DIRK SERRIES’ EPITAPH event at BRDCST

Het was een indrukwekkende bekroning. Voor het tienjarige Consouling Sounds natuurlijk (proficiat!), maar ook voor een avond rond een figuur die veel te lang moest wachten op wat bredere erkenning. Het voordeel is dan weer dat Serries gaandeweg een eigen universum geschapen heeft, wars van trends of gemakzucht, wat in dit geval leidde tot een eigenzinnige keuze die afgerond werd met een hoogtepunt van formaat, want er staat voorlopig nog geen maat op Yodok III. En dat suggereert dan weer dat een carrière van meer dan drie decennia nog altijd garant kan staan voor avontuur en vitaliteit. Petje af.

“Net zoals de voorbije twee jaar kreeg Consouling een avond carte blanche op het BRDCST-festival. Dit jaar kozen ze ervoor Dirk Serries in de bloemetjes te zetten. Het werd een avond waarop deze eigenwijze muzikant samen met verwante geesten zijn dertigjarige carrière vierde.

Het publiek bestond duidelijk uit mensen die Serries al geruime tijd volgen. Er viel zelfs een T-shirt te ontwaren van Vidna Obmana, Serries’ project in de jaren ’80 en ’90. Dat zorgde ervoor dat meteen een impliciete band, een onderling verstaan ontstond, zowel binnen het publiek als tussen publiek en artiest. Dat de eerste twee concerten van de avond in een besloten setting in het midden van de zaal gespeeld werden, hielp ook om een intieme sfeer op te roepen.

Daar mocht als eerste Stratosphere, oftewel Ronald Mariën die eveneens vaste geluidsman van Serries is, aantreden. Al snel omzwachtelde een diepe basdrone het deels zittende publiek, waarna een gitaar langzaam wat licht bracht. Hier en daar sloten de eerste luisteraars hun ogen, om volledig te kunnen opgaan in de sonische wereld van Stratosphere. De korte maar hypnotiserende set liet zien dat Mariën ook op zichzelf een sterk muzikaal verhaal te vertellen heeft.

Zonder onderbreken nam daarna Scatterwound – het duoproject van Serries en de Duitser Hellmut Neidhardt alias N. – het over. Beiden uitgerust met allerlei veren, strijkstokken, een verfborstel en pedalen, vormde de gitaar in zijn klassieke vorm duidelijk slechts het startpunt om een eigen, nieuwe wereld op te bouwen. Een wereld van grijs- en zwarttinten, maar dan wel in eindeloze schakeringen. Serries en Neidhardt waren perfect op elkaar ingespeeld, en leverden minutieus detailwerk waarbij de twee als etsers te werk gingen om een zich traag ontrollend macrowerk af te leveren. Dat dit het resultaat was van improvisatie, maakte het geheel alleen maar indrukwekkender. De scherpe, hoge drones van Neidhardt en de iets zachtere, meer golvende lagen van Serries haakten perfect op elkaar in, sloegen maar zalfden af en toe ook. Opnieuw werd je als luisteraar omzwachteld door ruis. Dit is muziek als fysieke beleving, waarbij klank een zelfstandig iets wordt, abstractie en realiteit in elkaar overvloeien. Zoals zo vaak bij Serries was één plus één hier veel meer dan twee.

Het project dat nog het beste aansluit bij de koers die Consouling het voorbije decennium gevaren heeft, is ongetwijfeld Fear Falls Burning. Serries grossierde ermee in donkere en zware drones die de luisteraar binnensleurden in een ongemakkelijk, soms benauwend universum. Hij geraakte zelden zo dicht bij de rock-‘n-rollwereld, maar eigenlijk was het schijn, want ook met dit project bleef hij resoluut de zoektocht naar klank doorzetten. Om dat project tot leven te wekken deed hij niet enkel beroep op drummer Tim Bertilsson, die er tien jaar geleden al bij was op Frenzy Of The Absolute, maar ook op saxofonist Colin Webster, een van zijn meest frequente partners binnen de vrije muziek.

Ook nu werd duidelijk dat van behaagzucht geen sprake zou zijn: deze performance had alles om uit zo’n voegen te barsten, maar bleef hangen in een aanhoudende dreiging. Serries morrelde met zwaar borrelende effecten en obscure texturen, Webster blies aanvankelijk lang aangehouden sirenestoten, en Bertilsson liet de cimbalen ruisen. Al snel zou Websters galmende tenorsax omgebouwd worden tot een instrument van scheurend gegier, wat vooral in de tweede helft van de performance een goed evenwicht vond met de toegenomen intensiteit van Serries en Bertilsson. Het was een verrassend kort concert en voelde daardoor als een eerste aanzet, maar Fear Falls Burning had ook in deze gedaante nog altijd de combinatie van geduld en rusteloosheid die als een rode draad door het oeuvre van Serries loopt.

De man maakt er geen geheim van: het project dat hem het nauwst aan het hart ligt, is Yodok III. Tomas Järmyr (drums) en Kristoffer Lo (flugabone, tuba, effecten) waren degenen die hem enkele jaren geleden uit z’n comfortzone sleurden, de weg van de improvisatie op joegen en samen met de dronemeester muziek spelen die even virtuoos als ongrijpbaar de werelden van drone, improvisatie en experiment verkent. Opvallend is opnieuw hoeveel ruimte de muzikanten elkaar gunnen, hoeveel tijd er genomen wordt om op te bouwen en hoe verdomd intens die concerten kunnen zijn.

Het was Lo die zich aanvankelijk profileerde als gangmaker, met een ketting van motieven, melodieën en effecten op flugabone die afkomstig leken uit een veelkleurige onderwaterwereld met een desoriënterende verlatenheid. Järmyr tikte, ritselde en ruiste er op los, aanvankelijk met een schijnbare willekeur, maar ook met een steeds toenemende densiteit waarvoor de volledige drumkit ingeschakeld werd. Serries nam z’n tijd om de klanken stap voor stap te laten aanzwellen. Hij is niet de man die op een bepaald moment beslist om een versnelling hoger te schakelen door een keiharde distortion in te stampen – iets wat het voor rockliefhebbers wat moeilijk kan maken – maar is hier meer dan ooit een architect die minutieus opbouwt, toevoegt en bijvijlt.

Het is ook muziek die vanuit een ogenschijnlijke willekeur opbouwt naar een toenemende samenhang. De gierende klankgolven van Lo, het zinderende EBow-werk van Serries, en Järmyr die zich begint af te jakkeren met razende, rollende basdrumslagen waarop de meest onwerkelijke patronen worden gelegd. Het ene moment met de koppigheid van de black metal, even later met de ontketende waanzin van een op hol gedraaid ritmebeest. Na de eerste climax verwachtte je een korte, ingetogen coda, waarvoor Serries de strijkstok hanteerde, maar gaandeweg werd duidelijk dat het trio gewoon bezig was aan zijn tweede monsterbeweging, en dat opnieuw gewerkt werd aan een gestaagd opborrelende lavastroom van geluid. Deze keer zo mogelijk nog intenser, met Järmyr die ook duidelijker verankerd was in de jazztraditie, en het geheel zowaar een opjuttende, tribale opwinding gaf. De blikken die daarbij uitgewisseld werden – van aanmoediging, van bewondering, van extase – spraken voor zich. Yodok III sloeg ei zo na aan het leviteren, barstte door genremuren met een grandioze finale die muzikanten én luisteraars afgepeigerd in de touwen achterliet. De reacties achteraf spraken boekdelen.

Het was een indrukwekkende bekroning. Voor het tienjarige Consouling Sounds natuurlijk (proficiat!), maar ook voor een avond rond een figuur die veel te lang moest wachten op wat bredere erkenning. Het voordeel is dan weer dat Serries gaandeweg een eigen universum geschapen heeft, wars van trends of gemakzucht, wat in dit geval leidde tot een eigenzinnige keuze die afgerond werd met een hoogtepunt van formaat, want er staat voorlopig nog geen maat op Yodok III. En dat suggereert dan weer dat een carrière van meer dan drie decennia nog altijd garant kan staan voor avontuur en vitaliteit. Petje af.” Enola – Belgium

“BRDCST is een heel interessant concept waarbij, op verschillende avonden, muziekstrekkingen tot artiesten en muzikanten die ‘muziek tot kunst verheffen’ hoog in het vaandel dragen. De nodige speelkansen krijgen. Ook wij zakten af naar zo één bijzondere avond. Op 8 april vierde Consouling Sounds zijn tienjarig bestaan met een voorstelling van Dirk Serries ‘Epitaph’. De zwanenzang van zijn Ambient carrière, en meteen de aanloop naar het omdraaien van een andere bladzijde. Dit mochten wij gewoon niet aan ons laten voorbij gaan. Dirk zou bijna heel de avond op het podium staan, aangezien projecten waar hij actief aan meewerkt, optraden op deze bijzondere avond boordevol Ambient magie. Ons verslag:

Stratosphere: De Poorten van het Hemelse paradijs, wagenwijd open gezet. – 5/5 Stratopsphere is het drone/ambient-project rond drone meester Ronald Mariën. Straposphere is echter enkel één van de vele projecten waar de man aan meewerkt. Ronald heeft bovendien altijd, zowel als vriend, muzikant en geluidsman, zeer nauw samengewerkt met Dirk Serries en mocht daarom de avond openen. Hij deed dit op zijn eentje, gezeten op de grond voor het podium met enkel gitaar en loops, voor de geluidseffecten. Ronald zorgde dan ook voor een heel intimistische tot intense start van deze avond. Door de Club in een adembenemend atmosfeer onder de dompelen, waarbij je een speld kon horen vallen in de zaal. Voelden we ons dan ook wegglijden naar verre oorden, verwijderd van de harde realiteit. Kortom. Als er een paradijselijk genot bestaat van rust en kalmte. Dan heeft Stratosphere de poorten van dat Hemels paradijs op een eenvoudige maar enorm intensieve wijze wagenwijd open gezet in AB Club.

Scatterwound: De hypnotiserende kracht van geluidsmuren afbreken. – 5/5
Dirk Serries en N. (ofwel gitarist Hellmut Neidhart) vormen samen Scatterwoud. De heren vulden Stratosphere reeds op het einde van zijn set aan, waardoor al vroeg een bepaald hoogtepunt werd bereikt. En gingen toen gezamenlijk op dat zelfde elan gewoon door. Beide muzikanten verleggen dan ook meerdere grenzen in het bespelen van gitaar, die we niet elke dag tegen komen. Zo gebruikte Dirk een strijkstok om meer effect te toveren uit zijn instrument. En Hellmunt bijvoorbeeld een verfborstel. De set pikte dus gewoon in op voorgaande, maar gaandeweg werden alle registers toch volledig open gegooid, en ook geluidsmuren afgebroken. Tot uiteindelijk oorverdovende klanken, naar een climax toe, je uiteindelijk verdoven en vooral potdoof maken. Hoewel het lijkt alsof alles wat de monotone kant opgaat, is het net door die enorm intensieve manier waarop Scatterwoud de gitaar geluiden opbouwt naar die onaards aanvoelende climaxen. Dat je geboeid blijft luisteren tot je in een trance beland, gehypnotiseerd door de oorverdovende klanken die je hart beroeren. En meteen je trommelvliezen dreigen te doen barsten. Indrukwekkend!

Fear Falls Burning: Een geluid dat aanvoelt als het uitbreken van de Apocalyps – 5/5
Na een korte pauze mocht Dirk weer plaats nemen, deze keer op het podium zelf. Fear Falls Burning is een project dat nooit echt is opgedoekt, maar eerder ‘on hold’ werd gezet. Doorgaans bestaat de band uit meerdere uiteenlopende muzikanten van allerlei pluimage. We lieten optekenen dat dit in het verleden Dirk in het midden was, omgeven door drie drumstellen. Waardoor een chaos ontstond van percussie, die aanvoelde als alles verwoestende orkanen. Ditmaal bestaat Fear Falls Burning uit Dirk Serries (gitaar), Tim Bertilsson (drums) en de Britse saxofonist Colin Webster. Deze laatste stond vooraan het podium en bleek, willen of niet, de meeste aandacht naar zich toetrekken. Ook nu weer stelden we geluidsoverschrijdend gedrag vast, dat echter een inwerking op ons had alsof we weer eens wegzweven boven de wolken. Dirk bouwt zijn gitaar partijen telkens op naar een oorverdovende climax. Gerugsteund door de verschroeiende drum salvo’s van Tim. Echter zijn het dus eerder de bijzondere saxofoon klanken van Colin. Die gaan van zachtmoedig je gehoor strelen, tot onaards en vooral heel veelzijdig klinken. Dit heeft zonder meer een verschroeiend effect op je hart en hersenpan. Al bij al moeten we toegeven. Elk van deze muzikanten zijn meesters in het bespelen van hun instrument. Ze bespelen die op een zo hoogstaande wijze dat je als aanhoorder van begin tot einde met verstomming wordt geslagen. Net door die indrukwekkende samensmelting van onaards aanvoelende elementen,  zorgt Fear Falls Burning dan ook voor een geluid dat aanvoelt als het uitbreken van de Apocalyps.

YODOK III: Muren bouwen, en terug afbreken. – 5/5Wie had gedacht dat het hoogtepunt na al deze kleppers was bereikt, had buiten afsluiter YODOK III gerekend. YODOK III legt de lat zowaar zelfs nog hoger dan hun voorgangers, alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. YODOK III bestaat uit, naast dirk Serries zelf, Tomas Järmyr (Zu/Motorpsycho) en Kristoffer Lo op tuba. Deze laatste twee heren soleren eveneens in Jazz middens, en dat is ook te merken. Prompt wordt er zelfs meer geïmproviseerd tijdens de set, wat het geheel zowaar nog interessanter maakt. Deze keer start alles in enorm verstilde sfeer, waarbij je wederom een speld kan horen vallen in de zaal. Gaandeweg wordt een muur, langzaam maar zeker, opgebouwd naar een meer dan oorverdovende climax. Waarna diezelfde muur met oorverdovend lawaai prompt weer wordt afgebroken. Om weer een nieuwe te bouwen, en zo het publiek buiten adem en verweest achter te laten. Geen één keer, maar meerdere keren op iets meer dan een uur tijd. YODOK III verstaat die unieke kunst om te spelen met emoties, waardoor je van de ene adembenemde tot intieme verrassing in de andere overdonderende en verschroeiende climax terecht komt. YODOKIII bezorgt ons dan ook die ultieme kers op de taart waardoor we, mede dankzij de meerdere andere concepten op deze avond, met een immens rustgevend gevoel vanbinnen de zaal verlaten.

Met de woorden van Brian Eno in het achterhoofd, dat Ambient een muziekgenre is dat en helend effect kan hebben op hart, ziel en hersenen. Voelden ook wij een gelukzaligheid over ons neerdalen in ons hart, waardoor we prompt het gevoel kregen… een ander mens te zijn geworden. Letterlijk! En daarom willen we ook een woord van dank richten aan Consouling Sounds. Een label dat reeds tien jaar een oog, oor en gevoel heeft voor intensiviteit, experimenteren en muziek en artiesten waarbij emoties worden bespeeld, op een onaards aanvoelend niveau. Van oorverdovend tot intiem en hartverwarmende schoonheid. Van harte. Een gelukkig verjaardag.” Dump Magazine – Belgium

“Unless you have been living under a rock for the past thirty years, the name Dirk Serries will probably ring a bell. The good man has been leading the way in ambient-drone land for decades and now he slowly makes the transition to jazz, in which he is already quite influential. So yeah, Dirk Serries is a talented man who has delivering intrinsic soundscapes for decades.

Perhaps, living under that same rock, you will have never heard of Consouling Sounds either. Founded by Mike Keirsbilck ten years ago, this record label has put our little country on the alternative music map again. During those ten years, Mike and Nele have been working their asses off to deliver some exquisite musical goodies from Amenra, Wiegedood, CHVE, Maudlin, A-Sun Amissa, Barst, Inwolves… The list goes on and on. And on.

So when the people from BRDCST festival invited Consouling Sounds to have a little birthday celebration, Mike quickly agreed and decided to put Dirk Serries in the spotlight. In his turn, Dirk called-up some of his henchmen and wrote down names like Stratosphere, Scatterwound, Fear Falls Burning and Yodok III. For such a line-up, I was willing to travel to Brussels, taking my own henchwoman with me, especially to witness Yodok III. She had never experienced them before. She’d be in for a wild ride.

We left our apartment somewhere in the afternoon. It was warm. The sun was shining. The tulips were opening up and the mating call of the many birds in our neighbourhood provided us with a joyful mood. It’s a thirty minutes walk from the house to the trainstation, over the much feared Antwerp-Ring and through two sunlit parks. Once arrived, we quickly grabbed something to eat before embarking on the train to Brussels. There, a continuously talking American was annoying the rest of the passengers. Some were trying to nap in the sunlight, others were live streaming their train ride on facebook or instagram. We? We just looked outside, trying to locate buzzard nests.

Anyway, about an hour later, we arrived at the AB, one of Belgium’s most respected venues. Young rock bands dream of playing at Rock Werchter. Young dance producers dream of Tomorrowland. But here in Belgium, every musician dreams of playing at Ancienne Belgique. Stratosphere did it for years and Dirk Serries made that dream come true. Rightfully so, too, but I’ll get to that soon. I met Ronald inside the AB Club. He was nervous, just a tiny bit. Most of all, obviously, he was excited. “AB. I’m playing at AB”. He handed me a copy of his “Collaborations 1” CD (read our review and listen to teasers) and we had a little chat. Then it was time for the event to start.

(oh, sorry about the either absence or the quality of photos. I didn’t bring my camera.)


Stratosphere

The buzz inside the AB Club faded away when Stratosphere sat down and picked up his bass guitar. Spontaneously, the people in the first two rows sat down on the floor. I was one of them and I really wished they had put down a bunch of chairs. But, nonetheless, my back pockets met the floor when Stratosphere’s first soundscapes started filling the room.
Soon it struck me. I didn’t know the song he was playing. Or in other words, it was not ‘Desolation’, the track he had been playing live for the past several years. In fact, Ronald had decided to showcase the new Stratosphere, away from the post rock and shoegaze influences and deep into immersive ambient soundscapes.
This was a remarkable gig, one that clearly shows the next step in the evolution of Stratosphere. It was also a bit short but perfectly performed.By the end of the Stratosphere performance, Dirk and N (Hellmut Neidhart) walked up and took their place behind Ronald. While I crawled to the back to get a drink, Scatterwound replaced Stratosphere. One’s drones faded out, the other’s fuzzy soundscapes faded in. With this duo, the evening gained a noisy, gritty sound, like sitting in a bobsled that goes 300 kilometers per hour on a rocky slope. It was harsh, intense and pulsating. It was brilliant too, just not very friendly for people’s ears. Nonetheless, this was a perfect example of Dirk’s evolution. From these mesmerizing drones to the overwhelming madness that was yet to come, the evening couldn’t have been better. It certainly couldn’t have started better. I high-fived Ronald in an effort to congratulate him with his convincing performance and fully enjoyed the rest of Scatterwound’s impressive concert.


After a brief break, in which the floor in front of the stage was being cleared, it was time for the much anticipated resurrection of Fear Falls Burning. I had seen this act once before, with Dirk fronting three drummers in one of the most impressive performances I have ever seen. Now, here in AB, the band appeared in a new incarnation, with one drummer and a saxophone. Although different, this was yet another sweet piece of music in which ambient, jazz and almost industrial drumming created a whirlpool of noise.

By now, there were about sixty or seventy people in the venue, most of them just standing there, eyes closed, listening to whatever Dirk Serries and co could throw at them. I was on the floor again, this time in the back. I enjoyed the gig but I could already feel the adrenaline in my body starting to cumulate. I knew what was coming up.

Another brief break later, it was time for one of the world’s best live acts to climb on stage. Yes, in my opinion, Yodok III is one of the world’s best live acts. That’s why the adrenaline was building up. This was the moment I, and probably several others too, was waiting for. Guided by a friendly applause, Dirk, Tomas and Kristoffer walked on stage and took their place behind their respective equipment.

I looked at the audience. I noticed some people who had not seen Yodok III before and I focused on them. This was gonna be fun.The soundscapes reappeared and so did whatever it is that Tomas Järmyr does. To clarify, Tomas plays jazz, rock, metal, grindcore and black metal, plus solo cymbal sets, and with Yodok III, he does it all in one song. Supporting Dirk’s drones and Kristoffer’s tuba sounds, Tomas carefully explored the possibilities of his drum kit. First quiet and introvert, the music gradually built up. I, still watching the “newbies”, was excited. I saw the look in their eyes, they had no idea how to feel about this stuff. The music became louder, and Tomas moved from incoherent tapping on cymbals and tripods to equally incoherent banging on toms. Some heads started to nod in approval.

Then the band decided that it was time for hell to break loose. Louder and fuller in sound still, the performance suddenly blasted off in brutal, repetitive drums and a tsunami of drones, reminiscent of pummeling death metal concerts. Now there was no stopping Yodok III as they raged on with a never seen before intensity. By now, there were people headbanging, including me. Even the die-hards were impressed and the “newbies” were simply awestruck. With their mouths open in disbelief they willingly underwent the most intense ambient/jazz performance in history.

And then they did it all over again with a second track.

So, the verdict? Well, apart from the absence of chairs, this evening was simply perfect. We saw a new Stratosphere. We saw Dirk as central artist giving the very best of himself. With great ease, his enthusiasm radiated through the AB Club and infected everyone inside. On the way back home I wondered why I didn’t have a Yodok III t-shirt yet, probably because they don’t have merchandise like that. So congratulations Dirk and congratulations Consouling Sounds. This was perfect.

Oh, while we were carrying Stratosphere’s equipment to his car, some bloke yelled “respect pour des musicièns”. I couldn’t agree more…” Merchants Of Air – Belgium

“Geen betere reden om in de tot een muf en donker kot herschapen AB-club te kruipen op een zonnige lentedag dan een Consouling Night. Het Gentse label weet al jaren innovatieve geluidskunstenaars te verzamelen en ze in een sfeervolle setting te plaatsen. Dit is het derde jaar dat BRDCST hen een avond carte blanche geeft. Vorig jaar sloegen we Thundercat over om hierheen te komen, dit jaar James Holden. En met plezier.
Deze Consouling Night was op het eerste gezicht bescheidener dan die op de vorige editie van BRDCST. Waar in 2017 een diverse drone- en ambientavond werd gebouwd (met zelfs magistraal muziektheater in de vorm van Medeamaterial) werd dit jaar gekozen voor een line-up van van vier acts, opgebouwd rond Dirk Serries.

Toch geen onlogische keuze. Dirk Serries is een náám in de wereld van ambient en drone. My Bloody Valentine, Low, Cult of Luna, ze deden allemaal beroep op zijn diensten. Hij stond mee aan de wieg van de ambient en sloeg de brug naar drone en postrock. Een vat vol veelzijdigheid. Reden genoeg om de tiende verjaardag van Consouling Sounds te vieren met een bloemlezing uit ‘s mans muzikale oeuvre. Te meer daar hij met dit optreden en zijn laatste plaat ‘Epitaph’ ambient voor eens en voor altijd achter zich wil laten.

Het was echter Ronald Mariën, Stratosphere, de vaste geluidsman van Serries, die de avond mocht openen. Hij liet soundscapes, opgebouwd met gitaar, bas en loopstation tegen elkaar opbotsen in een gewelddadig en interessant geheel. De schijnbare chaos was niet meer dan een voorwendsel voor klankrivieren om tegen elkaar aan te schuren en door elkaar te bewegen. Het interessantste aspect van drone is niet de klank, die je hoort, maar de geluiden en stemmen die je denkt te horen, wanneer melodieën en amorfe geluiden elkaar raken. Mariën wist hier perfect mee te spelen. Enige aanmerking is dat, hoewel de opeenstapeling van muzikale lagen tot een climax zorgvuldig werd gebouwd, het afpellen van die lagen meer aandacht had verdiend.

Was Mariën een kruising van kolkende riviertjes, dan was Scatterwound een botsing van twee gitaarvloedgolven. Statiger en weidser dan Mariën, was het onderscheid tussen de verschillende melodielijnen duidelijker. De muziek bleef langer hangen en zweven, maar de uiteindelijke uitbarsting was monumentaal. De deskundigheid van Dirk Serries en Hellmut Niedhart staat buiten kijf. Het vergt twee uitstekende instrumentalisten om live gecoördineerd het afgewerkte soundscape te creëren dat Scatterwound bracht. Wat opviel in het afbouwende deel van de show was de enorme subtiliteit in geluid. Of het nu met een strijkstok, verfborstel of ebow was, er zat een tactiliteit in het geproduceerde geluid die eerder verloren ging in de bombast van de opbouw. Wij vonden het jammer dat er niet meer focus op die details werd gelegd; misschien in een langere set?

Fear Falls Burning werd ter gelegenheid van deze avond nog eens boven gehaald. Dit project begon als gitaarambient en eindigde bij vrije improvisatie. De bezetting werd voor deze avond aangevuld met drummer Tim Bertilsson (Switchblade) en saxofonist Colin Webster. De melancholische drones van Serries vulden aanvankelijk de lange, doorleefde blaasstoten van Webster aan. Ze zweefden en weefden door elkaar; tot Serries begon aan te zwellen en Webster het op een gewelddadig improviseren zette. De saxofoon spartelde en schopte om niet te verdrinken in Serries’ oorverdovende drones en creëerde zo een bijna paniekerige sfeer. Gelukkig was daar Bertilsson om met repetitieve mokerslagen een bombastische orde te creëren. Het geheel was overrompelend en mooi.

Yodok III bracht Serries’ laatste plaat (en afscheid aan ambient) ‘Epitaph’. Met vaste waarden Tomas Järmyr (Motorpsycho, Zu) en Kristoffer Lo op respectievelijk drums en tuba stond er weer een stevige dosis talent op het podium. Opnieuw vatte Serries aan met weemoedige, laag rommelende drones, Järmyr tokkelde erdoor heen. Het was Lo die met weidse tubaklanken het geluid opentrok en naar een nieuw niveau hees. Doorheen heel het optreden was zijn blaaswerk bepalend voor de sfeer. Serries en Lo konden vooruit drijven, luider en stiller spelen, nuance leggen, maar het waren de blazers die het klanklandschap opentrokken of vernauwden. Dat kon met sirenestoten, gefluit of schallende misthoorn-geluiden. Dit wil niet zeggen dat Serries en Järmyr tweede viool speelden. Järmyr is een uitzonderlijk drummer; ingewikkelde patronen en wissels kosten hem geen moeite; hij weet vooruit te galopperen en stil te vallen en dat alles terwijl hij zijn drums bijzonder organisch kan doen klinken. Serries bouwde zorgvuldig als altijd de rommelende grondlaag waarover zijn twee kompanen konden kliederen. De set was de enige van de avond die na een verschroeiende apotheose weer kon opbouwen en de opgewekte spanning kon vasthouden.

Een hele avond aan dezelfde artiest weiden zonder dat die saai wordt, is op zich al een uitdaging. Consouling bewees dat het lef en inzicht heeft, Dirk Serries dat hij een schatkist aan talent en ervaring heeft, die nu al een overzicht waard was. Blij dat we op het eerste zonnige weekend in dat donker kot gekropen waren.” Damusic – Belgium

“DE DERDE EDITIE VAN BRDCST, HET JAARLIJKSE INNOVATIEVE INDOORFESTIVAL VAN DE AB, IS WEER ACHTER DE RUG. VAN 4 TOT EN MET 8 APRIL KON ER GESMULD WORDEN VAN HUN MUZIKALE BUIKGEVOEL MET DE NADRUK OP GLOBAL SOUNDS.

Doordat Brussel niet bij de deur is en er zoveel te doen was, moesten er keuzes worden gemaakt. Na een avond met Otto Lindholm en Myrkur en de eigenzinnige interpretatie van Sister Ray (The Velvet Underground) door BARST was het de beurt aan 10 jaar Consouling Sounds met Dirk Serries die al 30 jaar muziek maakt met onder andere Scatterwound, Fear Falls Burning en YODOK II.

Tot slot stelde Dirk Serries zijn nieuwe plaat/cd voor, ‘Epitaph’, op het Gentse Consouling label,  zijn meest melancholische ambient stukken tot nu toe.” Gonzo Circus – Belgium

“Voor het derde jaar op rij kreeg het Gentse Consouling Sounds label de kans om een avond te organiseren tijdens het BRDCST-festival. Tegenwoordig al hét indoor voorjaarsfestival van het jaar waar allerlei verschillende genres de kans krijgen om zichzelf in het oog te spelen. Nog mooier is het dat Consouling dit jaar ook tien kaarsjes mag uitblazen. Daarbij kozen ze ervoor om zelf Dirk Serries in de bloemetjes te zetten. Na een carrière van een dertigtal jaar kreeg deze ambientgeestelijke de kans om al zijn verschillende projecten tentoon te spreiden. Hijzelf stond bijna de hele avond op het podium. Een avond om niet te missen.


Toch dacht niet iedereen daar blijkbaar zo over. De zaal stond niet stampvol zoals Serries eigenlijk zou verdienen. De AB Club oogde echter gezellig zoals altijd. Zij die afwezig waren, zouden ongelijk krijgen. Voor de aanwezigen werd het er enkel maar intiemer door.
Stratopsphere is het drone/ambient-project rond drone meester Ronald Mariën. Straposphere is echter enkel één van de vele projecten waar de man aan meewerkt. Ronald heeft bovendien altijd, zowel als vriend, muzikant en geluidsman, zeer nauw samengewerkt met Dirk Serries en mocht daarom de avond openen. Hij deed dit op zijn eentje, gezeten op de grond voor het podium met enkel gitaar en loops, voor de geluidseffecten. Ronald zorgde dan ook voor een heel intimistische tot intense start van deze avond. Door de Club in een adembenemend atmosfeer onder de dompelen, waarbij je een speld kon horen vallen in de zaal. Voelden we ons dan ook wegglijden naar verre oorden, verwijderd van de harde realiteit. Kortom. Als er een paradijselijk genot bestaat van rust en kalmte. Dan heeft Stratosphere de poorten van dat Hemels paradijs op een eenvoudige maar enorm intensieve wijze wagenwijd open gezet in AB Club.

Dirk Serries en N. (ofwel gitarist Hellmut Neidhart) vormen samen Scatterwound. De heren vulden Stratosphere reeds op het einde van zijn set aan, waardoor al vroeg een bepaald hoogtepunt werd bereikt. En gingen toen gezamenlijk op dat zelfde elan gewoon door. Beide muzikanten verleggen dan ook meerdere grenzen in het bespelen van gitaar, die we niet elke dag tegen komen. Zo gebruikte Dirk een strijkstok om meer effect te toveren uit zijn instrument. En Hellmunt bijvoorbeeld een verfborstel. De set pikte dus gewoon in op voorgaande, maar gaandeweg werden alle registers toch volledig open gegooid, en ook geluidsmuren afgebroken. Tot uiteindelijk oorverdovende klanken, naar een climax toe, je uiteindelijk verdoven en vooral potdoof maken. Hoewel het lijkt alsof alles wat de monotone kant opgaat, is het net door die enorm intensieve manier waarop Scatterwound de gitaar geluiden opbouwt naar die onaards aanvoelende climaxen. Dat je geboeid blijft luisteren tot je in een trance beland, gehypnotiseerd door de oorverdovende klanken die je hart beroeren. En meteen je trommelvliezen dreigen te doen barsten. Indrukwekkend!

Serries zelf had hierna even nood aan een pauze en wij eigenlijk ook om even te bekomen van de bedwelmende klanken die hij net produceerde. Daarna nam hij terug plaats op het podium voor zijn volgende project Fear Falls Burning. Een project dat lange tijd on hold heeft gestaan en vroeger bestond uit Dirk Serries, omgeven door drie drummers die zorgden voor een muur aan geluid. Ditmaal was er maar één drummer, Tim Bertilsson, die zijn gitaar bijstond. Voor de gelegeheid was ook de Brit Colin Webster aanwezig om het trio te vervolledigen. Het was deze laatste die vooraan op het podium de meeste aandacht trok en frontman leek. Samen bouwden ze op naar een hoogtepunt, maar in vergelijking met de andere projecten was het er eigenlijk geen. Misschien komt het omdat de oude bezetting van Fear Falls Burning andere verwachtingen had gezaaid. Alleszins was dit het enige van de avond dat niet volledig kon overtuigen en waarvan de harmonie soms in chaos leek te vervallen.

Als afsluiter van de avond koos Serries ervoor om aan te treden met YODOK III. Hij maakt er hiermee geen geheim van welk project hem het nauwste aan het hart ligt. Zijn keuze valt meer dan te verantwoorden. Samen met Thomas Järmyr op de drums en Kristoffer Lo op tuba en zo veel meer zorgde dit voor een prachtige afsluiter van de avond. Dit drietal verstaat elkaar perfect en begrijpt de kunst van de ambient tot in de kleinste details. Schijnbaar zacht en ver van elkaar lijken ze te starten om door de set heen wegen te bewandelen die hun tweemaal samenbrachten in een intens hoogtepunt. Ze bezaten de kracht om rust te brengen in ieders hoofd, maar toch buiten adem achter te laten. Het is een kunst die enkel de besten gegeven is.

YODOK III zorgde hiermee voor de perfecte climax om de avond mee af te sluiten. Consouling Sounds heeft zijn tien kaarsjes uitgeblazen en hoe!? Als ze fysiek aanwezig waren geweest, waren ze waarschijnlijk meerdere malen vanzelf uitgegaan door de intense luchtverplaatsing van de muziek. Wij hebben er enorm hard van genoten en vertrokken met dat knagende gevoel waar rust en onrust elkaar tegenkomen.” Snoozecontrol – Belgium

Advertisements