Month: August 2017

Sigil Of Brass raves !!

NWOJ0014_cover_square_2500px

Martina Verhoeven and Dirk Serries finally debut as a duo with this exceptional album.  ‘Innocent As Virgin Wood’ refers to the purity of wood in sound, feeling and performance.

Everything about this series promises sophistication – and I am only three tracks in to my first taste of it – “Virgin Wood” by Verhoeven & Serries sets the standard high.

Fully improvised and recorded at the acoustically flawless Sunny Side Studio in Anderlecht, this album listens as one long story of deep listening and microscopic interaction.  Daring, attention-span absorbing and unsettling while spacious and refined.  This is by far the most challenging album on A New Wave Of Jazz to date, according to the write up I was sent.

While the vinyl industry keeps on booming, the opportunity for the smaller labels to get a vinyl release ready seems to get even more difficult.  In survival mode, Dirk Serries returns with a brand-new series on compact disc to continue the ongoing exploration and the urge & need for sonic adventures, exchanges and performances.  Also the new line of releases will grant them, as well additional freedom, genre-wise, to expand and signify all what is possible under the A New Wave Of Jazz flag, each release still features the impeccable analysis of critic and free jazz connoisseur Guy Peters.

Now then, I review a lot of improv stuff on this blog – but none quite of the calibre of “Innocent As Virgin Wood.” This is a remarkable album in that the musicians are brave enough to let the notes sing and breathe. There is plenty of silence on these tracks on the album. It is a brave album. It is a technically accomplished album – it is a brilliant album.

It leaves the listener as a pensive question. As in, what is performance? Am I performing as ‘listener’ to the album? It asks a lot of questions but does not give any answers – like a big question mark – you are left on the edge of your seat as you gracefully slide from a piano twinkle to an eloquent guitar pluck.

A beautiful, brave album – I wish them every luck with their series.” Sigil Of Brass – UK

Officially out on September 1st, now in pre-order :

Advertisements

SALT PEANUTS & ENOLA reviews

GEORGE HADOW & DIRK SERRIES – OUTERMISSION (CD, Raw Tonk Records)

De ene is een van the coming men van de Hollandse jazz- en improvisatiescenes, de andere is de voormalige geluidsgoeroe die zich de voorbije jaren gretig liet gelden als vrij bricolerende gitarist. Samen vormen ze een fijn duo dat klikt in een wringende reeks van compacte no nonsense-improvisaties.

De nog maar 25-jarige Hadow arriveerde vijf jaar geleden in Amsterdam en bouwde er sindsdien aan een steeds uitbreidend netwerk van jazz- en improvisatievolk, waarmee hij zich ontpopte tot een van de meest veelzijdige drummers van het moment. Zijn pad kruiste dat van Serries al eerder, toen de twee in Amsterdam een live kwintet vormden met John Dikeman, Luís Vicente en Martina Verhoeven (een opname daarvan is op Bandcamp te koop via het name your price-principe). In februari van 2016 trokken ze naar Serries’ geliefde Sunny Side Inc. voor een studiosessie.

Het resultaat van die dag verscheen zopas bij het Londense Raw Tonk Records van saxofonist Colin Webster, kompaan van Serries in o.m. het Kodian Trio en het kwartet met John Dikeman erbij. Volledig in de onbevreesde spirit van dat label, wordt ingezet op fraaie vormgeving van de hand van Webster en radicaal vrije muziek. Elf improvisaties, met een gemiddelde duur van drie à vier minuten. Rock-’n-roll-lengtes, gezien de aard van het materiaal misschien geen slecht idee.

De twee zijn immers niet op zoek naar een catharsis, een overkoepelende spanningsboog of duidelijke vormexperimenten. Ze verkeren in een wereld van vrijheid en abstractie, eentje waarin weliswaar sprake is van een duidelijke interactie en empathie, ook al neemt die uiteenlopende vormen aan, van wringend geharrewar en net niet exploderen tot bedeesd aftasten. Wat had kunnen uitdraaien op een reeks van vignetten die gaandeweg misschien wat inwisselbaar hadden geklonken, wordt door een zorgvuldig uitgekiende volgorde een parcours dat blijft fascineren.

“Narrow” is immers interactie vol katachtige sprongen en schijnbewegingen, alsof twee vechters elkaar willen doldraaien met krampachtige zetten en stoten; zonder écht fysiek contact, maar wel die voortdurende dreiging van explosiviteit. Serries behandelt de gitaar met een combinatie van doortastende nukkigheid en onwil tot conventies, Hadow countert lenig en uitermate attent. Meer van dat, zij het op een lager volume en met iets minder kracht, in “Cross”, waarin de instrumenten zich voortdurend lijken te verslikken, terug willen komen op hun laatste erupties.

Daarna is het tijd voor een eerste ingetogen stuk. “Out” teert op golf- en wrijfklanken, maakt gebruik van niet nader geïdentificeerde objecten. Hier is het samenspel ascetisch, en mede door het statige gebruik van cimbalen en trommels krijgt het haast iets ritualistisch. Iets later doen ze dat nog eens over met “Open”, dat nog meer de introspectie opzoekt met zachtere texturen. Opnieuw goed geplaatst, want tussen de twee krijg je vier taaie brokjes met trekkende, noisy bewegingen, start/stop-ritmes, spastische uitvallen en klanken die de nek omgewrongen worden zodra ze ontglippen aan de instrumenten.

De meest heftige stukken worden bewaard tot na “Open”. Hier en daar klinken “Night” en “Tear” haast als de duopassages van Jasper Stadhouders en Onno Govaert in Cactus Truck: dissonant en agressief, met abrupte versnellingen, krappe fills en compacte explosies van ritme en textuur. Een adrenalineshot van amper acht minuten, dat van een weerwoord voorzien wordt met “Remission”, waarin amper wordt ingeboet aan intensiteit, maar de ruimte maximaal benut wordt met een minimum aan ideeën en decibels.

Voor Hadow was dit buitenkans om zijn imposante intuïtie, veelzijdigheid en slimme dosering tentoon te spreiden. Serries vindt hier dan weer een erg complementaire partner, die hem heel anders laat spelen dan, pakweg, Tomas Järmyr, met wie hij de vrije muziek voor het eerst volledig omarmde. Zodoende is Outermission een mooie aanwinst voor hun beider discografieën én het langzaamaan meer erkenning krijgende Raw Tonk. Eerlijkheid duurt het langst, zoals gewoonlijk. De curieuze luisteraar heeft er baat bij.” Enola – Belgium

“«Outermission» is the first recorded duet of British, Amsterdam-based drummer George Hadow and Belgian guitarist Dirk Serries. Hadow works primarily in the field of free-improvisation and jazz, studied with legendary drummer Han Bennink and reeds player Michael Moore, collaborates frequently with sax player John Dikeman, guitarists Terrie Hessels and Andy Moor of The Ex and bass player Gonçalo Almeida and plays in the Blue Lines Trio. Prolific Serries began to explore in recent years free-improvised music after many years of exploring ambient and drone soundscapes. He recorded last year his first solo album of purely improvised material, «Etched Above The Bow Grip» (Raw Tonk Records, 2016). Hadow and Serries collaborated before on the live recording, «Live at Zaal 100» (Nachtstück Records, 2016), with Dikeman, trumpeter Luís Vicente and double bass player Martina Verhoeven.

«Outermission» was recorded in the Sunny Side Inc. Studio, Anderlecht, Belgium on February 2016, and as all Raw Tonk Records it is a DIY release. Serries did the mastering and label owner, sax player Colin Webster did the artwork. The 11 concise duets are raw and immediate, presenting Hadow and Serries searching for common ground, but very often refusing to subscribe to any form of structure, narrative or pulse. This restless format adds an element of danger and risk taking and stresses the explosive potential of these two fearless improvisers. But most of the time it is devoid of any possibility of resolution or the option of nurturing a musical idea beyond few, fleeting seconds.

The exceptional pieces here are the ones that don’t follow this format. The reserved and patient «Out», «Open» and «Remission», where Serries bridges his rich musical universes – past and present ones – and suggests enigmatic soundscapes, while Hadow colors beautifully and cleverly these cinematic pieces. Or «Apart» and «Night» that sound as touching the noisy, improvised territories of The Ex, still, without the infectious rhythmic drive of The Ex.” Salt Peanuts – Norway

 

 

UNRUHR REVIEWS

OUTERMISSION FRONTCOVER

GEORGE HADOW & DIRK SERRIES – OUTERMISSION (CD, Raw Tonk Records)

“zuallererst: sound superfett und superdirekt. nur zwei leute, nur zwei instrumente, keine overdubs…
„outermission“ ist eine weitere der auf dem jazz-feld verorteten vös von dirk serries; ein feld, das er mit wechselnden koalitionspartnern seit einigen jahren parallel zu dem der soundscapes bereist. diesmal, auf „outermission“ in der kleinst möglichen version mit george hadow am schlagzeug und dirk serries selbst mit einem in weiten teilen sehr rauen, brutal schabenden und dunklen gitarrensound.
im grunde so, wie auf den vös dieser richtung bisher, aber im grunde wieder auch nicht: liegt es an der duo-reduktion, liegt es am studio, an besonders sorgfältig ausgesuchten und eingestellten fx, liegt es am spiel an sich: die details vielfältiger, der ausdruck tiefer, irgendwie alles mehr; obwohl es reduzierter ist. plus die subtilen soundwechsel zwischen den kurzen, eruptiven stücken. mit einem zusammenspiel zwischen gitarre und schlagzeug auf gleichberechtigter detailebene. wie blindes verständnis und verausahnung dessen, was der andere nur sekundenbruchteile später tun wird.
und schließlich: die reduktion auf schlagzeug und gitarre offenbart gerade im fall von „outermission“ noch eine weitere facette: die chance für die hörer, tiefer zu hören; eine idee davon zu erhalten, wie interaktion zwischen musikern laufen kann…” Unruhr – Germany

Available from Raw Tonk Records.

SCATTERWOUND LIVE

20776375_1965278280375691_850630185720502997_o

“In het buitengebied van Hunsel, een klein dorp in Midden-Limburg, ligt Atelier OZO, gespecialiseerd in product- en meubelontwerp. Oprichter Eric Wijffelaars heeft een oude boerderij omgeturnd tot een ruim atelier, inclusief tuin met een zelfgebouwd podium waarop met enige regelmaat optredens plaatsvinden.
In Sittard is JazzBlazzt gevestigd, een non-profitorganisatie die zich ten doel stelt een podium te bieden aan alle soorten jazz en experimentele muziek. Vaak vinden de optredens plaats in Poppodium Volt in Sittard, maar voor de concerten van Scatterwound en Stratosphere wordt uitgeweken naar de fraaie locatie in Hunsel.

De optredens vinden plaats in de open lucht. Helaas verkeren de weergoden vandaag niet in beste stemming, want hoewel is voorspeld dat het in de avond droog zal worden, gaat het gaandeweg regenen. Maar lang leve de partytent, waardoor de bezoekers toch droog blijven tijdens het luisteren naar de experimentele muziek.

Scatterwound

Scatterwound bestaat uit de Belgische gitarist Dirk Serries en de Duitse gitarist N (Hellmut Neidhardt). Beide muzikanten bevinden zich in de experimentele hoek, waarbij ambient, drone en noise de toverwoorden zijn, hoewel Serries zich de laatste jaren ook steeds meer ontpopt als freejazz-gitarist. Serries en N kennen elkaar al tien jaar, maar hebben als duo nog niet veel muziek uitgebracht. Het tweetal werkte samen met Aidan Baker op de bij Midira Records verschenen dubbelelpee Enomeni en tijdens het in februari van dit jaar gehouden Moving Noises Festival is een tape (0.0) van Serries en N verschenen, die helaas is uitverkocht. In de bescheiden output van Scatterwound komt verandering, want de heren hebben een drietal albums opgenomen die in de komende jaren moeten verschijnen.

Net na het concert van Stratosphere begint het in Hunsel hard te regenen. Omdat het er niet naar uitziet dat de neerslag snel zal stoppen, besluit Scatterwound in de regen van start te gaan. Uiteraard is het podium overdekt, zodat het slechte weer de performance niet in de weg staat. Wel betekent het dat het publiek, schuilend onder twee partytenten, wat verder weg staat van het podium dan bij Stratosphere het geval was.

Serries en N opereren veel abstracter dan Ronald Mariën. Tijdens het optreden bij Atelier OZO valt geen flard van een melodie te ontwaren. Het zijn langgerekte tonen die de dienst uitmaken. Dat met een totaal gebrek aan melodie en ritme toch spannende muziek is te maken, bewijst Scatterwound gedurende zijn set. Er is geen sprake van een voorwaartse beweging, maar beweging is er wel degelijk en moet gezocht worden in de dynamiek waarmee het duo speelt. Het tweetal schuwt het maken van een flinke bak herrie niet en het volume staat bij tijd en wijle erg hoog. Het draagt bij aan de fysieke ervaring die de harde muziek van het duo bewerkstelligt.

Het concert vangt zachtjes aan met een hoge, iele drone. De twee gitaristen communiceren met geluid, voortgebracht door hun gitaren en effecten. Opvallend is dat de klanken die de Belg en de Duitser uit hun instrumenten halen bijzonder goed op elkaar aansluiten, maar zonder dat dit leidt tot een harmonisch klinkend geheel. De drones die worden geproduceerd zijn niet lieflijk maar gemeen, ook als het volume afneemt. Het zorgt ervoor dat iedere klank met spanning geladen is en dat maakt weer dat de luisterervaring een enerverende is. De eerste geluidsuitbarsting is een plotselinge, alsof iemand de volumeknop ineens opendraait. Serries bespeelt zijn gitaar met een strijkstok en een e-bow. Wat N op zijn gitaar uitspookt is moeilijk na te gaan omdat hij zijn gitaarspel vaak aan het zicht onttrekt door zijn instrument richting versterkers te wenden. De beide muzikanten spelen hun spel met klanken en dynamiek beheerst, gecontroleerd en met verbeeldingskracht.

Binnen de soms luide noise bestaat ook ruimte voor subtiliteit. Halverwege het concert wordt het volume getemperd en voert zacht gitaarspel van N de boventoon. Op de achtergrond woedt echter een gitaarstorm, gecreëerd door Serries. Die storm neemt in kracht toe, wat voor N het teken is om steeds luider en gemener te gaan spelen. Tegen het einde ontaardt de muziek in een gierende bak noise die de trommelvliezen doet trillen. Het knappe is dat ook in die fase de controle steeds aanwezig is. Alle effecten, fuzz en distortion belanden exact daar waar het door Serries en N gepland is.

De noise wordt afgebouwd en het concert wordt uitgeluid met een wegstervende gitaarklank van Serries. Het is inmiddels gestopt met regenen, maar al was het nog steeds met bakken uit de hemel gekomen, het had dit spannende concert niet kunnen versjteren.” Opduvel – The Netherlands

A New Wave Of Jazz

We proudly announce the re-launching our little A New Wave Of Jazz label.  It became logistically and budget-wise very difficult to continue the vinyl series so that after long debate we found a fine alternative to not only re-instate the artistic vision but also to guarantee our visual identity.  With the graceful help of designer Rutger Zuydervelt, who transformed the original visual concept into something really beautiful for the future to come, and critic Guy Peters, who masterfully writes the liner notes, we continue with releases on compact disc.  These are the two first ones & available for pre-order now through our bandcamp.

“Dirk Serries’ New Wave Of Jazz imprint kick-starts its new run of CD releases this month with a couple of real humdingers. Double Vortex is a blustery live summit capturing the provocative proclivities of John Dikeman (tenor sax), Colin Webster (alto and baritone sax), Serries (electric guitar) and Andrew Lisle (drums), plus guest saxophonist Alan Wilkinson, during an incendiary roustabout recorded at the Vortex Jazz Club on 8 February 2017. Serries ghosts up on Virgin As Innocent Wood, a more subdued set that sees him unpack his acoustic for a probing team-up with pianist Martina Verhoeven. The pair eke out an intriguing suite of minimalist musings, as influenced by Morton Feldman’s ornamental clusters as they are by the magisterial self-restraint of artists domiciled on the Another Timbre roster.” Jazzwise – UK

NWOJ0013_cover_square_2500px

NWOJ0014_cover_square_2500px