieuwe wind door de Trix in Antwerpen. Bert Moerman, de nieuwe programmator, wil af van het CC- imago en wil meer aandacht schenken aan de moeilijker muzieksoorten en de niches exploreren. Op 27 april werd er dan ook een eerste stap gezet met Consouling Night.

Om die opdracht in goede banen te leiden werd er een beroep gedaan op  Mike Keirsbilck en Nele Buys, de gezagsvoerders van de HMS Consouling, één van de slagkruisers die al jaren in de woelige waters van de muziekwereld haar sterren verdiend heeft. Hun extra heavy duty materiaal hebben ze nog achterwege gelaten maar aangemeerd in Antwerpen pakten ze eerst uit met  A-Sun Amissa , die als genietroepen de weg voorbereidden voor de zwaardere commandotroepen BARST en YODOK III.

En om zeker geen gevangenen te maken werd het internationale executieteam YODOK III erop uit gestuurd. In overleg met Bert Moerman werden de Noor Thomas Järmyr (ook Zu) en de Zweed Kristoffer Lo overgebracht om samen met de Antwerpse drone-goeroe Dirk Serries deze glorieuze avond af te sluiten. Met een salvo van lange geluidssculpturen bleef er geen spaander meer heel…” Gonzo Circus – Belgium

“For those who don’t know, Yodok III is the new wave of jazz collaboration between Kristoffer Lo, Tomas Järmyr and Dirk Serries. On their own, each of them makes excellent, progressive and experimental music but together they seem to shine like no other. At least, that is the impression I had last night. I know that collaborations make artists better, more versatile too, but this was simply out of this world.

The concert started like many of the Dirk Serries concerts I have seen in my life. Sluggish soundscapes and drones gently filled the room before the other two started interfering. The dynamic and often insane drums of Tomas turned the whole thing into free jazz while Kristoffer added a touch of gloominess. From then on, the music grew, gained momentum and intensity. Hell, quite often even Dirk Serries was headbanging. Yeah, headbanging, to jazz, because why not. This gig had more intensity that most of the metal gigs I have seen (and believe, that is a lot).” Merchants Of Air – Belgium



YODOK III live at JAZZHOUSE (Copenhagen, Denmark) April 28th 2017.

“Fredag aften på Jazzhouse lod Dirk Serries, Tomas Järmyr og Kristoffer Lo minimalistisk drone møde tunge, sitrende eksperimenter i et delvist improviseret verdensklasseunivers.

Da man en onsdag aften i september sidste år besøgte det københavnske spillested Jazzhouse for at se en af sine personlige undergrundsfavoritmusikere Aidan Baker give dronet improvisationskoncert med den svenske trommeslager Tomas Järmyr som musikalsk legepartner, blev ens nysgerrighed fodret, dog uden at man blev helt mæt. Järmyr er et navn, der via internettets nørdede samtaler de senere år er dukket op på radaren i flere sammenhænge, og med tiden har han igen og igen har vakt ens interesse.

Hvorfor har han så det? Jo, Järmyr er musikeren, der p.t. sidder på trommetaburetten i det saxofonfrenetiske italienske kaosband ZU. At man i det hele taget kan sidde på ZUs taburet med selvsikker, opret ryg uden at falde igennem og gå bandes oprindelige trommeslager Jacopo Battaglia i bedene også uden at skuffe, er en bedrift i sig selv. At Järmyr derudover har spillet doom-jazz med Spidergawds afløserbassist Trond Frønes i Sunswitch, angiveligt stadigvæk praktiserer grindcore i Forræderi og derudover for ganske kort siden blev annonceret som det nye medlem i vort alle sammens yndlingsrockband Motorpsycho, well, it better leave you curious!

Det var derfor med begejstring, at man fredag aften i sidste uge på ny tog til Jazzhouse for igen at tjekke Järmyr ud, og denne gang tilmed med trioen Yodok III, der har belgiske Dirk Serries på guitar. Oprindeligt foranlediget af pladeselskabet ToneFloat samt Serries’ samarbejde med Porcupine Trees Steven Wilson under aliasset Vidna Obmana har denne skribent i nu længere tid været begejstret for flere sider af den belgiske guitarists oeuvre, og så vidt jeg ved, var besøget i fredags hans første i Danmark siden 2010, hvor han dengang gav koncert henholdsvis i BIffen i Aalborg og på Det Poetiske Bureau i hovedstaden.

Serries har på en gang været incitamentet for selve tilblivelsen af Yodok III, samtidig med at han kan siges at være jokeren i bandet. Før han hookede op med Järmyr og tubaisten Kristoffer Lo, det sidste medlem i trioen, jazzeksperimenterede Järmyr og Lo allerede under navet Yodok. De inviterede Serries med for fire år siden, hvorefter Yodok III blev til. Med indlemmelsen af Serries i bandet bevægede bandets dronelyd sig fra ofte at være angribende til at være mere afventende, dog med flere seriøst noisede undtagelser smidt ind hist og pist. Serries har almindeligvis en mere minimalistisk tilgang til noise og drone, hvilket har sat sit præg på Yodok IIIs materiale, der dengang som nu angiveligt er 100 % improviseret.

Fredag aften i sidste uge var vi så omkring 50-60 publikummer, der havde fundet vej til Jazzhouse, hvilket egentlig ikke er et ringe fremmøde til en koncert af denne art. Det er i hvert fald flere, end der var til stede, da Järmyr besøgte Jazzhouse med Baker, ligesom det er væsentlig flere, end der var til stede, da Serries under navnet Microphonics besøgte Det Poetiske Bureau i 2010. Det er generelt rart, at musikere, når de vender tilbage til Danmark, bliver mødt af et større publikum, end der var til stede under forrige koncerter i landet. Det er vel blandt andet sådan, man sikrer snævre, interessante koncerter også fremover.

Selvom Yodok III angiveligt improviserer ikke kun på plade, men også under deres koncerter, lød dele af aftenens åbning nu som en let improviseret omskrivning af ‘In a Realm of Wander Behold the Fleeting Shadows Exclaim in Delight’, der er at finde på trioens seneste fuldlængde, sidste års ‘The Sky Flashes, the Great Sea Yearns’. Godt det samme, for det er et fantastisk nummer. Aftenen startede således ud nærmest hyper-minimalistisk med et langsommeligt opbyggelig dronesamspil mellem Serries på guitar og Lo, der skiftede mellem to forskellige størrelser tubaer tilsat pedaler og diverse electro-gøgl-knapper, jeg ikke skal forsøge at gøre mig yderligere klog på. Jeg vil gætte på, det tog et kvarter, før Järmyr besluttede sig at indtræde i lydbilledet, der i Jazzhouses gode rammer desuden var ramt flot i røven.

Aftenens publikum var i øvrigt nænsomt lyttende og syntes på forhånd at vide, hvad de var gået ind til. Allerede inden bandet gik på omkring klokken 22:30, havde størstedelen i hver fald fundet sig til rette i tilfældige, siddende  klaser på gulvet foran scenen.

Da Järmyr kom med, tog aftenen for alvor til, og er der et af Yodok IIIs medlemmer, publikum efterfølgende snakkede om, var det trommeslageren. Det forstår man. Med en enkelt trommestik lagde Järmyr ud med at spille på sit bækken. Én trommestik, et bækken, samme sitrende musikalske struktur i godt og vel 10-15 minutter. Det skal siges, at lyset i kælderen på Jazzhouse var dæmpet på grænsen til mørke. Ikke slukket selvfølgelig, men skruet behageligt langt ned. Specielt på scenen var lyset næsten ikke til stede, hvilket til at begynde med gjorde det svært i det hele taget at se Järmyr. Af samme årsag, det indrømmer man gerne, tog det denne skribent tid at komme frem til, at det var Järmyrs trommespil, der lavede de sitrende lyde, som omringede kompositionens dronekrop bestående ellers af guitar og vekslende blæseinstrumenter. Sonisk set mindede Järmyrs bækkenspil mere om visse aspekter af techno, som man eksempelvis har hørt det hos den senere Vince Watson, hvorfor jeg til at begynde med troede, at lydene var et mekanisk loop af en art. Desto mere nysgerrig og ditto imponeret blev jeg, da det gik op for mig, at det var Järmyrs løse håndled, der brillerede. Accentueringen på det bækken var direkte mind-blowing.

Dette var tilmed kun begyndelsen på det ene nummer, som aftenens omtrent timelange koncert bestod af. Fra henholdsvis det minimalistiske og afventende, til det sitrende og vibrerende, bevægede kompositionen sig efterfølgende til det noisede for afslutningsvis at runde af med det direkte balstyriske. Järmyrs afsluttende trommespil, der rundede koncerten af, var på en gang så heavy og æggende, at man efter koncerten, som man forlod Jazzhouse, storsmilede med tanken om ham som nyt medlem i fremtidens Motorpsycho. Og med det stadig rumsterende i tankerne: Motorpsycho på Jazzhouse? Wauw, make it happen, tak.  Tak til Jazzhouse og Yodok III for en fremragende aften.” Devilution – Denmark

YODOK III at HA! fest 2017

20170428 Yodok III - HA'fest(c) Geert Vandepoele-950120170428 Yodok III - HA'fest(c) Geert Vandepoele-957820170428 Yodok III - HA'fest(c) Geert Vandepoele-951220170428 Yodok III - HA'fest(c) Geert Vandepoele-952520170428 Yodok III - HA'fest(c) Geert Vandepoele-949420170428 Yodok III - HA'fest(c) Geert Vandepoele-9553

YODOK III live at HA! fest 2017 (Handelsbeurs, Gent – Belgium) photos by Geert Vandepoele.

“De bevrijding van Yodok III was daarna van een heel andere soort. Het drietal heeft in zijn bestaan nog niet zo heel veel concerten gespeeld (wat wil je ook, je kan een A4’tje vullen met een lijst van hun bands en projecten), maar die groeien wel steevast uit tot rituelen met een massieve impact. En als het trio enkele dagen eerder al indruk maakte in Antwerpen, dan gingen ze nu, mede geholpen door een ronduit fenomenale sound, nog een paar trapjes hoger schakelen. Zo’n ritueel begint doorgaans op fluisterniveau – met aanzwellend elektronisch gebrom, de zingende gitaareffecten van Dirk Serries en zacht geritsel van drummer Tomas Järmyr — maar waar je vervolgens belandt, en vooral hoe je daar geraakt, is elke keer weer afwachten.

De bewerkte flugabone-golven van Kristoffer Lo vormden al snel een verweven ondergrond met het herkenbare, in effecten gehulde gitaarspel van Serries, dat aangevuld werd met het zachte cimbalenwerk van Järmyr — de joker van dienst — die brushes, finesse en behendigheid aanwendde om de muziek al helemaal een zachtjes sudderende, sacrale grandeur te bezorgen. Maar intussen weet je al dat het niet blijft bij het vakkundig stapelen van loops en patronen, maar dat het om een geduldige climaxwerking gaat waarbij de band soms tergend traag opschuift. Zo traag dat je je afvraagt of ze dat plafond nu al bereikt hebben, maar net dan schakelen ze dat trapje hoger.

En dan gaat het boeltje aan de kook, nemen volume en densiteit toe, gaan golven van melancholie de strijd aan met een steeds dwingender stuwing. Jarmÿr pakte uit met een kort patroon, een combinatie van een galeienstoot en een doodssalvo, om dat vervolgens minutenlang aan te houden met een koppig beukende, repetitieve intensiteit. Maniakaal en verzengend, en dan begint hij er ook nog eens mee te variëren en er extra fills tussen te zwieren. Een hectische, elektrisch geladen performance die in combinatie met de steeds emotionelere kreten van tuba/flugabone en de texturen van Serries voor een ondraaglijke, withete spanning zorgde. Het einde mocht dan wel sereen en elegant zijn, Yodok III haalde uit met een verwoestende intensiteit die nog lang nazinderde.” Guy Peters/Enola – Belgium