solo

Dark Entries reviews THE TRILOGY

“9 out of 10 rating !!

Dirk Serries is een man die in onze reviewsectie erg vaak de revue passeert. We leerden de man uiteraard kennen via het legendarische Vidna Obmana, waarvan onlangs bij Zoharum het terugblikkende ‘The Trilogy’ heruitgegeven werd.

Maar laat ons beginnen bij het begin…

De eerste releases onder de Vidna Obmana moniker verschenen halverwege de jaren 80 en werden gekenmerkt door zeer rauwe industrial geluiden. Bij het begin van het volgende decennium besloot Serries het roer om te gooien en zich te richten op rustgevende ambient klanken met subtiele ethnische ondertonen.

Een slimme zet, zo bleek, want met de eerste drie albums in deze nieuwe stijl (Passage In Beauty (1991), Shadowing In Sorrow (1992) en Ending Mirage (1993) werd zijn bekendheid er alleen maar groter op.

Het Amerikaanse label Relic bracht deze drie sleutelalbums in het werk van Vidna Obmana drie jaar later in een driedubbele cd box samen uit.

Exact hetzelfde dus als wat Zoharum, bijna 25 jaar na datum na het verschijnen van het laatste deel uit deze trilogie, heden ten dage doet.

Verrassend genoeg geen extra tracks, wat bij heruitgaves toch meestal het geval is. De enige extra is dat de nummers op deze nieuwe Trilogy versie een nieuwe grafische vormgeving kregen en het geluid door Series voor de gelegenheid opnieuw geremastered is.

Komt ook nog eens bij dat zowel de afzonderlijke albums die deze trilogie uitmaken, als de eerder verschenen verzamelbox lang onbeschikbaar waren, of indien wel te koop, hoge prijzen bereikte op veilingsites. Gelukkig denkt Zoharum dus ook aan uw portemonnee, en heeft er samen met Hybryds weer een paradepaard van eigen bodem bij.

Over Hybryds gesproken: op het afsluitende nummer (een vocal reprise van het nummer ‘Mellow At Heart’) van Ending Mirage (en dus ook van deze The Trilogy) horen we Yasnaïa (in die tijd actief aan de zijde van Magthea) nog eens haar schitterende zelve wezen.

U herinnert zich misschien ook nog de cd Soundtrack Voor Het Aquarium, die Vidna Obmana en Hybryds samen maakten, en die nonstop afgespeeld werd in het aquarium van de Antwerpse Zoo, begin jaren 90?

The Trilogy is goed voor meer dan 3 uur zeer rustgevende ambient, met lichte ethnische invloeden en hier en daar een ondertoon die niet van de nodige dreiging gespaard is gebleven, om het geheel opwindend te blijven houden, en dit verspreid over een totaal van 20 tracks.

Hoewel deze nummers uitblinken in wat wij als schoonheid bestempelen, zijn ze echter ontstaan door een gevoel van ontevredenheid…. Het hoe en waarom hiervan kan je netjes nalezen in de zeer uitgebreide liner notes die deze driedubbelaar vergezelen. Verder schrijft Tobias Fischer er ook over de ontmoeting tussen Serries en Magthea, Radio Centraal, en het feit dat Antwerpen in die periode een van Europa’s meest opwindende plekken was voor compromisloze elektronische muziek.” Dark Entries – Belgium

Advertisements

VITAL WEEKLY reviews

DIRK SERRIES – EPITAPH (2CD by Consouling Sounds)
DIRK SERRIES & COLIN WEBSTER – GARGOYLES (CD by Raw Tonk Records)

“While the title ‘Epitaph’ suggests something else, Dirk Serries says goodbye to ambient, but only for now. On the cover he writes that he has been producing ‘vintage ambient’ (his words) for thirty years and that was as Vidna Obmana when he used synthesizers, and with a guitar as Fear Falls Burning and later on under his given name, but it’s time to move on new challenges. Perhaps a bit odd, me think, that he says on the cover “Epitaph is therefore my finest collection of ambient pieces to date”.
The word ‘therefore’ seems a bit odd, and also to say this is the finest could mean the rest of his previous, vast output isn’t as good? Armed with a guitar and sound effects and playing it lived, going straight into the computer. Ten pieces, spanning some ninety minutes of music and Serries delivers what he can do so well, indeed for thirty years. Long sustaining pieces of guitar music, which could just as easily pass on as something played on a synthesizer. And sometimes it sounds indeed very much like a guitar indeed, such as in ‘Formations Of Grace’. Serries waves together long form tones and it moves glacier like around. Slow and massive. Is this the finest collection to date of his ambient
music? I find that very hard to say. Over the years I heard a lot of music by Vidna Obmana, even when it was still hard-core noise in the mid 80s, and also quite some Fear Falls Burning, yet not all of it, so who am I to tell if this is the finest? It is however a very solid work, with Serries knowing exactly what he does and he does that very well, but he has been delivering consistent high quality ambient for many years. He leaves (if he leaves at all, of course) ambient on a very high note.

So what is Serries going to do? That is a bit of a rhetorical question as we already know that since a couple of years he’s also into producing improvised music (see also Vital Weekly 1110 and 1101 for more work in that direction) and one of the persons he regularly plays with is Colin Webster, who handles alto and baritone saxophones. On June 11th 2017 the two of the met up in a studio in London and recorded the seventeen pieces on ‘Gargoyles’. That may sound like a lot of music, but it all happens within the space of twenty-seven minutes. The shortest is 1:01 and the longest 2:20; that is almost punk rock like, and while some of this is certainly chaotic and strange, I don’t think the two set out to create something wild necessarily. It is more about to create something full energy within a very limited time span. There is something Zen like about it. A controlled burst of energy if you will and once that is done, it is time for the next one. The level of control is also to be found within the use of the instruments. Both are recognizable as guitar (without many effects, I would think) and the saxophones,
but especially Serries doesn’t play his teacher ever told him (assuming he had a teacher of course).  Scratching, plucking and hitting, mainly on the fret board, while Webster plays mostly short notes, fierce and loud, or introspective and spacious. Everything is recorded in a very direct way, which makes that the music is very much in your face, but that is what makes this also quite enjoyable. This is overall an excellent improvisation duet.” Vital Weekly – The Netherlands

THE TRILOGY reviewed

“Polish label Zoharum use a vast amount of their catalogue to re-issue old works next to releasing brand new music, which I think is a good thing. I won’t go into the argument that it would be better to just release new music all the time, as especially in the case of Vidna Obmana’s trilogy, works are concerned that I haven’t heard in a long time. So perhaps it is not that odd to start there. I knew (and met) Vidna Obmana’s Dirk Serries ever since his earliest days when he was one of the boys doing noise. For me it came as quite a shock when he turned all-ambient at the turn of the 80s. It was a slow process, which first manifested itself very defined on ‘Gathering In Frozen Beauty’. At least
that’s what I remember, but quickly lead to ‘Revealed By Composed Nature’ and then the three individual releases, which are now part of this box, being ‘Passage In Beauty’ (1991), Shadowing In Sorrow’ (1992) and ‘Ending Mirage’ (1993). These three albums belong very much together as one thing, sonically and musically and have been re-issued as a triple box by Relic in the mid-90s. Now Zoharum does it again and it brings back some of the delights I heard so long ago, while working in a record store. Maybe I reviewed some of these in the fanzine that is the predecessor of Vital Weekly,
but was too lazy to find evidence of that. Just over three hours of ambient music, the perfect soundtrack to a somewhat chilly spring day, especially for an early morning soundtrack, when there are very few cars around and the birds sing. Some of that chilly weather is reflected in the eerie, long sustaining tones of Vidna Obmana. On the first two albums they sound like stretched out and slowed arpeggio tones on digital synths that the noise boys couldn’t afford, but in a somewhat mid-range frequency range. On ‘Ending Mirage’ there is a bit more room for the low end of the sound. The very deep end
seems not yet to be part of it, and it’s the perfect soundtrack for an ambient household. This is music that should be played at a medium to low(-er) volume and given the opportunity to gentle fill your space; not loud, not soft, not immersive but present. Of the three works ‘Ending Mirage’ is the most matured one of this early ambient phase, allowing what seems to be field recordings and long fade-ins and fade-outs, making the pace slower and ever more spacier in approach. This is a most welcome re-issue.” Vital Weekly – The Netherlands

EPITAPH reviewed

“5 stars ! A Man Of Many Talents: Der Belgier Dirk Serries war in den vergangenen Dekaden unter eigenem Namen oder mit Projekten/Kollaborationen wie den Noise-Jazzern Yodok III und unter seinen Drone-Pseudonymen Microphonics, Vidna Obmana, Fear Falls Burning oder – zusammen mit Steven Wilson – Continuum zugange, darüber hinaus hat er unter anderem mit Godflesh/Jesu-Mastermind Justin Broadrick und dem amerikanischen Komponisten Steve Roach zusammengearbeitet und die Bühne mit den Indie-Bands Low und My Bloody Valentine geteilt.
In diesem Jahr steht Serries‘ fünfzigstes Wiegenfest an, wie auch Consouling Sounds zehnjähriges Dienstjubiläum feiert, was liegt näher, als die Sektkorken zur gemeinsamen Sause knallen zu lassen: Im April veröffentlichte das Genter Label für Experimental-Musik, Postrock und Artverwandtes eine feine Doppel-CD mit einer opulenten Sammlung aus zehn gedehnten Instrumental-Arbeiten des Musikers, der hier seinen expliziten Hang zur abstrakten Ambient-Musik dem Vernehmen nach final zelebriert. Dirk Serries selbst merkt in den Liner-Notes zur Veröffentlichung an, dass die Arbeiten den Stand der Klangforschungen nach über 30 Jahren Zweifeln, Frustrations-Momenten und vielen Ups und Downs zu seiner Vorstellung von Gitarren-Ambient und verfremdenden Electronica-Elementen dokumentieren, gleichsam ein Ende des Weges markierend mit Ausblick auf zukünftiges, weiteres Vordringen in individuell unerforschte Gebiete der Experimental-Musik, im Geiste einer lebenslangen tonalen Entdeckungsreise.
Direkt in den Computer eingespielt mit der E-Gitarre und ergänzt durch gesampelte Drone-Elemente, entstanden über neunzig Minuten improvisierte Melancholie, zum Innehalten gebietende Space-Reflexionen, die in hellen Klangfarben wie dunklem, unterschwelligem Rauschen und allen weiß-grau-schwarzen Schattierungen dazwischen in den Orbit driften und zum genauen Hinhören zwecks Erspüren der charakteristischen Nuancen gemahnen. „Epitaph“ ist weit von herkömmlichem Gitarren-Ambient entfernt, Serries abstrahiert, verfeinert und verfremdet den ursprünglichen Saiten-Anschlag zu synthetischen wie trotz Transformation organisch klingenden Sound-Scapes, die, einmal mit der verdienten Aufmerksamkeit und Konzentration bedacht, einen unglaublichen, Sucht-entfachenden Sog entfalten.
Wohin Genius in Verbindung mit Studiotechnik und handwerklicher Finesse Dirk Serries zukünftig führen, man darf wie stets bei diesem Musiker gespannt sein, mit dem letzten Kapitel der Bestandsaufnahme seiner experimentellen Ambient-Vergangenheit ist ihm zweifellos ein höchst gelungenes und hochspannendes Zwischenbilanz-ziehen geglückt.” Gerhardemmerkunst – Germany

OPDUVEL reviews EPITAPH

epitaph

“Dirk Serries wordt dit jaar 50 en hij maakt al meer dan 30 jaar in het openbaar muziek. Aanvankelijk deed hij dat onder noemer vidnaObmana (waarvan het eerste werk, The Ultimated Sign of Burning Death, stamt uit 1984) en later als Fear Falls Burning of onder zijn eigen naam. Serries kan worden gezien als een pionier in het ambient-genre, iemand die in de door synthesizers gedomineerde ambientwereld de gitaar als hoofdinstrument ging gebruiken en die altijd zijn eigen koers is blijven varen.

Nadat de Belgische gitarist door in Noorwegen aan te schuiven bij Tomas Järmyr en Kristoffer Lo (als Yodok III) op het spoor van improvisatie werd gezet, is de muzikale interesse van Serries steeds meer gaan verschuiven richting vrije improvisatie. De perfectionist die zijn soundscapes met grote precisie in elkaar draaide, veranderde in een vrij denkende en spelende muzikant en dat opende nieuwe muzikale  wegen.

Nadat Serries twee jaar geleden zijn Microphonics-serie afrondde, vindt hij het nu tijd om afscheid te nemen als solo-ambientmuzikant. Niet omdat hij afstand neemt van zijn verleden, maar om ruim baan te maken voor andere muzikale paden, zoals bijvoorbeeld zijn werk met Kodian Trio en Yodok III. Helemaal afscheid nemen van ambient doet Serries overigens niet. In bijvoorbeeld Scatterwound en Yodok III speelt hij ook drones, maar dan als onderdeel van gezamenlijk geïmproviseerde muziek. Epitaph is echter wel zijn zwanenzang als solo-ambientartiest.

Consouling Sounds herkent en erkent gelukkig de grote waarde die Serries als muzikant heeft. Niet alleen zorgde het label ervoor dat Epitaph als dubbelelpee en dubbel-cd is verschenen, ook werd op instigatie van Consouling op 8 april jl. in de AB in Brussel een avond gewijd aan de muziek van de gitarist, waarbij Serries speelde met onder andere Scatterwound, Fear Falls Burning en Yodok III.

Serries pakt op het album, dat ruim negentig minuten in beslag neemt, op grootse wijze uit, kwalitatief en kwantitatief gezien. De door hem in afzondering geïmproviseerde soundscapes moeten het niet hebben van het grote gebaar en dus ook niet van bombast, luide climaxen of ondoordringbare geluidsmuren. Met slechts gitaar en effecten smeedt Serries zijn instrumentale werken tot emotievolle en indrukwekkende muzikale landschappen, die je als luisteraar niet onberoerd kunnen laten. Hij heeft het al veel vaker gedaan, maar iedere keer komt de muziek toch weer hard het gevoelskanaal binnen.

Hij heeft daar deze keer geen inleiding voor nodig. Direct aan het begin van opener ‘Spectral Grey Walls’ is het raak. Met een paar gitaarlagen weet Serries een muzikaal landschap neer te zetten dat rijk is aan gevoel en dat de fantasie van de luisteraar prikkelt. Door het laten opkomen en wegsterven van klanken krijgt het stuk beweging. Het stuk klinkt gelijkmatig maar toch gebeurt er constant iets, doordat Serries texturen laat verschuiven en nieuwe gitaarklanken naar voren laat komen waar andere naar de achtergrond verdwijnen.

Veel van wat in de vorige alinea is beschreven, gaat ook op voor de andere stukken op Epitaph. Je zou het album ook als één atmosferisch geheel kunnen beschouwen, maar dat doet tekort aan de variatie die Serries aanbrengt, want ieder stuk heeft binnen de bandbreedte zijn eigen unieke karakter door de manier waarop de muzikale lagen worden aangebracht. Zo weet de gitarist in ‘Shining Form Constellation’ zijn instrument soms als een fluit te laten klinken en is de achterliggende drone veel grover dan die van het openingsstuk. In ‘Alternation and Return’ is die zelfs noisy en fungeert de drone als een gitaarstorm waarop de andere klanken worden meegevoerd.

Overeenkomsten tussen de verschillende stukken is de melancholieke sfeer, maar daarbinnen blijken veel kleurschakeringen te bestaan. De hoge klanken in combinatie met de onderliggende, langzaam verschuivende lagen in bijvoorbeeld  ‘Eaves in Dusk’ laten een weemoedige indruk achter. In ‘Torrential Aether Shadows’ is de melancholie wat milder en gloort er hoop. Daar staat de luide dreiging van ‘Formations of Grace’ tegenover, die weer in contrast staat tot de meer berustende sfeer van ‘And All The Murmur Fell’. De muzikale aanpak is steeds minimaal, maar het sorteert maximaal effect.

Waar de muziek van veel ambientmusici rust brengt en een meditatief karakter heeft, zijn de soundscapes van Serries enerverende gebeurtenissen. Het luisteren naar Epitaph is dan ook een intense beleving. Je zou Serries kunnen zien als abstract schilder die met een paar nauwgezette streken een wereld aan emoties oproept. De gelaagde muziek komt diep binnen en bepaalt je gemoedstoestand. Het is subliem gedaan en daarom is het jammer dat het een afscheid betreft. Serries’ andere muzikale projecten zijn echter ook zeer de moeite waard. Blijven volgen dus.” Opduvel – The Netherlands

vidnaObmana’s THE TRILOGY revisited

vidnaObmana THE TRILOGY front cover

This year marks the 25th anniversary of vidnaObmana’s The Trilogy. Considered as one of his outstanding achievements. Unavailable for a long time but now re-issued by Zoharum with a new design and the music was remastered from the original DAT tapes.

The triple album is now available as an 8-panel digipak. The cover is designed by Maciej Mehring based on the photographs by Martina Verhoeven. The whole production process was overseen by Michał Porwet.

A special edition is also available in a wooden box with the 3CD set, 3 tapes, pins, postcards and some dried plants.

Available from Zoharum

EPITAPH reviewed

“Known more recently as an improvisational jazz guitarist, Dirk Serries built an extensive catalogue of ambient recordings between 1984 and 2007. Recording under the name vidnaObmana (Serbian for optical illusion), Serries produced more than 50 releases. The list includes some two dozen solo efforts and collaborations with Klinik, PBK, Steve Roach and others.

The inexhaustible Belgian, who celebrates his 50thbirthday this year, has returned to his drone roots. Epitaph is a 91-minute colossus of a recording, featuring 10 improvised ambient pieces.

Epitaph is the swansong of music I like to name my vintage ambient,” writes Serries in the album’s notes. “For more than 30 years I’ve been trying to seek perfection, from synthesizers to electric guitars, a bumpy ride for sure with lots of doubts, frustrations, extreme self-criticism and a few highs and lows but the call kept on strong. This is what I breathe, this is the heart of who I am.”

The material is warm and comforting. This is not guitar ambient music in the traditional sense. Serries pulls extraordinary sounds out of his instrument, with the help of only a few effects.

This is better understood as a drone recording, delivered by a major talent capable of transporting his listeners with pieces like “spectral gray walls,” “shining form constellation” and “formations of grace.”

“[This is] my finest collection of ambient pieces to date. One, as all were, quite personal and attached as they are performed in solitude with only the imaginative mirror to hold in front of me. Melancholic impressions improvised on the spot,” he writes.

Serries is in the prime of a wide-ranging career, one that independent artists can look to for inspiration. Since he was a teenager, the man has produced music he loves in a variety of genres. Besides his work as vidnaObmana, he’s performed with My Bloody Valentine and Low. He’s worked with Cult of Luna and Godflesh’s Justin Broadrick. And he continues to run a respected label called A New Wave of Jazz.

Epitaph may be prematurely titled. Just the same though, it is a handsome reminder of Serries’ success in the ambient genre.” Baddpress – Canada

“Dirk Serries! Epitaph … for sustained pieces? Never forget!

Spectral grey walls … Pogodny, choć niezwykle zimny, stonowany, jakby lekko podrasowany klimat starego 4AD, sprzed ponad 30 lat. Płynący nieprzerwanie od początku świata, aż do jego końca, błyskotliwy i nierozerwalny konglomerat dronów. Up & down, z prawej na lewą, z lewej na prawą. Nie sposób precyzyjnie rozpoznać komponenty dźwiękowe tej chmury transcendentalnej fonii, choć domyślamy się, iż tworzy je stado wypłoszonych pasaży gitarowych, przefiltrowanych przez niemniej liczną watahę przetworników i amplifikatorów. Całość wulgarnie wpada w czeluść komputerowej meta rzeczywistości i zostaje śmiertelnie zdekonstruowana. A odbiorcy pozostaje już tylko tryskać potokami endorfin. Narracja jest stosunkowo jednorodna, dalece repetytywna i długotrwała (sustained!). Atrybuty jej urody trudne są do zwerbalizowania w jakimkolwiek języku świata. This is beauty that lasts! Moc gitarowych ekspozycji wspomaganych elektroniką, nieprzeładowaną bajtami. Hipnotyczna doskonałość, przytłaczająca doniosłość chwili, która zdaje się nie mieć końca. Pod koniec pierwszego fragmentu, w kleszczach wyższych dronów, pojawia się ten jeden ważny i dotkliwy – basowy. Nowy płomień w kompulsywnej strukturze.

Shining form constellation… Ambient nie jedno ma imię. Dron zdaje się tu być podobny do poprzedniego, ale jakby bardziej zadumany, jeszcze głębiej zanurzony w elektronice. Rivers falls, river flows. Ciemna, odrobinę groźna refleksja muzyczna.

Alternation and return… Faktura kolejnej ekspozycji wydaje się być gęstsza, bardziej siarczysta. Ma delikatny posmak industrialny, taki na pół milimetra. Muzyka jest dzięki temu wnikliwie niepokojąca, jakby zwiastowała wyłącznie złe wieści. Intensywność przekazu przybiera na sile, wręcz skwierczy. Wszystko ma molową barwę i nabrzmiewa. Choć sam flow narracji ciągle nie nadaje się do straszenia dzieci na wioskach, tych daleko oddalonych od cywilizacji. To specyficzny chill out – dla uszu zmaltretowanych nocą ekstremalnych koncertów black metal.  Z ciszy do ciszy, jak każda historia tego wyjątkowego Epitafium.

Eaves in dusk…Ciągle słyszymy jakby tę samą pieśń, ale też nieustannie rozpoznajemy nowe obszary jej histerycznej splendid isolation. Ta czwarta ma nieco prostszą fakturę. Płynie i narasta, płynie i opada. Jakby elektronika zawłaszczyła trochę więcej gitarowej przestrzeni niż poprzednio.

The profusion of daze… Jeszcze spokojniejsza opowieść. Upalone rusałki skaczą po półboskim nieboskłonie. Przypalają dobre jointy i mają wyłącznie dobre intencje. Slow motion, but clearly beautiful. Gitara zawieszona w przestrzeni, elektronika ustala reguły gry.

Torrential aether shadows… Z każdą minutą nagrania, coraz bardziej zanurzamy się w meta otchłań syntetycznych dźwięków. Muzyczne perpetum mobile. Elektronika zdaje się wyciągać więcej, niż gitara dostarcza na wejściu. Płaskie, stosunkowo czyste drony, silnie rozwarstwione, płyną do nas pasmem najszerszym z możliwych. Wyższy dron smakuje gitarą, ten najniższy ogniem piekielnym. Wielkie suwnice mocy dostarczają nam coraz więcej nieczystych dźwięków, czyli tych najpiękniejszych. Wielosekundowe wybrzmiewanie.

Formations of grace… Krok w dół. Wynurzamy się z ciemnego oceanu, ciągle jednak poszukujemy niskich częstotliwości. Szorstkie, dotkliwe fonicznie drony, o niezwykle intensywnej fakturze, grubej teksturze, śliskiej skórze. Przestrzeń wokół nas zdaje się rosnąć. Sporo groźnych, choć dość odległych pasm, siejących niepokój. Zaczynaliśmy ten spektakl od skojarzeń z 4AD, teraz jednak jesteśmy już na przedmieściach Twin Peaks. Więcej niż 12 minut.

The nebulous chords… Słychać meta echo gitary, rodzaj filharmonicznej niemal … harmonii. Dźwięki gitary rozmywają się szkliście, tworząc kołujące stado dronów, poruszające się w całkowitej swobodzie twórczej. Niskie pasma na chwilę nas zostawiły, zdecydowanie płyniemy nad powierzchnią wody, zachwycając cię blaskiem umierającego słońca.

Brittle air elegy… Dron kontynuujący stosunkowo niedrapieżną ekspozycję. Choć po chwili pojawia się drobna horda niższych częstotliwości. Spokojny marsz epitafijny. Koniec, który niczego nie kończy. The end is the begining! Beauty as….

And all the murmur fell… Strumień narracji trzyma się swego relaksacyjnego charakteru, choć nie stroni od zaczepiania o niskie, głodne komponenty. Oczyszczająca łaźnia muzycznego wniebowstąpienia. Definitly, it’s a time for new Epitaph, Mr.Serries!

Dirk Serries Epitaph (2CD, 2LP, Consouling Sounds, 2018). 10 utworów, około 90 minut muzyki. Nagrania dokonane w domowym studio muzyka, w trakcie roku 2017.” Spontaneous Music Tribune – Poland

EPITAPH pre-order & reviews

Dirk Serries’ ambient swansong, EPITAPH, is now available as a pre-order in a regular edition (2xCD or 2xLP) or a special limited edition (100 copies).  Visit the Consouling Sounds site for how to pre-order this essential release.  Mark also your agenda for the release event which features performances by Stratosphere, Scatterwound, a rare Fear Falls Burning performance and to top it all of with a YODOK III ritual, tickets here.

epitaph

Meanwhile here’s the first reviews :

“Meandering through & dissecting this astonishing & breathtaking retrospective of one of the true ambient masters of our time: vidnaObmana, a.k.a. Dirk Serries.
Dirk explores sound, spacing & the distance between darkness, light & the inevitable gray areas uncovered by those polar opposite & opposing forces.

Sonic waves ebb, flow & wash over the listener as they’re immersed in the beautiful, introspective sonance delivered up via Serries’ guitar-crafted ambient sound-work.” Ambient Landscape – USA

“Er zijn weinig artiesten die erin slagen verstilde tot intieme atmosferen zodanig intens te doen klinken, dat geluidsmuren afbrokkelen. Harten worden verscheurd, en zielen verpulverd. Zonder geluidsnormen te overschrijven. Maar net door het brengen van zodanig hypnotiserende soundscapes, dat je als aanhoorder in een meer dan diepe trance terecht komt. Zo een muzikant en tovenaar die met brio in deze opzet slaagt dat is Dirk Serries in elk geval.  Dirk Serries wist ons in het verleden inderdaad, zowel op plaat als live, meerdere keren met verstomming te slaan. Via Consouling Sounds brengt Dirk Serries op 8 april een gloednieuw meesterwerk op de markt. Epitaph wordt live voorgesteld in Ancienne Belgique op die zondag. Ter gelegenheid van het festival BRDCST. De unieke gelegenheid om deze meester in intensiviteit in zijn volle glorie aan het werk te zien. Samen met enkele al even begenadigde artiesten binnen Elektronische muziek, in de brede zin van dat woord. Zoals daar zijn: Fear Falls Burning, SCATTERWOUND , YODOK III , STRATOSPHERE w/ DIRK SERRIES.


Dirk zegt zelf over dit album, we citeren:

“EPITAPH is the swansong of music I like to name my vintage ambient. For more than 30 years I’ve been trying to seek perfection, from synthesizers to electric guitars, a bumpy ride for sure with lots of doubts, frustrations, extreme self-criticism and a few highs and lows but the call kept on strong. This is what I breathe, this is the heart of who I am. But that momentum has arrived to depart from this, not that I’ll abandon my ambient music completely and forever. I do see this expanding as an occasional live entity but in the studio setting I’m looking forward to discover other terrain. EPITAPH is therefore my finest collection of ambient pieces to date. One, as all were, quite personal and attached as they are performed in solitude with only the imaginative mirror to hold in front of me. Melancholic impressions improvised on the spot with just a guitar and a handful effects recorded directly onto computer. Will for sure continue to emphasize with ambient music but my frame of mind is currently focused on moving forward and applying my techniques and inspiration towards new sonic alliances. For now I do hope you’ll join me on this closing chapter and embrace this space.”

Dirk Serries October 2017.

Die perfectie waarvan sprake, wordt al vanaf de eerste song Spectral Grey Walls gewoon overschreden. Dertig jaar ervaring heeft er gelukkig niet voor gezorgde dat Dirk Serries zijn inspiratie is opgedroogd. Bij vorige schijven dachten we dat de man zijn grens had bereikt  wat betreft het aanbieden van emotionele paden. Epitaph gaat op dezelfde intense elan door. Hoewel hij met deze schijf dus eigenlijk een hoofdstuk afsluit, zo blijkt uit bovenstaande inleiding. Hij doet dit duidelijk met een knaller van formaat. Dirk Serries tast nog maar eens zijn grenzen af, en geeft aan dat het eindpunt eigenlijk nog niet is bereikt.

Tijdens pakkende instrumentale huzarenstukken als Shining form constellation, Alternation and Return, Eaves in Dusk, Kun je telkens een speld horen vallen in de zaal. Maar, wonder bij wonder, wordt je daardoor niet in slaap gewiegd. Eerder tovert Dirk, als een ware magiër , klanken uit zijn instrumenten, die je in diepe vervoering brengen. Je hoort uiteindelijk enkel en alleen nog zijn muziek, en voelt je wegdrijven naar heel verre oorden. Ver verwijderd van de harde realiteit. Bij voorkeur sluit je daarbij best alle deuren om je heen, de ogen bij voorkeur eveneens. En de versterker op tien. Om je de intensiviteit die doorheen je ziel boord dan pas echt te voelen.

We kunnen dan ook besluiten:

Epitah  is een gevoelsplaat geworden, die je enerzijds verdooft en anderzijds murw slaat op een tedere tot magische mooie wijze. Zoals alleen een artiest als Dirk Serries dat kan. Ik ken weinig artiesten die zoveel grenzen heeft verlegd binnen het Ambient en aanverwante gebeuren zoals Dirk, geeft ik ruiterlijk toe. Ambient is sowieso een muziekstijl die je niet moet beluisteren, maar ondergaan. Dat heeft Dirk altijd goed begrepen. Ook dat komt op Epitaph voortdurend aan bod. Eén van mijn grote idolen Brian Eno drukte erop dat Ambient een helende invloed kan hebben op hart, ziel en zelfs de hersens. Het is dit soort Ambient waarnaar ik sinds ik ooit Brian Eno heb leren kennen, bewust op zoek ben. Dirk Serries is één van de weinige artiesten die dit niveau evenaart, niet enkel in het verleden. Ook deze zwanenzang, zoals hij het zelf noemt, van zijn Ambient carrière. Is een grensverleggend Ambient album geworden, dat aan alle hoge eisen voldoet.” Snoozecontrol – Belgium

Epitaph celebrates three decades of work by Dirk Serries, the man behind vidnaObmana, Fear Falls Burning, Yodok III and other eloquent collaborations along the way. Released on April 8th via Gent’s Consouling Sounds in double vinyl (a special edition of 100 as well) and CD formats I’m fully engaged from the top. With the aptly titled Spectral Grey Walls, an oddly soothing barrage of guitar and electronic drone, you are treated to a sweet frosty sensibility that is genuinely hypnotic. To honor this records’ release Serries will headline BRDCST, a massive evening of varied sound projects with special guests to catalogue his history all presented in his home country, Belgium. On track four, Eaves of Dust, he opens with a super-restrained quietude slowly weaving a crystalline harmony that even at nearly seven minutes is far to short, leaving you wanting more of the same to lose yourself in.
The whole recording, from end to end, is a bit breathtaking in its quest for light and dark, finding a happy balance in its austere sound-shaping ease. The pace is nearly slo-mo on the awkwardly titled The Profusion of Daze, but nothing is off-center as the deeper bass tones flare over the elegant opal drone with a shadowy pride. Things take a darker turn on tracks like Formations of Grace, the longest piece included here, though it sets up a bit of a quiet storm for the incredible The Nebulous Clouds. Here we have a breathing, pulsating sound that comes together in what seem to be endless layers of weary guitars, stretched thinly, semiopaque. Not too unlike the spiny pod-like undulation of the cover art (above) by the incredible Martina Verhoeven. In the final classic ambient anthem of sorts, And All The Murmur Fell, the moodiness inhabits in a moment of light drifting by. Pure solitude. And like some of the best contemporary science fiction soundtracks of late, dips its big toe into the fast-forward future. With its cyclical, contorting sound wall, the track leaves us in peace.” Tone Shift – USA

“I wasn’t going to write another review today. I had just decided to get dressed, get my sunglasses and go outside to photograph the early beginnings of spring. However, then this album suddenly came in. I wasn’t expecting it. I knew that there was a Dirk Serries’ ‘Epitaph’ event coming up but I had no idea that it was also going to be a 2LP/2CD release. I immediately downloaded the album while heating up another pancake. Then I knew, there was no way that I was going outside today. Today is Dirk Serries day, only occasionally interrupted by a quick smoke on my balcony and perhaps a few more of my delicious pancakes.

I think it was 1997 when I first discovered Dirk’s music. A friend of mine had compiled a cassette for me, one with his favorite “calm” music. Back then, I didn’t know that there was such a thing as ambient music. I was a metalhead and to me the genre we now know as ambient were merely album intros. I had one of those cassettes too, with intros and ambient passages from bands like Amorphis and My Dying Bride. However, the tape my friend gave me opened a whole new world. Dirk unknowingly opened that compilation with a Vidna Obmana track. He was followed by one from Brian Eno. I have been an ambient fan ever since.

Years passed and some Vidna Obmana albums became constants. I was a confused adolescent, not knowing which direction my life was heading into, but Vidna Obmana always managed to calm my nerves and ease my pain. I spend whole evenings listening to ‘Tremor’ or ‘Memories Compiled’. I was devastated when I lost disc one of the latter. In fact, ever since the day I lost that disc, I have been taking exceptionally good care of my physical music collection. No more discs laying around, no more broken jewel cases, no more scratches, all thanks to Dirk Serries and his mesmerizing music.

Still fully moving in the world of metal and everything gothic-related, I moved to Antwerp in the first decade of this century. There, I discovered something new, live looping. It was a festival in the Arenberg theatre with acts like Premonition Factory, Darkroom, Aidan Baker and… Dirk Serries’ Microphonics. Again, I had no idea, none whatsoever, that this was the same man that got me through emotional rough times several years before. I was enjoying his guitar drones in that small theatre in the back of the venue, and quite some times after too, since I immediately bought the album.

That was also the first time I met Dirk in person. I told him that I liked the music and I bought the album, something I probably do too much. The second time I met Dirk was at Incubate when I asked him if he knew where Sjaak (Premonition Factory) was. Sjaak was about to drive us home, which is why I was looking for him. The third time was at Dunk! festival. I was talking to Erik from Snoozecontrol. He introduced me to Dirk and to Ronald (Stratosphere). Dirk said: “oh, are you that guy from Merchants Of Air?” After my affirmative answer, he and Ronald quickly rushed off to get me an album to review.

In the years between, I often saw Dirk perform live. Mostly solo, but also with Fear Falls Burning, which is to this day one of the most impressive live performances I have ever seen. I have seen thousands of live performances but this was something I will never ever forget. That power, that atmosphere, unrivaled. At a more recent edition of Dunk! festival Dirk turned me into a jazz fan with another brilliant performance, this time with The Void Of Expansion. Soon after, he impressed me again, during a Yodok III gig at Trix. That gig pretty much kickstarted my book ‘Cecilia’s World’, especially her adventures in the worlds of drone, ambient and jazz.

By now, I’m starting to realize that this article is a bit different from my usual reviews. I’m just doing what I always do, listen to an album and let the words write down themselves. That is how I work. That is how I write my books, my columns, even my old love letters have been written that way. I don’t know if Dirk, or any musician for that matter, realized what an impact his work can have on a person. I guess that is the power of music. I guess that’s what happens when you’re continuously recording and releasing work for thirty years. You reach people, you touch people, you change people.

For me ‘Epitaph’ is a look back at those years as an adolescent trying to find his own identity and maybe for Dirk this album is something similar. He has been evolving from an ambient amateur to one of the most influential people in the entire genre and far beyond. ‘Epitaph’ sounds like the end but it also feels like a new beginning. Gates close and gates open. Today, we see Dirk hanging around with jazz musicians, pushing even that age old genre into new directions. That resulted in several ‘New WAve Of Jazz’ releases on Tonefloat. He might be the third most important Belgian in that scene, after Alphonse Sax and Toots Thielemans.

‘Epitaph’ is also a breathtaking ambient album, featuring ten enigmatic tracks. I can hear those thirty years in pretty much all of these tunes. I can see my young self dreaming about the future in ‘Brittle Air Elegy’. I can feel the harshness of life in ‘Alternation and Return’. I can sense the depressive end of those childhood dreams in ‘And All The Murmur Fell’. I will definitely cherish this album. It is a perfect overview of what Dirk has been standing for all these years. At least, it represents his solo work, his minimal but immersive approach to soundscapes, drones and ambient.

What the future holds in store for Dirk Serries? I have absolutely no idea but I’m damn sure it will be interesting. First off, there will be this ‘Epitaph’ event, organized by Consouling Sounds, who will celebrate their tenth birthday already. On that event, Dirk will be performing with Yodok III, Fear Falls Burning, Scatterwound and Stratosphere. After that, Dirk will undoubtedly continue to push his mark on any musical direction he desires. In the meantime, I will make ‘Epitaph’ another constant in my day-to-day playlist and I suggest you do the same. This is a remarkable album from a massively talented artist.” Merchants Of Air – Belgium.

“Dirk Serries goes for the angelic with the lovely long-form ambient symphonies of “Epitaph”. Possessing an uncanny state of grace, these songs exist as if in a glorious dream. Everything about the album points to a great journey, for Dirk Serries allows these sounds to evolve organically. Hard to precisely pin down, Dirk Serries brings together drone, classical, and ambient into a fully realized whole. The elongated suites represent miniature worlds at times for the way every element of the sound interacts working in unison feels majestic. Songs build off each other resulting in something that feels so vibrant and real.

Things begin in earnest with the colossal scope of “spectral gray walls”. Ebbing and flowing akin to a force of nature, the piece feels outright meditative. A sense of yearning permeates the shimmering “shining form constellation”. Ever larger the powerful wash of “alternation and return” goes for a gauzy sound. Stripping the piece down to the essentials “the profusion of daze” opts for an intimacy, as the piece feels so warm and comforting. Subtle shifts come into the fray on the serene “formations of grace” where patience truly becomes a virtue, as Dirk Serries lets the track grow and change form. Great cavernous echoes reign supreme on “the nebulous chords”. Concluding the album on a reflective note the near silence of “and all the murmur fell” feels just right.

With “Epitaph” Dirk Serries creates a dazzling display of color, one which feels fully immersive.” Beach Sloth

SCATTERWOUND LIVE

20776375_1965278280375691_850630185720502997_o

“In het buitengebied van Hunsel, een klein dorp in Midden-Limburg, ligt Atelier OZO, gespecialiseerd in product- en meubelontwerp. Oprichter Eric Wijffelaars heeft een oude boerderij omgeturnd tot een ruim atelier, inclusief tuin met een zelfgebouwd podium waarop met enige regelmaat optredens plaatsvinden.
In Sittard is JazzBlazzt gevestigd, een non-profitorganisatie die zich ten doel stelt een podium te bieden aan alle soorten jazz en experimentele muziek. Vaak vinden de optredens plaats in Poppodium Volt in Sittard, maar voor de concerten van Scatterwound en Stratosphere wordt uitgeweken naar de fraaie locatie in Hunsel.

De optredens vinden plaats in de open lucht. Helaas verkeren de weergoden vandaag niet in beste stemming, want hoewel is voorspeld dat het in de avond droog zal worden, gaat het gaandeweg regenen. Maar lang leve de partytent, waardoor de bezoekers toch droog blijven tijdens het luisteren naar de experimentele muziek.

Scatterwound

Scatterwound bestaat uit de Belgische gitarist Dirk Serries en de Duitse gitarist N (Hellmut Neidhardt). Beide muzikanten bevinden zich in de experimentele hoek, waarbij ambient, drone en noise de toverwoorden zijn, hoewel Serries zich de laatste jaren ook steeds meer ontpopt als freejazz-gitarist. Serries en N kennen elkaar al tien jaar, maar hebben als duo nog niet veel muziek uitgebracht. Het tweetal werkte samen met Aidan Baker op de bij Midira Records verschenen dubbelelpee Enomeni en tijdens het in februari van dit jaar gehouden Moving Noises Festival is een tape (0.0) van Serries en N verschenen, die helaas is uitverkocht. In de bescheiden output van Scatterwound komt verandering, want de heren hebben een drietal albums opgenomen die in de komende jaren moeten verschijnen.

Net na het concert van Stratosphere begint het in Hunsel hard te regenen. Omdat het er niet naar uitziet dat de neerslag snel zal stoppen, besluit Scatterwound in de regen van start te gaan. Uiteraard is het podium overdekt, zodat het slechte weer de performance niet in de weg staat. Wel betekent het dat het publiek, schuilend onder twee partytenten, wat verder weg staat van het podium dan bij Stratosphere het geval was.

Serries en N opereren veel abstracter dan Ronald Mariën. Tijdens het optreden bij Atelier OZO valt geen flard van een melodie te ontwaren. Het zijn langgerekte tonen die de dienst uitmaken. Dat met een totaal gebrek aan melodie en ritme toch spannende muziek is te maken, bewijst Scatterwound gedurende zijn set. Er is geen sprake van een voorwaartse beweging, maar beweging is er wel degelijk en moet gezocht worden in de dynamiek waarmee het duo speelt. Het tweetal schuwt het maken van een flinke bak herrie niet en het volume staat bij tijd en wijle erg hoog. Het draagt bij aan de fysieke ervaring die de harde muziek van het duo bewerkstelligt.

Het concert vangt zachtjes aan met een hoge, iele drone. De twee gitaristen communiceren met geluid, voortgebracht door hun gitaren en effecten. Opvallend is dat de klanken die de Belg en de Duitser uit hun instrumenten halen bijzonder goed op elkaar aansluiten, maar zonder dat dit leidt tot een harmonisch klinkend geheel. De drones die worden geproduceerd zijn niet lieflijk maar gemeen, ook als het volume afneemt. Het zorgt ervoor dat iedere klank met spanning geladen is en dat maakt weer dat de luisterervaring een enerverende is. De eerste geluidsuitbarsting is een plotselinge, alsof iemand de volumeknop ineens opendraait. Serries bespeelt zijn gitaar met een strijkstok en een e-bow. Wat N op zijn gitaar uitspookt is moeilijk na te gaan omdat hij zijn gitaarspel vaak aan het zicht onttrekt door zijn instrument richting versterkers te wenden. De beide muzikanten spelen hun spel met klanken en dynamiek beheerst, gecontroleerd en met verbeeldingskracht.

Binnen de soms luide noise bestaat ook ruimte voor subtiliteit. Halverwege het concert wordt het volume getemperd en voert zacht gitaarspel van N de boventoon. Op de achtergrond woedt echter een gitaarstorm, gecreëerd door Serries. Die storm neemt in kracht toe, wat voor N het teken is om steeds luider en gemener te gaan spelen. Tegen het einde ontaardt de muziek in een gierende bak noise die de trommelvliezen doet trillen. Het knappe is dat ook in die fase de controle steeds aanwezig is. Alle effecten, fuzz en distortion belanden exact daar waar het door Serries en N gepland is.

De noise wordt afgebouwd en het concert wordt uitgeluid met een wegstervende gitaarklank van Serries. Het is inmiddels gestopt met regenen, maar al was het nog steeds met bakken uit de hemel gekomen, het had dit spannende concert niet kunnen versjteren.” Opduvel – The Netherlands

The Storm Of Silence

“Inseguendo l’ultima luce. Due esploratori dispersi tra ghiaccio e blu, laddove il silenzio può essere talmente assoluto da divenire suono altro. La fotografia di Bjarne Riesto e la musica di Chihei Hatakeyama e Dirk Serries costituiscono un unicum intitolato “The Storm Of Silence” (2016), uno splendido ossimoro. L’album inaugura la seconda fase della Glacial Movements di Alessandro Tedeschi, al traguardo dei dieci anni di attività, e invita, per l’ennesima volta, l’ascoltatore a meditare, in scia a un flusso sonoro suddiviso in quattro lunghi brani, o movimenti, affatto tempestosi e neppure silenti.

“The Storm Of Silence” è un progetto di medio respiro, ma delicato e avvincente come pochi altri in circolazione. La collaborazione a quattro mani è tra un giapponese e un belga, due artisti di grande esperienza e, soprattutto, due sognatori a occhi aperti. Distanti migliaia di chilometri, separati dalla lingua, ma emotivamente vicini. Difficile conteggiare le release di Chihei Hatakeyama e Dirk Serries affidate, spesso, a label di caratura internazionale. Entrambi a loro agio con l’informe materia ambient. Musica ideale per punteggiare condizioni estreme, come il Mar Glaciale Artico al crepuscolo.

Soundscaper vitale il primo, oscuro manipolatore il secondo. Mai incontratisi nel corso delle rispettive vite. Nel momento in cui Dirk Serries finalizza con Hakobune “Obscured By Beams Of Sorrow” (2015), un album rilasciato per conto della White Paddy Mountain gestita da Chihei Hatekeyama, i dialoghi tra i due prendono un’altra piega. Meno prospettica e più impressionista. Le loro comunicazioni si sono, infatti, evolute in un proficuo scambio di suoni, con il produttore giapponese pronto a modificare il suo tipico approccio a favore di un’inedita espressione di isolazionismo in note.

Simile a qualcosa cui si assiste in lontananza all’orizzonte, qualcosa di poco concreto e difficile da definire. Un feeling consolidatosi con Alessandro Tedeschi circa una possibile uscita. Elaborare il concept è stato questione di un istante, il mio lavoro con Chihei Hatekayama è su misura per l’inverno. paesaggi ghiacciati, una condizione di isolamento e spazi desolati. Quando la natura ha assunto connotati più lineari e meno colorati, ma dotati di forza e austerità, Glacial Movements è diventato l’approdo sicuro per il nostro album.

Il norvegese, invece, l’idioma comune. Kulde (freddo), Uvaer (cattivo tempo), Fryst (congelato), Hvit (bianco) sono parti di unico scenario incontaminato, finanche romantico. Chihei Hatekeyama e Dirk Serries si ergono a viandanti su un mare di ghiaccio. Le loro tracce sono abbastanza uniformi: rare le variazioni, occasionali le tensioni. È semmai un certo calore a propagarsi nell’aria al calar della nebbia. Il rigore del gelo lascia il passo a differenti forme di armonia. La risonanza di luoghi remoti è favorita dal ricorso a una rarefatta stratificazione sonora, da abbandono sensoriale.

Le alternanze tonali si susseguono al pari di nuove visioni. Le note allungate all’infinito colorano gli stati d’animo. Dalle sinuose modulazioni di Kulde alla stasi apparente di Uvaer, lievemente scossa da riverberi sotterranei, il passo è breve e mai faticoso. La chitarra e il pianoforte contribuiscono a elevare la natura immaginata, a fronte dello smarrimento dell’uomo, come la reale protagonista dei quarantadue minuti di “The Storm Of Silence”. Il bordone si staglia, invece, con rinnovata forza in Fryst fino a liquefarsi in profonda malinconia durante la conclusiva Hvit. Tenue e avvolgente.” Souterraine – Italy