new wave of jazz

IDEAL PRINCIPLE

ideal principle cover

Recorded two years and a half ago at the Sunny Side Inc. studio in Brussels, this free improvisation session brings together five musicians, all with their own specific technique and style of playing, but with one goal.  This is an album of pure introspective interaction.  Now available in pre-order from the mighty Raw Tonk Records label.
Check it out !

John Dikeman: tenor & alto saxophone
George Hadow: drums
Dirk Serries: electric guitar
Martina Verhoeven: double bass
Luis Vicente: trumpet

Advertisements

THE VOID OF EXPANSION in MEXICO

pre-sale eng 2

Mexico’ SUBSTRATA label will reissue THE VOID OF EXPANSION (Tomas Järmyr on drums & Dirk Serries on guitar) first album ‘Ashes And Blues’ (vinyl originally released in 2015 on A New Wave Of Jazz) on cd.  Pre-sales go online from July 27th on till August 10th.  Listen to the teaser on soundcloud and pre-order here.   Read the release page here.

 

YODOK III & FLONES/SANDERS/STRUGSTAD

Yodok-III_Moldejazz-2018_foto-Terje-Mosnes_nett
photo by Terje Mosnes

“Angrep. Tidligere i år hadde lyd/lys/danseforestillingen «As We Fade Out Into The Sweet Stream of Oblivion» premiere på Jazzfest Trondheim, og i går var det samarbeidspartner Moldejazz som presenterte Yodok III – Tomas Järmyr (trommer), Kristoffer Lo (tuba, flugabone), Dirk Serries, (el-gitar) – og danserne Mari Flønes, Ingeborg Dugstad Sanders og Mari Strugstad i Pekka Stokkes videoscenografi og Ingrid Skanke Høsøien lysdesign.
Med sine tunge droner, dundrende trommer og krasse lyseffekter fortonte «As We Fade Out Into The Sweet Stream of Oblivion» seg innledningsvis som et massivt angrep på sansene. Med Flønes/Sanders/Strugstads kropps- og bevegelsesuttrykte historieforestilling som ytterligere visuell informasjon, bød forestillingen på en til tider ganske så engasjerende vegg-til-vegg-henvendelse, og det hele skjedde i en dramaturgisk akselererende utvikling. Å kvalifisert vurdere koreografi og danseferdigheter ligger hinsides denne skrivers kompetanse, men uansett min tilkortkommenhet i så måte, oppfattet jeg totaluttrykket som «positivt urovekkende», og om det skulle oppstå tvil: Det er pent ment.” Jazz I Norge

photos by Ruben Olsen Lærk

“Introduksjonen til konserten med det norsk-belgiske bandet Yodok III med danserne Fløen/Sanders/Strugstad i Teatret Vårt torsdag ettermiddag ble like godt foretatt utenfor lokalet, i trappa inn til salen.

Og det var på mange måter like greit, for en introduksjon inne i salen ville ha forstyrret mye av lydeffektene som etter hvert preget denne utmerkede forestillingen.

For det var en forestilling, og ingen ren konsert. I tillegg ble det en orgie i lys, som vi aldri har sett maken til på Moldejazz eller andre jazzfestivaler man har frekventert. Det åpner med knallharde trommer fra Tomas Järmyr, og vi tenker at det ikke er tilfeldig at han har overtatt trommestolen i Motorpsycho. Gitaren til belgiske Dirk Serries kommer truende smygende. Røyken omslutter de tre danserne som ligger i en haug på gulvet, og jeg tenker:

DOMMEDAG!

De ligger på gulvet foran scenen sammen med fem sakkosekker, som de starter å rulle seg rundt med. Musikken bygger seg opp. Det er rock av heftigste merke, og jeg tenker at om Yodok III hadde spilt alene, ville de passet perfekt på Punkt-festivalen i Kristiansand.

Lysdesignet skifter hele tiden, og er tredimensjonal. Lysdesigneren Ingrid Skanke Høsøien lager en stemning med lyset som gjør opplevelsen av dommedag komplett. Men nusikken alene blir kanskje litt stillestående. Det er tung elektronika, med Järmyrs trommer som hovedelement. Kristoffer Los eufonium og tuba kommer inn og legger et enda dystrere skjær over det hele, og Serries gitar hyler.  Men så vokser musikken. Jeg føler det langt inn i ryggmargen. Og man kan føle at planeten blir inntatt av utenomjordiske vesener og en horde ufoer. Vi er inne i Motorpsycho-avdelingen, når de trøkker mest på, og vi bare venter på eksplosjonen. Danserne beveger seg rastløst rundt foran scenen og prøver nærmest å komme seg unna lysene fra ufoene. Kristoffer Los tuba sender ut et “viktig melding, lytt til radio”-signal. Og så smeller det, og verden går i knas.

Så blir det stille, men ikke lenge, men lenge nok til at vi som sitter “på utsiden” og betrakter dette scenariet får en mulighet til å trekke pusten.  Og plutselig kommer kavaleriet masjerende inn. Med Järmyrs trommemarsj får vi på mange måter et håp om at ikke alt har gått til helevete, og at det fremdeles finnes håp. En av danserne rører på seg, og reiser seg opp. Som var hun den eneste som hadde overlevd dommedag. Hun ser seg rundt, og ser at hun er alene, og danser vakkert rundt som på leting etter de andre, mulige jordboerne.

Etter hvert utvikler musikken seg igjen, de andre musikerne kommer inn, og musikken vokser. Det finnes et håp langt der framme. De to andre danserne “våkner” og starter å bevege seg sakte rundt mellom lyskjeglene. Og det er som ufoene har trukket seg tilbake. De fant vel ut at denne kloden ikke var veldig spennende.

Her er så underligt … Det er som om de har gjort poeten Sigbjørn Obstfelders ord til sine: “Jeg ser, jeg ser … Jeg er vist kommet på en feil klode!”

Musikken vokser enda en gang, og danserne griper fatt i hver sin saccosekk som de sveiver rundt for å fjerne røyken fra ruinene som hele tiden strømmer ut over dem. Og verdensfreden er nok en gang i ferd med å brytes. Saccosekkene veives heftigere og heftigere rundt, som om danserne drev med trening i innendørs sleggekast, og vi på første rad følte oss på ingen måte trygge.

Musikken bare vokser. Det blir heftigere og heftigere inne i de fantastiske lyskulissene vi har fått være en del av. Og vi tenker at vi får enda en dommedag. Men så roer det hele seg litt ned igjen, og vi glir sakte inn i slutten.  Man kan oppleve denne forestillingen på mange forskjellige måter. Men det er liten tvil om at mye handler om politikk. Enten den versjonen jeg har valgt, med invasjon fra rommet, eller man kan tenke seg at det er en atomkrig som bryter ut.  Og det er det som kanskje fascinerer mest med forestillingen. De fleste som var til stede har sin egen oppfattelse av hva man opplevde. Det er nesten som å lese en filmatisert bok, man danner seg sine egne bilder, og nesten alltid blir det en nedtur å se filmen. Her gikk vi rett inn i “filmen” som var skremmende, usigelig vakker, og tøffere enn Dovreekspressen i en vinterstorm.

En fantastisk opplevelse, hvor heftig elektronika (eller støyrelatert dronemusikk), kombinert med flott dans, gjorde opplevelsen fullkommen!” Fireflate

SALT PEANUTS reviews GARGOYLES

gargoyles

“Belgian guitarist Dirk Serries and British sax player have been collaborating with each other since 2014 on different experimental projects. First in an expanded version of the Dead Neanderthals, later in the Kodian Trio with drummer Andrew, and its off-shoot quartet with sax player John Dikeman, and throughout these years in other ad-hoc, free-improvisation meetings.  «Gargoyles» captures Serries and Webster first meeting as a duo, recorded in London on June 2017. «Gargoyles», like all Raw Tonk Records releases is a DIY project. Serries did the mixing and mastering and Webster designed the cryptic cover that does not surrender any details.  This recording features seventeen short spontaneous improvisations, the longest one clocks at 02:20 minutes. These concise improvisations offer urgent, restless and dense eruptions of rough and raw ideas. This format relies on the already strong and immediate rapport between Serries and Webster, allowing both of them to connect organically. The first, instant sonic impact lead their way, directing them to explore a spectrum of dynamics and sounds, from the noisy and chaotic ones to other, quiet and minimalist, without attaching themselves to any form, structure, strategy or sound.” Salt Peanuts

VITAL WEEKLY reviews

DIRK SERRIES – EPITAPH (2CD by Consouling Sounds)
DIRK SERRIES & COLIN WEBSTER – GARGOYLES (CD by Raw Tonk Records)

“While the title ‘Epitaph’ suggests something else, Dirk Serries says goodbye to ambient, but only for now. On the cover he writes that he has been producing ‘vintage ambient’ (his words) for thirty years and that was as Vidna Obmana when he used synthesizers, and with a guitar as Fear Falls Burning and later on under his given name, but it’s time to move on new challenges. Perhaps a bit odd, me think, that he says on the cover “Epitaph is therefore my finest collection of ambient pieces to date”.
The word ‘therefore’ seems a bit odd, and also to say this is the finest could mean the rest of his previous, vast output isn’t as good? Armed with a guitar and sound effects and playing it lived, going straight into the computer. Ten pieces, spanning some ninety minutes of music and Serries delivers what he can do so well, indeed for thirty years. Long sustaining pieces of guitar music, which could just as easily pass on as something played on a synthesizer. And sometimes it sounds indeed very much like a guitar indeed, such as in ‘Formations Of Grace’. Serries waves together long form tones and it moves glacier like around. Slow and massive. Is this the finest collection to date of his ambient
music? I find that very hard to say. Over the years I heard a lot of music by Vidna Obmana, even when it was still hard-core noise in the mid 80s, and also quite some Fear Falls Burning, yet not all of it, so who am I to tell if this is the finest? It is however a very solid work, with Serries knowing exactly what he does and he does that very well, but he has been delivering consistent high quality ambient for many years. He leaves (if he leaves at all, of course) ambient on a very high note.

So what is Serries going to do? That is a bit of a rhetorical question as we already know that since a couple of years he’s also into producing improvised music (see also Vital Weekly 1110 and 1101 for more work in that direction) and one of the persons he regularly plays with is Colin Webster, who handles alto and baritone saxophones. On June 11th 2017 the two of the met up in a studio in London and recorded the seventeen pieces on ‘Gargoyles’. That may sound like a lot of music, but it all happens within the space of twenty-seven minutes. The shortest is 1:01 and the longest 2:20; that is almost punk rock like, and while some of this is certainly chaotic and strange, I don’t think the two set out to create something wild necessarily. It is more about to create something full energy within a very limited time span. There is something Zen like about it. A controlled burst of energy if you will and once that is done, it is time for the next one. The level of control is also to be found within the use of the instruments. Both are recognizable as guitar (without many effects, I would think) and the saxophones,
but especially Serries doesn’t play his teacher ever told him (assuming he had a teacher of course).  Scratching, plucking and hitting, mainly on the fret board, while Webster plays mostly short notes, fierce and loud, or introspective and spacious. Everything is recorded in a very direct way, which makes that the music is very much in your face, but that is what makes this also quite enjoyable. This is overall an excellent improvisation duet.” Vital Weekly – The Netherlands

Spontaneous Music Tribune reviews

“Webster! Serries! … and Verhoeven! Two duos like love triangle!

Belgijski gitarzysta Dirk Serries gości na Trybunie niezwykle często, przy czym nasze ostatnie zainteresowania koncentrowały się głównie na jego dokonaniach na polu dark ambient, drone and electronic.

Czas zatem najwyższy, by powrócić do estetyki swobodnej improwizacji, która zdaje się być main occupation muzyka od przynajmniej 4-5 lat.

Okazja jest wyśmienita, gdyż całkiem niedawno ukazała się duetowa płyta Dirka z innym ulubieńcem redakcji, brytyjskim saksofonistą Colinem Websterem. Wrażenia z opisu ich płyty, uzupełnimy recenzją kolejnego duetu gitarzysty, tym razem z kontrabasistką Martiną Verhoeven, przy okazji jego partnerką życiową. Przede nami dwie krótkie, ale jakże pikantne improwizacje w pełnym gazie!

Dirk Serries & Colin Webster Gargoyles (Raw Tonk Records, 2018)

Londyn, Soundsavers, czerwiec 2017; Colin Webster – saksofon altowy i barytonowy, Dirk Serries – gitara elektryczna; 17 improwizacji, niespełna… 27 minut.

Siedemnaście mgnień wiosny, tyleż odpalonych lontów, tyleż niebywałych eksplozji mocy, energii i ludzkich emocji. Posmakujmy każdej części. Pierwszy, to brutalny atak fonii bez brania jeńców. Grzmoty gitary, twarde mlaśnięcia altu. Noise for ever! Drugi, jakby krok wolniej, o ton ciszej. Prychanie barytonu, strunowy taniec na gryfie. Fraza za frazę, niczym wet za wet. Zapasy w stylu wolnym, niemal Machine Gun – tyle, że 50 lat później! Trzeci, to wysoki, zadziorny alt, tuż obok gitara płynnie surfująca. Kooperatywnie, gwałtownie, ale także niezwykle zmysłowo. Czwarty – powrót grzmotów z gryfu. Saksofon zdaje się wisieć na pojedynczej dyszy. Industrial w pełnej krasie, niczym Throbbing Gristle na wakacjach. Webster jakby na przekór, szuka na dnie tuby pokrętnej melodii. Piąty, to znów tylko szkic, rodzaj framework, całowanki i kropelkowanie – usta w usta, pięść do pięści. Szósty sprawia, że marszruty obu muzyków zacieśniają się. Zwarcie w półdystansie, jakby obaj grali już tylko jeden, wspólny wielodźwięk. Siódmy, to przeciąganie liny. Ciężki baryton, delikatna gitara, która jednak raz po raz iskrzy i eksploduje. Ósmy – noise na wysoko! Regulujemy odbiorniki. Czad, mrok, krew. Dziewiąty dla odmiany, to miłosne zaloty po krótkiej burzy z piorunami. Woda w szuwarach, strach w oczach – intensywne, zmysłowo, imitacyjnie, na wysokości. Techniczne fajerwerki. Dziesiąty, to cisza po zmroku. Muskanie strun, suche dysze. Gest za gest, krok w krok, na wdechu, po prostu doskonałe! Perła! Jedenasty – powrót grzmotów na gryfie, krótkich, nanosekundowych. Colin gwałtownie przedmuchuje omszałe dysze, czyni to zamaszyście, z krwią na palcach. Dwunasty! Noise! Powerfull boxing! Wulgarny znój, pełen krzyku. Na gryfie iskrzy się jak w Czernobylu, tuż przed wybuchem jądrowym. Alt zdaje się być dosadniejszy niż baryton. Tygrysia zwinność, śmierć w oczach. Trzynasty – palcówki, całusy, pętlące się struny. W żyłach muzyków pulsuje gęsta, gorąca krew. Czternasty – sprzężenia i charkot, niczym dwa oblicza tej samej piękności, smukłej od głowy do samego dołu. Waga ciężka! Harsh-heavy-rock! Piętnasty – muzycy ponownie szukają hałasu, stosując akustyczne grepsy (choć Dirk nieustannie podłączony jest do prądu!). Rodzaj meta akustyki? Sucha, pokrętna sonorystyka. Moc pięknych dysonansów. Mistrzowki alt w wysokim rejestrze. Jakże długa ekspozycja, pełne dwie minuty! Szesnasty, grzmoty gitary wtryskują się w otchłań tuby barytonu. Znów głośno, gotycko, jakże nieromantycznie! Siedemnasty – sucha tuba, metalicznie rezonujący gryf. Nieustannie ciało w ciało, zawsze wspólnie, bez sekundy ekspozycji solowych. Wstrząsający konkret! Niczym strach przed wiecznym potępieniem! Tylko ból! Tylko ekstaza!

Martina Verhoeven & Dirk Serries Citadelic (Nachtstück Records, 2017)

Gent, Belgia, koncert na Festiwalu Citadelic, czerwiec 2016; Martina Verhoeven – kontrabas, Dirk Serries – gitara elektryczna; 1 trak, 36 minut z sekundami.

Ze smyka, bardzo nisko, silne pociągnięcie, tuż obok szmer gitary, pojedyncze błyski, smugi dźwięku. Dialog, choć słuchać ptaki w oddali (field recordings?). Rodzaj call & response. Drobne zadziory, wymiana zdań niekoniecznie o pogodzie. Szczypta imitacji, sporo urywanych fraz. Dirk zaczyna pętlić się na gryfie. Jakby jazzowe free improv, ale bez synkopy i odrobiny swingu. Martina także silnie naenergetyzowana. 7 minuta, gitarzysta także sięga po smyczek. Fragment zdaje się być dużo spokojniejszy od wstępu. Szukają wspólnego języka, udanie, choć bez nadmiernych emocji. Koncert muzyki dawnej w krypcie pełnej wampirów! 10 minuta – muzycy są już bardzo blisko ciszy, mruczą sobie do uszu. Ze stanu bezfonii pierwsza wychodzi Martina, piękną smyczą ekspozycją. Dirk imituje metalicznym tembrem. Narracja toczy się wartko, małżonkowie nie spuszczają z siebie wzroku. Stan permanentnej interakcji. 17 minuta, sporo akcentów perkusjonalnych na obu flankach. Kolejne zejście w spokojniejsze rejony. Gryf Serriesa pulsuje elektroniką. Martina rzeźbi upalony barok. Piękne! Ciągle lepią się do siebie imitacyjnie, bez względu na oferty i wzajemne podpowiedzi. 20 minuta – Dirk skwierczy na stojąco, Martina drumminguje na strunach. 25 minuta, to dialog jazzowej gitary i zmutowanego, szorstkiego pizzicato na kontrabasie. Jakby nagle zagubili głębsze brzmienie. Gadają ze sobą niebywale konkretnie – same inwektywy! Oczekiwanie na konsensus ciągnie się w nieskończoność. Dialog staje się dość molekularny i drepcze w kierunku ciszy. Tłumi się i wybrzmiewa (31 min.). Dirk zdaje się snuć finałowy pasaż w estetyce sustained piece. Czyni to cicho i niezwykle subtelnie, ledwie muska struny, poleruje, onirycznie brnie do końca. Martina szuka na gryfie punktu zaczepienia i stawia na imitacje – jakże dobry to pomysł! Finał płyty staje się przez to niezwykle błyskotliwy.” Spontaneous Music Tribune – Poland

DIRK SERRIES’ EPITAPH event at BRDCST

Het was een indrukwekkende bekroning. Voor het tienjarige Consouling Sounds natuurlijk (proficiat!), maar ook voor een avond rond een figuur die veel te lang moest wachten op wat bredere erkenning. Het voordeel is dan weer dat Serries gaandeweg een eigen universum geschapen heeft, wars van trends of gemakzucht, wat in dit geval leidde tot een eigenzinnige keuze die afgerond werd met een hoogtepunt van formaat, want er staat voorlopig nog geen maat op Yodok III. En dat suggereert dan weer dat een carrière van meer dan drie decennia nog altijd garant kan staan voor avontuur en vitaliteit. Petje af.

“Net zoals de voorbije twee jaar kreeg Consouling een avond carte blanche op het BRDCST-festival. Dit jaar kozen ze ervoor Dirk Serries in de bloemetjes te zetten. Het werd een avond waarop deze eigenwijze muzikant samen met verwante geesten zijn dertigjarige carrière vierde.

Het publiek bestond duidelijk uit mensen die Serries al geruime tijd volgen. Er viel zelfs een T-shirt te ontwaren van Vidna Obmana, Serries’ project in de jaren ’80 en ’90. Dat zorgde ervoor dat meteen een impliciete band, een onderling verstaan ontstond, zowel binnen het publiek als tussen publiek en artiest. Dat de eerste twee concerten van de avond in een besloten setting in het midden van de zaal gespeeld werden, hielp ook om een intieme sfeer op te roepen.

Daar mocht als eerste Stratosphere, oftewel Ronald Mariën die eveneens vaste geluidsman van Serries is, aantreden. Al snel omzwachtelde een diepe basdrone het deels zittende publiek, waarna een gitaar langzaam wat licht bracht. Hier en daar sloten de eerste luisteraars hun ogen, om volledig te kunnen opgaan in de sonische wereld van Stratosphere. De korte maar hypnotiserende set liet zien dat Mariën ook op zichzelf een sterk muzikaal verhaal te vertellen heeft.

Zonder onderbreken nam daarna Scatterwound – het duoproject van Serries en de Duitser Hellmut Neidhardt alias N. – het over. Beiden uitgerust met allerlei veren, strijkstokken, een verfborstel en pedalen, vormde de gitaar in zijn klassieke vorm duidelijk slechts het startpunt om een eigen, nieuwe wereld op te bouwen. Een wereld van grijs- en zwarttinten, maar dan wel in eindeloze schakeringen. Serries en Neidhardt waren perfect op elkaar ingespeeld, en leverden minutieus detailwerk waarbij de twee als etsers te werk gingen om een zich traag ontrollend macrowerk af te leveren. Dat dit het resultaat was van improvisatie, maakte het geheel alleen maar indrukwekkender. De scherpe, hoge drones van Neidhardt en de iets zachtere, meer golvende lagen van Serries haakten perfect op elkaar in, sloegen maar zalfden af en toe ook. Opnieuw werd je als luisteraar omzwachteld door ruis. Dit is muziek als fysieke beleving, waarbij klank een zelfstandig iets wordt, abstractie en realiteit in elkaar overvloeien. Zoals zo vaak bij Serries was één plus één hier veel meer dan twee.

Het project dat nog het beste aansluit bij de koers die Consouling het voorbije decennium gevaren heeft, is ongetwijfeld Fear Falls Burning. Serries grossierde ermee in donkere en zware drones die de luisteraar binnensleurden in een ongemakkelijk, soms benauwend universum. Hij geraakte zelden zo dicht bij de rock-‘n-rollwereld, maar eigenlijk was het schijn, want ook met dit project bleef hij resoluut de zoektocht naar klank doorzetten. Om dat project tot leven te wekken deed hij niet enkel beroep op drummer Tim Bertilsson, die er tien jaar geleden al bij was op Frenzy Of The Absolute, maar ook op saxofonist Colin Webster, een van zijn meest frequente partners binnen de vrije muziek.

Ook nu werd duidelijk dat van behaagzucht geen sprake zou zijn: deze performance had alles om uit zo’n voegen te barsten, maar bleef hangen in een aanhoudende dreiging. Serries morrelde met zwaar borrelende effecten en obscure texturen, Webster blies aanvankelijk lang aangehouden sirenestoten, en Bertilsson liet de cimbalen ruisen. Al snel zou Websters galmende tenorsax omgebouwd worden tot een instrument van scheurend gegier, wat vooral in de tweede helft van de performance een goed evenwicht vond met de toegenomen intensiteit van Serries en Bertilsson. Het was een verrassend kort concert en voelde daardoor als een eerste aanzet, maar Fear Falls Burning had ook in deze gedaante nog altijd de combinatie van geduld en rusteloosheid die als een rode draad door het oeuvre van Serries loopt.

De man maakt er geen geheim van: het project dat hem het nauwst aan het hart ligt, is Yodok III. Tomas Järmyr (drums) en Kristoffer Lo (flugabone, tuba, effecten) waren degenen die hem enkele jaren geleden uit z’n comfortzone sleurden, de weg van de improvisatie op joegen en samen met de dronemeester muziek spelen die even virtuoos als ongrijpbaar de werelden van drone, improvisatie en experiment verkent. Opvallend is opnieuw hoeveel ruimte de muzikanten elkaar gunnen, hoeveel tijd er genomen wordt om op te bouwen en hoe verdomd intens die concerten kunnen zijn.

Het was Lo die zich aanvankelijk profileerde als gangmaker, met een ketting van motieven, melodieën en effecten op flugabone die afkomstig leken uit een veelkleurige onderwaterwereld met een desoriënterende verlatenheid. Järmyr tikte, ritselde en ruiste er op los, aanvankelijk met een schijnbare willekeur, maar ook met een steeds toenemende densiteit waarvoor de volledige drumkit ingeschakeld werd. Serries nam z’n tijd om de klanken stap voor stap te laten aanzwellen. Hij is niet de man die op een bepaald moment beslist om een versnelling hoger te schakelen door een keiharde distortion in te stampen – iets wat het voor rockliefhebbers wat moeilijk kan maken – maar is hier meer dan ooit een architect die minutieus opbouwt, toevoegt en bijvijlt.

Het is ook muziek die vanuit een ogenschijnlijke willekeur opbouwt naar een toenemende samenhang. De gierende klankgolven van Lo, het zinderende EBow-werk van Serries, en Järmyr die zich begint af te jakkeren met razende, rollende basdrumslagen waarop de meest onwerkelijke patronen worden gelegd. Het ene moment met de koppigheid van de black metal, even later met de ontketende waanzin van een op hol gedraaid ritmebeest. Na de eerste climax verwachtte je een korte, ingetogen coda, waarvoor Serries de strijkstok hanteerde, maar gaandeweg werd duidelijk dat het trio gewoon bezig was aan zijn tweede monsterbeweging, en dat opnieuw gewerkt werd aan een gestaagd opborrelende lavastroom van geluid. Deze keer zo mogelijk nog intenser, met Järmyr die ook duidelijker verankerd was in de jazztraditie, en het geheel zowaar een opjuttende, tribale opwinding gaf. De blikken die daarbij uitgewisseld werden – van aanmoediging, van bewondering, van extase – spraken voor zich. Yodok III sloeg ei zo na aan het leviteren, barstte door genremuren met een grandioze finale die muzikanten én luisteraars afgepeigerd in de touwen achterliet. De reacties achteraf spraken boekdelen.

Het was een indrukwekkende bekroning. Voor het tienjarige Consouling Sounds natuurlijk (proficiat!), maar ook voor een avond rond een figuur die veel te lang moest wachten op wat bredere erkenning. Het voordeel is dan weer dat Serries gaandeweg een eigen universum geschapen heeft, wars van trends of gemakzucht, wat in dit geval leidde tot een eigenzinnige keuze die afgerond werd met een hoogtepunt van formaat, want er staat voorlopig nog geen maat op Yodok III. En dat suggereert dan weer dat een carrière van meer dan drie decennia nog altijd garant kan staan voor avontuur en vitaliteit. Petje af.” Enola – Belgium

“BRDCST is een heel interessant concept waarbij, op verschillende avonden, muziekstrekkingen tot artiesten en muzikanten die ‘muziek tot kunst verheffen’ hoog in het vaandel dragen. De nodige speelkansen krijgen. Ook wij zakten af naar zo één bijzondere avond. Op 8 april vierde Consouling Sounds zijn tienjarig bestaan met een voorstelling van Dirk Serries ‘Epitaph’. De zwanenzang van zijn Ambient carrière, en meteen de aanloop naar het omdraaien van een andere bladzijde. Dit mochten wij gewoon niet aan ons laten voorbij gaan. Dirk zou bijna heel de avond op het podium staan, aangezien projecten waar hij actief aan meewerkt, optraden op deze bijzondere avond boordevol Ambient magie. Ons verslag:

Stratosphere: De Poorten van het Hemelse paradijs, wagenwijd open gezet. – 5/5 Stratopsphere is het drone/ambient-project rond drone meester Ronald Mariën. Straposphere is echter enkel één van de vele projecten waar de man aan meewerkt. Ronald heeft bovendien altijd, zowel als vriend, muzikant en geluidsman, zeer nauw samengewerkt met Dirk Serries en mocht daarom de avond openen. Hij deed dit op zijn eentje, gezeten op de grond voor het podium met enkel gitaar en loops, voor de geluidseffecten. Ronald zorgde dan ook voor een heel intimistische tot intense start van deze avond. Door de Club in een adembenemend atmosfeer onder de dompelen, waarbij je een speld kon horen vallen in de zaal. Voelden we ons dan ook wegglijden naar verre oorden, verwijderd van de harde realiteit. Kortom. Als er een paradijselijk genot bestaat van rust en kalmte. Dan heeft Stratosphere de poorten van dat Hemels paradijs op een eenvoudige maar enorm intensieve wijze wagenwijd open gezet in AB Club.

Scatterwound: De hypnotiserende kracht van geluidsmuren afbreken. – 5/5
Dirk Serries en N. (ofwel gitarist Hellmut Neidhart) vormen samen Scatterwoud. De heren vulden Stratosphere reeds op het einde van zijn set aan, waardoor al vroeg een bepaald hoogtepunt werd bereikt. En gingen toen gezamenlijk op dat zelfde elan gewoon door. Beide muzikanten verleggen dan ook meerdere grenzen in het bespelen van gitaar, die we niet elke dag tegen komen. Zo gebruikte Dirk een strijkstok om meer effect te toveren uit zijn instrument. En Hellmunt bijvoorbeeld een verfborstel. De set pikte dus gewoon in op voorgaande, maar gaandeweg werden alle registers toch volledig open gegooid, en ook geluidsmuren afgebroken. Tot uiteindelijk oorverdovende klanken, naar een climax toe, je uiteindelijk verdoven en vooral potdoof maken. Hoewel het lijkt alsof alles wat de monotone kant opgaat, is het net door die enorm intensieve manier waarop Scatterwoud de gitaar geluiden opbouwt naar die onaards aanvoelende climaxen. Dat je geboeid blijft luisteren tot je in een trance beland, gehypnotiseerd door de oorverdovende klanken die je hart beroeren. En meteen je trommelvliezen dreigen te doen barsten. Indrukwekkend!

Fear Falls Burning: Een geluid dat aanvoelt als het uitbreken van de Apocalyps – 5/5
Na een korte pauze mocht Dirk weer plaats nemen, deze keer op het podium zelf. Fear Falls Burning is een project dat nooit echt is opgedoekt, maar eerder ‘on hold’ werd gezet. Doorgaans bestaat de band uit meerdere uiteenlopende muzikanten van allerlei pluimage. We lieten optekenen dat dit in het verleden Dirk in het midden was, omgeven door drie drumstellen. Waardoor een chaos ontstond van percussie, die aanvoelde als alles verwoestende orkanen. Ditmaal bestaat Fear Falls Burning uit Dirk Serries (gitaar), Tim Bertilsson (drums) en de Britse saxofonist Colin Webster. Deze laatste stond vooraan het podium en bleek, willen of niet, de meeste aandacht naar zich toetrekken. Ook nu weer stelden we geluidsoverschrijdend gedrag vast, dat echter een inwerking op ons had alsof we weer eens wegzweven boven de wolken. Dirk bouwt zijn gitaar partijen telkens op naar een oorverdovende climax. Gerugsteund door de verschroeiende drum salvo’s van Tim. Echter zijn het dus eerder de bijzondere saxofoon klanken van Colin. Die gaan van zachtmoedig je gehoor strelen, tot onaards en vooral heel veelzijdig klinken. Dit heeft zonder meer een verschroeiend effect op je hart en hersenpan. Al bij al moeten we toegeven. Elk van deze muzikanten zijn meesters in het bespelen van hun instrument. Ze bespelen die op een zo hoogstaande wijze dat je als aanhoorder van begin tot einde met verstomming wordt geslagen. Net door die indrukwekkende samensmelting van onaards aanvoelende elementen,  zorgt Fear Falls Burning dan ook voor een geluid dat aanvoelt als het uitbreken van de Apocalyps.

YODOK III: Muren bouwen, en terug afbreken. – 5/5Wie had gedacht dat het hoogtepunt na al deze kleppers was bereikt, had buiten afsluiter YODOK III gerekend. YODOK III legt de lat zowaar zelfs nog hoger dan hun voorgangers, alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. YODOK III bestaat uit, naast dirk Serries zelf, Tomas Järmyr (Zu/Motorpsycho) en Kristoffer Lo op tuba. Deze laatste twee heren soleren eveneens in Jazz middens, en dat is ook te merken. Prompt wordt er zelfs meer geïmproviseerd tijdens de set, wat het geheel zowaar nog interessanter maakt. Deze keer start alles in enorm verstilde sfeer, waarbij je wederom een speld kan horen vallen in de zaal. Gaandeweg wordt een muur, langzaam maar zeker, opgebouwd naar een meer dan oorverdovende climax. Waarna diezelfde muur met oorverdovend lawaai prompt weer wordt afgebroken. Om weer een nieuwe te bouwen, en zo het publiek buiten adem en verweest achter te laten. Geen één keer, maar meerdere keren op iets meer dan een uur tijd. YODOK III verstaat die unieke kunst om te spelen met emoties, waardoor je van de ene adembenemde tot intieme verrassing in de andere overdonderende en verschroeiende climax terecht komt. YODOKIII bezorgt ons dan ook die ultieme kers op de taart waardoor we, mede dankzij de meerdere andere concepten op deze avond, met een immens rustgevend gevoel vanbinnen de zaal verlaten.

Met de woorden van Brian Eno in het achterhoofd, dat Ambient een muziekgenre is dat en helend effect kan hebben op hart, ziel en hersenen. Voelden ook wij een gelukzaligheid over ons neerdalen in ons hart, waardoor we prompt het gevoel kregen… een ander mens te zijn geworden. Letterlijk! En daarom willen we ook een woord van dank richten aan Consouling Sounds. Een label dat reeds tien jaar een oog, oor en gevoel heeft voor intensiviteit, experimenteren en muziek en artiesten waarbij emoties worden bespeeld, op een onaards aanvoelend niveau. Van oorverdovend tot intiem en hartverwarmende schoonheid. Van harte. Een gelukkig verjaardag.” Dump Magazine – Belgium

“Unless you have been living under a rock for the past thirty years, the name Dirk Serries will probably ring a bell. The good man has been leading the way in ambient-drone land for decades and now he slowly makes the transition to jazz, in which he is already quite influential. So yeah, Dirk Serries is a talented man who has delivering intrinsic soundscapes for decades.

Perhaps, living under that same rock, you will have never heard of Consouling Sounds either. Founded by Mike Keirsbilck ten years ago, this record label has put our little country on the alternative music map again. During those ten years, Mike and Nele have been working their asses off to deliver some exquisite musical goodies from Amenra, Wiegedood, CHVE, Maudlin, A-Sun Amissa, Barst, Inwolves… The list goes on and on. And on.

So when the people from BRDCST festival invited Consouling Sounds to have a little birthday celebration, Mike quickly agreed and decided to put Dirk Serries in the spotlight. In his turn, Dirk called-up some of his henchmen and wrote down names like Stratosphere, Scatterwound, Fear Falls Burning and Yodok III. For such a line-up, I was willing to travel to Brussels, taking my own henchwoman with me, especially to witness Yodok III. She had never experienced them before. She’d be in for a wild ride.

We left our apartment somewhere in the afternoon. It was warm. The sun was shining. The tulips were opening up and the mating call of the many birds in our neighbourhood provided us with a joyful mood. It’s a thirty minutes walk from the house to the trainstation, over the much feared Antwerp-Ring and through two sunlit parks. Once arrived, we quickly grabbed something to eat before embarking on the train to Brussels. There, a continuously talking American was annoying the rest of the passengers. Some were trying to nap in the sunlight, others were live streaming their train ride on facebook or instagram. We? We just looked outside, trying to locate buzzard nests.

Anyway, about an hour later, we arrived at the AB, one of Belgium’s most respected venues. Young rock bands dream of playing at Rock Werchter. Young dance producers dream of Tomorrowland. But here in Belgium, every musician dreams of playing at Ancienne Belgique. Stratosphere did it for years and Dirk Serries made that dream come true. Rightfully so, too, but I’ll get to that soon. I met Ronald inside the AB Club. He was nervous, just a tiny bit. Most of all, obviously, he was excited. “AB. I’m playing at AB”. He handed me a copy of his “Collaborations 1” CD (read our review and listen to teasers) and we had a little chat. Then it was time for the event to start.

(oh, sorry about the either absence or the quality of photos. I didn’t bring my camera.)


Stratosphere

The buzz inside the AB Club faded away when Stratosphere sat down and picked up his bass guitar. Spontaneously, the people in the first two rows sat down on the floor. I was one of them and I really wished they had put down a bunch of chairs. But, nonetheless, my back pockets met the floor when Stratosphere’s first soundscapes started filling the room.
Soon it struck me. I didn’t know the song he was playing. Or in other words, it was not ‘Desolation’, the track he had been playing live for the past several years. In fact, Ronald had decided to showcase the new Stratosphere, away from the post rock and shoegaze influences and deep into immersive ambient soundscapes.
This was a remarkable gig, one that clearly shows the next step in the evolution of Stratosphere. It was also a bit short but perfectly performed.By the end of the Stratosphere performance, Dirk and N (Hellmut Neidhart) walked up and took their place behind Ronald. While I crawled to the back to get a drink, Scatterwound replaced Stratosphere. One’s drones faded out, the other’s fuzzy soundscapes faded in. With this duo, the evening gained a noisy, gritty sound, like sitting in a bobsled that goes 300 kilometers per hour on a rocky slope. It was harsh, intense and pulsating. It was brilliant too, just not very friendly for people’s ears. Nonetheless, this was a perfect example of Dirk’s evolution. From these mesmerizing drones to the overwhelming madness that was yet to come, the evening couldn’t have been better. It certainly couldn’t have started better. I high-fived Ronald in an effort to congratulate him with his convincing performance and fully enjoyed the rest of Scatterwound’s impressive concert.


After a brief break, in which the floor in front of the stage was being cleared, it was time for the much anticipated resurrection of Fear Falls Burning. I had seen this act once before, with Dirk fronting three drummers in one of the most impressive performances I have ever seen. Now, here in AB, the band appeared in a new incarnation, with one drummer and a saxophone. Although different, this was yet another sweet piece of music in which ambient, jazz and almost industrial drumming created a whirlpool of noise.

By now, there were about sixty or seventy people in the venue, most of them just standing there, eyes closed, listening to whatever Dirk Serries and co could throw at them. I was on the floor again, this time in the back. I enjoyed the gig but I could already feel the adrenaline in my body starting to cumulate. I knew what was coming up.

Another brief break later, it was time for one of the world’s best live acts to climb on stage. Yes, in my opinion, Yodok III is one of the world’s best live acts. That’s why the adrenaline was building up. This was the moment I, and probably several others too, was waiting for. Guided by a friendly applause, Dirk, Tomas and Kristoffer walked on stage and took their place behind their respective equipment.

I looked at the audience. I noticed some people who had not seen Yodok III before and I focused on them. This was gonna be fun.The soundscapes reappeared and so did whatever it is that Tomas Järmyr does. To clarify, Tomas plays jazz, rock, metal, grindcore and black metal, plus solo cymbal sets, and with Yodok III, he does it all in one song. Supporting Dirk’s drones and Kristoffer’s tuba sounds, Tomas carefully explored the possibilities of his drum kit. First quiet and introvert, the music gradually built up. I, still watching the “newbies”, was excited. I saw the look in their eyes, they had no idea how to feel about this stuff. The music became louder, and Tomas moved from incoherent tapping on cymbals and tripods to equally incoherent banging on toms. Some heads started to nod in approval.

Then the band decided that it was time for hell to break loose. Louder and fuller in sound still, the performance suddenly blasted off in brutal, repetitive drums and a tsunami of drones, reminiscent of pummeling death metal concerts. Now there was no stopping Yodok III as they raged on with a never seen before intensity. By now, there were people headbanging, including me. Even the die-hards were impressed and the “newbies” were simply awestruck. With their mouths open in disbelief they willingly underwent the most intense ambient/jazz performance in history.

And then they did it all over again with a second track.

So, the verdict? Well, apart from the absence of chairs, this evening was simply perfect. We saw a new Stratosphere. We saw Dirk as central artist giving the very best of himself. With great ease, his enthusiasm radiated through the AB Club and infected everyone inside. On the way back home I wondered why I didn’t have a Yodok III t-shirt yet, probably because they don’t have merchandise like that. So congratulations Dirk and congratulations Consouling Sounds. This was perfect.

Oh, while we were carrying Stratosphere’s equipment to his car, some bloke yelled “respect pour des musicièns”. I couldn’t agree more…” Merchants Of Air – Belgium

“Geen betere reden om in de tot een muf en donker kot herschapen AB-club te kruipen op een zonnige lentedag dan een Consouling Night. Het Gentse label weet al jaren innovatieve geluidskunstenaars te verzamelen en ze in een sfeervolle setting te plaatsen. Dit is het derde jaar dat BRDCST hen een avond carte blanche geeft. Vorig jaar sloegen we Thundercat over om hierheen te komen, dit jaar James Holden. En met plezier.
Deze Consouling Night was op het eerste gezicht bescheidener dan die op de vorige editie van BRDCST. Waar in 2017 een diverse drone- en ambientavond werd gebouwd (met zelfs magistraal muziektheater in de vorm van Medeamaterial) werd dit jaar gekozen voor een line-up van van vier acts, opgebouwd rond Dirk Serries.

Toch geen onlogische keuze. Dirk Serries is een náám in de wereld van ambient en drone. My Bloody Valentine, Low, Cult of Luna, ze deden allemaal beroep op zijn diensten. Hij stond mee aan de wieg van de ambient en sloeg de brug naar drone en postrock. Een vat vol veelzijdigheid. Reden genoeg om de tiende verjaardag van Consouling Sounds te vieren met een bloemlezing uit ‘s mans muzikale oeuvre. Te meer daar hij met dit optreden en zijn laatste plaat ‘Epitaph’ ambient voor eens en voor altijd achter zich wil laten.

Het was echter Ronald Mariën, Stratosphere, de vaste geluidsman van Serries, die de avond mocht openen. Hij liet soundscapes, opgebouwd met gitaar, bas en loopstation tegen elkaar opbotsen in een gewelddadig en interessant geheel. De schijnbare chaos was niet meer dan een voorwendsel voor klankrivieren om tegen elkaar aan te schuren en door elkaar te bewegen. Het interessantste aspect van drone is niet de klank, die je hoort, maar de geluiden en stemmen die je denkt te horen, wanneer melodieën en amorfe geluiden elkaar raken. Mariën wist hier perfect mee te spelen. Enige aanmerking is dat, hoewel de opeenstapeling van muzikale lagen tot een climax zorgvuldig werd gebouwd, het afpellen van die lagen meer aandacht had verdiend.

Was Mariën een kruising van kolkende riviertjes, dan was Scatterwound een botsing van twee gitaarvloedgolven. Statiger en weidser dan Mariën, was het onderscheid tussen de verschillende melodielijnen duidelijker. De muziek bleef langer hangen en zweven, maar de uiteindelijke uitbarsting was monumentaal. De deskundigheid van Dirk Serries en Hellmut Niedhart staat buiten kijf. Het vergt twee uitstekende instrumentalisten om live gecoördineerd het afgewerkte soundscape te creëren dat Scatterwound bracht. Wat opviel in het afbouwende deel van de show was de enorme subtiliteit in geluid. Of het nu met een strijkstok, verfborstel of ebow was, er zat een tactiliteit in het geproduceerde geluid die eerder verloren ging in de bombast van de opbouw. Wij vonden het jammer dat er niet meer focus op die details werd gelegd; misschien in een langere set?

Fear Falls Burning werd ter gelegenheid van deze avond nog eens boven gehaald. Dit project begon als gitaarambient en eindigde bij vrije improvisatie. De bezetting werd voor deze avond aangevuld met drummer Tim Bertilsson (Switchblade) en saxofonist Colin Webster. De melancholische drones van Serries vulden aanvankelijk de lange, doorleefde blaasstoten van Webster aan. Ze zweefden en weefden door elkaar; tot Serries begon aan te zwellen en Webster het op een gewelddadig improviseren zette. De saxofoon spartelde en schopte om niet te verdrinken in Serries’ oorverdovende drones en creëerde zo een bijna paniekerige sfeer. Gelukkig was daar Bertilsson om met repetitieve mokerslagen een bombastische orde te creëren. Het geheel was overrompelend en mooi.

Yodok III bracht Serries’ laatste plaat (en afscheid aan ambient) ‘Epitaph’. Met vaste waarden Tomas Järmyr (Motorpsycho, Zu) en Kristoffer Lo op respectievelijk drums en tuba stond er weer een stevige dosis talent op het podium. Opnieuw vatte Serries aan met weemoedige, laag rommelende drones, Järmyr tokkelde erdoor heen. Het was Lo die met weidse tubaklanken het geluid opentrok en naar een nieuw niveau hees. Doorheen heel het optreden was zijn blaaswerk bepalend voor de sfeer. Serries en Lo konden vooruit drijven, luider en stiller spelen, nuance leggen, maar het waren de blazers die het klanklandschap opentrokken of vernauwden. Dat kon met sirenestoten, gefluit of schallende misthoorn-geluiden. Dit wil niet zeggen dat Serries en Järmyr tweede viool speelden. Järmyr is een uitzonderlijk drummer; ingewikkelde patronen en wissels kosten hem geen moeite; hij weet vooruit te galopperen en stil te vallen en dat alles terwijl hij zijn drums bijzonder organisch kan doen klinken. Serries bouwde zorgvuldig als altijd de rommelende grondlaag waarover zijn twee kompanen konden kliederen. De set was de enige van de avond die na een verschroeiende apotheose weer kon opbouwen en de opgewekte spanning kon vasthouden.

Een hele avond aan dezelfde artiest weiden zonder dat die saai wordt, is op zich al een uitdaging. Consouling bewees dat het lef en inzicht heeft, Dirk Serries dat hij een schatkist aan talent en ervaring heeft, die nu al een overzicht waard was. Blij dat we op het eerste zonnige weekend in dat donker kot gekropen waren.” Damusic – Belgium

“DE DERDE EDITIE VAN BRDCST, HET JAARLIJKSE INNOVATIEVE INDOORFESTIVAL VAN DE AB, IS WEER ACHTER DE RUG. VAN 4 TOT EN MET 8 APRIL KON ER GESMULD WORDEN VAN HUN MUZIKALE BUIKGEVOEL MET DE NADRUK OP GLOBAL SOUNDS.

Doordat Brussel niet bij de deur is en er zoveel te doen was, moesten er keuzes worden gemaakt. Na een avond met Otto Lindholm en Myrkur en de eigenzinnige interpretatie van Sister Ray (The Velvet Underground) door BARST was het de beurt aan 10 jaar Consouling Sounds met Dirk Serries die al 30 jaar muziek maakt met onder andere Scatterwound, Fear Falls Burning en YODOK II.

Tot slot stelde Dirk Serries zijn nieuwe plaat/cd voor, ‘Epitaph’, op het Gentse Consouling label,  zijn meest melancholische ambient stukken tot nu toe.” Gonzo Circus – Belgium

“Voor het derde jaar op rij kreeg het Gentse Consouling Sounds label de kans om een avond te organiseren tijdens het BRDCST-festival. Tegenwoordig al hét indoor voorjaarsfestival van het jaar waar allerlei verschillende genres de kans krijgen om zichzelf in het oog te spelen. Nog mooier is het dat Consouling dit jaar ook tien kaarsjes mag uitblazen. Daarbij kozen ze ervoor om zelf Dirk Serries in de bloemetjes te zetten. Na een carrière van een dertigtal jaar kreeg deze ambientgeestelijke de kans om al zijn verschillende projecten tentoon te spreiden. Hijzelf stond bijna de hele avond op het podium. Een avond om niet te missen.


Toch dacht niet iedereen daar blijkbaar zo over. De zaal stond niet stampvol zoals Serries eigenlijk zou verdienen. De AB Club oogde echter gezellig zoals altijd. Zij die afwezig waren, zouden ongelijk krijgen. Voor de aanwezigen werd het er enkel maar intiemer door.
Stratopsphere is het drone/ambient-project rond drone meester Ronald Mariën. Straposphere is echter enkel één van de vele projecten waar de man aan meewerkt. Ronald heeft bovendien altijd, zowel als vriend, muzikant en geluidsman, zeer nauw samengewerkt met Dirk Serries en mocht daarom de avond openen. Hij deed dit op zijn eentje, gezeten op de grond voor het podium met enkel gitaar en loops, voor de geluidseffecten. Ronald zorgde dan ook voor een heel intimistische tot intense start van deze avond. Door de Club in een adembenemend atmosfeer onder de dompelen, waarbij je een speld kon horen vallen in de zaal. Voelden we ons dan ook wegglijden naar verre oorden, verwijderd van de harde realiteit. Kortom. Als er een paradijselijk genot bestaat van rust en kalmte. Dan heeft Stratosphere de poorten van dat Hemels paradijs op een eenvoudige maar enorm intensieve wijze wagenwijd open gezet in AB Club.

Dirk Serries en N. (ofwel gitarist Hellmut Neidhart) vormen samen Scatterwound. De heren vulden Stratosphere reeds op het einde van zijn set aan, waardoor al vroeg een bepaald hoogtepunt werd bereikt. En gingen toen gezamenlijk op dat zelfde elan gewoon door. Beide muzikanten verleggen dan ook meerdere grenzen in het bespelen van gitaar, die we niet elke dag tegen komen. Zo gebruikte Dirk een strijkstok om meer effect te toveren uit zijn instrument. En Hellmunt bijvoorbeeld een verfborstel. De set pikte dus gewoon in op voorgaande, maar gaandeweg werden alle registers toch volledig open gegooid, en ook geluidsmuren afgebroken. Tot uiteindelijk oorverdovende klanken, naar een climax toe, je uiteindelijk verdoven en vooral potdoof maken. Hoewel het lijkt alsof alles wat de monotone kant opgaat, is het net door die enorm intensieve manier waarop Scatterwound de gitaar geluiden opbouwt naar die onaards aanvoelende climaxen. Dat je geboeid blijft luisteren tot je in een trance beland, gehypnotiseerd door de oorverdovende klanken die je hart beroeren. En meteen je trommelvliezen dreigen te doen barsten. Indrukwekkend!

Serries zelf had hierna even nood aan een pauze en wij eigenlijk ook om even te bekomen van de bedwelmende klanken die hij net produceerde. Daarna nam hij terug plaats op het podium voor zijn volgende project Fear Falls Burning. Een project dat lange tijd on hold heeft gestaan en vroeger bestond uit Dirk Serries, omgeven door drie drummers die zorgden voor een muur aan geluid. Ditmaal was er maar één drummer, Tim Bertilsson, die zijn gitaar bijstond. Voor de gelegeheid was ook de Brit Colin Webster aanwezig om het trio te vervolledigen. Het was deze laatste die vooraan op het podium de meeste aandacht trok en frontman leek. Samen bouwden ze op naar een hoogtepunt, maar in vergelijking met de andere projecten was het er eigenlijk geen. Misschien komt het omdat de oude bezetting van Fear Falls Burning andere verwachtingen had gezaaid. Alleszins was dit het enige van de avond dat niet volledig kon overtuigen en waarvan de harmonie soms in chaos leek te vervallen.

Als afsluiter van de avond koos Serries ervoor om aan te treden met YODOK III. Hij maakt er hiermee geen geheim van welk project hem het nauwste aan het hart ligt. Zijn keuze valt meer dan te verantwoorden. Samen met Thomas Järmyr op de drums en Kristoffer Lo op tuba en zo veel meer zorgde dit voor een prachtige afsluiter van de avond. Dit drietal verstaat elkaar perfect en begrijpt de kunst van de ambient tot in de kleinste details. Schijnbaar zacht en ver van elkaar lijken ze te starten om door de set heen wegen te bewandelen die hun tweemaal samenbrachten in een intens hoogtepunt. Ze bezaten de kracht om rust te brengen in ieders hoofd, maar toch buiten adem achter te laten. Het is een kunst die enkel de besten gegeven is.

YODOK III zorgde hiermee voor de perfecte climax om de avond mee af te sluiten. Consouling Sounds heeft zijn tien kaarsjes uitgeblazen en hoe!? Als ze fysiek aanwezig waren geweest, waren ze waarschijnlijk meerdere malen vanzelf uitgegaan door de intense luchtverplaatsing van de muziek. Wij hebben er enorm hard van genoten en vertrokken met dat knagende gevoel waar rust en onrust elkaar tegenkomen.” Snoozecontrol – Belgium

DIRK SERRIES interviewed by ENOLA

Dirk Serries: “Ik heb alles altijd op mijn eigen voorwaarden gedaan”

Zondag acht april wijdt het BRDCST-festival in de AB een hele avond, gecureerd door het label Consouling Sounds, aan Dirk Serries. Die zal met verschillende projecten zijn verleden, heden én toekomst belichten. Omdat de toekomst ook altijd het verleden is, en vice versa. Vandaar: een gesprek over dertig jaar muziek. Over vroeger, maar toch vooral over nu. Over controle, maar vooral over vrijheid. Over muziek als obsessie.

Want de toekomst begint met afsluiten: “Binnenkort komt Epitaph uit, de laatste soloplaat die ik wijd aan ambient muziek, het genre waar ik me de voorbije dertig jaar mee heb beziggehouden, naast alle zijpaadjes die ik heb bewandeld. Eerst met synthesizer, daarna met gitaar, maar telkens met dezelfde insteek. Maar daar ben ik nu op uitgekeken. Ik kan persoonlijk niet veel meer aan bijdragen aan die muziek. Daarom wilde ik een statement maken om die lange periode af te sluiten. Toen Consouling Sounds me aanbood om een album op hun label uit te brengen, was dat een ideaal moment om dat te doen: een release dicht bij huis, je hebt er controle over, je kan samenwerken met heel interessante mensen. Ik wist dat de puntjes op de ‘i’ zouden terechtkomen.”
“Het is wel belangrijk voor me dat er iets in de plaats komt. Het vuur is nog altijd niet gedoofd, ik heb nog zo veel plannen in mijn hoofd. Ik moet ze alleen kunnen uitvoeren. Daarvoor is het belangrijk dat ik die ambientfase afsluit, en dat ik dat nu doe. Ik hoop wel dat sommige projecten, zoals Yodok III, in de toekomst net meer uitgebreid worden. En dan is er mijn fascinatie voor de vrije improvisatie. Die aanpak ligt me zeer nauw aan het hart. Het staat pal tegenover wat ik als control freak die alles minutieus uitdokterde in de studio, altijd heb gedaan. Nu gaat het meer om naar een moment toeleven, samen improviseren, en daarna naar een volgend moment gaan. Het is een soort van therapie voor me, die vrije improvisatie, om me muzikaal gezond te voelen. Voor mij is het heel belangrijk om beide wateren te blijven bevaren, om een balans te bewaren. Dat zijn de twee pijlers waar ik op lange termijn naar toe wil.”

Serries beseft dat die muziek fans die hem al jaren volgen in zijn ambientwerk misschien minder zal liggen. “Absoluut. Die mensen zijn belangrijk. Op een bepaald moment besluit je met muziek naar buiten te komen, om die een bepaald imago, een bepaald beeld, te geven. Als je dat koppelt aan een uitgave op een label, dan gaan luisteraars je muziek in een bepaald kader zien. Maar me laten leiden door wat luisteraars willen? Neen, daar hou ik me absoluut niet mee bezig. Tijdens m’n Vidna Obmana-periode waren er ook wel wat moeilijke reacties, vooral omdat ik experimenteerde met andere instrumenten. Ambient is soms een elitaire wereld waar je je moet houden aan bepaalde ingrediënten. Maar dat heb ik altijd aan mijn laars gelapt, omdat ik als persoon wilde evolueren, nieuwe dingen ontdekken, bepaalde genres met elkaar mengen om tot iets nieuws te komen.”
“Als ik had geluisterd naar de hardcore fans, dan had ik waarschijnlijk gewoon hetzelfde album gemaakt, over and over again. Veel mensen houden daarvan, en daar heb ik ook veel respect voor, maar dat is mijn ding niet. Ik probeer voor mezelf uitdagingen op te zoeken, en als mensen me willen volgen, fantastisch. Maar er hebben er ook in groten getalen afgehaakt. Dat is dan maar zo. Muziek is natuurlijk een heel persoonlijk aanvoelen, en als je iets niet aanvoelt, kan je dat niet forceren. Ik ben zelf heel nieuwsgierig naar nieuwe muziek. En misschien ontdekken mensen die naar mijn muziek luisteren, zo ook nieuwe dingen. Ik heb gelukkig wel een aantal van die mensen. Het is belangrijk dat je zo’n klankbord hebt – want de luisteraars blijven het belangrijkste klankbord, niét de media.”

Hoewel de avond opgebouwd is rond de figuur van Dirk Serries, zal hij niet solo aantreden: “Consouling heeft mij uitgenodigd naar aanleiding van het album. Zij hadden carte blanche van de AB gekregen om, net als de voorbije twee jaar, een avond samen te stellen. Mike (Keirsbilck, nvdr.) vond dat het tijd werd dat in eigen land wat meer aandacht werd geschonken aan Dirk Serries. We zijn dan samen gaan zitten om alles praktisch te bekijken. Het was daarbij nóóit mijn intentie om zelf solo ambient te spelen. Ik vond het veel belangrijker en interessanter de kruisbestuivingen te tonen. Want in elke kruisbestuiving, of het nu Fear Falls Burning of Yodok III is, komt iets terug van mijn solowerk.”

Ambient

Toch start de avond in de ambientregionen, met een optreden met Stratosphere. “Ik wou de avond toch beginnen met het uitgepuurde, alleen niet solo. Ronald Mariën (Stratosphere) is al minstens twintig jaar mijn vaste geluidsman, dus ik ken hem heel goed. Hij maakt al lang zelf ook muziek, maar ondertussen bleef hij wel mijn geluidsman. Daarom vond ik het niet meer dan fair om hem te bedanken en een plaats te geven tijdens die avond. Ik vond het belangrijk hem in de spotlights te zetten, en hem te laten openen voor alles wordt opengetrokken naar kruisbestuivingen en samenwerkingen Hij gaat de pure ambient vertegenwoordigen, maar is ook – door zijn werk als geluidsman – de link met het deel van mijn leven dat ik als Vidna Obmana doorbracht.”
Serries beaamt dat Ronald als mixer heel goed aanvoelt wat er nodig is, ook in de vrije muziek van bijvoorbeeld Yodok III: “Hij is ontzettend belangrijk. Een geluidsman moet op één lijn zitten met de muzikant, en hij begrijpt mij volkomen. Het is een wisselwerking. Soms verraste ik hem vroeger wel eens door van het podium te stappen, maar qua opbouw en apotheose heeft hij mij altijd begrepen zonder dat we afspraken moesten maken. Idem bij Yodok III. Dat hij mij door dik en dun gevolgd is, daar ben ik hem heel dankbaar voor. Zo iemand is goud waard.”

Erkenning

“Niet dat het per se de AB is, maar deze BRCST-avond geeft me wel een gevoel van erkenning. Helaas is optreden in de AB bij veel mensen nog altijd iets à la “ah, dan moet het wel iets serieus zijn”. Terwijl andere zalen even goed zijn, de 4AD bijvoorbeeld, maar die ‘waarde’ van een AB niet hebben. Heel bizar.”
“Bij velen heerst het idee dat succes af te lezen valt aan de grootte van de zaal waarin je speelt. Als je ziet hoe sommige groepen, ook al maken ze initieel fantastische muziek, toch alles in functie zetten van grotere zalen, en zelfs andere muziek beginnen maken, alleen om die zalen te kunnen vullen. Daarvoor speel ik niet in de AB. Maar ik vind het wél een persoonlijke overwinning om er nu te staan. Zeker met muziek waar ik nooit een commercieel compromis mee gesloten heb. Ik heb alles altijd op mijn eigen voorwaarden gedaan. En dan ben ik er wel trots op dat er zo’n avond komt, en dat Consouling er mee zijn schouders onder gezet heeft.”
Dat label is de laatste jaren duidelijk uitgegroeid tot een nieuwe kracht die erin slaagt bepaalde niet-commerciële muziek een breder platform te geven: “Ze hebben een slimme, goede aanpak. Ze hebben natuurlijk wel geluk gehad dat ze bijvoorbeeld een Amenra onder hun hoede kregen. Maar ik ben ervan overtuigd dat Consouling er ook zou gestaan hebben zonder Amenra. Nele (Buys, nvdr) en Mike hebben een heel gezonde kijk op het gebeuren, en ze weten niet-commerciële muziek toch op een commercieel verantwoorde manier te benaderen.”
“We spreken hier nog altijd over een subcultuur. Ik vind dat je dan nog steeds met je beide voeten mooi op de grond moet blijven. En dan doe ik het liever met mensen met wie ik op een heel open en eerlijke manier kan praten over wat er mogelijk is. Meestal kom je dan tot heel mooie en constructieve dialogen, met een resultaat waar iedereen trots op kan zijn. Dat was bij Consouling meteen het geval. Het ging volledig over de muziek zelf. Het leek alsof het al jaren in de sterren geschreven stond dat we iets samen gingen doen. En daarnaast komt dan een goede promotie – waar zeker Nele héél goed in is – en dat leidt tot meer erkenning en mooie samenwerkingen, zoals die met de AB. Dat is niet vanzelfsprekend. Het medialandschap evolueert voortdurend, en niet altijd in de goede richting. Meestal zelfs niet in de goede richting. En de AB zal daar ook wel degelijk de gevolgen van ondervinden. Dan is het niet vanzelfsprekend dat een label als Consouling gewoon hun ding mag doen, en een avond rond Dirk Serries opbouwen. Maar dat was totaal geen bezwaar voor de AB.”

Serries is nooit financieel afhankelijk geweest van muziek. Wanneer we de vraag opwerpen of muziek combineren met een voltijdse job je tegelijk ook vrijheid geeft, een vrijheid die “professionele” muzikanten misschien niet hebben, antwoordt hij: “Ik heb me in het verleden ook wel miskend gevoeld, hoor. Je kan de ambient-muzikanten in dit land tellen op twee handen, zeker als je je beperkt tot diegenen met een lang en internationaal parcours. Dan toch niet de erkenning krijgen die er toch een beetje zou moeten zijn, is soms frustrerend. Maar het leert je ook omgaan met jezelf, en ik ben wel blij dat ik nu pas in de AB sta en geen twintig jaar geleden. Nu weet ik meer van mezelf, waar ik voor sta. Nu hoeft het ook niet meer. Het is geweldig dat het komt, maar ik was er niet meer op aan het wachten, zoals vroeger.”
Serries ontkent wel dat die frustratie ooit tot verbittering heeft geleid: “Ze heeft vooral geleid tot een nieuwe boost om toch verder te gaan. Ik blijf volharden in de boosheid.” (lacht)

Verwanten

Met Scatterwound, een duoproject met gitarist Hellmut Neidhardt, betreedt de avond droneterrein: “Hellmut ken ik eigenlijk al heel lang. Hij is vooral actief onder de zeer eenvoudige, maar mooie en intrigerende naam N. We spreken al meer dan tien jaar over een samenwerking, maar het is er nooit van gekomen, wegens te veel eigen projecten. Maar nu is het moment om samen iets te doen, dat vonden we allebei. Ik heb altijd een voorliefde voor drones gehad. Maar drones zijn veel meer dan de laag gestemde gitaren waar men denkt dat drone voor staat. Drones zitten in de Carnatische muziek, in Afrikaanse muziek. Ik herinner me dat Stephen O’Malley een interview met mij gedaan heeft in 1995, toen hij nog voor een magazine werkte en er nog geen sprake was van Sunn O))). Het ging toen ondermeer over ambient en drone. Enkele jaren later zie je dan plots dat hele Sunn O)))-gebeuren. Die band bracht een genre dat al langer bestond naar een breder publiek.” Serries vindt het echter jammer dat zo’n succes vaak gepaard gaat met oogkleppen voor wat er elders gebeurt: “Ik vind het mooi dat zo’n muziek een kans krijgt, maar ik vind het wel wat jammer dat de pers alles zo vaak reduceert. Eén band wordt dan de Heilige Graal, en voor de rest bestaat er niets. Terwijl er altijd heel veel vooraf gebeurd is, heel veel rondom gebeurt en achteraf ook nog veel gebeurt. Terwijl er heel veel interessante muzikanten bezig zijn met drone en ambient die helemaal geen erkenning krijgen.”

“Want uiteindelijk: wat is drone? Scatterwound bevat hardheid én schoonheid. Hellmuts’ soort van drones zijn vaak vrij hard en scherp, terwijl ik altijd een element van harmonie of melancholie probeer te bewaren. Dat heb ik nooit laten varen: ook in mijn drones zat er altijd een weemoedigheid.”
In tegenstelling tot vroeger ligt er nu echter niets vast: “We gaan niet met schema’s werken, we gaan gewoon improviseren en zien waar we uitkomen. En dat klikt. Je voelt aan waar je naartoe wil, hoe je moet opbouwen en afbouwen, wanneer er stilte moet komen, enzovoort. Ik vond het interessant om die nieuwe improvisatie-bagage, waarvan ik vroeger niet wist dat ik ze in mij had, mee te nemen naar Scatterwound. Daarom was het is goed dat we met Scatterwound niet in 2005 zijn begonnen, maar nu pas.”

Zo zal de avond zichzelf verder uitrollen. “Wij nemen het met Scatterwound van Ronald over. Hij speelt solo een stukje en dan gaan we zonder pauze over naar Scatterwound, naar de hardere drone, om zo de link te leggen tussen het ambient- en het dronegedeelte.” Zo zal Serries proberen heel zijn carrière te illustreren aan de hand van projecten die nu zijn leven bepalen. “Op die manier blijft het verfrissend. Als ik heel de avond solo ambient zou spelen, dan zou je bedrogen uitkomen. En ik ook. Zoiets zou nergens naartoe gaan. Maar als je die kruisbestuivingen – ik laat dat woord vaak vallen, maar ik vind dat gewoon zo belangrijk om alles fris te houden – meegeeft, is dat muzikaal enorm verrijkend. Dan krijg je nieuwe dingen. Als ik zo’n avond zoals zondag wil doen, dan vind ik inderdaad dat ik zeker en vast mag terugkijken. Maar wel met de juiste mensen om mij heen, om alles wat meer zuurstof te geven. Daarom heb ik juist die mensen gekozen: om langzaam vooruit, maar eventueel ook even terug, te kijken.”

Drone

Zo komen we automatisch bij Fear Falls Burning uit: “Fear Falls Burning is ontstaan uit een grote frustratie die ik opgebouwd had tijdens de eindperiode van Vidna Obmana. Ik werd in het ambientwereldje volledig afgerekend op mijn experimenten met andere instrumenten dan synthesizer. Vooral de elektrische gitaar was absoluut not done in die tijd. Op een bepaald ogenblik kreeg ik kans om bij Relapse, een metallabel, een Vidna Obmana-plaat uit te brengen. Toen heb ik met die mannen rond de tafel gezeten en ik heb gezegd: ‘Kijk, ik zit hier met een impasse die ik graag zou ophelderen, noem het maar een uitdrijving van alle frustratie. Ik wil doodgraag Vidna Obmana afronden bij jullie met een trilogie.’ Dat was een symbolische daad en daar zijn ze mee akkoord gegaan. De eerste plaat, Tremor, hebben ze naar verschillende mensen gestuurd, onderandere leden van Neurosis, die heel enthousiast reageerden. Maar terwijl ik bij Relapse die trilogie uitbracht, was ik ondertussen al zo geëvolueerd op mijn gitaar dat ik me daarop ben gaan toeleggen. Alle synths en samplers gingen de deur uit en ik begon me volledig te focussen op gitaar. En toevallig draaide wat ik deed uit op drone. Maar die drones waren dus eigenlijk een logisch gevolg van het feit dat Fear Falls Burning in de eerste plaats een gitaarproject moest zijn, niét de oorzaak ervan.”

Met hulp van Relapse bezorgde het project Dirk Serries veel krediet, met name uit de onverwachte hoek van de heavy muziek – doom, drone, sludge metal. Straf!
“Ik vind het heel tof dat je dat zegt. (lacht) Fear Falls Burning heeft me inderdaad geen windeieren gelegd en heeft me de kans gegeven om die kruisbestuiving volledig open te trekken. Tijdens dat project kreeg ik veel bijval van mensen die me plots leerden kennen. Ik kon zo op tour met Cult Of Luna. Ook Justin Broadrick (Godflesh, Jesu, …, nvdr), die ik al gekruist was via het cassettecircuit, leerde ik opnieuw kennen. Dat zijn zaken die ervoor gezorgd hebben dat de laatste twee Fear Falls Burning-platen eigenlijk groepsplaten waren, bijvoorbeeld met de mannen van Cult of Luna. Dat was een openbaring voor mij. Ik voelde dat ik vanuit een conservatieve ambientwereld terecht kwam in een soort walhalla van kindred spirits, van mensen die op dezelfde manier dachten, heel open stonden voor mijn soort van muziek, hoewel die eigenlijk niets te maken hadden met metal. Die jaren waren een enorm fascinerende periode. Maar tegelijk heb ik mezelf daarin wel voorbij gehold. Omdat ik zo hard wou gaan en zoveel bijval kreeg, gaf ik het gehele concept van Fear Falls Burning volledig uit handen tot het een groepsproject werd. Het groeide boven mijn hoofd, en daar heb ik wel de prijs voor betaald. Op een bepaald moment voelde ik dat ik die muziek moest terugschroeven, want zo hard kon ik niet blijven gaan.”

“Toen heb ik Fear Falls Burning een halt toegeroepen. Maar dat was geen echte afronding, want dat project is in mijn hoofd nooit zo afgesloten zoals Vidna Obmana afgesloten werd, of nu Microphonics. Daarom leek het zo’n goed idee, zeker omdat ik wist dat ook Mike zo’n fan van Fear Falls Burning was, om het project terug op te voeren. Weliswaar met één groot verschil: de nadruk komt – opnieuw – op vrije improvisatie te liggen. Daarom heb ik gekozen om Tim Bertilsson (drummer van Switchblade, nvdr) er terug bij te nemen, die ook ‘het einde’ meemaakte, maar met improvisator Colin Webster als derde lid. Dat maakt het heel belangrijk. Het is geen Fear Falls Burning revisited, maar een soort van reboot. Tim heeft een minimum aan structuur nodig, maar de rest is improvisatie. Colin Webster is natuurlijk één van de grote talenten van de vrije improvisatie. Ik kijk er enorm naar uit, omdat ik weet dat hij sterk is in improviseren, maar ook omdat hij zeer goed is in zijn saxofoon gebruiken voor lange, uitgerokken tonen. Dat continue enorme lange lijnen trekken, daar heb ik hem speciaal voor gevraagd.”
Daar kwam echter wel enige voorbereiding aan te pas: “Ik ben nu vooral bezig met de klank van toen terug te vinden, omdat ik die beetje was kwijtgeraakt doorheen de jaren. Ik ben nu zo vrij geworden in mijn spel op die gitaar, dat ik het gecontroleerd drones maken een beetje verleerd ben. Dat moet ik dus terug aanleren nu. Heel bizar. Ook de instrumenten en pedalen die ik nu heb, zijn niet meer dezelfde als toen. Het vergt dus wel wat herbronning.”

Yodok III

Afsluiten doet Serries met Yodok III, een project dat hem duidelijk heel nauw aan het hart ligt. Yodok III heeft zijn bestaan in eerste instantie te danken aan Fear Falls Burning. Tomas Järmyr (drums, nvdr) en Kristoffer Lo (tuba/flugabone, nvdr), twee Scandinaviërs die actief zijn in allerhande bands, hoorden Frenzy of the Absolute en waren zo onder de indruk dat ze Serries vroegen om samen iets te doen. “Zij hadden toen zelf nog geen plaat uit, maar vroegen of ik een samenwerking zag zitten en stuurden een Soundcloudlink door met hun duowerk als Yodok. Ik was daar volledig van mijn melk van. Tegelijk zat ik met enorm veel vragen over hoe we die samenwerking zouden aanpakken. Ik vloog over naar Noorwegen, met mijn typische sheets onder de arm. Die mannen moesten eens lachen. Ik speelde één van mijn akkoorden die ik voorbereid had. Na twee minuten waren ze al mee aan het spelen. Dat was zo’n overrompeling voor mij, en voor ik het wist was ik aan het improviseren. Ze hebben zo eigenlijk het hele improvisatiegevoel in mij doen openbloeien. Ik wist niet dat ik dat kon. Logisch, want ik was altijd een solomuzikant. En als ik samenwerkte met andere mensen, zoals bij Fear Falls Burning, bracht ik apart opgenomen stukjes samen in de studio om te mixen. Live klonk alles zoals het op het album opgenomen was. Nu was van een plan geen sprake meer. De twee akkoorden waarmee ik begonnen was, waren al lang weg en wij waren ineens met compleet nieuwe dingen bezig.”
“Die ontdekking was mijn redding. Ik voelde mij altijd een beetje een slachtoffer van mijn eigen perfectionisme. Ik was te analytisch bezig met muziek en het plezier totaal kwijtgeraakt. Maar improviseren bracht het speelgenot gewoon helemaal terug, en heeft een wereld geopend – de vrije muziek — waarvan ik nooit had gedroomd dat ik er zou in vertoeven. Yodok III heeft mij geleerd dat ik al die voorbereiding niet nodig had. Daar ben ik die twee eeuwig dankbaar voor.”

In Yodok III lijken alle muzikale obsessies van Serries– of het nu ambient, vrije improvisatie, postrock of avant-garde is – samen te komen. “De muziek van Yodok III is abstract, maar toch ook altijd melodisch en melancholiek. Dat vind ik zo mooi. Zonder afbreuk te willen doen aan andere groepen die ik heb, maar Yodok III is de symbiose van alles waar ik voor sta. De avond moest dus eindigen met deze band. Ik spreek bijna nooit in lovende woorden over mijn eigen muziek, maar als ik het ergens over kan, is het wel Yodok III. Omdat het zodanig een samenwerking is waar ik maar één onderdeel van ben, en ons samenspel iets is wat telkens ook mijn eigen verwachtingen te boven gaat. Ik geraak er zelf van in trance op het podium. De kracht van Yodok is dat het drie muzikanten zijn die elkaar perfect aanvoelen, maar die nooit in elkaars vaarwater terecht komen. We zijn totaal verschillende muzikanten, we hebben andere achtergronden en interesses, maar toch komt de muziek bij elkaar in één bepaalde harmonie. Maar nogmaals: dat is weer op het krediet van twee waanzinnige muzikanten. Tomas en Kristoffer voeden mij voortdurend met nieuwe impulsen. Tomas is een buitengewone drummer. Ik geloof nog altijd niet dat dat echt een mens is.”(lacht)
Naast Yodok heeft Järmyr een indrukwekkend palmares bij elkaar gedrumd bij onder andere Zu, Motorpsycho en The MaXx. Daarnaast leeft hij zich ook nog uit als jazz- én grindcoredrummer. “Het interessante aan hem is dat hij niet alleen heel veel genres kan spelen, maar die ook combineert. Bij Yodok III is het helemaal geen wet dat hij enkel jazzgetinte, vrije dingen mag drummen. Hij mag daar net heel scherp gaan, of heel doomy , of juist heel schilderend werken. Die vrijheid maakt het juist zo mooi. Maar om dat te kunnen moet je natuurlijk wel een heel goeie drummer zijn. En dat is hij. Daarnaast heb je Kristoffer. Wat hij doet met zijn tuba, dat is machtig. Samen met de gitaar wordt Yodok haast een orkestraal gebeuren.”

Nochtans is optreden met Yodok III geen vanzelfsprekendheid. De geografische afstand maakt de zaken er niet makkelijker op, en alle leden hebben veel andere projecten in soms “grotere” bands als Motorpsycho en Zu, twee van de langslopende cultbands van Europa. Volgens Serries staat dat de zaken echter niet in de weg, noch praktisch noch muzikaal: “Tomas heeft zo’n project als Yodok wel nodig, denk ik. Hij heeft ook gezegd dat Yodok III altijd zal blijven bestaan. We zullen altijd een manier vinden om samen te spelen. We zijn ook zo ver gekomen dat we geen tours van maanden nodig hebben. Daar is het niet het juiste project voor. Alles wordt vanaf nul geïmproviseerd. Je legt je ziel dus echt bloot. Wij zijn alledrie volledig leeggezogen op het einde van zo’n concert, omdat we zo diep gaan in het creatieve proces. Je kan dat geen maand volhouden. Vijf, zes keer na elkaar, dat is voldoende. Als het zo kan blijven bestaan, dat wordt dat fris gehouden, dan blijf ik het doen met heel veel inspiratie. We merken ook dat we geen opwarmingsfase meer nodig hebben. We schakelen die instrumenten aan en Yodok III staat daar.”
“Die spontaniteit is juist het mooie aan Yodok III, maar dan moet het ook wel spontaan blijven. Dat te gaan uitmelken met ellenlange concertreeksen, zou onze muziek niet ten goede komen. Ook al vind ik het soms frustrerend dat het niet meer is en dat het niet meer wordt opgepikt. De band heeft veel raakvlakken met uiteenlopende genres, en ik geloof ook niet dat Yodok III de moeilijkste muziek is die we maken. Maar het wordt helaas weinig belicht, omdat het ten eerste onbekend is, en ten tweede omdat er andere spelers zijn die waarschijnlijk met alle aandacht gaan lopen, zodat afwijkingen minder aandacht krijgen. Yodok kan je niet vastpinnen op één genre, dat maakt het waarschijnlijk ook zo moeilijk.”

Improviseren

Dat de band toch een uiteenlopend publiek kan bereiken, getuigt hun passage op Dunk! Festival (postrockfestival in Zottegem, nvdr.).
“Je zou kunnen denken: we gaan de GY!BE-richting uit, episch en orkestraal. De Scandinavische toets zit er ook in, het instrumentale van een Sigur Rós. Al die raakvlakken zijn er, zonder dat we onze eigen stijl verloochenen, maar volgens mij zijn het er te veel om verstaanbaar te maken. We zijn een zware kruisbestuiving, moeilijk om te definiëren. We spraken over wat drone is. Ik kan daar geen uitleg aan geven. Wat is ambient? Dat kan ik ook niet. Het begint overal wel ergens met een bepaald concept, maar muzikaal is ambient ook veel meer dan een paar synthesizernootjes die lang uitgerekt worden. Drone en postrock: idem dito. Elk genre heeft interessante zijwegen die het genre verbreden, maar dat maakt het soms wel moeilijker om het verstaanbaar te maken naar de buitenwereld toe. Daar is Consouling mee bezig. Ze proberen die brug te slaan, en Dunk ook. Of Roadburn met Walter Hoeijmakers en co. Dat is heel moedig. Het bewijst dat er veel mensen geïnteresseerd zijn in andere muziek dan datgene wat je oppervlakkig te horen krijgt via de mainstreampers.”
“Noem mij één interessante muzikant die maar naar één bepaald genre luistert. Die vind je niet. Ik ken er genoeg die zo’n brede smaak hebben – van populaire muziek tot de meeste obscure zaken — en dat is goed, want al die diversiteit duwt niet enkel een genre vooruit, maar ook een mens. Ik luister al jaren naar jazz en in mindere mate naar vrije improvisatie en freejazz. De enige raakvlakken die ik had met freejazz waren de latere platen van John Coltrane en de elektrische periode van Miles Davis. Ik had nooit kunnen denken dat ik daar zélf muzikaal actief in zou worden, maar mijn fascinatie heeft er wel toe bijgedragen om die stap te zetten. Als je veel luistert naar muziek, begin je die taal te begrijpen. Het is een scene waarin alle regels overboord worden gegooid. Wat er overblijft is het respect waarmee je omgaat met elkaar.”

Eén ding is zeker: Serries’ overgang van ambient naar vrij radicale improvisatie-albums, soms pure abstractie, is op z’n minst fascinerend te noemen.
“Dat is wel gegroeid, want de eerste improvisaties met Yodok III leunden wel nog op loops en effecten. Vervolgens leer je mannen kennen zoals John Dikeman en Colin Webster, en dan denk je: ‘Goed, tijd om eens wat pedalen weg te laten.’ Loopers gebruik ik nu niet meer, al heeft dat tijd nodig gehad. Je moet jezelf eerst leren vertrouwen, maar ook jezelf durven tegenkomen. Dat is al vaak gebeurd, maar gelukkig kan ik samenwerken met fantastische muzikanten die het van je overnemen als je in de knoei geraakt. En dat is ook het mooie van improvisatie. Als je elkaar goed kent en aanvoelt, dan kan je het van elkaar overnemen. Er is zo veel mogelijk en dat maakt het zo fascinerend om ermee bezig te zijn. Het is een totaal andere benadering van muziek dan wat ik jarenlang gedaan heb.”

Vertrouwen

“In improvisatie geef je veel, maar je krijgt ook veel terug. Dat is de essentie. En ondanks het feit dat ik ook al heel wat tegenslagen en teleurstellingen heb meegemaakt, werk ik nog altijd enorm graag samen met mensen. Het vertrouwen in anderen ben ik nooit kwijtgeraakt. Ik wil blijven samenwerken, want samen bereik je veel meer en andere resultaten dan als je solo werkt. Solo word je nooit gestimuleerd op de manier waarop je door anderen wordt gestimuleerd. Dat is logisch. Via de improvisatie heb ik mensen gevonden die op dezelfde manier in het leven staan. De meesten willen samen aan iets bouwen, een symbiose bereiken. Als je altijd zelf aan de kar moet trekken, dan geraak jij natuurlijk uitgeput, en dat geeft geen voldoening. Als je de dingen samen doet — al klinkt dat misschien wat utopisch en klef — werkt het wél.”
“Bij improvisatie heb je geen bandleider nodig die de taken verdeelt en alles trekt. Er is wel iemand die met een idee komt, maar dan wordt dat toch verbasterd, omdat je dat aanpakt als groep. Zo bereik je andere dingen. Dat merk ik ook als ik samenwerk met mensen als Colin Webster. Ik ben ook wel trots op wat ik kon doen in het verleden, met het opbouwen van cycli als Microphonics, bijvoorbeeld. Maar ik werkte alleen en daar was ik op uitgekeken. Dat sologegeven bracht me niet meer naar een nieuw niveau, maar dat hoop ik wel te bereiken met anderen.”
“Ik krijg ook wel eens het deksel op de neus. Dat gebeurt. Ik krijg ook wel eens de vraag waarom ik maar blijf gaan. Het is simpel: ik adem dit in en uit. Ik maak al meer dan vijfendertig jaar muziek, het is het meer dan een uit de hand gelopen hobby. Het is een obsessie, met alle voor- en nadelen.” Enola – Belgium

GARGOYLES reviewed on OPDUVEL

“Twee muzikanten die zich bewegen in de Britse en Europese vrije improvisatie maken voor het eerst als duo muziek op Gargoyles. Onbekenden van elkaar zijn het allerminst. De Belgische gitarist Dirk Serries en de Engelse saxofonist Colin Webster zijn vaak in elkaars gezelschap te vinden, zoals onlangs nog in het Tonus-project van Serries, een minimalistische verkenning van geluid, of in het Kodian Trio, waarin plaats is voor een meer expressieve kant van de vrije improvisatie.

Serries en Webster vormen samen tweederde van het Kodian Trio (derde lid is drummer Andrew Lisle), maar dat betekent niet dat we de duoplaat kunnen zien als Kodian Trio min één. Zet bij dat trio een of meer muzikanten (John Dikeman, Martina Verhoeven, Alan Wilkinson) en je hebt direct een heel andere dynamiek; de manier waarop de muzikanten op elkaar reageren levert echt andere muziek op.

Dat geldt dus ook als je een muzikant van het Kodian Trio weglaat. Webster en Lisle maakten al een paar opnamen waarop dat goed te horen is, en het geldt in nog sterkere mate voor het duo Serries/Webster. Natuurlijk is beider speelstijl goed te herkennen, maar de interactie tussen de twee improvisatoren zonder drummer is echt verschillend dan met slagwerker. En hoe hoekig de muziek ook is, die klinkt toch ook verfrissend.

Websters technieken op saxofoon blijven verbazen en dat doet hij ook op Gargoyles, waar hij er op los pruttelt, sputtert, smakt en zuigt. Van een portie noise is de Brit nooit vies geweest en ook daarvan zijn wat staaltjes te horen op het album. Dirk Serries neemt steeds meer afstand van zijn ambient-verleden. Binnenkort verschijnt Epitaph, een laatste solo-ambient plaat, waarmee hij een streep zet onder die carrière.

Wat daarvoor in de plaats komt, contrasteert daarmee behoorlijk, want de gestructureerde muziek met lange gitaardrones maakt plaats voor gitaarspel waarin Serries juist niet in structuren denkt, maar zich in het moment bevindt. Lange lijnen lijken uit den boze, ten faveure van onderzoekend spel dat gepaard gaat met horten en stoten, met beweeglijke, soms ultrakorte motiefjes en met experimentele geluiden die vrijmoedig en bruusk kunnen klinken.

Serries en Webster kiezen op Gargoyles voor het kortebaanwerk; het album bevat zeventien spritsige improvisaties die bij elkaar zevenentwintig minuten in beslag nemen. Sommige stukken zijn voorbij voordat je doorhebt wat er gebeurt. Webster horen we op alt- en baritonsax. Elk stuk heeft zijn eigen kenmerken, maar overeenkomst is hoe het tweetal het individuele spel op elkaar afstemt op zodanige wijze, dat je vaak niet hoort wie op wie reageert. Het gebeurt gewoon gelijktijdig.

De saxofoon is een instrument dat al gauw naar voren komt als leidend. Zo niet bij Serries en Webster; de gitaar komt even sterk door. De muzikanten vormen elkaars tegenhanger, dagen elkaar uit, schuren langs elkaar heen. Soms wringt het, soms contrasteert het en soms benaderen ze elkaars sound. Vooral Serries is een meester in het niet afmaken van zinnen. En toch is zijn spel niet fragmentarisch. Wel impulsief en kwiek, maar in ieder stuk zit er een weliswaar spontaan, maar duidelijk idee achter.

De muziek van Serries en Webster is tegendraads en eigenwijs. Aan het de luisteraar behaaglijk maken hebben zij een broertje dood. In ‘Chimera’, ‘Organ’ en ‘Throne’ komt het duo in de buurt van harde noise. Je zou de muziek extreem kunnen noemen, en voor de argeloze luisteraar is het dat waarschijnlijk ook, maar de speelsheid en de frisse spontane ideeën zorgen ervoor dat het plezier dat de muzikanten met hun improvisaties uitstralen, aanstekelijk werkt.

Het Raw Tonk-label, waar dit album op is verschenen, grossiert in ongepolijste vrije improvisatie, freejazz en noise. De catalogus van het label bevat al de nodige ruwe pareltjes, maar dit is een van de beste releases tot nu toe. Serries en Webster zijn sublieme sparringpartners. Voor wie zijn muziek graag onregelmatig, bedrijvig, grofkorrelig en hoekig heeft, is dit een ideaal plaatje.” Opduvel – The Netherlands