SCATTERWOUND live

IMG_0005IMG_0008IMG_0006IMG_0004

IMG_0002

photos by Shaun Cullen

“Elk jaar opnieuw wordt het ons droef te moede wanneer we de kerstverplichtingen overleven met het laatste greintje doorzettingsvermogen dat we nog kunnen opbrengen voor iets waar we geen nood, laat staan behoefte aan hebben. Doorgaans valt er ook geen bal te beleven in het concertcircuit (die mensen moeten ook eens rusten), maar een paar goede zielen sloegen de handen in elkaar voor een concert dat er mocht zijn.

Gitaargoeroes Dirk Serries en zijn Duitse collega Hellmut Neidhardt (doorgaans actief als ‘N’), zijn intussen al een klein decennium in de weer, al leverde dat voorlopig weinig concerten of releases op. 2017 lijkt echter een sleuteljaar voor het duo, want na een eerdere LP (Kehr, 2015) en een samenwerking met Aidan Baker (Enomeni, 2016), leverde het een eerste release op onder de naam Scatterwound (de intussen alweer uitverkochte tape 0.0). Die zal binnenkort een vervolg krijgen door een trio van vinylreleases dat zal verschijnen via Denovali Records.

Minstens even belangrijk was het feit dat de twee begin 2017 voor het eerst samen op het podium stonden, op het Moving Noises Festival in Bochum, waar ambient, drone en aanverwanten steevast de kroon spannen. Dat kreeg nu een vervolg op het krappe podium van de Kinky Star, waar de twee een uur lang aantoonden hoe complementair ze zijn. Pikte je in op een willekeurig moment in de set, dan zou je er het raden naar gehad hebben wie voor wat verantwoordelijk was, want het spel vloeide zo naadloos in elkaar over, dat het bij momenten aanvoelde als een centraal gestuurd klankbeeld, eerder dan een interactie.

Toch kreeg je als aandachtige luisteraar meer voor de kiezen dan een kamerbrede geluidsgolf die je de kosmos instuurde, want de twee zijn specialisten in het boetseren van klanken, het schakeren van texturen, het exploreren van de eindeloze nuance in een wentelende dynamiek. Er kwamen allerhande objecten aan te pas — EBow, verfborstel, strijkstok … — maar het was vooral ook een demonstratie van effectgebruik. Niet als goedkoop effectbejag of artistieke luiheid, maar als wezenlijk onderdeel van de sonische queeste. De effecten zijn geen opsmuk, ze bepalen mee de substantie van een concert.

Dat begon met een aanzwellende geluidsmassa die van start ging met amper hoorbare wrijfklanken en gestaag veranderde van kleur en aangedikt werd. Krijg je bij veel concertbeschrijvingen vaak het beeld van de gepelde ui voorgeschoteld, dan gebeurde hier het omgekeerde. De processie van beheersing ging door middel van effecten, loops en volume winnen aan kracht en diepte. Het resultaat was een bedwelmende geluidstrip die resoluut inzette op grijstinten, maar te subtiel was om zich te laten verleiden tot goedkope melancholie of lomp nihilisme dat sommigen al te vaak verwarren met een resonerend, persoonlijk verhaal.

Het werd een fascinerend schouwspel, of eerder hoorspel, een lesje in klankbeheersing door twee experten, enkel onderbroken door wat geharrewar dat enkele verloren gelopen toeristen veroorzaakten met hun bezopen gelal. Halfweg de performance vonden de twee even verpozing. Wat het einde van de exploratie had kunnen betekenen, werd opnieuw leven ingeblazen door een pulserend motief, een staccato element dat zich ontpopte tot achtereenvolgens een hartslag, een sirene, een onheilspellend houvast. Hoe vanuit die basis opnieuw een constructie in elkaar gepast werd, leverde het mooiste stuk van het concert op, met aanzwellende orgelklanken die stapsgewijs leidden naar een denderende symfonie van gitaren die richting noise lonkte. Mét impact, maar opnieuw te doordacht om in de val van gratuit kabaal te trappen.

Net zoals de start van het concert verliep het einde zoals de regels van het genre dat voorschrijft, met een graduele ontmanteling van de elementen, maar daarover morren is zoiets als klagen over gillende gitaarsolo’s in een hardrock-extravaganza. Het is ook niet in die traditionele muzikale cols of sinusbewegingen dat de kracht van deze muziek zich bevindt, maar in de manier waarop het instrumentarium wordt ingezet om een innerlijke leefwereld te verklanken. Wat dat betreft was je hier in goede handen, want Neidhardt en Serries beheersen die kunst tot in de puntjes. Of tot in ononderbroken lijnen, hoe je het ook wil zien.” Enola – Belgium

Check out more photos on Luminous Dash by Jeroen Jacobs.

Advertisements