Kodian Trio

KODIAN TRIO live at HET BOS

KODIAN TRIO live at Het Bos (Antwerpen, Belgium), February 10th 2018. Photos by Cedric Craps.

26329504348_dc2f0cdb69_o39303915985_20ef666cbc_o28422140499_bd6db9c607_o26329503048_3617c0bed1_o26329493178_e58855ca5e_o

 

Advertisements

QUARTET & QUINTET reviewed

“Ondertussen zal iedereen die een beetje actief luistert naar de zijkanten van de hedendaagse Belgische muziek al hebben gehoord van Dirk Serries. Actief sinds het begin van de jaren 1980 met vooral ambientprojecten en sinds een paar jaar de koerswijziging richting all things jazz gaan we ervan uit dat zijn naam, en zijn muzikale geschiedenis, ondertussen in grote lijnen gemeengoed is geworden. Niet dat Serries het altijd zo makkelijk maakt, door de grote waaier aan projecten met bijbehorende naam die hij hanteert. Zoals deze dubbelcd, Quartet & Quintet. Uiteraard verwijst de bandnaam naar de samenstelling voor de beide sessies.

Cd 1 bevat Session 1 en wordt muzikaal vorm gegeven door een kwartet. Dat bestaat uiteraard uit Dirk Serries (elektrische gitaar), John Dikeman (tenorsaxofoon), Andrew Lisle (drums) en Colin Webster (altsaxofoon en baritonsaxofoon). Cd 2 bevat Session 2 waarop het kwartet wordt aangevuld met Alan Wilkinson (altsaxofoon en baritonsaxofoon). De bezetting verraadt al een beetje dat het hier geen ambient betreft, evenmin als softe of gemakkelijk toegankelijke jazz.

Ieder van de deelnemers heeft al naam gemaakt in de luidruchtige (freak- of free-)jazzy scène en elk bewijst dat daar grondige redenen voor zijn aan te voeren. Het verbaast evenmin dat het vooral de blazers zijn die het laken naar zich toe trekken. De drums van Lisles zijn soms uitdrukkelijk aanwezig, maar hebben hier en daar weingig in te brengen. Opboksen tegen een duo of trio blazers die zich willen laten gelden, is dan ook geen evidentie.

De gitaar van Serries moet het nog meer ontgelden. We horen slechts sporadisch de gitaar op de voorgrond treden. Als we ze echter horen, klinkt ze helemaal anders dan we van Serries gewend zijn. Geen drones of gemanipuleerd geluid, maar pure hakkende aanslagen op de snaren. En dat past wonderwel tussen het geweld van de overige deelnemers.

Beide cd’s bevatten slechts 1 nummer, telkens neigend naar de drie kwartier, waarbij het kwartet zich net iets meer inhoudt dan het overweldigende geluid van het kwintet. Alsof de drie tenoren (Dikeman, Webster en Wilkinson) hun ego niet willen laten aftroeven en dus voluit aan het toeteren slaan.

Beide sessies werden live gespeeld en opgenomen in de Vortex Jazz Club in Londen op 8 februari 2017, een jaar geleden dus. De kwaliteit van de opnames en de intensiteit waarmee wordt gemusiceerd, al dan niet allemaal tezamen of in duo’s, trio’s en kwartetten de strijd met elkaar aangaand, laat toe om met de ogen toe in te beelden dat je zelf op de eerste rij stond bij deze twee opeenvolgende concerten. Voor vrije geesten weliswaar, waneer soms alles op de rand van een kakafonie klinkt. Een leuke dan wel, en geen carnavalshoempapa.” Luminious Dash – Belgium

Jazzarium reviews

GRAHAM DUNNING & DIRK SERRIES – Live In The Lowlands (CDr, Raw Tonk Records)

“Dwa kolejne dni marca, ponownie dwa koncerty na jednym dysku (jeden z Belgii, drugi z Holandii). Na blisko 50 minut oddajemy nasze uszy we władanie duetu: Graham Dunning (turntable, dubplates, spring reverbs, objects) & Dirk Serries (gitara).

Live at De Singer. Sample, szczypta field recordingu (?), trzaski na kablach i nieistniejących winylach, w konfrontacji z chilloutową gitarą elektryczną na dużym pogłosie. Narracja elektroniczna nieco rwana, chaotyczna, nielinearna, w opozycji do gitarowych, trwających pasaży. W 8 minucie Serries wycofuje się na jeszcze głębszy plan i generuje niepokojące flażolety, ledwie muska struny, trochę je pociera. Zwinnie eskaluje się w ciszy poprzez błyskotliwe, oniryczne drony. Elektronika aż milknie na moment z wrażenia. Choć już w 17 minucie zdaje się recenzentowi nazbyt inwazyjna, delikatnie kalecząc dotychczasowy nastrój koncertu. Reakcja gitarzysty jest natychmiastowa – intensyfikuje narrację, choć ciągle atakuje z dalekiego planu. Ponieważ na kablach skwierczy już naprawdę silnie, finał pierwszego spotkania upływa nam na czymś w rodzaju eskalacji, w tej dość wszak nietypowej aurze instrumentalnej.

Live at De Ruimte. Na początku drugiego epizodu – tym razem coś na kształt sonorystyki kabli i strun gitary – kluje się piękna historia. Dirk preparuje za progiem gryfu, a po stronie Grahama jakby więcej inwencji i kreacji. W 6 minucie witamy się z ciszą. Aż strach głośniej westchnąć na widowni. Bodaj najbardziej spokojny fragment w całym katalogu Raw Tonk. 12 minuta – rzadka na tym dysku próba wyraźnej interakcji pomiędzy gitarą, a komputerem. Skutkiem tego, odrobina dramaturgicznego zamętu. Gitara buduje nowy dron, który swą urodą tłamsi ambiwalencje recenzenta. W okolicy 20 minuty muzycy grają już głośniej. Podskórny nerw pcha tę narrację na szczebel wyższej oceny. Na finał rodzaj wybrzmienia, które bardzo służy temu scenicznego wydarzeniu: ciche medytacje, artystyczny sarkazm mikronarracji, która buduje entuzjazm recenzenta.”

DIKEMAN/LISLE/SERRIES/WEBSTER – Live At Cafe OTO (CDr, Raw Tonk Records)

“Jesteśmy na koncercie kwartetu (kwiecień, 2015), który dobrze znamy z innych opowieści na tych łamach. Dwa saksofony (John Dikeman na tenorze i Colin Webster na barytonie) na przeciwległych flankach, gitara elektryczna (Dirk Serries) i perkusja (Andrew Lisle) atakujące centralnie. Jeden trak, sam konkret – 32 minuty.

Od pierwszej sekundy, dynamiczny free jazz, kreowany przez ostrokanciaste saksofony, rockową perkusję i tłustą gitarę, na gryfie której mają miejsce niezwykle energetyczne zjawiska. Już w 5 minucie dopada nas pierwsze studzenie emocji – drony dęciaków, metaliczny background gitary. Industrialny taniec onirycznych wielodźwięków, które prowokują się wzajemnie do eskalacji (doskonałe!). Dynamiczne wstanie z kolan ma miejsce już w 11 minucie. Kolejne kilka minut i ponowny przystanek, podczas którego hałaśliwa gitara krzyczy, zdziera gardło i rozrywa struny. Saksofon z prawej wyje w wysokim rejestrze, a my poddawani jesteśmy bez chwili wytchnienia emocjonalnemu down and up. Następny bieg pod górę odbywa się w estetyce brotzmannowskiej – konwulsyjne wrzaski z gorejących tub! Jedna z nich zwinnie zapętla się na dronie gitary. Ta ostatnia stoi jednym dźwiękiem, gdy wokół trwa galopada w najlepsze. Muzycy po stanie wrzenia lubią się szybko tłumić, nie pędzą na złamanie karku, ciągle szukają ciekawszych rozwiązań. Finalny orgazm odbywa się przy dźwiękach samotnego saksofonu! Perfekcyjne!”

KODIAN TRIO – Live At Paradox + VOLT/PLETTERIJ (CDr + tape, Raw Tonk Records)

“Trzy holenderskie koncerty tria, jakie miały miejsce między marcem, a majem ubiegłego roku. Akurat te, które ukazały się wcześniej, są tymi późniejszymi, ale to bez znaczenia. Colin Webster (tu, saksofon altowy), Dirk Serries (gitara elektryczna) i Andrew Lisle (perkusja) – konstatacja tych bystrzejszych: Kodian Trio, to kwartet z poprzedniego akapitu, uszczuplony o jedną rurę!

Paradox (37 min.): pretekstem do improwizacji jest tu jazzowe frazowanie gitary i dość wyważonego altu. Tonacja molowa, stukot drummera. Intryga narracyjna buduje się wokół fikuśnych, modulowanych pętli na gryfie gitary i rosnącego dramatyzmu sytuacyjnego perkusji. Alt przyczajony, czeka na żerowisku. Galop zaczynamy w 6 min., a zdobi go świetny dialog saksofonu i gitary! Pod koniec pierwszego kwadransa muzycy schodzą piętro niżej. Piękne pasaże smyka na gryfie, prawdziwe violoncello na kwasie! Alt, przy wtórze orkiestry talerzy, wchodzi na drugiego. Kluje się z tego incydentu prawdziwe ptaszysko o niepoliczalnych walorach estetycznych. Drży, grzmoci i wymiata! Czego, by muzycy nie wymyślili, efekt przerasta ich oczekiwania. Okolice 27 minuty – znów pląsy na gitarze i altowe intrygi na dyszach rozgrzewają długopis recenzenta. Brak zahamowań gatunkowych, jakże służy tej improwizacji. Finałową ścieżkę koncertu tyczy kolejny wartościowy dialog Colina i Dirka, budowany na zwinnej i cierpliwej ekspozycji Andrew.

Volt (36 min.): dynamiczny start szorstko brzmiących instrumentów, zwłaszcza altu. Wyostrzone krawędzie, jedynie słuszne decyzje dramaturgiczne. Drummer idealnie wkleja się w te improwizowane puzzle. W okolicach 13 minuty, Serries zaczyna rozrabiać – pętli się na strunach, moduluje dźwięk, ma tysiące pomysłów na sekundę, stawia też znaki zapytania. Webster jedzie na bezdechu już chyba drugą godzinę. Lisle słusznie zaś czyni, pozostawiając partnerom sporo miejsca. 18 minuta obwieszcza zejście do piwnicy. Narracja staje w miejscu, plamy dźwiękowe wiją się wokół siebie, tańczą złowieszczo (bajka!). Koncert talerzy, cuda na gryfie gitary (Serries każdego sprowadzi na manowce, tu jakże urocze!). Młodzi Anglicy niechybnie czekają na to, co zrobi sporo starszy Belg. Finalna erupcja! Trudno o lepszy, bardziej perfekcyjny komentarz.

Pletterij (29 min.): start bliźniaczy do wyżej omówionego koncertu, ale to nie dziwi, gdyż na osi czasu jesteśmy zaledwie 48 godzin… wcześniej! Może jedynie wejście dynamicznej perkusji następuje nieco wcześniej. W okolicach 4 minuty, intrygujące, wypasione solo gitarowe w oldschoolowych klimatach. Agresywnie, zawadiacko, z ostrogami! Alt także potrafi pohałasować! 10 minuta wyznacza radykalny stop narracyjny. Gitara kompletnie zmienia swój tryb pracy. Gra blue-ambient, cokolwiek to znaczy w ustach recenzenta. Systematycznie plami przestrzeń smugami dymu z papierosów. Alt, bez krzty wątpliwości, chce być partnerem w tej nieśpiesznej rozmowie. Jesteśmy u wezgłowia ciszy i jest nam niewymownie dobrze. Cóż ten Webster nie wyprawa na dyszach?! Cudaniebywałe! Narracja stoi, a Lisle śpi. Serries prostym środkami wzbudza eksplozję wyobraźni u saksofonisty. Ornamenty na talerzach wybudzonego drummera nie mogą tu być lepszym komentarzem. Niespodziewanie zostaje sam na scenie i bez trudu czyni wartość dodaną w tym niezwyczajnym spektaklu ciszy i niepokoju. Powrót gitary jest odrobinę wulgarny akustycznie, ale broni się porcją innowacyjności. Alt pętli się , czyli definitywnie wracamy do świata żywych (19 min.). Wysokogatunkowy galop nie jest zaskoczeniem. Noise where ever you want! 24 minuta i Serries znów bierze na siebie odpowiedzialność za punkt zwrotny. Webster wchodzi w tę pyskówkę i kreśli myśl przewodnią. Kolejny szczyt ze spermą na nieboskłonie! Opus magnum Kodiana, jak do tej pory.” Jazzarium – Poland

Freejazz Blog reviews

“Belgian guitarist Dirk Serries, British sax player Colin Webster and drummer Andrew Lisle and American, Amsterdam-based sax player John Dikeman insist on defining their free-improv art on their own terms, often even on their own independent labels. Uncompromising and intense free-improvisation, but often also a minimalist one that borrows ideas from drone, ambient textures.

Kodian Trio – II (Trost, 2017) ***½

Kodian Trio features alto sax player Webster and Andrew Lisle and guitarist Serries. The trio’s first concert was at London’s Café Oto two years ago, followed by a studio recording, I (A New Wave of Jazz, 2016) and two live recordings, Live at Paradox and Volt/Pletterij (on Webster’s label, Raw Tonk, 2016, 2017). II, the second studio recording, was captured in late 2016 in Brussels. II , more than the trio previous releases, defines Kodian Trio as an outfit that operates in the lines of a classic free jazz unit, opting for an intense, uncompromising interplay, with some degrees of playfulness. Webster, Lisle and Serries form tough and dense dynamics, never lose their restless momentum.
The longer pieces on II such “11:03” stress the unique and deep interplay that Kodian Trio have established. This piece dances with a hard-driving polyrhythmic pulse, scorches with a noisy, heavily distorted guitar drone, and boils with hyperactive sax shouts and shrieks — all interweave organically. “07:59” is the sparsest piece here, but even with only fractured ideas, Kodian Trio offer a detailed and coherent texture. “10:02” sketches an enigmatic, fragile story, enhanced by Webster’s extended breathing techniques and caressing blows, Serries’ subtle, ambient guitar loops and Lisle’s ringing cymbals.

Quartet & Quintet – Double Vortex (A New Wave of Jazz, 2107) ****

The Quartet is the Kodian Trio augmented by tenor sax player Dikeman, while the Quintet adds to the Quartet personnel British alto and baritone sax player Alan Wilkinson. The Quartet has previously released two live albums, Live at Café Oto (Raw Tonk, 2015), which documented the Quartet’s first ever performances, and the double live album, Apparitions (A New Wave of Jazz, 2016), which captured another performance of the Quartet from 2015. The live double album Double Vortex captures the Quartet and the Quintet performing on the same night in London’s Vortex club on April 2017, one of the loudest and most powerful concerts ever that took place at this club, according to Vortex owner Olivier Weindling
The Quartet opens the night and quickly settles in a volatile, uncompromising mode that threatens to pierce the stratosphere with its deafening mayhem. Webster – on alto and baritone saxes – and Dikeman – on tenor sax – keep dueling in the front with their urgent, mad shouts and shrieks, Serries injects noisy-metallic, fractured guitar lisle and Lisle is busy all over the drum set. In such a wild and ecstatic interplay there is no time to modify or refine the mode of playing, just act, and act fast and loud. Even when the Quartet slides – temporarily – into a more quiet and contemplative interplay before reaching the inevitable, explosive coda of this 37-minutes set.
The addition of Wilkinson ups the volume and temperature of the already hot and steamy Vortex club, but surprisingly also charges this powerful 45-minutes improvisation with a sense of order and direction. The interplay is still muscular and super-intense, but Wilkinson, takes the lead with his big, fierce sound – on both the alto and baritone saxes – similar to another sax-titan, Peter Brötzmann. Wilkinson has a far greater experience in such fiery meetings and he knows how to contain the sheer energy. The aggressive front-line of the three sax players – Dikeman still on the tenor sax while Webster focuses on the baritone sax – is often dissected to sax solos and duets, and these sax solos are more articulate and some are quite melodic and even fragile; Lisle rides on a massive pulse and colors cleverly the quiet segments and Serries envelopes this twisted yet playful interplay with industrial noises and suggestive drones.

René Aquarius / John Dikeman / Dirk Serries – Day Realms (Tombed Visions, 2017) ***½

The trio of Dutch drummer René Aquarius, known from the Dead Neanderthals, Serries and Dikeman, who plays here on the tenor sax, has released last year the cassette Night Realms on Tombed Visions. The 42-minutes free-improvised Day Realms, recorded on March 2015 in Gent, Belgium, also released as a cassette plus download option, cements the fiery interplay of the trio.
Throughout Day Realms Serries defines the surprisingly emotional essence of this improvisation and again and again he refuses to surrender to the wild assaults of Dikeman and Aquarius. Serries introduces this piece with soft ripples of his singing electric guitar, answered by the gentle sax of Dikeman and reserved yet pounding drumming of Aquarius. When Dikeman and Aquarius form massive, tough waves that threaten to drown his singing lines, Serries shifts their explosive interplay into a tense, distorted drone, still pierced by the brutal wails of Dikeman and bombastic drumming of Aquarius. When Dikeman and Aquarius burst again with an urgent, rhythmic attack, Serries charges the intense interplay with a subtle, quiet drone, patiently disarm the intensity and colors it with bright nuances. Eventually, Aquarius with an impressive cymbals work and Dikeman with rare, restrained blows, join Serries melodic, sustained loops, all deepening the emotional vein.

Martina Verhoeven & Dirk Serries – Innocent As Virgin Wood (A New Wave of Jazz, 2017) ***

Innocent As Virgin Wood is an exception in this series of releases. The title refers to the purity of wood in sound, feeling and performance. And innocent and virgin it is since here, for the first time on record, Serries exercises his techniques on the acoustic guitar while his partner, Martina Verhoeven – known as a photographer – plays the Steinway grand piano. Serries and Verhoeven have recorded together before with the Dead Neanderthals as the Fantoom quartet (Sluimer, A New Wave of Jazz, 2015), as part of a free-improvised quintet (Live at Zaal 100, Nachtstück Records, 2016) and as a duo, (Citadelic, Nachtstück Records, 2016). On These releases Serries played the electric guitar and Verhoeven played the double bass.
This studio recording from April 2017 suggests a different mode of interplay. An experimental yet highly attentive and intimate improvisation, based on abstract, even microscopic sonic cues that attempt to sketch a new vocabularies for both Serries and Verhoeven . The five-parts free-associative piece does not converge into a cohesive narrative but suggests a loose, minimalist series of hesitant, fragmented ideas, fleeting impressions, subtle clusters of gentle sounds and brief, silent segments. Serries and Verhoeven sound as asking questions about the nature of this challenging and daring improvisation rather than providing any conclusive answers regarding to where this new journey will lead them.” Freejazz Blog

Can This Even Be Called Music reviews

KODIAN TRIO – II (LP, Trost Records)

“The second album of the Belgian free jazz trio is even better than their first. The dynamics between the guitar, the saxophone, and the drums are wild and untamed, almost akin to completely expressionist music – that’s if it isn’t exactly this already! The sax surges are often impressive, if not downright surprising, while the drums seem to be able to keep the rhythmic section endlessly interesting, with the guitarist’s inventive patchwork filling the pieces with its own strange musical context. It’s great!” Can This Even Be Called Music –

DRAAI OM JE OREN reviews

Martine Verhoeven & Dirk Serries – ‘Innocent As Virgin Wood’ (New Waves Of Jazz, 2017) Quartet & Quintet – ‘Double Vortex’ (New Waves Of Jazz, 2017) Kodian Trio – ‘II’ (TROST, 2017)

Gitarist Dirk Serries is het type musicus dat zichzelf iedere keer weer opnieuw uitvindt. Ooit was hij geliefd in de hoek van de ambient onder zijn alias Vidna Obmana. Zo geliefd dat hij er nog jaren mee door had kunnen gaan. Maar hij wierp zijn alias af, ging verder onder zijn eigen naam en verwierf bekendheid met een heftigere en duisterdere vorm van dronemuziek, onder andere met zijn trio Yodok III. Serries heeft echter meer in zijn mars, getuige ook het net verschenen album dat hij met Martina Verhoeven opnam, ‘Innocent As Virgin Wood’, en dat in niets lijkt op wat we tot nu toe van hem hoorden. Verhoeven op piano en Serries op akoestische gitaar en zonder elektronica in een uit vijf delen bestaande suite. Wat hier vooral opvalt is het uitgebeende, bijna schrale karakter van de muziek, die ongeveer evenveel stilte als noten bevat. Hier geen ritme, geen melodie, louter een aaneenschakeling van op zichzelf staande klanken, teruggebracht tot de naakte essentie. Vertolkt door twee musici die elkaar in opperste concentratie aftasten.

De eerste maten van ‘Double Vortex’ maken al duidelijk dat we hier met een totaal ander album van doen hebben. Van een kwartet met saxofonisten John Dikeman en Colin Webster verwachten we overigens niet anders. Beiden staan bekend als blazers die alles uit hun instrument halen wat erin zit en niet vies zijn van een portie fikse dramatiek. Het betreft hier opnames in de Londense Vortex, uitgebracht als ‘Session One’, bovengenoemde musici aangevuld met drummer Andrew Lisle en ‘Session Two’ waarop het kwartet is uitgebreid met een derde saxofonist: Alan Wilkinson. In beide sessies verrast het kwartet / kwintet ons op een rijke klankwereld. Soms vrij ingetogen, tegendraads schurend – een prachtig voorbeeld hiervan zit vrijwel aan het einde van de eerste sessie – maar vaker onstuimig knallend en verontrustend scherp. Maar altijd overtuigend en meeslepend. Aan alles hoor je: hier wordt gemusiceerd met hart en ziel, hier wordt de kern geraakt.

Met Webster en Lisle vormt Serries ook het Kodian Trio. In 2016 zag het eerste album van dit trio het licht en eind oktober komt de tweede uit, als lp bij het vermaarde Oostenrijkse label TROST. Simpelweg ‘II’ geheten. Op dit album valt met name het enerverende, getormenteerde spel op van Webster, terwijl Serries en Lisle het vuur op de achtergrond iedere keer weer flink opstoken. Een mooi rustpunt in al het geweld is het eerste deel van het derde titelloze stuk op de A-kant van de plaat. Lisle legt hier een prachtig subtiel ritmisch patroon, waar Webster zeer ingetogen, bijna gevoelig op aansluit. Het tekent dit trio dat het hier niet bij blijft, dat de spanning gaandeweg weer stijgt en dat Serries met zijn elektrische gitaar uiteindelijk aan het subtiele spel een einde maakt. Het stuk eindigt met wellicht wel Websters beste solo. Amechtig piepend, krassend en pruttelend begeeft hij zich naar het einde. De B-kant van het album kent meer rustige momenten. Het bijna zoekende spel van het trio in het tweede stuk mag bijzonder genoemd worden, klinkend als een ingetogen dialoog, maar vooral de solo van Webster in het derde stuk. Als een soort spiegelbeeld van de eerdergenoemde solo. Hier hanteert hij de circular breathing-techniek op uiterst subtiele wijze, zeer bescheiden ondersteund door Lisle op bekkens. De saxofonist voegt daar een verbazingwekkende serie vreemde geluiden aan toe. Als Serries zich erbij voegt, is dat eveneens fluisterzacht. Eindigen doen we in stijl, met een intieme, door Webster geblazen melodietje.

Maar hoe mooi ook die cd’s en ‘lp’s, een man als Dirk Serries moet je live beleven. Dat kan gelukkig regelmatig. Bijzonder in dat verband gaat ongetwijfeld zijn residentie met zijn project Tonus bij Jazzcase in Dommelhof, Neerpelt worden. Bekroond met een concert op 16 november. Naast Serries zelf vinden we daarin Verhoeven en Webster, Jan Daelman op fluit, Nils Vermeulen op contrabas en George Hadow op drums.” Draai Om Je Oren – The Netherlands

KODIAN TRIO’s II receives rave reviews

“4 out of 5. Europe’s free jazz scene continues to race forward, to the delight of its small but ardent fan base. The self-described “improvising power unit” Kodian Trio is doing its part to keep things hopping.

Featuring Dirk Serries  on electric guitar,  Andrew Lisle  on drums and Colin Webster on alto saxophone, the three-piece recorded its second album at the Sunny Side Inc. studio in Brussels, Belgium. It’s a trip.

For the uninitiated, Webster and Lisle are both active improv players that have been steadily growing their respective audiences with each project. Serries’ background is a bit more varied. The guitarist had his start in industrial and ambient music before turning to improvisational jazz. He recorded under the name Vidna Obmana between 1984 and 2007.

What will strike you first on this six-track effort is the extraordinary mix of Webster’s saxophone and Serries’ guitar. Despite the fact that Webster used just one instrument and Serries just one pedal effect, both are way out there. This could come across as a contest for attention. On the contrary, Serries’ jagged-edge playing underscores Webster’s delivery beautifully. Imagine a modern dance piece performed on the edge of a cliff.

That intricacy extends to Lisle’s drum kit. Despite the lack of elbow room, his playing provides an entirely separate focal point. You will find yourself distracted by his bandmates repeatedly. But he will pull you right back. Lisle adds a dimension to the album that may be understated at times, but packs a wallop where it’s needed most.

Kodian Trio have only been together since 2015. London’s Café Oto served as a fitting birthplace. Perhaps the album’s final track—in which Webster (a self-confessed metal head) blows kisses of various size and shape through his saxophone—is a kind of love letter to what The Guardian called “Britain’s coolest venue.”

Indeed, there is a playfulness inherent in the work that sets the Kodians apart from free jazz groups intent on testing their listeners. This light-heartedness is at least partly due to how often the trio plays together. (They seem to thrive on back-to-back performances.) All three give Sunny Side high marks, and describe the session as smooth and problem-free.” All About Jazz

“Neste segundo álbum do trio formado por Colin Webster (sax alto), Dirk Serries (guitarra) e Andrew Lisle (bateria), seis novas faixas são exploradas, metade em cada lado do vinil (edição limitada de 300 cópias). Com um free impro vigoroso e cheio de nuances, o Kodian Trio exibe formas amplas de investigar as vias improvisativas, indo de temas breves (3 min) a outros de extensão mais longa (até 11 min), sempre variando os enfoques. O tema mais extenso, que fecha o lado A, começa, por exemplo, em modo contido, com Lisle tocando as peles pontualmente, um som aqui, outro ali, sendo seguido primeiramente pelo sax, que destila notas espaçadas, até a entrada da guitarra ir esquentando as coisas, que já soltarão fagulhas lá pelos quatro minutos. Em outro extremo, o breve tema que abre o álbum já vem em modo alta voltagem desde o início. Um dos pontos elevados do conjunto (ao menos no que se refere ao sax) está no segundo tema exibido. Ali temos Webster em seu melhor, destilando um sopro enérgico e muito intenso, daqueles momentos que esquentam os ouvidos de pronto. ” Free Form Free Jazz – Brazil

Q&A with KODIAN TRIO

“AllAboutJazz.com was kind enough to add me to its list of contributors last month. My first post focused on the great jazz drummer Abbey Rader, who has two terrific new albums out.

I’ve just submitted a review of Kodian Trio’s II, a strong six-track effort scheduled for a Nov. 17 release. The band features Dirk Serries on electric guitar, Andrew Lisle on drums and Colin Webster on alto saxophone. This Q&A was part of my research.

How does this differ from other projects the band members work on?

Serries: For me I always considered KT to be the one and only “free jazz” band I’m in. From day one we approached our trio somehow, musically that is, as a more playful entity than something that is determined to cause mayhem, and play only loud and intense concerts.

Especially now with the second album we really reached a new way of playing together. Perhaps a bit more musical while keeping control over the abstractness and free improv. KT became a trio, to my ears, that can be both playful and restrained at the same time. A true free trio.

Lisle: Out of all the freely improvised trios I’m part of, Kodian Trio is the one with the most time spent performing back-to-back gigs. This time playing night after night, even for relatively short periods, gives the trio a natural telepathy which impacts the way we interact on stage and in the studio.

Webster: For me, all the projects I work on are different – some more so than others. Kodian Trio is a meeting point for a lot of my interests in improvised music, and where that crosses over into noise, drone, rock and so on.

The playing is so intricate. Was it a difficult album to record?

Serries: I don’t think it was, not to my knowledge. It was intense for sure as with every take you had to be 200% focused. But thanks to the great live room acoustics of the Sunny Side Inc. studio we performed and recorded the album without any major obstacles, and almost every song back to back. It was a really smooth process. That year [2016] we were also playing together a lot and that truly enhanced our communication through sound. I personally kept on downsizing my pedalboard until just one pedal effect while Colin dedicated himself to the alto saxophone only. The live experience, each of us finding our own tune, sound and timbre and the respectful communication boosted us to record this so-called difficult second album.

Lisle: If anything, this session was one of the easiest I’ve done due to the amazing sound at Sunny Side Inc. studios.

Webster: The playing is intricate, and the sound is certainly dense in places, but it wasn’t a struggle at all. We had been playing a lot together by the time we recorded this album, and had reached a point where we could easily transition between very dense, and also very sparse, or ambient playing.

Any reference points I can share? Band member favourites, currently listening to, etc. 

Lisle: At the moment I’m really into: Don Cherry & Ed Blackwell – Mu, James Blood Ulmer – Tales of Captain Black, Booker Ervin – Freedom Book and everything Eric Dolphy ever recorded.

Webster: I’ve been on the road a lot lately, and usually listen to a lot of metal when I’m driving! Other than that, a lot of Last Exit/Bill Laswell stuff. Also really loved the latest Dave Rempis albums.” Baddpress – UK

KODIAN TRIO on TROST RECORDS !

TR168_frontcover

“Kodian Trio … blasts through, mashing free improv clicks and clatters with free jazz-inspired hoots and hollers, all wrapped up in a waistcoat of gimlet-eyed punk attitude.” – Paul Margree, We Need No Swords

Improvising power unit Kodian Trio rose from the ashes of a scorching concert at London’s Café Oto in 2015. Following the release of their debut album in 2016 the trio hit the road swiftly becoming major contenders on the fertile and outward-looking European scene.  Kodian Trio comprises of the saxophone and drums pair of Colin Webster and Andrew Lisle – both rising stars of British improvised music, known for their dexterous and uncompromising playing. The trio is completed by Belgian guitarist Dirk Serries – master craftsman of ambient and industrial music who in recent years has turned to improvisation.

In late 2016 Kodian Trio headed back to the Sunnyside studio in Brussels to record this second studio album ‘II’.  The album is now available from the fantastic TROST RECORDS on virgin vinyl and digital.  KODIAN TRIO will tour from February 2018 on.

“Vandaag verschijnt de tweede vinylschijf van het Kodian Trio, simpelweg II geheten en opgenomen in de Sunnyside Studio te Brussel. Het eerste studio-album (I) verscheen begin 2016 bij A New Wave of Jazz en daarna verschenen enkele live-opnamen bij Raw Tonk Records: Live at Paradox op cd-r en Volt/Pletterij op cassette. Het is te hopen dat het verschijnen van II bij het grotere Trost Records zorgt voor meer naamsbekendheid van het trio, want als het gaat om rauwe en intense vrije improvisatie, kent Kodian Trio zijn gelijke niet.

Kodian Trio bestaat uit de Belgische gitarist Dirk Serries, de Engelse saxofonist Colin Webster en de eveneens uit Engeland afkomstige drummer Andrew Lisle. Webster beperkt zich op de nieuwe plaat tot het spelen van altsax. Tijdens concerten speelt het trio lange, volledig geïmproviseerde sets, maar getuige I en het nu verschenen II pakt men de zaken in de studio iets anders aan. En dus horen we op het nieuwe album zes stukken, in lengte variërend van ruim drie en een halve minuut tot elf minuten. Aan titels doet Kodian Trio niet: de stukken zijn genummerd A1 tot en met B3.

Opener ‘A1’ laat horen hoe het drietal al hortend en stotend en weerbarstig tot de mooiste resultaten komt. Serries laat zijn gitaar doorklinken maar dempt ook, Webster sputtert en fragmenteert maar speelt ook lange noten en Lisle voorziet het geheel van afwisselende slagen op snare, basdrum, toms en bekkens. De rauwe energie spat van de muziek af.

Die energie neemt alleen maar toe in ‘A2’. Serries speelt tegendraads, houdt in en haalt uit, en Webster laat horen dat hij op altsax even robuust uit de hoek kan komen als op baritonsax. Uiteraard is de toon wat lichter, maar dat compenseert de Brit door met tomeloze inzet te spelen. Lisle is de niet-verbindende factor als het om zijn spel gaat, want dat is eigenwijs en bij tijd en wijle zeer krachtig, maar toch houdt de drummer het zaakje bij elkaar. Nadat Serries en Lisle halverwege even als duo spelen, neemt de de slagkracht in het vervolg nog verder toe. Met melodieuzer spel van Webster wordt die weer getemperd. Lisle speelt een korte solo, waarna gezamenlijk wordt besloten.

Kodian Trio staat voor veel meer dan energieke vrije impro. Een goed voorbeeld daarvan op II is het eerste gedeelte van ‘A3’. Lisle opent met bedachtzame slagen op de toms en Webster valt in met redelijk ingetogen spel, waarin hij melodieuze lijnen speelt die niet lijken te worden afgemaakt, wat een spannend effect geeft. De energie van het stuk neemt aanzienlijk toe wanneer Serries invalt met donkere en grofkorrelige tonen. Webster verhoogt het tempo van zijn spel en lijkt er in razend tempo vandoor te willen. Hij komt niet weg, want Serries en Lisle blijven hem met vastberaden spel op de hielen zitten. Bijzonder is hoe Lisle zijn spel varieert in tempo en intensiteit en daarbij toch de indruk wekt een duidelijke beweging voorwaarts te maken. Serries fungeert met a-ritmische ingevingen als stoorzender, het zand in de motor dat voor haperingen zorgt, waardoor de muziek van het trio weerspannig en onvoorspelbaar klinkt. Webster keert sputterend op het nest terug, protesterend met alles wat hij in zich heeft. Het slotwoord is voor Lisle, die met een paar krachtige slagen het stuk beëindigt.

Kant 2 opent speels en aftastend. Webster speelt staccato noten, Lisle doet het met hihat en bekkens. Meest aanwezig is echter Serries, die in hoog tempo technieken combineert en zowel vervreemdende effecten als aardse grondtonen produceert. Verderop is het trio vertrokken voor een zowel gezamenlijke als individuele dollemansrit, al blijkt bij dit drietal altijd weer dat wel degelijk controle aanwezig is in de chaotische muzikale passages.

Serries opent ‘B2’ met enkele zwiepende tonen, waarbij hij overigens zijn tegendraadse spel niet loslaat. Webster fladdert om het spel van de gitarist heen terwijl Lisle met brushes op zijn snare de muzikale onderlaag vormt. Gaandeweg worden de open noten minder. Webster en een zeer creatieve Lisle spelen een ingehouden en spannend duet. Wanneer Serries zich weer meldt, wordt het tot dan toe redelijk beheerst klinkende stuk voorzien van een korte luidruchtige finale.

‘B3’, tot slot, laat Webster en Serries horen in een aftastende opening, waarin de lange noten van de saxofonist door de gitarist worden voorzien van zacht ratelend gitaarspel. Webster zoekt het hoge register op en combineert dat met rauwe klanken. Lisle reageert met het leggen van een snel maar zacht ritmisch patroon op voornamelijk bekkens, waarmee hij doorgaat zodra de saxofoon stopt. Webster maakt zuigende en smakkende geluiden en Serries speelt tegendraads maar beheerst. De saxofonist gaat uiteindelijk over op clean en rustig spel en samen met de zachtjes spelende Serries en de met spanning geladen bekkenslagen van Lisle wordt het album besloten.

De tweede studioplaat van Kodian Trio is een album dat de oren op scherp zet en de fantasie prikkelt. Lisle, Serries en Webster voelen elkaar perfect aan, waardoor ieder zijn individuele en eigenwijze spel kan spelen zonder dat dit in de weg staat aan de expressiemogelijkheden van de andere twee muzikanten. De geïmproviseerde muziek is opwindend, spannend, inventief en intens. II is een schitterende plaat die iedere draaibeurt aan glans wint.” Opduvel – The Netherlands