fantoom

KODIAN QUINTET reviewed

“Het Noordbrabantse Veghel beschikt over een fraai cultuurcluster, gevestigd in een aantal oude fabriekspanden. Binnen dit cluster bevindt zich ook cultuurcafé De Afzakkerij, waar in samenwerking met Kunstgroep De Compagnie en Poppodium De Noordkade concerten worden georganiseerd.  De Compagnie heeft ook oog en oor voor muziekgenres die een wat kleiner publiek aanspreken, en zo staat vanavond het Kodian Trio op het podium in De Afzakkerij, al is dat trio vanavond uitgebreid tot een kwintet.

Het Kodian Trio bestaat uit Colin Webster (saxofoon), Dirk Serries (gitaar) en Andrew Lisle (drums). Twee maanden geleden verscheen van dit drietal de debuut-lp ‘I‘ op het Tonefloat-label en ter gelegenheid daarvan werd een korte tour door Nederland ondernomen, wat het trio o.a. in De Pletterij in Haarlem bracht, waar voor een klein publiek een spannend optreden werd gegeven.

Tegelijkertijd met ‘I’ verscheen op Tonefloat de lp ‘Apparitions’ van het kwartet Dikeman Lisle Serries Webster. Het Kodian Trio plus saxofonist John Dikeman dus. Van hetzelfde viertal verscheen vorig jaar al de cd ‘Live At Cafe Oto’, op Colin Websters label Raw Tonk. De platen tonen twee verschillende zijden van het kwartet: de live-cd de rauwere, robuustere kant en de studio-lp de meer geduldige en beheerste kant. Contrabassiste Martina Verhoeven is de echtgenote van Serries en speelde met hem o.a. in Fantoom, waarvan, eveneens op Tonefloat, vorig jaar de lp ‘Sluimer’ verscheen. Ook is Verhoeven te horen op ‘Cinepalace’ van het trio Serries Verhoeven Webster.

De muzikanten die vanavond op het podium staan zijn dus geen onbekenden van elkaar.

Dikeman trekt als vanzelf de meeste aandacht naar zich toe. Zijn tenorsax klinkt harder door dan de alt waarop Webster vanavond speelt en bovenal is de motoriek van Dikeman opvallend; hij lijkt saxofoon te spelen met zijn hele lijf. Webster mag dan wat minder volume hebben dan Dikeman, dat wil niet zeggen dat zijn spel ondersneeuwt. Integendeel, zijn kenmerkende, soms luisteronvriendelijke maar veelzijdige spel is herkenbaar, ook als hij niet de zware bariton- maar de veel lichtere altsax bespeelt.

Het kwintet speelt twee sets, waarin drie stukken worden gespeeld. Het muzikaal gebodene ligt een beetje tussen de twee hiervoor genoemde platen van het kwartet Dikeman Lisle Serries Webster in. Enerzijds is er het aftastende, zoekende spel, maar ook zijn er momenten waarop flink van leer wordt getrokken en herrie wordt geschopt. Verhoeven speelt vaak spaarzaam en dienstbaar, gebruikmakend van een beperkt aantal noten. Dat is slechts anders in twee korte duo-gedeelten, met Lisle en met Serries. De Engelse drummer is een feest om naar te luisteren maar vooral ook om naar te kijken. Hij lijkt bijna gedachteloos, nonchalant te spelen maar weet met mooie vondsten de juiste textuur aan te brengen in de wringende muziek.

Serries’ gitaarspel komt in de kwintetbezetting wat minder naar voren dan in het Kodian Trio zonder aanvulling. Afwezig is hij echter geenszins. Zittend op zijn stoel, gitaar vaak op schoot en het instrument bewerkend met strijkstok of schroevendraaier is hij zowel bindmiddel als een stem op zichzelf. In het laatste geval is zijn spel expressief maar opvallenderwijs minder percussief dan twee maanden geleden in Haarlem.

De muziek van het Kodian Trio + 2 is niet voor iedereen. Gaandeweg, en met name tegen het einde van het optreden komen mensen binnen die niet voor het concert zijn gekomen en dat zorgt voor wat gedruis op de achtergrond. De liefhebbers vooraan zijn echter getuige van mooi concert van een vijftal muzikanten dat elkaar, soms los van elkaar improviserend, steeds opnieuw weet te vinden en zo in alle individuele vondsten samenhang weet aan te brengen.” Opduvel – The Netherlands

Freejazz Blog reviews

DIKEMAN/NOBLE/SERRIES – Obscure Fluctuations (CD/LP, Trost Records)

“****1/2 rating! This trio challenges Serries to face the fiery free jazz improvisation mode of the Peter Brötzmann school. American, Amsterdam-based powerhouse sax player John Dikeman, known for his groups Cactus Truck and Universal Indians, can blow as hard and wild as Brötzmann, but has an open attitude that is genre-blind. British master drummer Steve Noble has performed and recorded with Brötzmann (I Am Where You Are, Trost, 2013), as well with other innovative improvisers as Derek Bailey, Evan Parker and Joe McPhee. Serries performed and recorded with Dikeman in the last year (as a duo on the vinyl-only Cult Exposure, New Wave of Jazz, 2015, and on other live ad-hoc outfits), but it was the first time that he recorded with Noble. This new trio was recorded in studio on April 2015. Dikeman and Noble set the intense, stormy atmosphere on the first piece, “From Assent to Refusal”, from its first seconds. Only after both slow down Serries integrates into the dense, fast interplay with distorted, thorny lines. Slowly he intensifies this mode of confrontational free improvisation, building again its voluminous climax, until it disintegrates again and now the trio unites again  in a tight, rhythmic and fiery free jazz mode. Serries sets the contemplative course of the second piece, “The Heart Strips Bare”, with distant, ambient playing. Noble adds minimal touches on the cymbals that stress the ceremonial atmosphere, while Dikeman opts for gentle, long wails, but the minimalist, conversational tone is kept throughout it until a short eruptive coda.”

FANTOOM – Sluimer (LP, Tonefloat’s New Wave Of Jazz)

“**** rating! Fantoom is a quartet that feature Serries, his wife, autodidact double bass player Martina Verhoeven (who is also a gifted photographer), drummer René Aquarius, and sax player Otto Kokke, both from the Dutch group Dead Neanderthals, with whom Serries played in their Endless Voids project on the 2014 edition of the Incubate festival in Tilburg, Netherlands.  The quartet debut album, a limited-edition vinyl, is a free-improvisation that was recorded in studio in December 2014.  The quartet plays one piece, the 38-minutes “Sluimer”, that revolves around the buzzing bow drone work of Verhoeven and develops organically along this course. Serries minimalist, effects-laden and loops, Kokke sax shrieks shouts and Aquarius patient yet powerful pounding tension building enrich Verhoeven rough, possessed attack with layers of resonating textures. At times this piece sound close to the dramatic sonic rituals of Yodok III, another group of Serries, but the tone here is more dark and direct. “Sluimer” is a sound-poem that its hypnotic intensity is built slowly and methodically by this collective quartet until its inevitable massive, epic climax, and then Verhoeven changes the course and leads the quartet into a quieter, peaceful coda.”

SERRIES/VERHOEVEN/WEBSTER – Cinepalace (LP, Tonefloat’s New Wave Of Jazz)

“*** rating! Serries and his wife and double bass player Martina Verhoeven meet British tenor sax player Colin Webster, who also participated in the Dead Neanderthals’ Endless Voids, for a live improvisation, recorded at the DIY club Cinépalace in Kortrijk, Belgium in May 2015. A month earlier Serries performed with Webster in a quartet that was recorded as Live at Cafe Oto, and released on Webster’s Raw Tonk label. This recording, another limited-edition vinyl, is a 45-minutes piece, titled after the club name. It highlights the highly individual voices of Serries, Verhoeven and Webster and their idiosyncratic improvisation strategies. It begins as an open-ended, quiet and abstract tone when all three searches for his own eccentric course. But patiently this kind of fragile, meditative interplay gels into a close and louder one, as the three still continue to explore their streams of ideas in delicate, parallel courses, occasionally unite for brief and more intense eruptive climaxes.” Freejazz Blog

OPDUVEL reviews FANTOOM

“In de serie ‘A New Wave of Jazz’ presenteert het Nederlandse platenlabel Tonefloat de lp ‘Sluimer’ van Fantoom. Het is de achtste plaat die in deze serie uitkomt. Fantoom bestaat uit Dirk Serries (gitaar), zijn echtgenote Martina Verhoeven (contrabas) en – daar zijn ze weer – beide Dead Neanderthals René Aquarius (drums) en Otto Kokke (saxofoon). De laatste twee werkten al samen met Serries tijdens het Incubate Festival in 2014 in een meer dan tachtig minuten durende dark ambient trip, eerder dit jaar uitgebracht onder de noemer ‘Endless Voids’.

‘Sluimer’ is één lang stuk van achtendertig minuten. Afspraken zijn van tevoren niet gemaakt, maar de vier muzikanten weten elkaar al improviserend makkelijk te vinden. Op deze plaat is het tevergeefs zoeken naar solo’s of andere egoverhogende muzikale strapatsen. Nee, het kwartet zoekt gezamenlijk naar een totaalgeluid waarin spanning en intensiteit de sleutelwoorden zijn.

De opening is voor Verhoeven die direct imponeert door al strijkend heerlijk ruwe, schurende klanken aan haar contrabas te ontlokken. Serries, gitarist gespecialiseerd in ambient- en droneklanken, zit wat verder weg in de mix maar zijn lange tonen zijn desondanks goed te onderscheiden. Kokke bevindt zich, intens blazend, voornamelijk in de hogere regionen en ook hij treedt niet op de voorgrond. De drum- en bekkenslagen van Aquarius zorgen niet voor een steady beat of ritme, maar benadrukken eerder het drone-karakter van de muziek. In het meest beweeglijke en dynamische deel van de plaat, vanaf pakweg minuut achttien, gaan de muzikanten meer los maar ook als onstuimig wordt gespeeld blijft de controle.

Al zoekende gaan de muzikanten hun weg en dat leidt tot een verkennende zoektocht die je achtendertig minuten lang meesleurt. De muziek is abstract, zonder melodie, maar bijzonder dynamisch en intens tot op het bot. ‘Sluimer’ is geen warme deken die je over je heen voelt; je voelt juist de spanning die gecreëerd en opgebouwd wordt. De intensiteit van het stuk neemt langzaam toe, bereikt een climax vanaf het begin van kant twee, en wordt aan het eind weer afgebouwd. De spanning blijft echter voelbaar totdat de laatste klank is weggestorven.

Het is bijna niet te geloven dat volledig geïmproviseerde muziek zo organisch, ongekunsteld en hecht kan klinken als Serries, Verhoeven, Aquarius en Kokke laten horen op deze lp. Na meerdere luisterbeurten gaat nog steeds niets van de opwinding verloren. Sterker nog, die neemt alleen maar toe. ‘Sluimer’ is dan ook een weergaloze plaat die je niet zonder schuldgevoel voortijdig kunt afzetten.” Opduvel – The Netherlands

UNRUHR reviews

FANTOOM – SLUIMER (LP, Tonefloat’s New Wave Of Jazz 2015)

“fantoom = dead neanderthals + 2/3 of 3 seconds of air.  heisst: schlagzeug, saxofon, (kontra-)bass und gitarre. heisst rau und direkt; improvisiert, nah. clash der instrumentalen haltungen zwischen flächenaufbau und agitation, zwischen einem zugehen auf die hörer, einem zugehen auf die anderen musiker und dem kampf mit dem eigenen instrument; domptieren, zwingen, die oberhand gewinnen und trotzdem interagieren, in der waage halten und immer auf dem sprung zum ausbruch. steigern und verdichten bis in die unendlichkeit; wie ein ewiger aufbau, gleichzeitig wie ein ewiger auslauf, paradoxerweise immer stärker zusammen kommend und trotzdem bis fast zum ende scheinbar auch gegen genau das wehrend. ein aufhören verweigern; neue ziele immer direkt hinter dem auftauchenden horizont… neue koalitionen finden, mit dem wissen um ihre brüchigkeit. keine gnade wem auch immer, am wenigsten gegenüber sich selbst. definitiv eine aufnahme, die keine hörunterbrechung will, die die hörer wie unvorhersehbar beeinflussen, mitnehmen will; die dies auch erst dann so ausspielen kann, die gehört genau so anschiebt wie es die musiker möglicherweise gegenseitig untereinander taten, im studio.” Unruhr – Germany

SERRIES/VERHOEVEN/WEBSTER – CINEPALACE (LP, Tonefloat’s New Wave Of Jazz 2015)

“langeweile geht anders: neue veröffentlichungen von und mit dirk serries allenthalben; ganz voran in der new wave of jazz serie… und im zuge des weiterhin andauernden hiatus (oder gar der beendigung?) von three seconds of air ist auch martina verhoeven bei der fülle an verschiedenen konstellationen in der new wave of jazz an bord, diesmal mit dem (gestrichenen?) kontrabass. wer die vorangegangenen veröffentlichungen in der von dirk serries initiierten / kuratierten und auch mitmusizierten reihe kennt, mag über den im vergleich extrem ruhigen charakter von „cineplace“ erstaunt sein: die offensiv vorn stehenden attacken vorangegangener vös oder auch „nur“ deren explosiver drive weichen hier einem sehr experimentellen, tendenziell suchend / forschenden ausdruck, der die drei instrumente (saxophon, gitarre, kontrabass) nackt, wie isoliert in den hörraum stellt. bis sich diese gegenseitig immer weiter aufpuschen können, um kurzzeitig in gemeinsamer mikromotivkakofonie eine art agressives zwiegespräch zu halten. um danach, wie erschöpft von dieser abstrakten attacke, wieder in das eigene erforschen des hörraums zurückzufinden. ein wahrhaft hyper-experimenteller trip über rund 44 minuten, der in sachen impro-abstraktheit alles hinter sich lässt, was bisher von und mit dirk serries zu hören war. und selbst wenn dies möglicherweise nicht jedem gefallen wird, vielleicht auch einigen von denen, die dirk serries über die einzelnen projekte bis hierhin gefolgt sind, so steht „cinepalace“ mindestens für eine offenheit und entdeckerfreude, gerade auch in bezug auf die eigenen, sonst auch gern mal selbstgewählten grenzen. alle anderen finden hier eine live-aufnahme, die in ihrer soundqualität die hörer geradezu einbezieht, ein teil des trios werden lässt. trip!” Unruhr – Germany

DARK ENTRIES reviews

SERRIES/VERHOEVEN/WEBSTER – CINEPALACE (LP, Tonefloat’s New Wave Of Jazz 2015)

“Twijfelend, breekbaar, versplinterd zo begint de contrabas van Martina Verhoeven aan dit in cinéPalace in Kortrijk live gespeelde concert. Samen met haar wederhelft gitarist Dirk Serries en de Britse saxofonist Colin Webster vormt ze die avond een gelegenheidstrio. Het drietal kiest voor een minimalistische aanpak en brengt een abstract en geïmproviseerd werk. Dat ze hiervoor kiezen kan ook wel te maken hebben met hetgeen vooraf werd gebracht door het Franse free jazz trio Vocuhila. Webster gebruikt speciale technieken, gaande van zacht gefluister tot happende, gierende ademstoten. Serries plukt aan de snaren of speelt in een voor hem bevrijdende stijl, soms redelijk hard, maar meestal zacht. Men speelt ook naast elkaar; bijna solostukken waarbij telkens één van de instrumenten probeert het verhaal naar zich toe te trekken. Soms blijven de andere muzikanten op de achtergrond of gaan net de uitdaging aan en mengen zich in de strijd. Net als op ‘Sluimer’ van Fantoom draait alles rond de structuur en hoe de instrumenten zich met elkaar kunnen meten, hoe de onderlinge verhoudingen zijn en hoe een vorm van cohesie bereiken, zonder daarom echt tot een samenspel te komen. Het hangt er van af hoe je dit als luisteraar ervaart, maar hoe dan ook lijkt het mij geen werkstuk dat je gemakkelijk absorbeert. Daarvoor lijkt alles me te veel verhakkeld of zo komt het toch over. ‘Cinepalace’ is een onbuigzame, stugge eenakter. Het is moeilijk in te schatten welke inwerking deze improvisatie heeft gehad op de drie muzikanten zelf. Waren ze hartstochtelijk en gretig of eerder koel en berekend?” Dark Entries – Belgium

FANTOOM – SLUIMER (LP, Tonefloat’s New Wave Of Jazz 2015)

“Voor Dirk Serries is 2015 het jaar waarin hij zich opwerpt als teamspeler. De gitarist neemt deel aan verschillende gelegenheidsprojecten, meestal in een duo- of trio bezetting. Uitzondering wordt gemaakt met het kwartet Fantoom, waar naast Serries zijn echtgenote Martina Verhoeven op contrabas, saxofonist Otto Kokke en drummer René Aquarius deel van uitmaken. De laatste twee zijn ook actief onder de noemer Dead Neanderthals. ‘Sluimer’ is gebaseerd op en krijgt vorm via totale improvisatie. Zonder enige vorm van voorbereiding treffen de vier elkaar in de studio. ‘Sluimer’ is één lange track waarin de muzikanten elk hun eigen pad uitstippelen en toch elkaar vinden als een eenheid. De donkere bas tonen van Verhoeven die de strijkstok hanteert trekken het stuk op gang. Kokke kiest voor schrille saxofoon klanken, Serries voor zweverige, sluimerende gitaarpassages. Het drumpatroon van Aquarius is beheerst en minimalistisch. Gaandeweg zoeken de instrumenten hogere sferen op. De opbouw is langzaam en geduldig. De intensiteit neemt toe, het volume gaat de hoogte in. De muzikanten laten elk van hun instrumenten primeren, maar komen wonderlijk genoeg toch terecht in een instinctief samenspel, waarin interactie ontstaat en het geheel uitmondt in een soort van gecontroleerde kakofonie. Naar het einde toe neemt het volume opnieuw af, wordt er afgebouwd en keert men terug naar waar het ooit begon: de stilte van de studio ruimte voor de muzikanten die betreden. ‘Sluimer’ is een tijdsopname van waar improvisatie kan toe leiden. Het is één van die vele facetten en zeker niet het laatste wapenfeit van Dirk Serries zijn muzikale reis, waarbij hij steeds op zoek is naar nieuwe handlangers om zijn uitstroom aan muzikale ideeën en exploten gestalte te geven.” Dark Entries – Belgium

TEXTURA reviews NWOJ

FANTOOM – SLUIMER (LP, Tonefloat’s New Wave Of Jazz)
SERRIES/VERHOEVEN/WEBSTER – CINEPALACE (LP, Tonefloat’s New Wave Of Jazz)
pre-order here.

“Two very different group sounds are showcased on these two entries in the New Wave Of Jazz series, even if both outfits have electric guitarist Dirk Serries and double bassist Martina Verhoeven (Serries’ wife) in common. The considerably heavier Fantoom (‘phantom’) adds saxophonist Otto Kokke and drummer René Aquarius (the two otherwise constitute the Dutch duo Dead Neanderthals) to the mix, whereas British tenor saxist Colin Webster plays in the Serries Verhoeven Webster trio. The two albums have one other thing in common: both are single-track affairs, with Fantoom’s Sluimer weighing in at thirty-eight minutes and the trio’s Cinepalace forty-four.

In the case of Sluimer, the four entered the studio without any preparation or previous meetings as a quartet, their goal simply being the realization of an album-long setting. It’s Verhoeven who gets things moving, the opening moments dedicated to guttural stabs with the bow and her raw attack setting the tone for what follows. The others join in, tentatively at first, with sharp phrases of their own draped across the bassist’s growl: Kokke shrilly bleating in an upper register, Serries emitting shards, and Aquarius shading the mass with cymbal flourishes. As one might expect, any trace of tentativeness quickly goes by the wayside as the four dig into their shared creation, building it up and tearing it down repeatedly as the piece advances. They develop the music patiently, attentive to each other in the way they let the material build in natural manner. As aggressive as Aquarius’s pounding crash cymbal accents and snare rolls are, for example, they’re never more ferocious than the expressions of his partners. In general terms, the approach on Sluimer is more textural than melodic; the four don’t initially state a main theme and then return to it, but instead individually contribute towards a slow-motion expansion of tumultuous force. It’s almost impossible not to think of someone like Peter Brötzmann when piercing squeals by Kokke rise over the convulsive mass, but Fantoom ultimately stakes out its own particular corner of the noise-drone firmament as the piece develops. As forceful as the group’s sound is on the recording, one can only begin to imagine the lethal wail it would get up to in a live setting.

There’s no need to imagine how the Serries Verhoeven Webster outfit might sound in concert, however, given that Cinepalace is a live document the trio laid down in May 2015 at cinéPalace in Belgium. The trio played after a set by the French Vocuhila trio, which might have primed the audience to expect something along similar lines from Serries and company. But in contrast to the opening act’s free jazz-based offering, Serries Verhoeven Webster served up something similar to Sluimer in certain ways though pitched at a far less aggressive level. Focusing, like Fantoom, on texture, the three ease into a long-form improvisation, with bowing by Verhoeven once again paving the way. But in this context, her playing is quieter, as if anticipating the less generally noisy path the trio’s music will follow. Webster and Serries quickly follow, the saxophonist making his presence felt by breathing through the instrument and the guitarist by plucking out spidery phrases. Endless volleys of spiky interactions follow, with the three playing off one another in imaginative manner for the full duration of the piece. It’s not uncommon to hear slithering phrases by Webster arising alongside jagged fragments by Serries and whale-like moans by Verhoeven. Think of it as abstract sound painting writ large, with the participants sensitive to the creative entity forming via their pointillist interactions. The volume and intensity of the Fantoom outing is here replaced with material of delicacy and restraint, yet Cinepalace doesn’t lack for intensity in its own low-key way; the material on both albums is equal in spontaneity, though Cinepalace is slightly less raw and abrasive than Sluimer. It’s odd that Wim Christiaens, the organizer of the cinéPalace concerts, felt compelled after the performance to thank the audience for being respectfully silent and attentive during what he described as possibly “the most difficult concert during this venue’s five-year existence.” Admittedly, witnessing material performed live will always present a dramatically different experience than hearing it in recorded form, but there’s little about Cinepalace that seems terribly difficult; if anything, especially by improv standards, it’s about as accessible and user-friendly as music of its kind gets.” Textura – Canada

New Wave Of Jazz Pre-Orders

TFLP155

FANTOOM – SLUIMER (LP). This epic monolith was recorded at the White Noise Studio in Winterswijk (The Netherlands) and is the result of a gathering between René Aquarius (drums), Otto Kokke (saxophones) – both from DEAD NEANDERTHALS, Martina Verhoeven (3 Seconds Of Air) on double bass and Dirk Serries on electric guitar.

“‘Sluimer’ is not a record of songs and fragments, but of movement and texture, and while you might have an idea of the basics of their interactions and the instruments involved, the music soon gels into a sturdy mass of parallel intuitions that interweave, walk in solidarity or maintain a twisting tension. And it’s not always obvious where all the sounds are coming from, as coarse bass drones and guitar waves morph into sax squeaks and resonating cymbals. It’s an approach that evolves into an unavoidable climax, only to become dismantled again. That basic outline has been used many times before, but in the hands of Fantoom, it gets its own trajectory.”   from the liner notes by Guy Peters – 2015.

Pre-order here.  Release show : November 21st 2015 – Paradox (Tilburg, The Netherlands)

 

TFLP156

SERRIES/VERHOEVEN/WEBSTER – CINEPALACE (LP). On May 30th 2015 Martina Verhoeven (on double bass), Colin Webster (tenor saxophone) and Dirk Serries (on electric guitar) played Belgium’s finest DIY club Cinépalace in Kortrijk (Belgium). The first NWOJ live album on vinyl but since this was an unique study in minimalism, detailed interaction, we were glad to make an exception.  Especially realizing that this recording was so detailed as if it was recorded in a studio with the best room acoustics. 

“But even for those who were aware of these musicians’ previous endeavors, the concert might have been surprising, as it turned into a 45-minute improvisation that stubbornly stayed in its own universe, with a vague coherence that was matched by an inventiveness that not even once relied on easy shortcuts or escape routes. Not that the music was extremely loud, harsh or alienating. It was only extreme in its individuality and refusal to take the easy way. Serries, Verhoeven and Webster commenced their trip without a map or a safety net, relying on intuition, skill and each other. And it worked, even though it wasn’t easy to grasp at the time. Listening again a few months later, the abstract connection becomes more obvious, as you realize the trio often made maximal use of their individual freedoms, without sacrificing the coherence of the whole.”   from the liner notes by Guy Peters – 2015.

Pre-order here.