Kodian Trio

KODIAN TRIO on Salt Peanuts

Kodian Trio – British alto sax player Colin Webster and drummer Andrew Lisle and Belgian guitarist Dirk Serries – has been busy in the last two years, releasing a series of limited-edition, DIY releases. First one was under the names of the three musicians (Raw Tonk, ), later one when the trio was augmented by American sax player John Dikeman, «Apparitions»,  (A New Wave of Jazz, ), then the official debut, «I» (LP, A New Wave of Jazz, 2016) and another live document, «Live at Paradox» (Raw Tonk, 2016).

«Volt / Pletterij»is another live, limited-edition release, only 50 cassettes this time (plus a download option), mixed by Serries, with artwork by Webster, on his Webster’s Raw Tonk label, documenting two live performances from the trio recent European tour. The first recorded at the Dutch club Volt in Sittard on March 21st 2016 and the second from fellow Dutch club Pletterij in Haarlem, two days before. Both sets stress the strong identity of this working band.

The trio begins «Volt» begins in a fast and energetic mode, full of raw sonic clashes, but then it suddenly changes course to a quiet, contemplative one that searches for a tender common ground. Now, with remarkable restraint the trio gains power to the next, inevitable assault. Webster sets the tone to this tight, focused intense attack, fragmented by Serries noisy interventions and Lisle pulse-free drumming.  

«Pletterij» begins a free jazz, highly rhythmic mode where both Webster and Serries surrender to Lisle massive drumming, This focused interplay intensifies when Serries pushes his distorted guitar sounds and Webster soars to faraway stratosphere with his fast blows and shouts. Again, mid-piece the trio shifts and explores a sparse, open interplay that highlight Lisle, Serries and Webster contributions to a new, dramatic and suggestive atmosphere yet quite a minimalist one. This time the trio return to its common, energetic mode is sudden and faster, marking another intense and powerful attack towards the cathartic coda.” Salt Peanuts – Norway

5 YEARS of RAW TONK RECORDS

DUNNING SERRIES

LISLE WEBSTER

RIPSAW CATFISH

photos by Jan Kees Helms.

“Wat doe je als je de onweerstaanbare drang hebt om je muziek uit te brengen, maar de platenlabels niet (op tijd) thuis geven? Dan doe je dat gewoon zelf, dacht de Britse saxofonist Colin Webster. Hij richtte in 2012 zijn eigen label op nadat hij de opnames die hij had gemaakt met drummer Mark Holub niet gesleten kreeg. Raw Tonk was geboren en dat label is, met inmiddels drieëntwintig releases op de teller, uitgegroeid tot een toonaangevend platenlabel voor ongepolijste vrije improvisatiemuziek. Het vijfjarig bestaan is reden voor een feestje en onderdeel daarvan is een kleine tour door Nederland en België met een paar acts die door het label op geluidsdrager zijn vereeuwigd.

Dat brengt de package op deze vrijdagavond in De Pletterij in Haarlem. Dit debat- en cultuurcentrum heeft oog en oor voor muziek voor een kleiner publiek en beschikt over een geschikte zaal voor concertavonden als deze. Vorig jaar trad het Kodian Trio (Colin Webser, Dirk Serries en Andrew Lisle) al aan in De Pletterij, waarbij helaas de publieke belangstelling – zelfs voor een kleinschalig concert – te wensen overliet. Vanavond komen gelukkig iets meer mensen opdagen en zij krijgen drie optredens van circa een half uur voorgeschoteld die de vrijheid, intensiteit en veelzijdigheid van de muziek op het Raw Tonk-label goed demonstreren.

De muzikanten hebben besloten dat zij de volgorde van spelen iedere avond wijzigen. In Haarlem mogen Graham Dunning en Dirk Serries het spits afbijten en dat is de eerste keer dat de muzikanten elkaar treffen. Gitarist Serries hoeft nauwelijks enige introductie meer: begonnen als ambientmuzikant is hij zich de laatste jaren steeds meer in de wereld van de vrije impro gaan begeven, wat onder andere heeft geleid tot zijn eerste solo-cd met vrije improvisaties, Etched Above The Bow Grip, vorig jaar uitgekomen op Raw Tonk. Dunning creëert zijn muziek met draaitafel, dubplates en effecten. Hij is op Raw Tonk te horen op een duo-cd met Webster, Invertebrata uit 2014.

De combinatie Dunning/Serries blijkt bijzonder goed te werken. Dunning produceert zijn geluiden met een draaitafel, gebruikmakend van twee naalden, en effectknoppen en schept daarmee zacht krakende, vaak ondefinieerbare geluiden. Serries speelt, in tegenstelling tot zijn onrustige gitaarspel bij Kodian Trio vorig jaar, langgerekte tonen, waardoor het eerste gedeelte ambientachtig klinkt. Langzaam wordt het gitaarspel vrijer, na verloop van tijd overgaand in noisy klanken, voortgebracht doordat de gitaar tegelijkertijd wordt bespeeld met een kleine strijkstok en een metalen staafje. Dunning wisselt een paar keer van plaat, laat soms kort één naald het werk doen en is druk in de weer met zijn efffecten, ruisende klanken creërend. De noise wordt afgebouwd en geduldig wordt naar de rustige finale toegewerkt. Het merendeels ingehouden spel zorgt voor een bijna voelbare geladenheid. Hopelijk zijn Dunning en Serries in de toekomst nog vaker samen te beluisteren.

Na een korte pauze mogen Colin Webster en Andrew Lisle aantreden. In tegenstelling tot Dunning en Serries zijn zij muzikaal beslist geen onbekenden voor elkaar. Op Raw Tonk zijn zij te horen op de cd Red Kiteuit 2014, samen met gitarist Alex Ward, als duo op Firehouse Tapes, een eind 2015 verschenen cassette, en als onderdeel van Kodian Trio op de live-cd Live at Paradox, opgenomen tijdens de mei-editie van Incubate 2016 en verschenen eind augustus 2016.

De saxofonist en drummer staan/zitten met het gezicht naar elkaar toe, Webster staand met zijn altsax en Lisle opvallend hoog achter zijn drumkit zittend, de snaredrum niet plat maar schuin voor zich. De set bestaat uit twee stukken. Het contrast met het aftastende spel van Dunning en Serries is vanaf de felle aftrap groot: geen ingehouden spel maar volle bak er tegenaan. Lisle is in een luidruchtige bui, slaat hard, zelfs wanneer hij brushes gebruikt, en hij voedt daarmee het snelle, bijtende en noisy saxspel van Webster. Zoals bij Webster gebruikelijk, volgen de muzikale ideeën elkaar snel op en maakt hij gebruik van verschillende blaastechnieken. Zijn mondstuk neemt hij soms bijna helemaal in de mond, waardoor hij een wat vollere klank lijkt te produceren, maar ook de iele, hoge tonen gaat het niet uit de weg. Het spel van Webster klinkt gemeen en zelfs wanneer hij lange noten speelt is geen sprake van enige rust. Lisle slaat niet alleen, maar wrijft ook over zijn tom. De hardste klanken speelt hij zodra hij de snaren van zijn snaredrum uitschakelt en meedogenloos uithaalt. Als luisteraar en aanschouwer krijg je de ongepolijste klanken recht in je gezicht gesmeten en dat is een overweldigende ervaring.

Ripsaw Catfish is het uit Londen en Manchester afkomstige duo Cath Roberts (baritonsaxofoon) en Anton Hunter (gitaar) en van dit tweetal verschijnt op de dag van het concert de cd Namazu. Het is de tweede uitgave van Ripsaw Catfish op Raw Tonk, want in 2014 werd al For The Benefit Of The Tape uitgebracht. In 2015 verscheen op het label ook de titelloze cd van Saxoctopus, een saxofoonoctet waarvan Roberts deel uitmaakt, evenals labelbaas Webster

Roberts en Hunter zitten voor op het podium, vlak bij elkaar. Hoewel zij elkaar nauwelijks aankijken, is wel duidelijk sprake van een muzikale conversatie, net als op Namazu. De baritonsax lijkt de grote lijn te bewaken, straalt zelfverzekerdheid uit, terwijl de gitaar juist zenuwachtige trekjes vertoont, onrustig heen en weer schuivend. De toon van zowel de saxofoon als de gitaar is niet extreem: de gitaartonen zijn vaak helder en het spel van Roberts wordt niet doorspekt met onorthodoxe technieken of andere frivoliteiten. De ‘Raw’ van Raw Tonk zit hier in het samenspel, want met de hiervoor genoemde elementen worden wel rauwe emoties uitgedrukt. Het eerste van de twee stukken bevat een fraai langzaam en spannend gedeelte, waarin Roberts wat meer valse lucht gebruikt en Hunter rust in zijn spel brengt. Na korte solo’s van eerst Roberts en dan Hunter keert de onrust terug doordat de sax het gitaarspel ontregelt. Het stuk wordt vervolgens rustig afgebouwd. Het tweede stuk begint fel, agressief. Hunter laat de gitaar rinkelen en gaat over tot noisy klanken, terwijl Roberts stoïcijns haar zelfbewuste spel voortzet. Verderop speelt de gitarist lage tonen, daarbij de stemming aanpassend door aan de stemschroeven te draaien en speelt de saxofoniste korte frasen. De muzikanten weten elkaar steeds feilloos te vinden en zij maken indruk met hun communicatieve muzikale vaardigheden, waarbij zij toch ieder hun eigen spel spelen.

In een tijd waarin commerciële en economische motieven het bij beleidsbepalers steevast lijken te winnen van artistieke overwegingen, is het zeer welkom dat een cultuurcentrum als De Pletterij het aandurft een avond als 5 Years of Raw Tonk Records te organiseren, niet omdat er wat mee te verdienen valt maar omdat men de freejazz en vrije impro een warm hart toedraagt. De acts van vanavond belonen die durf met drie uitermate boeiende sets waarin veel facetten van het ondergewaardeerde genre aan bod komen en de rauwe kant van het label op uiteenlopende wijzen wordt belicht. Voor de avontuurlijk ingestelde muziekliefhebber een waar feest.” Opduvel – The Netherlands.

Next up :

RT fest poster update

 

5 Years RAW TONK RECORDS

img_2255

Coming up are the RAW TONK 5th anniversary celebrations in the lowlands and the UK featuring almost all key players of this fine label.  RAW TONK records is a fine DIY label from the UK under direction of saxophonist Colin Webster.  During the Lowlands tour the events will see Dirk Serries team up with turntablist and soundartist Graham Dunning while for the UK leg of the celebration Dirk will join forces with Suisse’ saxophonist Tapiwa Svosve.

For tickets visit the venues’ websites and for the UK you can order them directly from the label here

17/3/17 – Pletterij (Haarlem, The Netherlands)
18/3/17 – De Singer (Rijkevorsel, Belgium)
19/3/17 – De Ruimte (Amsterdam, The Netherlands)
26/3/17 – Hundred Years Gallery (London, UK)
27/3/17 – St. Margarets Church (Manchester, UK)

img_2386img_2511img_2512

 

 

 

New Wave Of Jazz Bandcamp

Pleased to announce that Tonefloat’s New Wave Of Jazz opened up the bandcamp to digital downloads for most of the backcatalog, including a special offering of THE VOID OF EXPANSION‘s live performance at jazzclub De Singer in 2014 as a digital exclusive.

Visit the bandcamp now and support DIY.

 

 

upcoming concerts

microphonics-concert

a few concerts are lined-up, from pure vintage ambience, the abstract impro of KODIAN TRIO to this year’s highlight : Dirk Serries’ release show of his long-awaited final MICROPHONICS album on November 19th, this is our agenda :

17/9 – AMBIENT SOLO – in-store performance – Morbus Gravis (Antwerpen, B) 2pm !
24/9 – AMBIENT SOLO – Bozar Electronic Festival – Bozar (Brussels, B)
01/10 – DIKEMAN/GOVAERT/SERRIES – Oorpijn Festival – SunBakedSnowCave (Gent, B)
15/10 – KODIAN TRIO – Kinkystar Club (Gent, B)
17/10 – YODOK III – Brukbar/Blaest (Trondheim, N)
19/11 – DIRK SERRIES’MICROPHONICS – De Singer (Rijkevorsel, B)

Opduvel reviews

KODIAN TRIO – LIVE AT INCUBATE 2016 (Raw Tonk Records)

“Het Tilburgse Incubate Festival kent dit jaar een wat andere opzet dan de afgelopen jaren. In plaats van één keer meerdaags vindt Incubate nu drie keer in het jaar plaats: een wat langere editie (vier dagen) in september en twee weekendedities in mei en december. Een van de acts die in mei optraden is Kodian Trio, dat op 14 mei 2016 een set speelde in Paradox. Dat optreden is nu op cd verkrijgbaar via Colin Websters Raw Tonk-label.

Het trio, bestaande uit Dirk Serries (gitaar), Colin Webster (saxofoon) en Andrew Lisle (drums), bracht afgelopen maart zijn debuut-lp uit: een ruwe, wringende en soms wat abstracte plaat waarop het drietal ook ook een flinke portie inventiviteit en subtiliteit aan de dag legt. Ter promotie van de lp werd een korte tour door Nederland, België en Engeland ondernomen, meestal opererend als trio, maar soms spelend in uitgebreidere bezetting, zoals net voor Incubate in het Brabantse Veghel, waar naast het trio Martina Verhoeven en John Dikeman present waren en direct een heel andere dynamiek ontstond.

Op Incubate trad Kodian Trio als ‘kaal’ trio aan. Net als tijdens de korte tour heeft Webster zijn baritonsax thuis gelaten en beperkt hij zich tot het spelen van altsaxofoon. Voor wie het trio vaker aan het werk heeft gezien, zijn de elementen die op Live at Paradox naar voren komen bekend: Websters grimmige, rauwe maar vernuftige spelopvatting, Serries’ vrije, avant-gardistische en vaak a-ritmische gitaarspel, en Lisle die zich niet beperkt tot slagen op zijn drumkit en bekkens maar ook wrijvende en schurende geluiden voortbrengt.

De verrassing is er dus wel af, zou je zeggen. Nou, mooi niet! De drie muzikanten hebben dan wel ieder hun eigen kenmerken, de mogelijkheden die daarmee worden gecreëerd, zowel solo als in trioverband, zijn eindeloos en voorspelbaarheid is een woord dat in het vocabulaire van Kodian Trio niet voorkomt. Afspraken lijken niet te worden gemaakt, maar de drie heren voelen elkaar perfect aan, nemen en geven ruimte en weten bovendien steeds weer verrassend uit de hoek te komen.

Zo opent Webster Live at Paradox, dat één stuk van zesendertig minuten beslaat, met een dun klinkende altsax en opvallend lyrisch, terwijl Serries op de achtergrond voorzichtige lange tonen speelt en Lisle zijn trommels zachtjes beroert. Pas na vijf minuten weten de heren elkaar te vinden in een onstuimiger gedeelte, met een snel solerende Webster, een rommelende Lisle en een tegendraadse gitaarklanken producerende Serries.  De verwantschap tussen het spel van sax en gitaar komt even later tot uitdrukking in een duopassage waarin beide muzikanten overeenkomsten laten horen zonder dat een van de twee zich hoorbaar aanpast aan de ander. Lisles snare luidt een volgende duopassage (drums-sax) in waarin Webster de drummer alle ruimte geeft. Serries is daarna alleen aan de beurt met een heerlijk vrij klinkende solo, zonder eenduidig ritme, melodie of timbre.

Rond de vijftiende minuut bevindt het trio zich in een verstilde passage. Lisle produceert schuivende geluiden met een bekken en Webster en Serries spelen fluisterzacht. Het zorgt voor ingehouden spanning, die maar zeer langzaam wordt losgelaten, al doet Webster zijn best met harde, grillige plaagstoten het zaakje weer op gang te trekken. Het contrast levert een van de fraaiste momenten van de plaat op. Uiteindelijk besluiten Lisle en Serries ook hun robuuste duit in het zakje te doen, maar niet voor lang. Even later is het hun beurt om als duo te spelen, waarbij Lisle de hele drumkit lijkt te gebruiken. Hij zet nog even flink aan als Webster weer invalt. Hoe gecontroleerd wordt gespeeld, blijkt uit de knappe overgang naar een gedeelte voor gitaar en sax, waarin Serries zowaar iets van een melodisch ritme vindt en Webster zonder mondstuk speelt, zo lijkt het althans. Tegen het einde vinden de drie muzikanten elkaar nog even in een lawaaiig gedeelte, waarna Webster en Serries afsluiten.

Zonder het visuele aspect val je op Live at Paradox als luisteraar van de ene verbazing in de andere, vraag je je meerdere malen af wie of wat je precies hoort en hoe die muziek exact tot stand komt. Het ontbreken van een vaste structuur is geen tekortkoming maar een kracht, die doet verwonderen en bewonderen. Want het mag dan enkele malen ongestructureerd klinken, nergens is sprake van chaos. Lisle, Serries en Webster zijn muzikaal gezien enorm beweeglijk en weten elkaar steeds te vinden, zelfs in de ogenschijnlijk rommelige of tumultueuze gedeelten van het stuk. Dit is vrije improvisatie op zijn spannendst.” Opduvel – The Netherlands