live rituals

RAW TONK at DE SINGER

“Naar aanleiding van de vijfde verjaardag van het Londense label Raw Tonk Records mochten vanavond drie duo’s partij geven, bij wijze van staalkaart van de muziek waar het bij dit label rond draait : improvisatie, experiment, freejazz. Niet meteen de meest toegankelijke muziekvormen en dat was helaas ook te merken aan de ietwat schamele opkomst in De Singer vanavond. Maar de drie duo’s lieten het niet aan hun hart komen en deden hun platenlabel – en de vrije muzikale spirit die aan de grondslag lag tot oprichting ervan – alle eer aan.

Te beginnen met Ripsaw Catfish, zijnde Cath Roberts op baritonsax en Anton Hunter op gitaar. Meteen het minst toegankelijke duo als opener van de avond. Korte en hoekige uithalen op de sax, begeleid door quasi akkoorden-loos gefriemel op gitaar, waarbij korte stiltes & pauzes de harde en calvinistische ‘kaalheid’ van de duo-sound nog onderstreepten. Met zo’n instrumentarium zou je hard en zelfs gewelddadig kunnen uithalen, maar het duo legde een soort van muzikale ascese aan de dag en daardoor riep deze van alle franjes ontdane improv-set ironisch genoeg een soort van pure intimiteit op. Niet meteen muziek voor tijdens een netwerk-zakenbrunch, maar het prikkelde wel lekker tegendraads.

Ietwat gestroomlijnder ging het eraan toe tijdens de set van de onvermoeibare lokale ambient-componist Dirk Serries, die nieuwe muzikale horizonten opzocht in dialoog met de Britse geluidskunstenaar Graham Dunning. Hoewel deze mini-toer van het label de eerste gelegenheid is waarbij deze twee samen hun ding deden, was dat er zeker niet aan te merken. De muziek van beide heren liet zich beluisteren als een natuurlijke symbiose. Serries hanteert zijn gitaar als een lapgitaar en creëert een gladde en ijle ambient-sound met strijkstok en met diverse metalen staafjes, die hij geregeld opdiept uit zijn onafscheidbare zakje met muzikaal werkmateriaal. Dunning gebruikt geprepareerde platenspelers als instrument en produceert op ingetogen wijze een soort van gemanipuleerd gekraak, als hagelslag-ruis bovenop de langgerekte geluidsgolven-boterham van Serries. Brood en beleg voor de avontuurlijk ingestelde luisteraar.

Als laatste trad de oprichter van het label zelf ten tonele : saxofonist Colin Webster, begeleid door drummer Andrew Lisle. En andermaal sloegen we een compleet andere weg in. Geen uitgepuurde avant garde-improv of krakende ambient, maar lekker vette in-your-face freejazz. Webster en Lisle stonden dan wel met hun gezichten naar elkaar gepositioneerd, oogcontact was er nauwelijks en dat was ook niet nodig. Webster strooide gretig – en met een verbeten intensiteit op zijn gelaat – harde noten uit zijn bijna aandoenlijke kleine sax, terwijl de blik van Lisle constant op een punt in het ijle gefixeerd leek, onderwijl een harde maar gevarieerde drum-bodem serverend. Het pleit voor avontuurlijke bezielers zoals Webster (en de artiesten op zijn label) dat ze tegen de stroom blijven inroeien. Zo’n mensen zijn het broodnodige kiezeltje in het anders veel te gladde en platte raderwerk.” Peter Prong – Belgium

5 YEARS of RAW TONK RECORDS

DUNNING SERRIES

LISLE WEBSTER

RIPSAW CATFISH

photos by Jan Kees Helms.

“Wat doe je als je de onweerstaanbare drang hebt om je muziek uit te brengen, maar de platenlabels niet (op tijd) thuis geven? Dan doe je dat gewoon zelf, dacht de Britse saxofonist Colin Webster. Hij richtte in 2012 zijn eigen label op nadat hij de opnames die hij had gemaakt met drummer Mark Holub niet gesleten kreeg. Raw Tonk was geboren en dat label is, met inmiddels drieëntwintig releases op de teller, uitgegroeid tot een toonaangevend platenlabel voor ongepolijste vrije improvisatiemuziek. Het vijfjarig bestaan is reden voor een feestje en onderdeel daarvan is een kleine tour door Nederland en België met een paar acts die door het label op geluidsdrager zijn vereeuwigd.

Dat brengt de package op deze vrijdagavond in De Pletterij in Haarlem. Dit debat- en cultuurcentrum heeft oog en oor voor muziek voor een kleiner publiek en beschikt over een geschikte zaal voor concertavonden als deze. Vorig jaar trad het Kodian Trio (Colin Webser, Dirk Serries en Andrew Lisle) al aan in De Pletterij, waarbij helaas de publieke belangstelling – zelfs voor een kleinschalig concert – te wensen overliet. Vanavond komen gelukkig iets meer mensen opdagen en zij krijgen drie optredens van circa een half uur voorgeschoteld die de vrijheid, intensiteit en veelzijdigheid van de muziek op het Raw Tonk-label goed demonstreren.

De muzikanten hebben besloten dat zij de volgorde van spelen iedere avond wijzigen. In Haarlem mogen Graham Dunning en Dirk Serries het spits afbijten en dat is de eerste keer dat de muzikanten elkaar treffen. Gitarist Serries hoeft nauwelijks enige introductie meer: begonnen als ambientmuzikant is hij zich de laatste jaren steeds meer in de wereld van de vrije impro gaan begeven, wat onder andere heeft geleid tot zijn eerste solo-cd met vrije improvisaties, Etched Above The Bow Grip, vorig jaar uitgekomen op Raw Tonk. Dunning creëert zijn muziek met draaitafel, dubplates en effecten. Hij is op Raw Tonk te horen op een duo-cd met Webster, Invertebrata uit 2014.

De combinatie Dunning/Serries blijkt bijzonder goed te werken. Dunning produceert zijn geluiden met een draaitafel, gebruikmakend van twee naalden, en effectknoppen en schept daarmee zacht krakende, vaak ondefinieerbare geluiden. Serries speelt, in tegenstelling tot zijn onrustige gitaarspel bij Kodian Trio vorig jaar, langgerekte tonen, waardoor het eerste gedeelte ambientachtig klinkt. Langzaam wordt het gitaarspel vrijer, na verloop van tijd overgaand in noisy klanken, voortgebracht doordat de gitaar tegelijkertijd wordt bespeeld met een kleine strijkstok en een metalen staafje. Dunning wisselt een paar keer van plaat, laat soms kort één naald het werk doen en is druk in de weer met zijn efffecten, ruisende klanken creërend. De noise wordt afgebouwd en geduldig wordt naar de rustige finale toegewerkt. Het merendeels ingehouden spel zorgt voor een bijna voelbare geladenheid. Hopelijk zijn Dunning en Serries in de toekomst nog vaker samen te beluisteren.

Na een korte pauze mogen Colin Webster en Andrew Lisle aantreden. In tegenstelling tot Dunning en Serries zijn zij muzikaal beslist geen onbekenden voor elkaar. Op Raw Tonk zijn zij te horen op de cd Red Kiteuit 2014, samen met gitarist Alex Ward, als duo op Firehouse Tapes, een eind 2015 verschenen cassette, en als onderdeel van Kodian Trio op de live-cd Live at Paradox, opgenomen tijdens de mei-editie van Incubate 2016 en verschenen eind augustus 2016.

De saxofonist en drummer staan/zitten met het gezicht naar elkaar toe, Webster staand met zijn altsax en Lisle opvallend hoog achter zijn drumkit zittend, de snaredrum niet plat maar schuin voor zich. De set bestaat uit twee stukken. Het contrast met het aftastende spel van Dunning en Serries is vanaf de felle aftrap groot: geen ingehouden spel maar volle bak er tegenaan. Lisle is in een luidruchtige bui, slaat hard, zelfs wanneer hij brushes gebruikt, en hij voedt daarmee het snelle, bijtende en noisy saxspel van Webster. Zoals bij Webster gebruikelijk, volgen de muzikale ideeën elkaar snel op en maakt hij gebruik van verschillende blaastechnieken. Zijn mondstuk neemt hij soms bijna helemaal in de mond, waardoor hij een wat vollere klank lijkt te produceren, maar ook de iele, hoge tonen gaat het niet uit de weg. Het spel van Webster klinkt gemeen en zelfs wanneer hij lange noten speelt is geen sprake van enige rust. Lisle slaat niet alleen, maar wrijft ook over zijn tom. De hardste klanken speelt hij zodra hij de snaren van zijn snaredrum uitschakelt en meedogenloos uithaalt. Als luisteraar en aanschouwer krijg je de ongepolijste klanken recht in je gezicht gesmeten en dat is een overweldigende ervaring.

Ripsaw Catfish is het uit Londen en Manchester afkomstige duo Cath Roberts (baritonsaxofoon) en Anton Hunter (gitaar) en van dit tweetal verschijnt op de dag van het concert de cd Namazu. Het is de tweede uitgave van Ripsaw Catfish op Raw Tonk, want in 2014 werd al For The Benefit Of The Tape uitgebracht. In 2015 verscheen op het label ook de titelloze cd van Saxoctopus, een saxofoonoctet waarvan Roberts deel uitmaakt, evenals labelbaas Webster

Roberts en Hunter zitten voor op het podium, vlak bij elkaar. Hoewel zij elkaar nauwelijks aankijken, is wel duidelijk sprake van een muzikale conversatie, net als op Namazu. De baritonsax lijkt de grote lijn te bewaken, straalt zelfverzekerdheid uit, terwijl de gitaar juist zenuwachtige trekjes vertoont, onrustig heen en weer schuivend. De toon van zowel de saxofoon als de gitaar is niet extreem: de gitaartonen zijn vaak helder en het spel van Roberts wordt niet doorspekt met onorthodoxe technieken of andere frivoliteiten. De ‘Raw’ van Raw Tonk zit hier in het samenspel, want met de hiervoor genoemde elementen worden wel rauwe emoties uitgedrukt. Het eerste van de twee stukken bevat een fraai langzaam en spannend gedeelte, waarin Roberts wat meer valse lucht gebruikt en Hunter rust in zijn spel brengt. Na korte solo’s van eerst Roberts en dan Hunter keert de onrust terug doordat de sax het gitaarspel ontregelt. Het stuk wordt vervolgens rustig afgebouwd. Het tweede stuk begint fel, agressief. Hunter laat de gitaar rinkelen en gaat over tot noisy klanken, terwijl Roberts stoïcijns haar zelfbewuste spel voortzet. Verderop speelt de gitarist lage tonen, daarbij de stemming aanpassend door aan de stemschroeven te draaien en speelt de saxofoniste korte frasen. De muzikanten weten elkaar steeds feilloos te vinden en zij maken indruk met hun communicatieve muzikale vaardigheden, waarbij zij toch ieder hun eigen spel spelen.

In een tijd waarin commerciële en economische motieven het bij beleidsbepalers steevast lijken te winnen van artistieke overwegingen, is het zeer welkom dat een cultuurcentrum als De Pletterij het aandurft een avond als 5 Years of Raw Tonk Records te organiseren, niet omdat er wat mee te verdienen valt maar omdat men de freejazz en vrije impro een warm hart toedraagt. De acts van vanavond belonen die durf met drie uitermate boeiende sets waarin veel facetten van het ondergewaardeerde genre aan bod komen en de rauwe kant van het label op uiteenlopende wijzen wordt belicht. Voor de avontuurlijk ingestelde muziekliefhebber een waar feest.” Opduvel – The Netherlands.

Next up :

RT fest poster update

 

5 Years RAW TONK RECORDS

img_2255

Coming up are the RAW TONK 5th anniversary celebrations in the lowlands and the UK featuring almost all key players of this fine label.  RAW TONK records is a fine DIY label from the UK under direction of saxophonist Colin Webster.  During the Lowlands tour the events will see Dirk Serries team up with turntablist and soundartist Graham Dunning while for the UK leg of the celebration Dirk will join forces with Suisse’ saxophonist Tapiwa Svosve.

For tickets visit the venues’ websites and for the UK you can order them directly from the label here

17/3/17 – Pletterij (Haarlem, The Netherlands)
18/3/17 – De Singer (Rijkevorsel, Belgium)
19/3/17 – De Ruimte (Amsterdam, The Netherlands)
26/3/17 – Hundred Years Gallery (London, UK)
27/3/17 – St. Margarets Church (Manchester, UK)

img_2386img_2511img_2512

 

 

 

upcoming concerts

microphonics-concert

a few concerts are lined-up, from pure vintage ambience, the abstract impro of KODIAN TRIO to this year’s highlight : Dirk Serries’ release show of his long-awaited final MICROPHONICS album on November 19th, this is our agenda :

17/9 – AMBIENT SOLO – in-store performance – Morbus Gravis (Antwerpen, B) 2pm !
24/9 – AMBIENT SOLO – Bozar Electronic Festival – Bozar (Brussels, B)
01/10 – DIKEMAN/GOVAERT/SERRIES – Oorpijn Festival – SunBakedSnowCave (Gent, B)
15/10 – KODIAN TRIO – Kinkystar Club (Gent, B)
17/10 – YODOK III – Brukbar/Blaest (Trondheim, N)
19/11 – DIRK SERRIES’MICROPHONICS – De Singer (Rijkevorsel, B)

YODOK III’s ROADBURN passage reviewed

“After a late night drinking session (barbecue included!) at the Jungalow, I managed to drag my gradually increasingly tired body back to Tilburg city centre to start the third day of Roadburn with YODOK III at the Green Room. This band consists of established Belgian drone musician Dirk Serries, and the Norwegians Tomas Järmyr (from Zu) on drums and Kristoffer Lo on various bras instruments, all played through a big collection of effect pedals. Drone combined with free jazz perhaps doesn’t sound like the best combination on paper, but believe me, it actually worked together brilliantly, especially due to Tomas’ great drumming.” Echoes And Dust – UK

“Even bijkomen met Yodok III in de Green Room zou je denken, met spacy/ambient freejazz en dikke drones. Ze zijn niet geheel toevallig met z’n drieën; op gitaar (her)kennen we gitarist Dirk Serries die wel vaker van dit soort spul maakt, en die ik eerder zag in het voorprogramma van My Bloody Valentine (september 2013). Hij staat hier met drummer Tomas Järmyr en Kristoffer Lo, die de tuba gebruikt voor extra laagjes ambient/noise. De lange nummers worden ook hier omzichtig opgebouwd tot een flinke ontbranding met fijne noise en jazzy (geïmproviseerde) drums.” File Under – The Netherlands

“the next band up, was the incredible trio Yodok III, with belgian guitarist Dirk Serries and the Norwegian duo Yodok. And in an inspired 50 minutes of a single, improvised compositions they took us on a journey through amazing landscapes of both great beauty and overwhelming impact. So remarkably joyous was this experience, that the silence after they ended seemed nearly unbearable for the few seconds it took for the thundering applause to break loose. Magic.” StrangeBeautifulLiveging

“Roadburn is al jaren hét referentiefestival voor alles wat zwaar en donker is (qua muziek toch). Begonnen als een stoner- en sludgefestival, verkende het festival in de loop der jaren een meer divers muzikaal parcours. Een festivaldag brengt je tegenwoordig langs black metal, folk, psychedelica, post-hardcore, wave en zelfs vrije improvisatie, waardoor je deze keer primitief gebeuk kon afwisselen met de hardcore voodoo van Diamanda Galas, en Noordelijk geraas van corpsepaint-ventjes met de onvoorspelbaarheid van een Yodok III. Sinds gitarist Dirk Serries door het Zweeds/Noorse duo Tomas Järmyr (drums) en Kristoffer Lo (tuba, flugabone) uitgenodigd werd naar Noorwegen, leverde het al een fraaie reeks concerten en een paar goed onthaalde releases op. De release van nieuwste album (deze keer bij, waar anders, Consouling Sounds), vorig jaar live opgenomen in thuisbasis Trondheim, viel samen met dit concert.

En opnieuw werden verwachtingen meteen van tafel geveegd. Deze keer geen start op fluistervolume en geen verloop als een sinusgolf met een opwaartse beweging en een logische ontmanteling, maar meteen een krachtige energiestoot van noisy gitaargefriemel, dik aangezette effecten van Lo en, iets later, een sleutelrol voor de ontembare Järmyr, die ondanks een hels reisschema (een dag eerder zat hij nog in Brisbane, Australië) meteen zijn souplesse kon tentoonspreiden. Het was even wringen en stoten, maar ideaal om de geluidsbalans in geen tijd op punt te krijgen en het samenspel vervolgens naar iets vertrouwder terrein te sturen. Daarbij groeiden de muzikanten gestaag naar elkaar toe (iets waar zelfs een gebroken snaar niets aan kon veranderen), werd het soms onduidelijk waar tuba, gitaar en al die effecten in elkaar overliepen. De middelsectie was deze keer geen uitbarsting, maar een ingetogen verkenning vol kleine texturen die weliswaar niets inboette aan intensiteit. En dat dit wérkte, ook voor een publiek dat zo kon opdraven in een Europese Sons Of Anarchy, onderstreept dan weer de brede kijk van festival én publiek. Je kon een speld, een kruimel, horen vallen tijdens de stilste passages. Al zal het, eerlijk is eerlijk, die machtige finale zijn die het langst nazindert, door die massieve collectieve geluidsspiraal en een ontketende drummer die – compleet met razende basdrums – het boeltje voor zich uit bleef stuwen. Half vier ’s middags, en we hadden er al een knoert van een hoogtepunt op zitten.” Enola – Belgium

“In de kleine zaal van 013 opent misschien wel het meest bijzondere gezelschap de Roadburn-zaterdag. Yodok III bestaat uit de Zweedse, maar vanuit Noorwegen opererende drummer Tomas Järmyr, de Belgische gitarist Dirk Serries en de Noorse koperblazer Kristoffer Lo. De tuba en de flugabone zijn instrumenten die niet vaak op Roadburn te bewonderen zullen zijn, maar dat is wat Kristoffer Lo speelt. De klanken van die instrumenten worden wel voorzien van zoveel elektronische effecten dat je luisterend met de ogen dicht niet zou zeggen met blaasinstrumenten te maken te hebben. Yodok III brengt één lang stuk van drie kwartier dat meestentijds zindert van de ingehouden spanning. Serries en Lo zorgen met langgerekte tonen voor drone- en ambientklanken die door Järmyr worden voorzien van inventieve trom- en bekkenslagen. Langzaam wordt naar een climax toegewerkt. De eerste ontlading volgt na ongeveer tien minuten, waarna gespannen elektronische klanken lange tijd het sfeerbeeld bepalen. Naar de tweede climax wordt tergend langzaam toegespeeld. Serries bespeelt zijn gitaar met een strijkstok, Järmyr gaat staan om louter zijn bekkens te beroeren en Lo tovert al zittend elektronische klanken tevoorschijn en blaast op zijn flugabone en later op zijn tuba. De spanning neemt langzaam toe en ontlaadt zich pas in de laatste paar minuten in een fantastische apotheose. Voor Opduvel het hoogtepunt van het hele festival. Ja, Neurosis meegeteld.” Opduvel – The Netherlands.