Month: July 2017

DIKEMAN AQUARIUS SERRIES

 


DIKEMAN AQUARIUS SERRIES – DAY REALMS (TAPE, Tombed Visions)

A companion piece to last years ‘Night Realms’, the trio of guitarist Dirk Serries, saxophonist John Dikeman and drummer Rene Aquarius return to Tombed Visions with another assaulting, 40 plus minute set of sustained fire music glory. Beginning with a dawn like guitar loop, ‘Day Realms’ opens like a crest of sunlight rolling across on a malevolent sea, the waves rippling and boiling with tension. Dirk Serries is at his most burstingly melodic, his guitar singing in rich hues of sun burnt colour. Rene Aquarius thundering percussion rests most of its attack on the cymbals, creating a shimmering sea of metal when he isn’t bombastically gutting the sound with pounding rolls that Serries and Dikeman cry in response too, drowning under the waves. John Dikeman, when not wailing into his saxophone like a wounded banshee, smatters the sounds with some of his most keeningly beautiful playing I’ve yet to hear. ‘Day Realms’ has moments of the sustained menace of its predecessor, but its the dynamics the trio have begun to explore on this record; space, soloist runs and creating moments for each other to share their individual voices that really must ensure that these cats keep making this music together, the development in sound so huge. A soul stirrer, no fucking doubt and an essential slice of modern European Free Jazz. As a added bonus for the Tombed Visions faithful, ‘Night Realms’ is included on Side B of this glorious, glorious tape!

“David McLean’s Tombed Visions label continues to mine a rewarding seam of mutant sounds that combines fire music’s euphoric blowing with the protean spontaneity of free improvisation. Here he hooks up stateside exploratory reedsman John Dikeman with Belgian guitarist-cum-sound artist Dirk Serries and Dutch powerhouse drummer René Aquarius, for a transatlantic jam that sets a determined course for the far reaches of the universe, the trio losing themselves in gorgeously tangled chains of silvery honk and glassy deep-space glister.

Dikeman, Serries and Aquarius are part of a resurgent wave of free jazz that gathers up players from Europe, the US and UK in a cross–cultural throng. Tombed Visions released the first outing from this trio, Night Realms, in 2016 (it’s also provided on the flipside of this tape for any heads who may have missed it) – and players with a similar worldview, such as Andrew Cheetham, Otto Wilberg, David Birchall, Colin Webster and Sam Andreae, have also been represented, in various combinations, by McLean over the years. Of this lot, the ABC Trio’s two releases come particularly recommended, the threesome of Andreae (tenor sax), Birchall (guitar) and Cheetham (drums) locking together in an astringent yet weirdly groovy manner that’s sure to get anyone that’s interested in non-dogmatic free improvisation foaming at the gums.

Night Realms walks a jazzier line than the spittle ‘n’ leather of the ABC squad, its blissful candour creating a beatific cocoon of sound whose radiance doesn’t let up for the 40-odd minutes of its runtime. René Aquarius, whose muscular, arrhythmic chops for Dead Neanderthals are a major contribution to the duo’s seismic force, lets loose with flurries of cymbal and percussive snare and kick-drum jolts, driving forward his partners’ explorations in tidal surges. Serries is on good form too, with circling mantras whose textural sheen are evocative of In A Silent Way-era McLaughlin.

Together, Serries and Aquarius form a taut mesh through which Dikeman slithers with riverine guile. His playing is fluid and melodic, but tough too, his curling riffs building up into a brassy lung-busting cacophony that transforms Day Realms’ opening quarter of an hour into a joyful overture. It proceeds through a series of peaks and troughs after that, although the rhythm rarely feels contrived. At around 20 minutes, Serries drops out and Aquarius moves to toms, freeing up the higher register for Dikeman to blast out in a reedy, squealing tantrum. Serries edging back in with an extended single-note drone adds another layer of hypnotism, yet the tension is allowed to dissipate, oozing out in a series of desultory splashes and plunks, before the trip gird their loins for cathartic final-minute splatterfest.  Bring the cloths, you’re gonna need to clean up around here.” Radio Freemidwich – UK

“Vorig jaar verscheen op het Engelse Tombed Visions Records de cassette Night Realms van John Dikeman (tenorsaxofoon), Dirk Serries (gitaar) en René Aquarius (drums). Het betrof een op 14 maart 2015 tijdens een concert bij Kunstgroep De Compagnie te Veghel opgenomen, volledig geïmproviseerd stuk dat drone, ambient en freejazz samenbracht en dat op sublieme wijze ruim veertig minuten de aandacht wist vast te houden.

Het schijnt dat de drie heren niet vaak in trioverband spelen, maar ruim een jaar na het verschijnen van de tape doen de muzikanten opnieuw van zich spreken, via hetzelfde label en weer op cassette. Day Realms heet de elf dagen na het concert in Veghel in Kinky Star te Gent opgenomen improvisatie en dat stuk vormt min of meer de tegenhanger van Night Realms. In beide stukken komen de sterke kanten van Dikeman, Serries en Aquarius naar voren, maar de stukken zijn anders van opbouw en het spel van de muzikanten verschilt ook.

Het meest in het oog springend is het opvallend gevoelvolle en melodieuze spel van John Dikeman, die toch bekend staat als een saxofonist die zijn hand er niet voor omdraait om een portie hels kabaal te produceren. Die harde uithalen zijn er wel op Day Realms, maar ze zijn gedoseerd en redelijk spaarzaam. Serries vindt een goede middenweg tussen free jazz-spel en het ambient- en droneterrrein dat hij jarenlang heeft verkend. Dat terrein verkende Aquarius op zijn vorig jaar verschenen solo-cd. Zijn rol lijkt ten opzichte van Night Realms te zijn toegenomen, waarbij de volle sound van zijn drumkit opvalt.

Serries opent niet met een drone maar met vrij spel en dat klinkt in het begin van het stuk opvallend helder. Het gaat samen met hoge klanken. Aquarius’ snare ruist zachtjes, totdat Dikeman ingetogen en melodieus invalt en de drummer zich meer roert met de cimbalen en de basdrum, die opvallend donker en krachtig klinkt. Vrij snel schakelt Dikeman over op zijn bekende agressieve, gierende spel, maar de agressie wordt snel gedempt, om vervolgens weer aan te zwellen. Aquarius speelt snel, zijn voetenwerk is fenomenaal, en Serries en Dikeman spelen door elkaar heen in een furieus gedeelte van het stuk.

Na tien minuten is het volle bak van alle drie de muzikanten, waarbij vooral de gitaarnoise opvalt; het is niet Dikeman maar Serries die voor het meeste muzikale geweld zorgt, ondersteund door de donderende drums van de zeer bedrijvige Aquarius. De sax van Dikeman gaat in deze fase niet zozeer voorop, maar gaat op in de furie die door de twee andere muzikanten wordt gecreëerd. De climax ligt rond de dertiende minuut, waarna Aquarius soleert met bekkens, af en toe onderbroken door harde slagen op toms en basdrum. Serries begeleidt tegendraads en neemt langzaam maar zeker de overhand. Dikeman is de man die de gemene accenten legt; Serries en Aquarius zijn de gangmakers.

Na ruim achttien minuten is het Dikemans beurt voor een lange solo met veel gevoel en melodie. Als luisteraar heb je wel steeds het gevoel dat de geweldsuitbarsting nog moet komen. Hij houdt het voor het grootste deel echter subtiel en dat benadrukt zijn fijne gevoel voor melodie. Aquarius begeleidt met rollend spel op de toms, die hij bespeelt met mallets. Serries is nu degene die op beperkt volume accenten legt en later een drone produceert. Die in intensiteit toenemende drone en de voortdenderende drums werken hypnotiserend, terwijl Dikeman de sterren van de hemel blaast.

Tegen het half uur wordt het zwaartepunt verlegd. Aquarius soleert met ruisende bekkens en zijn nog steeds rollende spel op de toms en basdrum. De constante drone is verdwenen en Serries speelt nu met beweging. Dat spel heeft ook een hypnotiserend effect en het roept bovendien spanning op. Dikeman valt opnieuw opvallend melodieus in, met veel emotie in zijn spel, in dit rustige gedeelte van het stuk. Aquarius gaat van zijn spel als aanjager over in het leggen van accenten. Dikeman blijft in zijn lyrische bui hangen. Pas tegen het einde, als Serries bijna ongemerkt toch weer is overgegaan tot het leggen van een drone, haalt de saxofonist giftig uit, wat voor Aquarius het teken is om ook wild om zich heen te slaan. Als Serries dan ook nog eens op standje noise gaat, is de heksenketel compleet. Wat een climax!

De tweede op geluidsdrager vastgelegde set van het trio Dikeman Serries Aquarius doet in niets onder voor het vorig jaar verschenen Night Realms, dat overigens op kant B van de cassette is te vinden. Zo krijg je twee prachtige stukken vrije improvisatie voor de prijs van een. Beide stukken klinken spannend, bezield en intens. Avontuurlijke muziek van drie bevlogen muzikanten. Prachtig.”  – Opduvel – The Netherlands

“Deklarowana na tej stronie, nieodparta chęć poszukiwania świeżej i zdrowej muzyki improwizowanej na Starym Kontynencie, wciąż pcha redakcję do eksplorowania kolejnych pokładów nowej muzyki.

Kasetowy label z Manchesteru Tombed Vision, prowadzony przez saksofonistę Davida McLeana, gościł już na Trybunie przy okazji dwóch tegorocznych wydawnictw, akurat wtedy, w edycji kompaktowej. Nazwisko Johna Dikemana, amerykańskiego saksofonisty, rezydenta holenderskiego, też z pewnością nie jest nikomu obce. Belgijskiego gitarzystę, Dirka Serriesa, eksperymentatora, legendę europejskiego ambientu, który śmiało wkracza w ostatnich latach na scenę improwizowaną, poznaliśmy całkiem niedawno, przy okazji jego wysoko ocenionego przez Pana Redaktora, duetu z George’m Hadowem Outermision.

Dziś przed nami muzyka wyjątkowej jakości – wydana oczywiście na kasecie magnetofonowej! – tria stworzonego przez wyżej wspomnianych – Dikemana i Serriesa, wspólnie z holenderskim perkusistą René Aquariusem. Ten akurat muzyk do improwizacji dojrzał grając głównie niebanalną i głośną muzykę rockową. Panowie w roku ubiegłym wydali kasetę z materiałem koncertowym Night Realms (Tombed Visions, 2016). Dziś wracają z kolejną porcją muzyki koncertowej. Tytuł zupełnie nie dziwi – Day Realms (Tombed Visions, 2017). Nowe nagranie, powstałe zresztą jedenaście dni po poprzednim, wypełnia nam pierwszą stronę kasety. Na drugiej otrzymujemy… reedycję poprzedniej. Jedna kaseta, podwójne wydawnictwo, wspaniała muzyka, czy można chcieć więcej?

Dzienne królestwa!

John Dikeman, Dirk Serries i René Aquarius, czyli saksofon tenorowy, gitara elektryczna oraz pełny zestaw perkusyjny. Jesteśmy w belgijskim Ghent, w klubie Kinky Star. Jest 25 marca 2015r. Muzycy zagrają niespełna 42 minuty.

Wita nas oniryczna, skoncentrowana na pojedynczych dźwiękach gitara Serriesa. Saksofon podłącza się dość nieśmiało i plami przestrzeń wokół gryfu instrumentu strunowego, nie chcąc na tym etapie wydarzenia czegokolwiek udowadniać. Perkusista bije w dzwon (czyli stopą w bęben basowy), oklepuje nierozgrzane tomy i czeka na sygnał do ewentualnej eskalacji. Improwizacja skomle i dusi się w oparach psychodelii, niczym płynna lawa, choć sam wulkan jest jeszcze w stanie umiarkowanego spoczynku. Ta linearna narracja bazuje na drobnych eskalacjach poziomu dźwięku, na kreowaniu intensywności rockowego, w sensie estetycznym, przekazu muzycznego. Już po kilku minutach gry wstępnej, muzycy są wystarczająco porozciągani – saksofon uroczo wyje, gitara obficie krwawi i szuka transu, a perkusja bębni niezwykle ekspresyjnie. Ów nieprzerwany potok improwizacji potrafi chytrze narastać i precyzyjnie nawarstwiać się. Dikeman zwinnie eskaluje i brudzi tembr swojego dęciaka na miły dla ucha, prawdziwie punkowy sposób. Lubi przebierać szaty solowej gitary w dużym, hardrockowym bandzie. Oczywiście, będące skutkiem tych działań, emocje są dalece ponadrockowe. Muzyka bez ustanku eskaluje (choćby w okolicach 15 minuty), aż ziemia drży pod stopami, aż chciałoby się usłyszeć po wybrzmieniu, ryk istotnie obnażonych siedemnastolatek, gotowych w każde wyzwanie w kontekście bliskiej relacji ze spoconym solistą. Miast brzmieniowych subtelności, iskry lecą, a pot i krew kapią z nieba (a sam recenzent jest co najmniej zachwycony!). W nielicznych sytuacjach drummer nieco gubi poziom, ale to jedynie nieistotne incydenty. On sam bowiem w skali makro, doskonale wpisuje się w spektakl Hard Free Improv Rock Destination Band!

Nowa narracja, już w drugiej części koncertu, opiera się na niezwykle dynamicznym drummingu, samoeskalującym się saksofonie i zawieszonym wysoko w powietrzu znaku zapytania – cóż na tak zastany obraz koncertu zareaguje przyczajony gitarzysta? Nie czekamy zbyt długo na odpowiedź. Serries wbija w to free jazzowe duo sax-drum ognistego drona, którego zadaniem jest rozwiercić mózg słuchacza (choć epatowanie samym hałasem ma dalece umiarkowany wymiar) ! Narracja znów chyli się nieodwracalnie w kierunku zdrowej psychodelii. Muzyka doskonale ucieka w trans, trwa, brnie, płynie i nie stawia przecinków. Serries sprawia wrażenie, jakby jego gitara zamieniała się w upalony, hinduski sitar. Plecie mantryczną ragę i modli się do nieistniejącego boga, szuka zagubionych w dziwnej podróży, hinduskich korzeni (z kajetu recenzenta: koniecznie podkręcić potencjometr głośności!). Aquarius stawia ostre stemple dudniąc stopą i rezonując talerzami (trochę, jak reinkarnacja Toma Bruno i jego epokowego Testu). Ten głośny, acz oniryczny klimat spada nam na głowę, nie zadaje pytań, nie musi też dawać odpowiedzi. John wkleja w ten obraz jazzowe plastry miodu i brnie całkiem świadomie w nieznane. Całość uspokaja się znacząco i rozpływa w potoku nieograniczonych możliwości rozwoju sytuacji scenicznej. Saksofon jest ckliwy i mógłby nawet głaskać przed snem odrobinę niegrzeczne dziewczynki (do ucha szepcząc im mało romantyczne historie o złych duchach). Gitara Dirka płynie na dużym pogłosie. Muzyk ledwie głaska struny, jest w mega transie. Piękny dialog z saksofonem. Gdyby drummer wrzucił w to odrobinę sonorystyki (…dodaje rozmarzony recenzent). John jakby słyszał uwagę pismaka i popada w lekkie szaleństwo. Dirk i Rene idą wraz z nim na tę muzyczna ustawkę! Genialna eskalacja! Rockowy arsenał perkusisty przydaje się na finałową rozpierduchę! Crazy! Rock in!

Nocne królestwa. W poprzednim odcinku: jedenaście dni wcześniej

Holandia, 14 marca 2015 roku. Jesteśmy tym razem w Kunstgroep De Compagnie/ Veghel. Tych samych trzech facetów, na takich samych trzech instrumentach zagra dla nas niespełna … 41 minut.

Na start skromna solowa eskalacja na gitarze, którą wspiera orszak rezonujących talerzy perkusisty. Ten delikatnie modulowany dron udanie wprowadza nas w mrok nocy. Saksofon wkleja się niemal bezdotykowo. Płynie i komentuje zachowania współpartnerów. Flow całej trójki jest zwarty i czupurny. Ornamenty Dikemana zdają się być szczególnie urokliwe w tym właśnie momencie. Gitara i drums, niczym jedno dziecię boże, płyną ku zatraceniu z uśmiechem na ustach. Znów zasadne jest skojarzenie z bezkompromisowością Test (ach, ta stopa!). Ekspresja, czysta eskalacja emocji, w twarz, prosto do ludzi! Wybrzmienie dopada nas dopiero w okolicach 17 minuty! Ale to właśnie teraz zaczną się dziać rzeczy wyjątkowe!

Aquarius zdziera stopę, opukuje tomy i konwulsyjnie wybrzmiewa. Serries pętli się wokół własnych myśli i stawia na bogate wnętrze. Dikeman powraca niemal oczyszczony. Onirycznie, delikatnie sonoryzuje. Muzyka snuje się po kątach, jak wygłodzone kocury, pozbawione możliwości ucieczki. Psychodelia włada tym skrawkiem świata, w depresyjnej Holandii i nie znosi słowa sprzeciwu. Muzycy zagłębiają się w swych dźwiękach. Naprawdę daleko im do drogi powrotnej. Wyborne! W tym kontekście sytuacyjnym, Skowyt Ginsberga zdaje się być bajką dla grzecznych dzieci. Chwile pozornego hałasu, które mają jednak moc prawdziwie oczyszczającą. Zdaje się, że wszelkie grzechy są nam odpuszczone. Krwawienia, które nie powodują utraty krwi. Cierpienie, które zdaje się rozkoszną podróżą dźwiękową.

Mistrzem ceremonii, niezaprzeczalnym, jawi się tu Dirk Serries. Tworzy 99% flory akustycznej finału tego niezwykłego wydawnictwa koncertowego. Saksofon kona w ogniu piekielnym, choć na pewno wyjdzie z tego cały. Ot, paradoks! Artystyczna niezgoda na świat jednowymiarowy! Na dźwięki naprawdę końcowe, cała narracja skleja się w jeden potężny dron. Gitara triumfuje! A kasety rządzą improwizującym Beneluxem i niewiele mniej szaloną pozostałością po imperium brytyjskim, po drugiej stronie śmierdzącego niewinnością kanału!

****

Pozostałe nowości Tombed Visions omówimy w innej opowieści, już po wakacjach Pana Redaktora. Wtedy także oczekujcie dłuższej epistoły o inicjatywie A New Wave Of Jazz! Kasety i winyle, które prowokująco zapraszają do odświeżenia pojęcia jazz. Improwizacja jako danie główne, a Dirk Serries w podwójnej roli – wydawcy i niesamowitego muzyka.

Wszystkie wydawnictwa Tombed Visions są dostępne w formie elektronicznej, oczywiście za pośrednictwem bandcamp.com.” Spontaneous Music Tribune – Poland

 

Advertisements

KODIAN TRIO on Salt Peanuts

Kodian Trio – British alto sax player Colin Webster and drummer Andrew Lisle and Belgian guitarist Dirk Serries – has been busy in the last two years, releasing a series of limited-edition, DIY releases. First one was under the names of the three musicians (Raw Tonk, ), later one when the trio was augmented by American sax player John Dikeman, «Apparitions»,  (A New Wave of Jazz, ), then the official debut, «I» (LP, A New Wave of Jazz, 2016) and another live document, «Live at Paradox» (Raw Tonk, 2016).

«Volt / Pletterij»is another live, limited-edition release, only 50 cassettes this time (plus a download option), mixed by Serries, with artwork by Webster, on his Webster’s Raw Tonk label, documenting two live performances from the trio recent European tour. The first recorded at the Dutch club Volt in Sittard on March 21st 2016 and the second from fellow Dutch club Pletterij in Haarlem, two days before. Both sets stress the strong identity of this working band.

The trio begins «Volt» begins in a fast and energetic mode, full of raw sonic clashes, but then it suddenly changes course to a quiet, contemplative one that searches for a tender common ground. Now, with remarkable restraint the trio gains power to the next, inevitable assault. Webster sets the tone to this tight, focused intense attack, fragmented by Serries noisy interventions and Lisle pulse-free drumming.  

«Pletterij» begins a free jazz, highly rhythmic mode where both Webster and Serries surrender to Lisle massive drumming, This focused interplay intensifies when Serries pushes his distorted guitar sounds and Webster soars to faraway stratosphere with his fast blows and shouts. Again, mid-piece the trio shifts and explores a sparse, open interplay that highlight Lisle, Serries and Webster contributions to a new, dramatic and suggestive atmosphere yet quite a minimalist one. This time the trio return to its common, energetic mode is sudden and faster, marking another intense and powerful attack towards the cathartic coda.” Salt Peanuts – Norway

The Storm Of Silence

“Inseguendo l’ultima luce. Due esploratori dispersi tra ghiaccio e blu, laddove il silenzio può essere talmente assoluto da divenire suono altro. La fotografia di Bjarne Riesto e la musica di Chihei Hatakeyama e Dirk Serries costituiscono un unicum intitolato “The Storm Of Silence” (2016), uno splendido ossimoro. L’album inaugura la seconda fase della Glacial Movements di Alessandro Tedeschi, al traguardo dei dieci anni di attività, e invita, per l’ennesima volta, l’ascoltatore a meditare, in scia a un flusso sonoro suddiviso in quattro lunghi brani, o movimenti, affatto tempestosi e neppure silenti.

“The Storm Of Silence” è un progetto di medio respiro, ma delicato e avvincente come pochi altri in circolazione. La collaborazione a quattro mani è tra un giapponese e un belga, due artisti di grande esperienza e, soprattutto, due sognatori a occhi aperti. Distanti migliaia di chilometri, separati dalla lingua, ma emotivamente vicini. Difficile conteggiare le release di Chihei Hatakeyama e Dirk Serries affidate, spesso, a label di caratura internazionale. Entrambi a loro agio con l’informe materia ambient. Musica ideale per punteggiare condizioni estreme, come il Mar Glaciale Artico al crepuscolo.

Soundscaper vitale il primo, oscuro manipolatore il secondo. Mai incontratisi nel corso delle rispettive vite. Nel momento in cui Dirk Serries finalizza con Hakobune “Obscured By Beams Of Sorrow” (2015), un album rilasciato per conto della White Paddy Mountain gestita da Chihei Hatekeyama, i dialoghi tra i due prendono un’altra piega. Meno prospettica e più impressionista. Le loro comunicazioni si sono, infatti, evolute in un proficuo scambio di suoni, con il produttore giapponese pronto a modificare il suo tipico approccio a favore di un’inedita espressione di isolazionismo in note.

Simile a qualcosa cui si assiste in lontananza all’orizzonte, qualcosa di poco concreto e difficile da definire. Un feeling consolidatosi con Alessandro Tedeschi circa una possibile uscita. Elaborare il concept è stato questione di un istante, il mio lavoro con Chihei Hatekayama è su misura per l’inverno. paesaggi ghiacciati, una condizione di isolamento e spazi desolati. Quando la natura ha assunto connotati più lineari e meno colorati, ma dotati di forza e austerità, Glacial Movements è diventato l’approdo sicuro per il nostro album.

Il norvegese, invece, l’idioma comune. Kulde (freddo), Uvaer (cattivo tempo), Fryst (congelato), Hvit (bianco) sono parti di unico scenario incontaminato, finanche romantico. Chihei Hatekeyama e Dirk Serries si ergono a viandanti su un mare di ghiaccio. Le loro tracce sono abbastanza uniformi: rare le variazioni, occasionali le tensioni. È semmai un certo calore a propagarsi nell’aria al calar della nebbia. Il rigore del gelo lascia il passo a differenti forme di armonia. La risonanza di luoghi remoti è favorita dal ricorso a una rarefatta stratificazione sonora, da abbandono sensoriale.

Le alternanze tonali si susseguono al pari di nuove visioni. Le note allungate all’infinito colorano gli stati d’animo. Dalle sinuose modulazioni di Kulde alla stasi apparente di Uvaer, lievemente scossa da riverberi sotterranei, il passo è breve e mai faticoso. La chitarra e il pianoforte contribuiscono a elevare la natura immaginata, a fronte dello smarrimento dell’uomo, come la reale protagonista dei quarantadue minuti di “The Storm Of Silence”. Il bordone si staglia, invece, con rinnovata forza in Fryst fino a liquefarsi in profonda malinconia durante la conclusiva Hvit. Tenue e avvolgente.” Souterraine – Italy

BADD PRESS reviews

GEORGE HADOW & DIRK SERRIES – OUTERMISSION (CD, Raw Tonk Records)

“If there were such a thing as minimalist jazz, it could fairly be said that drummer George Hadow and guitarist Dirk Serries have come close to perfecting the subgenre. The duo’s new album, which drops on Raw Tonk Records July 7, is a staggering, conscious-raising, zig-when-you-thought-they’d-zag winner.

To describe this disc as minimalist has more to do with its limited instrumentation than the style with which the guitar and drums are played. Because in fact, Hadow and Serries produce a rather enormous racket.

Unconstrained by meter, the duo presents an often-frenetic combination that won’t appeal to all tastes. But my goodness this music is brave. Listeners with a taste for what giants like Ornette Coleman and Cecil Taylor helped pioneer will recognize genuine artistry on these 11 tracks.

The performances – all recorded in one day at Sunny Side Inc. Studio in Anderlecht, Belgium – are purposely difficult and polished to a handsome sheen. They’re flawless really.

Whether it’s the high-energy opener “Narrow,” or more atmospheric pieces like “Out” and “Open,” Hadow and Serries are clearly comfortable improvising off of one another. It’s a thrill to hear.” Badd Press – Canada