george hadow & dirk serries

JAZZWORD reviews OUTERMISSION

OUTERMISSION FRONTCOVER

“Opposites attract. At least that’s the message that’s reflected in this stripped down guitar-drums session. The duo of Belgian guitarist Dirk Serries plus Brit-in-Amsterdam drummer George Hadow has come up with an archetypal CD which fully synthesize the power of light and dark timbres. Like examining a wall-sized canvas of an 18th century Arcadian scene where crucial scene-setting can be glimpsed in the darkened edges of the painting as well as the luminescent action in the foreground, the duo is singular in detailing improvisations at many pitches and speeds.

Similar sonic alchemy is evident on “Outermisssion”, but with 11 tracks compressed into 37 minutes – Hundred Beginnings is 71 minutes long – conciseness is another characteristic. With drummer Harrow, who in the past has worked with the likes of John Dikeman and Wilbert de Joode on board, Serries whose output runs from Hardf Rock sessions to partnership with Scandinavian ambient duo Yodok, appears to have achieved attained the goal of playing like Jimmy Page and Derek Bailey in subsequent nanoseconds. In truth like the hell-raiser buried in a conventional citizen’s past, even the Metal emulations are muted. Prime instance of this is “Apart”, where Serries’ speedy, knife-sharp and wah-wah pedal-pushed expansions are seconded by Hadow’s juicy drum pops. Still this tune and the following “Leeg”, include unexpected atonal trails from the guitarist that relate more definitely to Free Music experimentation. Chameleon-like however by “Slate”, the following tune the drummer’s scratch-shuffle beat and disconnected tone emphasis from Serries could easily be slipped into any Company disc with little disruption. These same characteristics slip into the following “Open” to confirm that silence saturated creations, based in this case on bass note reverb and foreshortened rim shots, can express emotions with nuance rather than bombast. “Out”, the longest and most minimalist track is dominated by wooden clicks, air resonations, crackles and cracks that could come from either instrument.

Serries and Hadow realize that a muted finale is as prominent by inference as a noisy one. They prove this on the final “Remission” where guitar string jangling and intermittent drum beats add up to a crescendo of quiet tones that define their mastery.” Jazzwise – Canada

 

 

Advertisements

SALT PEANUTS & ENOLA reviews

GEORGE HADOW & DIRK SERRIES – OUTERMISSION (CD, Raw Tonk Records)

De ene is een van the coming men van de Hollandse jazz- en improvisatiescenes, de andere is de voormalige geluidsgoeroe die zich de voorbije jaren gretig liet gelden als vrij bricolerende gitarist. Samen vormen ze een fijn duo dat klikt in een wringende reeks van compacte no nonsense-improvisaties.

De nog maar 25-jarige Hadow arriveerde vijf jaar geleden in Amsterdam en bouwde er sindsdien aan een steeds uitbreidend netwerk van jazz- en improvisatievolk, waarmee hij zich ontpopte tot een van de meest veelzijdige drummers van het moment. Zijn pad kruiste dat van Serries al eerder, toen de twee in Amsterdam een live kwintet vormden met John Dikeman, Luís Vicente en Martina Verhoeven (een opname daarvan is op Bandcamp te koop via het name your price-principe). In februari van 2016 trokken ze naar Serries’ geliefde Sunny Side Inc. voor een studiosessie.

Het resultaat van die dag verscheen zopas bij het Londense Raw Tonk Records van saxofonist Colin Webster, kompaan van Serries in o.m. het Kodian Trio en het kwartet met John Dikeman erbij. Volledig in de onbevreesde spirit van dat label, wordt ingezet op fraaie vormgeving van de hand van Webster en radicaal vrije muziek. Elf improvisaties, met een gemiddelde duur van drie à vier minuten. Rock-’n-roll-lengtes, gezien de aard van het materiaal misschien geen slecht idee.

De twee zijn immers niet op zoek naar een catharsis, een overkoepelende spanningsboog of duidelijke vormexperimenten. Ze verkeren in een wereld van vrijheid en abstractie, eentje waarin weliswaar sprake is van een duidelijke interactie en empathie, ook al neemt die uiteenlopende vormen aan, van wringend geharrewar en net niet exploderen tot bedeesd aftasten. Wat had kunnen uitdraaien op een reeks van vignetten die gaandeweg misschien wat inwisselbaar hadden geklonken, wordt door een zorgvuldig uitgekiende volgorde een parcours dat blijft fascineren.

“Narrow” is immers interactie vol katachtige sprongen en schijnbewegingen, alsof twee vechters elkaar willen doldraaien met krampachtige zetten en stoten; zonder écht fysiek contact, maar wel die voortdurende dreiging van explosiviteit. Serries behandelt de gitaar met een combinatie van doortastende nukkigheid en onwil tot conventies, Hadow countert lenig en uitermate attent. Meer van dat, zij het op een lager volume en met iets minder kracht, in “Cross”, waarin de instrumenten zich voortdurend lijken te verslikken, terug willen komen op hun laatste erupties.

Daarna is het tijd voor een eerste ingetogen stuk. “Out” teert op golf- en wrijfklanken, maakt gebruik van niet nader geïdentificeerde objecten. Hier is het samenspel ascetisch, en mede door het statige gebruik van cimbalen en trommels krijgt het haast iets ritualistisch. Iets later doen ze dat nog eens over met “Open”, dat nog meer de introspectie opzoekt met zachtere texturen. Opnieuw goed geplaatst, want tussen de twee krijg je vier taaie brokjes met trekkende, noisy bewegingen, start/stop-ritmes, spastische uitvallen en klanken die de nek omgewrongen worden zodra ze ontglippen aan de instrumenten.

De meest heftige stukken worden bewaard tot na “Open”. Hier en daar klinken “Night” en “Tear” haast als de duopassages van Jasper Stadhouders en Onno Govaert in Cactus Truck: dissonant en agressief, met abrupte versnellingen, krappe fills en compacte explosies van ritme en textuur. Een adrenalineshot van amper acht minuten, dat van een weerwoord voorzien wordt met “Remission”, waarin amper wordt ingeboet aan intensiteit, maar de ruimte maximaal benut wordt met een minimum aan ideeën en decibels.

Voor Hadow was dit buitenkans om zijn imposante intuïtie, veelzijdigheid en slimme dosering tentoon te spreiden. Serries vindt hier dan weer een erg complementaire partner, die hem heel anders laat spelen dan, pakweg, Tomas Järmyr, met wie hij de vrije muziek voor het eerst volledig omarmde. Zodoende is Outermission een mooie aanwinst voor hun beider discografieën én het langzaamaan meer erkenning krijgende Raw Tonk. Eerlijkheid duurt het langst, zoals gewoonlijk. De curieuze luisteraar heeft er baat bij.” Enola – Belgium

“«Outermission» is the first recorded duet of British, Amsterdam-based drummer George Hadow and Belgian guitarist Dirk Serries. Hadow works primarily in the field of free-improvisation and jazz, studied with legendary drummer Han Bennink and reeds player Michael Moore, collaborates frequently with sax player John Dikeman, guitarists Terrie Hessels and Andy Moor of The Ex and bass player Gonçalo Almeida and plays in the Blue Lines Trio. Prolific Serries began to explore in recent years free-improvised music after many years of exploring ambient and drone soundscapes. He recorded last year his first solo album of purely improvised material, «Etched Above The Bow Grip» (Raw Tonk Records, 2016). Hadow and Serries collaborated before on the live recording, «Live at Zaal 100» (Nachtstück Records, 2016), with Dikeman, trumpeter Luís Vicente and double bass player Martina Verhoeven.

«Outermission» was recorded in the Sunny Side Inc. Studio, Anderlecht, Belgium on February 2016, and as all Raw Tonk Records it is a DIY release. Serries did the mastering and label owner, sax player Colin Webster did the artwork. The 11 concise duets are raw and immediate, presenting Hadow and Serries searching for common ground, but very often refusing to subscribe to any form of structure, narrative or pulse. This restless format adds an element of danger and risk taking and stresses the explosive potential of these two fearless improvisers. But most of the time it is devoid of any possibility of resolution or the option of nurturing a musical idea beyond few, fleeting seconds.

The exceptional pieces here are the ones that don’t follow this format. The reserved and patient «Out», «Open» and «Remission», where Serries bridges his rich musical universes – past and present ones – and suggests enigmatic soundscapes, while Hadow colors beautifully and cleverly these cinematic pieces. Or «Apart» and «Night» that sound as touching the noisy, improvised territories of The Ex, still, without the infectious rhythmic drive of The Ex.” Salt Peanuts – Norway

 

 

UNRUHR REVIEWS

OUTERMISSION FRONTCOVER

GEORGE HADOW & DIRK SERRIES – OUTERMISSION (CD, Raw Tonk Records)

“zuallererst: sound superfett und superdirekt. nur zwei leute, nur zwei instrumente, keine overdubs…
„outermission“ ist eine weitere der auf dem jazz-feld verorteten vös von dirk serries; ein feld, das er mit wechselnden koalitionspartnern seit einigen jahren parallel zu dem der soundscapes bereist. diesmal, auf „outermission“ in der kleinst möglichen version mit george hadow am schlagzeug und dirk serries selbst mit einem in weiten teilen sehr rauen, brutal schabenden und dunklen gitarrensound.
im grunde so, wie auf den vös dieser richtung bisher, aber im grunde wieder auch nicht: liegt es an der duo-reduktion, liegt es am studio, an besonders sorgfältig ausgesuchten und eingestellten fx, liegt es am spiel an sich: die details vielfältiger, der ausdruck tiefer, irgendwie alles mehr; obwohl es reduzierter ist. plus die subtilen soundwechsel zwischen den kurzen, eruptiven stücken. mit einem zusammenspiel zwischen gitarre und schlagzeug auf gleichberechtigter detailebene. wie blindes verständnis und verausahnung dessen, was der andere nur sekundenbruchteile später tun wird.
und schließlich: die reduktion auf schlagzeug und gitarre offenbart gerade im fall von „outermission“ noch eine weitere facette: die chance für die hörer, tiefer zu hören; eine idee davon zu erhalten, wie interaktion zwischen musikern laufen kann…” Unruhr – Germany

Available from Raw Tonk Records.

BADD PRESS reviews

GEORGE HADOW & DIRK SERRIES – OUTERMISSION (CD, Raw Tonk Records)

“If there were such a thing as minimalist jazz, it could fairly be said that drummer George Hadow and guitarist Dirk Serries have come close to perfecting the subgenre. The duo’s new album, which drops on Raw Tonk Records July 7, is a staggering, conscious-raising, zig-when-you-thought-they’d-zag winner.

To describe this disc as minimalist has more to do with its limited instrumentation than the style with which the guitar and drums are played. Because in fact, Hadow and Serries produce a rather enormous racket.

Unconstrained by meter, the duo presents an often-frenetic combination that won’t appeal to all tastes. But my goodness this music is brave. Listeners with a taste for what giants like Ornette Coleman and Cecil Taylor helped pioneer will recognize genuine artistry on these 11 tracks.

The performances – all recorded in one day at Sunny Side Inc. Studio in Anderlecht, Belgium – are purposely difficult and polished to a handsome sheen. They’re flawless really.

Whether it’s the high-energy opener “Narrow,” or more atmospheric pieces like “Out” and “Open,” Hadow and Serries are clearly comfortable improvising off of one another. It’s a thrill to hear.” Badd Press – Canada

‘OUTERMISSION’ reviewed

“Het blijft interessant om de ontwikkeling van Dirk Serries in de vrije improvisatiemuziek te volgen. Begonnen als ambient- en drone-artiest heeft de Belg zich de laatste jaren steeds meer ontpopt als een vrij spelende gitarist die muzikale conventies aan zijn laars lapt. Vorig jaar verscheen op het Engelse Raw Tonk-label de eerste solo-cd met vrije improvisaties van Serries (Etched Above The Bow Grip) en op datzelfde label verschijnt nu Outermission, waarop de gitarist samenwerkt met drummer George Hadow.

Hadow is afkomstig uit Engeland maar hij opereert vanuit Amsterdam. Hij studeerde met Han Bennink en Michael Moore en hij is onder andere lid van het Blue Lines Trio en het Mulligan/Baker Project. De lijst met namen met wie hij samenwerkt wordt allengs langer: Terrie Ex, John Dikeman, Gonçalo Almeida, Roy Paci, Joe Williamson, Andy Moor, Jasper Stadhouders en Tobias Delius zijn enkele namen die op de lijst van Hadow prijken. De drummer speelt veelzijdig, krachtig als het moet maar ook subtiel als de muziek daarom vraagt.

Outermission laat twee onderzoekende muzikanten in hun ontwikkeling horen. Vooral Serries lijkt als improvisator een stap verder te zijn dan vorig jaar, ten tijde van Etched Above The Bow Grip. Zijn spel lijkt aan kracht en zelfverzekerdheid te hebben gewonnen, zonder dat iets van de jeugdige spirit van zijn spel verloren is gegaan. Zijn spel is hoekig, a-ritmisch en variërend van verstild tot noisy. Hadow geeft de Belg flink tegengas, weet elke vondst van Serries scherpzinnig te pareren, maar hij barst zelf ook van de originele muzikale ideeën. Zijn techniek is indrukwekkend en het toevoegen van extra percussie-objecten heeft hij voor zijn spel niet nodig. Het is echter de combinatie van de verschillende speelwijzen van de muzikanten die de meeste indruk maakt.

De improvisaties zijn ruw, ongepolijst en zo worden ze ook weergegeven op de cd. Zoals bijvoorbeeld in opener ‘Narrow’: Serries speelt zijn rauwe maar inventieve gitaarspel en Hadow stelt daar zijn klaterende drumspel tegenover. Snare, toms, hi-hat, bekkens, en randen van trommels worden aangeroerd. In ‘Cross’ gaat het er iets subtieler aan toe, maar het spel is even onrustig als in de opener. In Serries’ spel wordt af een toe een kleine aanzet tot een melodie gegeven, maar die wordt nergens uitgewerkt want de gitarist is alweer een motiefje verder. Zo lijkt hij er steeds vandoor te gaan, is hij de luisteraar steeds een stap voor en dat is wat zijn spel zo aantrekkelijk maakt om naar te luisteren. Hadow soleert aan het einde van ‘Cross’ en dat doet hij met donkere tomslagen die vergezeld gaan van mooie accenten op snare, bekkens en hi-hat.

Verstilling treedt op in ‘Out’ met ijle gitaarklanken en zacht spel op de snare. Het stuk schuurt, wrijft en er hangt spanning in de lucht. De vijf minuten zijn om voor je er erg in hebt. Verderop is ook ‘Open’ een brok verstilde spanning. Een paar goed geplaatste korte tikken van Hadow bouwen die spanning verder op. ‘Call’ laat de beide muzikanten weer van een robuuste kant horen. De controle waarmee dat gepaard gaat, maakt indruk. Op ‘Slate’ heeft de gitaar een wat opener klank dan elders op de plaat. In ‘Apart’ lijkt een aanzet te worden gegeven tot een rocknummer, maar ook hier blijft het bij een aanzet. Het gitaareffect is prachtig en Serries speelt wat minder fragmentarisch dan op de andere tracks.

De verschillende improvisaties zijn strategisch op het album geplaatst, zodat de aandacht van de luisteraar niet verslapt. Zo staat de harde noise van ‘Night’ en ‘Tear’ ingeklemd tussen twee verstilde tracks, het eerder genoemde ‘Open’ en afsluiter ‘Remission’. Vooral in ‘Tear’ lijken de twee muzikanten alle remmen los te gooien om zich uit te leven in een heerlijke bak freejazz-noise. Het contrast met ‘Remission’ kan bijna niet groter zijn en dat werkt perfect. De schitterende afsluiter maakt nogmaals duidelijk hoe goed Serries en Hadow spanning kunnen creëren.

Op het Raw Tonk-label zijn geen teleurstellende releases verschenen en ook Outermission van George Hadow en Dirk Serries maakt op die regel geen uitzondering. De elf vrije improvisaties zijn rauw, dynamisch en spannend. Zelfs in de rustige stukken heeft de muziek een ruw randje. Het grofkorrelige, onafgewerkte element van deze muziek gecombineerd met het inventieve en onderzoekende spel leidt tot dit uitermate boeiende muzikale avontuur.” Opduvel – The Netherlands

Trybuna Muzyki Spontanicznej nie ustaje w wysiłkach, by eksplorować europejską muzykę improwizowaną pod kątem nowych, świeżych i niebanalnych zestawów dźwiękowych.  Z mniejszym lub większym skutkiem, Pan Redaktor stara się wrzucać w sieć globalną personalia muzyków, których niektórzy z nas – zapatrzeni wielbiciele wciąż tych samych wielbicieli – nawet nie podejrzewają o preparowanie dźwięków, które mogą okazać się ciekawe.  Świat muzyki improwizowanej jest absolutnie interesujący, a proces permanentnej nadprodukcji dźwięków w gatunku, wcale tego zjawiska nie deprecjonuje.  Zatem do dzieła!

George Hadow, brytyjski rezydent holenderski, perkusista i perkusjonalista, mający już pewne doświadczenie na polu swobodnej improwizacji zwiera dziś szeregi z Dirkiem Serriesem, belgijskim gitarowym eksperymentatorem, który do niedawna kojarzony był głównie ze sceną dark ambient, drone, czy industrial. Panowie spotykają się w studyjnych okolicznościach Sunny Side, w Anderlechcie, dzielnicy Brukseli, powszechnie znanej z największego belgijskiego klubu piłkarskiego Belgii. Rzecz ma miejsce 20 lutego roku ubiegłego. Rejestrują materiał muzyczny, składający się z jedenastu piosenek, trwających 37 minut i 37 sekund. Za trzy dni odbędzie się oficjalna premiera krążka, który nazwany został Outemission, a wydała go kolejna mała, niezwykle ciekawa i kreatywna inicjatywa wydawnicza ze Zjednoczonego Królestwa – Raw Tonk Records. To debiut muzyków w tym układzie personalnym.  Hadow gra na pełnym zestawie perkusyjnym, Serries zaś na gitarze elektrycznej. Prosta matematyka, polegająca na podzieleniu czasu trwania płyty przez ilość utworów, sugeruje nam w oczywisty sposób, iż każda z piosenek jest zwarta, krótka i na temat. Każda wyposażona w nieskomplikowany, jednowyrazowy tytuł, który także podkreśla brak nadmiaru komplikacji na etapie kreowania pomysłu na muzykę. Od razu uspokajam niecierpliwych – George i Dirk nie będą śpiewać.

Od startu atakuje nas silnie sfuzzowana gitara elektryczna, która plecie bardzo zwinne synkopy (not rock’in!). Niezwykle aktywny, od pierwszej sekundy, perkusista oplata dźwięki gitary konstruktywnym, nieco progresywnym drummingiem, o silnie jazzowych inklinacjach. Fragment kolejny jest jeszcze bardziej dynamiczny, choć sama gitara ma czystsze, nieprzesterowane brzmienie. Fragment trzeci wytłumia emocje, zdejmuje nogę z gazu i zabiera nas na oniryczny, głęboko psychodeliczny spacer po wąskich uliczkach starej Brukseli. Downtempo, psychofolk – jeśli ktokolwiek w tym miejscu oczekuje gatunkowych skojarzeń. Perkusista szczoteczkuje, talerze rezonują. Skupienie, strach o kształt poranka po nocy spędzonej w dziwnym towarzystwie (z kajetu recenzenta: what a game!). Czwarty numer jest gęsty, cuchnie pyszną improwizacją. Tu każdy dźwięk natrafi na echo współpartnera, a żadna intryga nie zostanie pozostawiona bez komentarza.

W każdym z utworów gitara brzmi trochę inaczej (bagaż doświadczeń muzyka na polu szeroko pojętej muzyki eksperymentalnej nie idzie na marne!). Outermission może dzięki temu stanowić okno wystawowe dla umiejętności artykulacyjnych gitarzysty. Jeśli szukacie doom-metalowego zadęcia, tu także znajdziecie coś dla siebie. Świetnie pracuje – bez chwili wytchnienia – czujny perkusista. Jest w ciągłym ruchu, w ciągłej interakcji z gitarzystą, podąża za każdym jego tropem, a proces kreacji aż kipi w jego przedmóżdżu. Kolejne petardy na krążku, to zwinne i niebanalne historie, które mają wstęp, rozwinięcie i zakończenie. Dwie, trzy, maksymalnie cztery minuty. Narracja jest narowista, a improwizacja czysta i wielowątkowa, ale nie traci czasu na brzmieniowe subtelności. Ósmy numer, podobnie jak trzeci, kołysze nas do snu, który i tak nie nadejdzie. Gitara brzmi jak czerstwa i lekko upalona wiolonczela – urocza, minimalistyczna opowieść. W dziewiątym gitara na odwyku! Jest zadziorna, oblepiona przesterem i jęczy, jak ranny tygrys. Tuż potem hałas eskaluje się. Gitarzysta tańczy po strunach, a jego wzmacniacz skwierczy z nadmiaru ładunku elektrycznego. Drummer idzie na rockowo i mizdrzy się do słuchaczy. Heavy dark improvised jazz!

Finał jest reemisją (Remission). Ponownie klimat jest oniryczny, naładowany zdrową psychodelią. Jakże kreatywne wybrzmienie, studzenie emocji, suszenie potu na skroniach. Kostka delikatnie smaga ciało gryfu i dopieszcza struny. Kontrapunkt ze szczoteczek, w ciszy, by nie budzić złego. Szczypta repetycji i mikro preparacji na połamanym talerzu. Wyborne!” Spontaneous Music Tribune – Poland

OUTERMISSION

OUTERMISSION FRONTCOVER

GEORGE HADOW & DIRK SERRIES – OUTERMISSION (CD, Raw Tonk Records)

Known for his highly prolific career as an ambient, drone, and industrial composer, Belgian guitarist Dirk Serries is making bold moves into the world of avant garde and improvised music. In this quest, Serries has been teaming up, both live and on record, with some of the leading young figures on the European scene, including John Dikeman, Colin Webster, Andrew Lisle, and Graham Dunning.  2016 saw the release of Serries’s debut solo album of purely improvised material, ‘Etched Above The Bow Grip’ (Raw Tonk Records). This release was heralded as an exciting statement of intent, and a document of his on-going search as a musician.  This search led to the Amsterdam-based British drummer George Hadow. Working primarily in the fields of improvised music and jazz, Hadow is quickly establishing himself on the Dutch scene. Recent collaborations include The Ex, Blue Lines, Goncalo Almeida, and John Dikeman.

On their debut album ‘Outermission’, Hadow and Serries find their common language is one of dynamics, stop and go, exchange of abstractness and detailed tonality. A duo on the edge of its powers both musically and physically.  Now available as pre-order (comes with an instant download of the full album) at Raw Tonk Records’ bandcamp.