streams of consciousness

TEXTURA reviews EPITAPH

“Rumour has it that Epitaph is Belgian guitarist Dirk Serries’ final release of vintage ambient material—a shame if true because the double-CD set might well be the most perfectly realized collection by him in that style. On the other hand, there’s something to be said for ending a project on a high, one that leaves listeners regretting the absence of future installments. His reason for ending the project isn’t due to disenchantment, by the way; Serries simply wants to apply his energies towards, in his words, new sonic alliances.

He’s gone through a number of transitions during almost four decades of public music-making. In the early ‘80s, industrial-influenced recordings were issued under the Vidna Obmana moniker until he retired the moniker in 2005 and began issuing guitar drones under the Fear Falls Burning name. When that project ended in 2012, Serries continued releasing ambient guitar-oriented music as part of his Microphonics project before gravitating towards the free jazz stylings associated with his A New Wave Of Jazz label.

He exercises a remarkable degree of control in his shaping of the tracks, each of which was improvised live, Serries alone and using nothing more than a guitar and a handful of effects. In ten pieces totaling ninety minutes, tones rise and fall in waves-like formation, their poised, graceful unfurl administered with an exceptional degree of sensitivity to dynamics, volume, and tempo. Each is a slow-burning meditation that while sourced from guitar eschews the harshness the instrument is capable of generating, and it requires little effort to succumb to the considerable allure of a representative piece such as “The Nebulous Chords” when its majestic soar is so capable of elevating the listener to its non-earthbound heights.

The material shares certain properties with Fripp’s solo guitar soundscapes, specifically in how layers overlap and in doing so collectively form a lulling drift, but Serries’ sound is in no way imitative: whatever similarity there is is one rooted in general approach than sonority. Certainly there is a metallic quality to the billowing cathedrals he produces, but the effect is harmonious and smooth as opposed to atonal and abrasive. Differences between the pieces are subtle, so much so that the ten register more like variations on a theme instead of separate compositions. That’s hardly off-putting, however; if anything, it feels right that, with its parts fitting so seamlessly together, Epitaph should encourage the listener to experience the recording as a singular, summative statement.” Textura – Canada

Advertisements

THE TRILOGY reviewed

“Vidna Obmana è stata una storica formazione attiva a cavallo degli anni ‘80 e ‘90 del secolo scorso, orientata, nella prima fase della sua carriera, ad un genere che innestava nelle sue coordinate sonore atmosfere industrial e e richiami ad un’iconografia dark a profusione. Negli anni ‘90 la formazione, dietro cui si nascondeva il solo deus ex machina belga Dirk Serries, ha pubblicato tre album che viravano elegantemente nell’ambient più dark, dove le armonie venivano progressivamente ‘sfilacciate’ riducendo le strutture armoniche all’osso, con l’intento di creare ambienti lunari da percorrere con la mente. Ora questi album: ‘Passage in Beauty’ il primo, datato 1991, ‘Shadowing in Sorrow’, datato 1992 e Ending Mirage, datato 1993, da tempo reperibili a prezzi elevatissimi, a distanza di 25 anni ritornano in cd rimasterizzati dall’autore in un elegante box che nell’edizione limitata si presenta come una scatola di legno con contenuti inediti. Riascoltati ora rinnovano il biglietto con la promessa di un viaggio onirico in sequenza che invita l’ascoltatore a lasciare a riva le proprie ansie e paure per lasciarsi andare e “preferire il rumore del mare” di poche e ben allineate note. Per per chi ha smania di ripartire e per chi non è mai andato dove si perde il suono.” Kathodik – Italy

CHAIN DLK reviews THE TRILOGY

“5 stars ! After his initial release oriented towards industrial music, Dirk Serries began to define his perculiar vison of ambient music. This reissue collects the first three movements of this journey: “Passage in Beauty”, “Shadowing in Sorrow” and “Ending Mirage” which were long out of print. Even if they were already collected a single release, each one has a distinctive quality which made it a step in a process of discovering the art of Vidna Obmana.
The first one, “Passage in Beauty”, is centered upon “Awaken in Floating Colours” which is presented in three compositions and it’s the most drone centered and perhaps has the slower development even it’s the brighter of all three e.g., the resonances of a track like “Mood in Pears” doesn’t almost appear in the other chapters of this trilogy. “Shadowing in Sorrow” is a darker and sharper release starting with a track like “One Charming Delight” which immediately marks a change of direction towards a more drier sound even if the form is similar and this create a sense of blurring of the sound spectrum. “Ending Mirage” closes this trilogy with a process of rarefaction of sound which few similarities even with other Serries’ opus, so while the other chapter and especially the first where practically based on a fullness of the spectrum which enchanted the listener, this one begin to use silence as a pillar of his sound, so this was a true development of the form marked by the impressive dynamics of a track like “Luxurious Fragment (in Two Parts)” which requires a particular commitment of the listener to catch all the small nuances of the sound which border lowercase music which will be formalized years later.
This are true masterpieces which have written a piece of history of ambient music so it’s an essential release for those who haven’t this albums in their collection. Absolutely recommended. ” Chain D.L.K. – USA

Dark Entries reviews THE TRILOGY

“9 out of 10 rating !!

Dirk Serries is een man die in onze reviewsectie erg vaak de revue passeert. We leerden de man uiteraard kennen via het legendarische Vidna Obmana, waarvan onlangs bij Zoharum het terugblikkende ‘The Trilogy’ heruitgegeven werd.

Maar laat ons beginnen bij het begin…

De eerste releases onder de Vidna Obmana moniker verschenen halverwege de jaren 80 en werden gekenmerkt door zeer rauwe industrial geluiden. Bij het begin van het volgende decennium besloot Serries het roer om te gooien en zich te richten op rustgevende ambient klanken met subtiele ethnische ondertonen.

Een slimme zet, zo bleek, want met de eerste drie albums in deze nieuwe stijl (Passage In Beauty (1991), Shadowing In Sorrow (1992) en Ending Mirage (1993) werd zijn bekendheid er alleen maar groter op.

Het Amerikaanse label Relic bracht deze drie sleutelalbums in het werk van Vidna Obmana drie jaar later in een driedubbele cd box samen uit.

Exact hetzelfde dus als wat Zoharum, bijna 25 jaar na datum na het verschijnen van het laatste deel uit deze trilogie, heden ten dage doet.

Verrassend genoeg geen extra tracks, wat bij heruitgaves toch meestal het geval is. De enige extra is dat de nummers op deze nieuwe Trilogy versie een nieuwe grafische vormgeving kregen en het geluid door Series voor de gelegenheid opnieuw geremastered is.

Komt ook nog eens bij dat zowel de afzonderlijke albums die deze trilogie uitmaken, als de eerder verschenen verzamelbox lang onbeschikbaar waren, of indien wel te koop, hoge prijzen bereikte op veilingsites. Gelukkig denkt Zoharum dus ook aan uw portemonnee, en heeft er samen met Hybryds weer een paradepaard van eigen bodem bij.

Over Hybryds gesproken: op het afsluitende nummer (een vocal reprise van het nummer ‘Mellow At Heart’) van Ending Mirage (en dus ook van deze The Trilogy) horen we Yasnaïa (in die tijd actief aan de zijde van Magthea) nog eens haar schitterende zelve wezen.

U herinnert zich misschien ook nog de cd Soundtrack Voor Het Aquarium, die Vidna Obmana en Hybryds samen maakten, en die nonstop afgespeeld werd in het aquarium van de Antwerpse Zoo, begin jaren 90?

The Trilogy is goed voor meer dan 3 uur zeer rustgevende ambient, met lichte ethnische invloeden en hier en daar een ondertoon die niet van de nodige dreiging gespaard is gebleven, om het geheel opwindend te blijven houden, en dit verspreid over een totaal van 20 tracks.

Hoewel deze nummers uitblinken in wat wij als schoonheid bestempelen, zijn ze echter ontstaan door een gevoel van ontevredenheid…. Het hoe en waarom hiervan kan je netjes nalezen in de zeer uitgebreide liner notes die deze driedubbelaar vergezelen. Verder schrijft Tobias Fischer er ook over de ontmoeting tussen Serries en Magthea, Radio Centraal, en het feit dat Antwerpen in die periode een van Europa’s meest opwindende plekken was voor compromisloze elektronische muziek.” Dark Entries – Belgium

THE TRILOGY reviewed

“Polish label Zoharum use a vast amount of their catalogue to re-issue old works next to releasing brand new music, which I think is a good thing. I won’t go into the argument that it would be better to just release new music all the time, as especially in the case of Vidna Obmana’s trilogy, works are concerned that I haven’t heard in a long time. So perhaps it is not that odd to start there. I knew (and met) Vidna Obmana’s Dirk Serries ever since his earliest days when he was one of the boys doing noise. For me it came as quite a shock when he turned all-ambient at the turn of the 80s. It was a slow process, which first manifested itself very defined on ‘Gathering In Frozen Beauty’. At least
that’s what I remember, but quickly lead to ‘Revealed By Composed Nature’ and then the three individual releases, which are now part of this box, being ‘Passage In Beauty’ (1991), Shadowing In Sorrow’ (1992) and ‘Ending Mirage’ (1993). These three albums belong very much together as one thing, sonically and musically and have been re-issued as a triple box by Relic in the mid-90s. Now Zoharum does it again and it brings back some of the delights I heard so long ago, while working in a record store. Maybe I reviewed some of these in the fanzine that is the predecessor of Vital Weekly,
but was too lazy to find evidence of that. Just over three hours of ambient music, the perfect soundtrack to a somewhat chilly spring day, especially for an early morning soundtrack, when there are very few cars around and the birds sing. Some of that chilly weather is reflected in the eerie, long sustaining tones of Vidna Obmana. On the first two albums they sound like stretched out and slowed arpeggio tones on digital synths that the noise boys couldn’t afford, but in a somewhat mid-range frequency range. On ‘Ending Mirage’ there is a bit more room for the low end of the sound. The very deep end
seems not yet to be part of it, and it’s the perfect soundtrack for an ambient household. This is music that should be played at a medium to low(-er) volume and given the opportunity to gentle fill your space; not loud, not soft, not immersive but present. Of the three works ‘Ending Mirage’ is the most matured one of this early ambient phase, allowing what seems to be field recordings and long fade-ins and fade-outs, making the pace slower and ever more spacier in approach. This is a most welcome re-issue.” Vital Weekly – The Netherlands

EPITAPH reviewed

“5 stars ! A Man Of Many Talents: Der Belgier Dirk Serries war in den vergangenen Dekaden unter eigenem Namen oder mit Projekten/Kollaborationen wie den Noise-Jazzern Yodok III und unter seinen Drone-Pseudonymen Microphonics, Vidna Obmana, Fear Falls Burning oder – zusammen mit Steven Wilson – Continuum zugange, darüber hinaus hat er unter anderem mit Godflesh/Jesu-Mastermind Justin Broadrick und dem amerikanischen Komponisten Steve Roach zusammengearbeitet und die Bühne mit den Indie-Bands Low und My Bloody Valentine geteilt.
In diesem Jahr steht Serries‘ fünfzigstes Wiegenfest an, wie auch Consouling Sounds zehnjähriges Dienstjubiläum feiert, was liegt näher, als die Sektkorken zur gemeinsamen Sause knallen zu lassen: Im April veröffentlichte das Genter Label für Experimental-Musik, Postrock und Artverwandtes eine feine Doppel-CD mit einer opulenten Sammlung aus zehn gedehnten Instrumental-Arbeiten des Musikers, der hier seinen expliziten Hang zur abstrakten Ambient-Musik dem Vernehmen nach final zelebriert. Dirk Serries selbst merkt in den Liner-Notes zur Veröffentlichung an, dass die Arbeiten den Stand der Klangforschungen nach über 30 Jahren Zweifeln, Frustrations-Momenten und vielen Ups und Downs zu seiner Vorstellung von Gitarren-Ambient und verfremdenden Electronica-Elementen dokumentieren, gleichsam ein Ende des Weges markierend mit Ausblick auf zukünftiges, weiteres Vordringen in individuell unerforschte Gebiete der Experimental-Musik, im Geiste einer lebenslangen tonalen Entdeckungsreise.
Direkt in den Computer eingespielt mit der E-Gitarre und ergänzt durch gesampelte Drone-Elemente, entstanden über neunzig Minuten improvisierte Melancholie, zum Innehalten gebietende Space-Reflexionen, die in hellen Klangfarben wie dunklem, unterschwelligem Rauschen und allen weiß-grau-schwarzen Schattierungen dazwischen in den Orbit driften und zum genauen Hinhören zwecks Erspüren der charakteristischen Nuancen gemahnen. „Epitaph“ ist weit von herkömmlichem Gitarren-Ambient entfernt, Serries abstrahiert, verfeinert und verfremdet den ursprünglichen Saiten-Anschlag zu synthetischen wie trotz Transformation organisch klingenden Sound-Scapes, die, einmal mit der verdienten Aufmerksamkeit und Konzentration bedacht, einen unglaublichen, Sucht-entfachenden Sog entfalten.
Wohin Genius in Verbindung mit Studiotechnik und handwerklicher Finesse Dirk Serries zukünftig führen, man darf wie stets bei diesem Musiker gespannt sein, mit dem letzten Kapitel der Bestandsaufnahme seiner experimentellen Ambient-Vergangenheit ist ihm zweifellos ein höchst gelungenes und hochspannendes Zwischenbilanz-ziehen geglückt.” Gerhardemmerkunst – Germany

OPDUVEL reviews EPITAPH

epitaph

“Dirk Serries wordt dit jaar 50 en hij maakt al meer dan 30 jaar in het openbaar muziek. Aanvankelijk deed hij dat onder noemer vidnaObmana (waarvan het eerste werk, The Ultimated Sign of Burning Death, stamt uit 1984) en later als Fear Falls Burning of onder zijn eigen naam. Serries kan worden gezien als een pionier in het ambient-genre, iemand die in de door synthesizers gedomineerde ambientwereld de gitaar als hoofdinstrument ging gebruiken en die altijd zijn eigen koers is blijven varen.

Nadat de Belgische gitarist door in Noorwegen aan te schuiven bij Tomas Järmyr en Kristoffer Lo (als Yodok III) op het spoor van improvisatie werd gezet, is de muzikale interesse van Serries steeds meer gaan verschuiven richting vrije improvisatie. De perfectionist die zijn soundscapes met grote precisie in elkaar draaide, veranderde in een vrij denkende en spelende muzikant en dat opende nieuwe muzikale  wegen.

Nadat Serries twee jaar geleden zijn Microphonics-serie afrondde, vindt hij het nu tijd om afscheid te nemen als solo-ambientmuzikant. Niet omdat hij afstand neemt van zijn verleden, maar om ruim baan te maken voor andere muzikale paden, zoals bijvoorbeeld zijn werk met Kodian Trio en Yodok III. Helemaal afscheid nemen van ambient doet Serries overigens niet. In bijvoorbeeld Scatterwound en Yodok III speelt hij ook drones, maar dan als onderdeel van gezamenlijk geïmproviseerde muziek. Epitaph is echter wel zijn zwanenzang als solo-ambientartiest.

Consouling Sounds herkent en erkent gelukkig de grote waarde die Serries als muzikant heeft. Niet alleen zorgde het label ervoor dat Epitaph als dubbelelpee en dubbel-cd is verschenen, ook werd op instigatie van Consouling op 8 april jl. in de AB in Brussel een avond gewijd aan de muziek van de gitarist, waarbij Serries speelde met onder andere Scatterwound, Fear Falls Burning en Yodok III.

Serries pakt op het album, dat ruim negentig minuten in beslag neemt, op grootse wijze uit, kwalitatief en kwantitatief gezien. De door hem in afzondering geïmproviseerde soundscapes moeten het niet hebben van het grote gebaar en dus ook niet van bombast, luide climaxen of ondoordringbare geluidsmuren. Met slechts gitaar en effecten smeedt Serries zijn instrumentale werken tot emotievolle en indrukwekkende muzikale landschappen, die je als luisteraar niet onberoerd kunnen laten. Hij heeft het al veel vaker gedaan, maar iedere keer komt de muziek toch weer hard het gevoelskanaal binnen.

Hij heeft daar deze keer geen inleiding voor nodig. Direct aan het begin van opener ‘Spectral Grey Walls’ is het raak. Met een paar gitaarlagen weet Serries een muzikaal landschap neer te zetten dat rijk is aan gevoel en dat de fantasie van de luisteraar prikkelt. Door het laten opkomen en wegsterven van klanken krijgt het stuk beweging. Het stuk klinkt gelijkmatig maar toch gebeurt er constant iets, doordat Serries texturen laat verschuiven en nieuwe gitaarklanken naar voren laat komen waar andere naar de achtergrond verdwijnen.

Veel van wat in de vorige alinea is beschreven, gaat ook op voor de andere stukken op Epitaph. Je zou het album ook als één atmosferisch geheel kunnen beschouwen, maar dat doet tekort aan de variatie die Serries aanbrengt, want ieder stuk heeft binnen de bandbreedte zijn eigen unieke karakter door de manier waarop de muzikale lagen worden aangebracht. Zo weet de gitarist in ‘Shining Form Constellation’ zijn instrument soms als een fluit te laten klinken en is de achterliggende drone veel grover dan die van het openingsstuk. In ‘Alternation and Return’ is die zelfs noisy en fungeert de drone als een gitaarstorm waarop de andere klanken worden meegevoerd.

Overeenkomsten tussen de verschillende stukken is de melancholieke sfeer, maar daarbinnen blijken veel kleurschakeringen te bestaan. De hoge klanken in combinatie met de onderliggende, langzaam verschuivende lagen in bijvoorbeeld  ‘Eaves in Dusk’ laten een weemoedige indruk achter. In ‘Torrential Aether Shadows’ is de melancholie wat milder en gloort er hoop. Daar staat de luide dreiging van ‘Formations of Grace’ tegenover, die weer in contrast staat tot de meer berustende sfeer van ‘And All The Murmur Fell’. De muzikale aanpak is steeds minimaal, maar het sorteert maximaal effect.

Waar de muziek van veel ambientmusici rust brengt en een meditatief karakter heeft, zijn de soundscapes van Serries enerverende gebeurtenissen. Het luisteren naar Epitaph is dan ook een intense beleving. Je zou Serries kunnen zien als abstract schilder die met een paar nauwgezette streken een wereld aan emoties oproept. De gelaagde muziek komt diep binnen en bepaalt je gemoedstoestand. Het is subliem gedaan en daarom is het jammer dat het een afscheid betreft. Serries’ andere muzikale projecten zijn echter ook zeer de moeite waard. Blijven volgen dus.” Opduvel – The Netherlands

vidnaObmana’s THE TRILOGY revisited

vidnaObmana THE TRILOGY front cover

This year marks the 25th anniversary of vidnaObmana’s The Trilogy. Considered as one of his outstanding achievements. Unavailable for a long time but now re-issued by Zoharum with a new design and the music was remastered from the original DAT tapes.

The triple album is now available as an 8-panel digipak. The cover is designed by Maciej Mehring based on the photographs by Martina Verhoeven. The whole production process was overseen by Michał Porwet.

A special edition is also available in a wooden box with the 3CD set, 3 tapes, pins, postcards and some dried plants.

Available from Zoharum

EPITAPH reviewed

“Known more recently as an improvisational jazz guitarist, Dirk Serries built an extensive catalogue of ambient recordings between 1984 and 2007. Recording under the name vidnaObmana (Serbian for optical illusion), Serries produced more than 50 releases. The list includes some two dozen solo efforts and collaborations with Klinik, PBK, Steve Roach and others.

The inexhaustible Belgian, who celebrates his 50thbirthday this year, has returned to his drone roots. Epitaph is a 91-minute colossus of a recording, featuring 10 improvised ambient pieces.

Epitaph is the swansong of music I like to name my vintage ambient,” writes Serries in the album’s notes. “For more than 30 years I’ve been trying to seek perfection, from synthesizers to electric guitars, a bumpy ride for sure with lots of doubts, frustrations, extreme self-criticism and a few highs and lows but the call kept on strong. This is what I breathe, this is the heart of who I am.”

The material is warm and comforting. This is not guitar ambient music in the traditional sense. Serries pulls extraordinary sounds out of his instrument, with the help of only a few effects.

This is better understood as a drone recording, delivered by a major talent capable of transporting his listeners with pieces like “spectral gray walls,” “shining form constellation” and “formations of grace.”

“[This is] my finest collection of ambient pieces to date. One, as all were, quite personal and attached as they are performed in solitude with only the imaginative mirror to hold in front of me. Melancholic impressions improvised on the spot,” he writes.

Serries is in the prime of a wide-ranging career, one that independent artists can look to for inspiration. Since he was a teenager, the man has produced music he loves in a variety of genres. Besides his work as vidnaObmana, he’s performed with My Bloody Valentine and Low. He’s worked with Cult of Luna and Godflesh’s Justin Broadrick. And he continues to run a respected label called A New Wave of Jazz.

Epitaph may be prematurely titled. Just the same though, it is a handsome reminder of Serries’ success in the ambient genre.” Baddpress – Canada

“Dirk Serries! Epitaph … for sustained pieces? Never forget!

Spectral grey walls … Pogodny, choć niezwykle zimny, stonowany, jakby lekko podrasowany klimat starego 4AD, sprzed ponad 30 lat. Płynący nieprzerwanie od początku świata, aż do jego końca, błyskotliwy i nierozerwalny konglomerat dronów. Up & down, z prawej na lewą, z lewej na prawą. Nie sposób precyzyjnie rozpoznać komponenty dźwiękowe tej chmury transcendentalnej fonii, choć domyślamy się, iż tworzy je stado wypłoszonych pasaży gitarowych, przefiltrowanych przez niemniej liczną watahę przetworników i amplifikatorów. Całość wulgarnie wpada w czeluść komputerowej meta rzeczywistości i zostaje śmiertelnie zdekonstruowana. A odbiorcy pozostaje już tylko tryskać potokami endorfin. Narracja jest stosunkowo jednorodna, dalece repetytywna i długotrwała (sustained!). Atrybuty jej urody trudne są do zwerbalizowania w jakimkolwiek języku świata. This is beauty that lasts! Moc gitarowych ekspozycji wspomaganych elektroniką, nieprzeładowaną bajtami. Hipnotyczna doskonałość, przytłaczająca doniosłość chwili, która zdaje się nie mieć końca. Pod koniec pierwszego fragmentu, w kleszczach wyższych dronów, pojawia się ten jeden ważny i dotkliwy – basowy. Nowy płomień w kompulsywnej strukturze.

Shining form constellation… Ambient nie jedno ma imię. Dron zdaje się tu być podobny do poprzedniego, ale jakby bardziej zadumany, jeszcze głębiej zanurzony w elektronice. Rivers falls, river flows. Ciemna, odrobinę groźna refleksja muzyczna.

Alternation and return… Faktura kolejnej ekspozycji wydaje się być gęstsza, bardziej siarczysta. Ma delikatny posmak industrialny, taki na pół milimetra. Muzyka jest dzięki temu wnikliwie niepokojąca, jakby zwiastowała wyłącznie złe wieści. Intensywność przekazu przybiera na sile, wręcz skwierczy. Wszystko ma molową barwę i nabrzmiewa. Choć sam flow narracji ciągle nie nadaje się do straszenia dzieci na wioskach, tych daleko oddalonych od cywilizacji. To specyficzny chill out – dla uszu zmaltretowanych nocą ekstremalnych koncertów black metal.  Z ciszy do ciszy, jak każda historia tego wyjątkowego Epitafium.

Eaves in dusk…Ciągle słyszymy jakby tę samą pieśń, ale też nieustannie rozpoznajemy nowe obszary jej histerycznej splendid isolation. Ta czwarta ma nieco prostszą fakturę. Płynie i narasta, płynie i opada. Jakby elektronika zawłaszczyła trochę więcej gitarowej przestrzeni niż poprzednio.

The profusion of daze… Jeszcze spokojniejsza opowieść. Upalone rusałki skaczą po półboskim nieboskłonie. Przypalają dobre jointy i mają wyłącznie dobre intencje. Slow motion, but clearly beautiful. Gitara zawieszona w przestrzeni, elektronika ustala reguły gry.

Torrential aether shadows… Z każdą minutą nagrania, coraz bardziej zanurzamy się w meta otchłań syntetycznych dźwięków. Muzyczne perpetum mobile. Elektronika zdaje się wyciągać więcej, niż gitara dostarcza na wejściu. Płaskie, stosunkowo czyste drony, silnie rozwarstwione, płyną do nas pasmem najszerszym z możliwych. Wyższy dron smakuje gitarą, ten najniższy ogniem piekielnym. Wielkie suwnice mocy dostarczają nam coraz więcej nieczystych dźwięków, czyli tych najpiękniejszych. Wielosekundowe wybrzmiewanie.

Formations of grace… Krok w dół. Wynurzamy się z ciemnego oceanu, ciągle jednak poszukujemy niskich częstotliwości. Szorstkie, dotkliwe fonicznie drony, o niezwykle intensywnej fakturze, grubej teksturze, śliskiej skórze. Przestrzeń wokół nas zdaje się rosnąć. Sporo groźnych, choć dość odległych pasm, siejących niepokój. Zaczynaliśmy ten spektakl od skojarzeń z 4AD, teraz jednak jesteśmy już na przedmieściach Twin Peaks. Więcej niż 12 minut.

The nebulous chords… Słychać meta echo gitary, rodzaj filharmonicznej niemal … harmonii. Dźwięki gitary rozmywają się szkliście, tworząc kołujące stado dronów, poruszające się w całkowitej swobodzie twórczej. Niskie pasma na chwilę nas zostawiły, zdecydowanie płyniemy nad powierzchnią wody, zachwycając cię blaskiem umierającego słońca.

Brittle air elegy… Dron kontynuujący stosunkowo niedrapieżną ekspozycję. Choć po chwili pojawia się drobna horda niższych częstotliwości. Spokojny marsz epitafijny. Koniec, który niczego nie kończy. The end is the begining! Beauty as….

And all the murmur fell… Strumień narracji trzyma się swego relaksacyjnego charakteru, choć nie stroni od zaczepiania o niskie, głodne komponenty. Oczyszczająca łaźnia muzycznego wniebowstąpienia. Definitly, it’s a time for new Epitaph, Mr.Serries!

Dirk Serries Epitaph (2CD, 2LP, Consouling Sounds, 2018). 10 utworów, około 90 minut muzyki. Nagrania dokonane w domowym studio muzyka, w trakcie roku 2017.” Spontaneous Music Tribune – Poland

DIRK SERRIES interviewed by ENOLA

Dirk Serries: “Ik heb alles altijd op mijn eigen voorwaarden gedaan”

Zondag acht april wijdt het BRDCST-festival in de AB een hele avond, gecureerd door het label Consouling Sounds, aan Dirk Serries. Die zal met verschillende projecten zijn verleden, heden én toekomst belichten. Omdat de toekomst ook altijd het verleden is, en vice versa. Vandaar: een gesprek over dertig jaar muziek. Over vroeger, maar toch vooral over nu. Over controle, maar vooral over vrijheid. Over muziek als obsessie.

Want de toekomst begint met afsluiten: “Binnenkort komt Epitaph uit, de laatste soloplaat die ik wijd aan ambient muziek, het genre waar ik me de voorbije dertig jaar mee heb beziggehouden, naast alle zijpaadjes die ik heb bewandeld. Eerst met synthesizer, daarna met gitaar, maar telkens met dezelfde insteek. Maar daar ben ik nu op uitgekeken. Ik kan persoonlijk niet veel meer aan bijdragen aan die muziek. Daarom wilde ik een statement maken om die lange periode af te sluiten. Toen Consouling Sounds me aanbood om een album op hun label uit te brengen, was dat een ideaal moment om dat te doen: een release dicht bij huis, je hebt er controle over, je kan samenwerken met heel interessante mensen. Ik wist dat de puntjes op de ‘i’ zouden terechtkomen.”
“Het is wel belangrijk voor me dat er iets in de plaats komt. Het vuur is nog altijd niet gedoofd, ik heb nog zo veel plannen in mijn hoofd. Ik moet ze alleen kunnen uitvoeren. Daarvoor is het belangrijk dat ik die ambientfase afsluit, en dat ik dat nu doe. Ik hoop wel dat sommige projecten, zoals Yodok III, in de toekomst net meer uitgebreid worden. En dan is er mijn fascinatie voor de vrije improvisatie. Die aanpak ligt me zeer nauw aan het hart. Het staat pal tegenover wat ik als control freak die alles minutieus uitdokterde in de studio, altijd heb gedaan. Nu gaat het meer om naar een moment toeleven, samen improviseren, en daarna naar een volgend moment gaan. Het is een soort van therapie voor me, die vrije improvisatie, om me muzikaal gezond te voelen. Voor mij is het heel belangrijk om beide wateren te blijven bevaren, om een balans te bewaren. Dat zijn de twee pijlers waar ik op lange termijn naar toe wil.”

Serries beseft dat die muziek fans die hem al jaren volgen in zijn ambientwerk misschien minder zal liggen. “Absoluut. Die mensen zijn belangrijk. Op een bepaald moment besluit je met muziek naar buiten te komen, om die een bepaald imago, een bepaald beeld, te geven. Als je dat koppelt aan een uitgave op een label, dan gaan luisteraars je muziek in een bepaald kader zien. Maar me laten leiden door wat luisteraars willen? Neen, daar hou ik me absoluut niet mee bezig. Tijdens m’n Vidna Obmana-periode waren er ook wel wat moeilijke reacties, vooral omdat ik experimenteerde met andere instrumenten. Ambient is soms een elitaire wereld waar je je moet houden aan bepaalde ingrediënten. Maar dat heb ik altijd aan mijn laars gelapt, omdat ik als persoon wilde evolueren, nieuwe dingen ontdekken, bepaalde genres met elkaar mengen om tot iets nieuws te komen.”
“Als ik had geluisterd naar de hardcore fans, dan had ik waarschijnlijk gewoon hetzelfde album gemaakt, over and over again. Veel mensen houden daarvan, en daar heb ik ook veel respect voor, maar dat is mijn ding niet. Ik probeer voor mezelf uitdagingen op te zoeken, en als mensen me willen volgen, fantastisch. Maar er hebben er ook in groten getalen afgehaakt. Dat is dan maar zo. Muziek is natuurlijk een heel persoonlijk aanvoelen, en als je iets niet aanvoelt, kan je dat niet forceren. Ik ben zelf heel nieuwsgierig naar nieuwe muziek. En misschien ontdekken mensen die naar mijn muziek luisteren, zo ook nieuwe dingen. Ik heb gelukkig wel een aantal van die mensen. Het is belangrijk dat je zo’n klankbord hebt – want de luisteraars blijven het belangrijkste klankbord, niét de media.”

Hoewel de avond opgebouwd is rond de figuur van Dirk Serries, zal hij niet solo aantreden: “Consouling heeft mij uitgenodigd naar aanleiding van het album. Zij hadden carte blanche van de AB gekregen om, net als de voorbije twee jaar, een avond samen te stellen. Mike (Keirsbilck, nvdr.) vond dat het tijd werd dat in eigen land wat meer aandacht werd geschonken aan Dirk Serries. We zijn dan samen gaan zitten om alles praktisch te bekijken. Het was daarbij nóóit mijn intentie om zelf solo ambient te spelen. Ik vond het veel belangrijker en interessanter de kruisbestuivingen te tonen. Want in elke kruisbestuiving, of het nu Fear Falls Burning of Yodok III is, komt iets terug van mijn solowerk.”

Ambient

Toch start de avond in de ambientregionen, met een optreden met Stratosphere. “Ik wou de avond toch beginnen met het uitgepuurde, alleen niet solo. Ronald Mariën (Stratosphere) is al minstens twintig jaar mijn vaste geluidsman, dus ik ken hem heel goed. Hij maakt al lang zelf ook muziek, maar ondertussen bleef hij wel mijn geluidsman. Daarom vond ik het niet meer dan fair om hem te bedanken en een plaats te geven tijdens die avond. Ik vond het belangrijk hem in de spotlights te zetten, en hem te laten openen voor alles wordt opengetrokken naar kruisbestuivingen en samenwerkingen Hij gaat de pure ambient vertegenwoordigen, maar is ook – door zijn werk als geluidsman – de link met het deel van mijn leven dat ik als Vidna Obmana doorbracht.”
Serries beaamt dat Ronald als mixer heel goed aanvoelt wat er nodig is, ook in de vrije muziek van bijvoorbeeld Yodok III: “Hij is ontzettend belangrijk. Een geluidsman moet op één lijn zitten met de muzikant, en hij begrijpt mij volkomen. Het is een wisselwerking. Soms verraste ik hem vroeger wel eens door van het podium te stappen, maar qua opbouw en apotheose heeft hij mij altijd begrepen zonder dat we afspraken moesten maken. Idem bij Yodok III. Dat hij mij door dik en dun gevolgd is, daar ben ik hem heel dankbaar voor. Zo iemand is goud waard.”

Erkenning

“Niet dat het per se de AB is, maar deze BRCST-avond geeft me wel een gevoel van erkenning. Helaas is optreden in de AB bij veel mensen nog altijd iets à la “ah, dan moet het wel iets serieus zijn”. Terwijl andere zalen even goed zijn, de 4AD bijvoorbeeld, maar die ‘waarde’ van een AB niet hebben. Heel bizar.”
“Bij velen heerst het idee dat succes af te lezen valt aan de grootte van de zaal waarin je speelt. Als je ziet hoe sommige groepen, ook al maken ze initieel fantastische muziek, toch alles in functie zetten van grotere zalen, en zelfs andere muziek beginnen maken, alleen om die zalen te kunnen vullen. Daarvoor speel ik niet in de AB. Maar ik vind het wél een persoonlijke overwinning om er nu te staan. Zeker met muziek waar ik nooit een commercieel compromis mee gesloten heb. Ik heb alles altijd op mijn eigen voorwaarden gedaan. En dan ben ik er wel trots op dat er zo’n avond komt, en dat Consouling er mee zijn schouders onder gezet heeft.”
Dat label is de laatste jaren duidelijk uitgegroeid tot een nieuwe kracht die erin slaagt bepaalde niet-commerciële muziek een breder platform te geven: “Ze hebben een slimme, goede aanpak. Ze hebben natuurlijk wel geluk gehad dat ze bijvoorbeeld een Amenra onder hun hoede kregen. Maar ik ben ervan overtuigd dat Consouling er ook zou gestaan hebben zonder Amenra. Nele (Buys, nvdr) en Mike hebben een heel gezonde kijk op het gebeuren, en ze weten niet-commerciële muziek toch op een commercieel verantwoorde manier te benaderen.”
“We spreken hier nog altijd over een subcultuur. Ik vind dat je dan nog steeds met je beide voeten mooi op de grond moet blijven. En dan doe ik het liever met mensen met wie ik op een heel open en eerlijke manier kan praten over wat er mogelijk is. Meestal kom je dan tot heel mooie en constructieve dialogen, met een resultaat waar iedereen trots op kan zijn. Dat was bij Consouling meteen het geval. Het ging volledig over de muziek zelf. Het leek alsof het al jaren in de sterren geschreven stond dat we iets samen gingen doen. En daarnaast komt dan een goede promotie – waar zeker Nele héél goed in is – en dat leidt tot meer erkenning en mooie samenwerkingen, zoals die met de AB. Dat is niet vanzelfsprekend. Het medialandschap evolueert voortdurend, en niet altijd in de goede richting. Meestal zelfs niet in de goede richting. En de AB zal daar ook wel degelijk de gevolgen van ondervinden. Dan is het niet vanzelfsprekend dat een label als Consouling gewoon hun ding mag doen, en een avond rond Dirk Serries opbouwen. Maar dat was totaal geen bezwaar voor de AB.”

Serries is nooit financieel afhankelijk geweest van muziek. Wanneer we de vraag opwerpen of muziek combineren met een voltijdse job je tegelijk ook vrijheid geeft, een vrijheid die “professionele” muzikanten misschien niet hebben, antwoordt hij: “Ik heb me in het verleden ook wel miskend gevoeld, hoor. Je kan de ambient-muzikanten in dit land tellen op twee handen, zeker als je je beperkt tot diegenen met een lang en internationaal parcours. Dan toch niet de erkenning krijgen die er toch een beetje zou moeten zijn, is soms frustrerend. Maar het leert je ook omgaan met jezelf, en ik ben wel blij dat ik nu pas in de AB sta en geen twintig jaar geleden. Nu weet ik meer van mezelf, waar ik voor sta. Nu hoeft het ook niet meer. Het is geweldig dat het komt, maar ik was er niet meer op aan het wachten, zoals vroeger.”
Serries ontkent wel dat die frustratie ooit tot verbittering heeft geleid: “Ze heeft vooral geleid tot een nieuwe boost om toch verder te gaan. Ik blijf volharden in de boosheid.” (lacht)

Verwanten

Met Scatterwound, een duoproject met gitarist Hellmut Neidhardt, betreedt de avond droneterrein: “Hellmut ken ik eigenlijk al heel lang. Hij is vooral actief onder de zeer eenvoudige, maar mooie en intrigerende naam N. We spreken al meer dan tien jaar over een samenwerking, maar het is er nooit van gekomen, wegens te veel eigen projecten. Maar nu is het moment om samen iets te doen, dat vonden we allebei. Ik heb altijd een voorliefde voor drones gehad. Maar drones zijn veel meer dan de laag gestemde gitaren waar men denkt dat drone voor staat. Drones zitten in de Carnatische muziek, in Afrikaanse muziek. Ik herinner me dat Stephen O’Malley een interview met mij gedaan heeft in 1995, toen hij nog voor een magazine werkte en er nog geen sprake was van Sunn O))). Het ging toen ondermeer over ambient en drone. Enkele jaren later zie je dan plots dat hele Sunn O)))-gebeuren. Die band bracht een genre dat al langer bestond naar een breder publiek.” Serries vindt het echter jammer dat zo’n succes vaak gepaard gaat met oogkleppen voor wat er elders gebeurt: “Ik vind het mooi dat zo’n muziek een kans krijgt, maar ik vind het wel wat jammer dat de pers alles zo vaak reduceert. Eén band wordt dan de Heilige Graal, en voor de rest bestaat er niets. Terwijl er altijd heel veel vooraf gebeurd is, heel veel rondom gebeurt en achteraf ook nog veel gebeurt. Terwijl er heel veel interessante muzikanten bezig zijn met drone en ambient die helemaal geen erkenning krijgen.”

“Want uiteindelijk: wat is drone? Scatterwound bevat hardheid én schoonheid. Hellmuts’ soort van drones zijn vaak vrij hard en scherp, terwijl ik altijd een element van harmonie of melancholie probeer te bewaren. Dat heb ik nooit laten varen: ook in mijn drones zat er altijd een weemoedigheid.”
In tegenstelling tot vroeger ligt er nu echter niets vast: “We gaan niet met schema’s werken, we gaan gewoon improviseren en zien waar we uitkomen. En dat klikt. Je voelt aan waar je naartoe wil, hoe je moet opbouwen en afbouwen, wanneer er stilte moet komen, enzovoort. Ik vond het interessant om die nieuwe improvisatie-bagage, waarvan ik vroeger niet wist dat ik ze in mij had, mee te nemen naar Scatterwound. Daarom was het is goed dat we met Scatterwound niet in 2005 zijn begonnen, maar nu pas.”

Zo zal de avond zichzelf verder uitrollen. “Wij nemen het met Scatterwound van Ronald over. Hij speelt solo een stukje en dan gaan we zonder pauze over naar Scatterwound, naar de hardere drone, om zo de link te leggen tussen het ambient- en het dronegedeelte.” Zo zal Serries proberen heel zijn carrière te illustreren aan de hand van projecten die nu zijn leven bepalen. “Op die manier blijft het verfrissend. Als ik heel de avond solo ambient zou spelen, dan zou je bedrogen uitkomen. En ik ook. Zoiets zou nergens naartoe gaan. Maar als je die kruisbestuivingen – ik laat dat woord vaak vallen, maar ik vind dat gewoon zo belangrijk om alles fris te houden – meegeeft, is dat muzikaal enorm verrijkend. Dan krijg je nieuwe dingen. Als ik zo’n avond zoals zondag wil doen, dan vind ik inderdaad dat ik zeker en vast mag terugkijken. Maar wel met de juiste mensen om mij heen, om alles wat meer zuurstof te geven. Daarom heb ik juist die mensen gekozen: om langzaam vooruit, maar eventueel ook even terug, te kijken.”

Drone

Zo komen we automatisch bij Fear Falls Burning uit: “Fear Falls Burning is ontstaan uit een grote frustratie die ik opgebouwd had tijdens de eindperiode van Vidna Obmana. Ik werd in het ambientwereldje volledig afgerekend op mijn experimenten met andere instrumenten dan synthesizer. Vooral de elektrische gitaar was absoluut not done in die tijd. Op een bepaald ogenblik kreeg ik kans om bij Relapse, een metallabel, een Vidna Obmana-plaat uit te brengen. Toen heb ik met die mannen rond de tafel gezeten en ik heb gezegd: ‘Kijk, ik zit hier met een impasse die ik graag zou ophelderen, noem het maar een uitdrijving van alle frustratie. Ik wil doodgraag Vidna Obmana afronden bij jullie met een trilogie.’ Dat was een symbolische daad en daar zijn ze mee akkoord gegaan. De eerste plaat, Tremor, hebben ze naar verschillende mensen gestuurd, onderandere leden van Neurosis, die heel enthousiast reageerden. Maar terwijl ik bij Relapse die trilogie uitbracht, was ik ondertussen al zo geëvolueerd op mijn gitaar dat ik me daarop ben gaan toeleggen. Alle synths en samplers gingen de deur uit en ik begon me volledig te focussen op gitaar. En toevallig draaide wat ik deed uit op drone. Maar die drones waren dus eigenlijk een logisch gevolg van het feit dat Fear Falls Burning in de eerste plaats een gitaarproject moest zijn, niét de oorzaak ervan.”

Met hulp van Relapse bezorgde het project Dirk Serries veel krediet, met name uit de onverwachte hoek van de heavy muziek – doom, drone, sludge metal. Straf!
“Ik vind het heel tof dat je dat zegt. (lacht) Fear Falls Burning heeft me inderdaad geen windeieren gelegd en heeft me de kans gegeven om die kruisbestuiving volledig open te trekken. Tijdens dat project kreeg ik veel bijval van mensen die me plots leerden kennen. Ik kon zo op tour met Cult Of Luna. Ook Justin Broadrick (Godflesh, Jesu, …, nvdr), die ik al gekruist was via het cassettecircuit, leerde ik opnieuw kennen. Dat zijn zaken die ervoor gezorgd hebben dat de laatste twee Fear Falls Burning-platen eigenlijk groepsplaten waren, bijvoorbeeld met de mannen van Cult of Luna. Dat was een openbaring voor mij. Ik voelde dat ik vanuit een conservatieve ambientwereld terecht kwam in een soort walhalla van kindred spirits, van mensen die op dezelfde manier dachten, heel open stonden voor mijn soort van muziek, hoewel die eigenlijk niets te maken hadden met metal. Die jaren waren een enorm fascinerende periode. Maar tegelijk heb ik mezelf daarin wel voorbij gehold. Omdat ik zo hard wou gaan en zoveel bijval kreeg, gaf ik het gehele concept van Fear Falls Burning volledig uit handen tot het een groepsproject werd. Het groeide boven mijn hoofd, en daar heb ik wel de prijs voor betaald. Op een bepaald moment voelde ik dat ik die muziek moest terugschroeven, want zo hard kon ik niet blijven gaan.”

“Toen heb ik Fear Falls Burning een halt toegeroepen. Maar dat was geen echte afronding, want dat project is in mijn hoofd nooit zo afgesloten zoals Vidna Obmana afgesloten werd, of nu Microphonics. Daarom leek het zo’n goed idee, zeker omdat ik wist dat ook Mike zo’n fan van Fear Falls Burning was, om het project terug op te voeren. Weliswaar met één groot verschil: de nadruk komt – opnieuw – op vrije improvisatie te liggen. Daarom heb ik gekozen om Tim Bertilsson (drummer van Switchblade, nvdr) er terug bij te nemen, die ook ‘het einde’ meemaakte, maar met improvisator Colin Webster als derde lid. Dat maakt het heel belangrijk. Het is geen Fear Falls Burning revisited, maar een soort van reboot. Tim heeft een minimum aan structuur nodig, maar de rest is improvisatie. Colin Webster is natuurlijk één van de grote talenten van de vrije improvisatie. Ik kijk er enorm naar uit, omdat ik weet dat hij sterk is in improviseren, maar ook omdat hij zeer goed is in zijn saxofoon gebruiken voor lange, uitgerokken tonen. Dat continue enorme lange lijnen trekken, daar heb ik hem speciaal voor gevraagd.”
Daar kwam echter wel enige voorbereiding aan te pas: “Ik ben nu vooral bezig met de klank van toen terug te vinden, omdat ik die beetje was kwijtgeraakt doorheen de jaren. Ik ben nu zo vrij geworden in mijn spel op die gitaar, dat ik het gecontroleerd drones maken een beetje verleerd ben. Dat moet ik dus terug aanleren nu. Heel bizar. Ook de instrumenten en pedalen die ik nu heb, zijn niet meer dezelfde als toen. Het vergt dus wel wat herbronning.”

Yodok III

Afsluiten doet Serries met Yodok III, een project dat hem duidelijk heel nauw aan het hart ligt. Yodok III heeft zijn bestaan in eerste instantie te danken aan Fear Falls Burning. Tomas Järmyr (drums, nvdr) en Kristoffer Lo (tuba/flugabone, nvdr), twee Scandinaviërs die actief zijn in allerhande bands, hoorden Frenzy of the Absolute en waren zo onder de indruk dat ze Serries vroegen om samen iets te doen. “Zij hadden toen zelf nog geen plaat uit, maar vroegen of ik een samenwerking zag zitten en stuurden een Soundcloudlink door met hun duowerk als Yodok. Ik was daar volledig van mijn melk van. Tegelijk zat ik met enorm veel vragen over hoe we die samenwerking zouden aanpakken. Ik vloog over naar Noorwegen, met mijn typische sheets onder de arm. Die mannen moesten eens lachen. Ik speelde één van mijn akkoorden die ik voorbereid had. Na twee minuten waren ze al mee aan het spelen. Dat was zo’n overrompeling voor mij, en voor ik het wist was ik aan het improviseren. Ze hebben zo eigenlijk het hele improvisatiegevoel in mij doen openbloeien. Ik wist niet dat ik dat kon. Logisch, want ik was altijd een solomuzikant. En als ik samenwerkte met andere mensen, zoals bij Fear Falls Burning, bracht ik apart opgenomen stukjes samen in de studio om te mixen. Live klonk alles zoals het op het album opgenomen was. Nu was van een plan geen sprake meer. De twee akkoorden waarmee ik begonnen was, waren al lang weg en wij waren ineens met compleet nieuwe dingen bezig.”
“Die ontdekking was mijn redding. Ik voelde mij altijd een beetje een slachtoffer van mijn eigen perfectionisme. Ik was te analytisch bezig met muziek en het plezier totaal kwijtgeraakt. Maar improviseren bracht het speelgenot gewoon helemaal terug, en heeft een wereld geopend – de vrije muziek — waarvan ik nooit had gedroomd dat ik er zou in vertoeven. Yodok III heeft mij geleerd dat ik al die voorbereiding niet nodig had. Daar ben ik die twee eeuwig dankbaar voor.”

In Yodok III lijken alle muzikale obsessies van Serries– of het nu ambient, vrije improvisatie, postrock of avant-garde is – samen te komen. “De muziek van Yodok III is abstract, maar toch ook altijd melodisch en melancholiek. Dat vind ik zo mooi. Zonder afbreuk te willen doen aan andere groepen die ik heb, maar Yodok III is de symbiose van alles waar ik voor sta. De avond moest dus eindigen met deze band. Ik spreek bijna nooit in lovende woorden over mijn eigen muziek, maar als ik het ergens over kan, is het wel Yodok III. Omdat het zodanig een samenwerking is waar ik maar één onderdeel van ben, en ons samenspel iets is wat telkens ook mijn eigen verwachtingen te boven gaat. Ik geraak er zelf van in trance op het podium. De kracht van Yodok is dat het drie muzikanten zijn die elkaar perfect aanvoelen, maar die nooit in elkaars vaarwater terecht komen. We zijn totaal verschillende muzikanten, we hebben andere achtergronden en interesses, maar toch komt de muziek bij elkaar in één bepaalde harmonie. Maar nogmaals: dat is weer op het krediet van twee waanzinnige muzikanten. Tomas en Kristoffer voeden mij voortdurend met nieuwe impulsen. Tomas is een buitengewone drummer. Ik geloof nog altijd niet dat dat echt een mens is.”(lacht)
Naast Yodok heeft Järmyr een indrukwekkend palmares bij elkaar gedrumd bij onder andere Zu, Motorpsycho en The MaXx. Daarnaast leeft hij zich ook nog uit als jazz- én grindcoredrummer. “Het interessante aan hem is dat hij niet alleen heel veel genres kan spelen, maar die ook combineert. Bij Yodok III is het helemaal geen wet dat hij enkel jazzgetinte, vrije dingen mag drummen. Hij mag daar net heel scherp gaan, of heel doomy , of juist heel schilderend werken. Die vrijheid maakt het juist zo mooi. Maar om dat te kunnen moet je natuurlijk wel een heel goeie drummer zijn. En dat is hij. Daarnaast heb je Kristoffer. Wat hij doet met zijn tuba, dat is machtig. Samen met de gitaar wordt Yodok haast een orkestraal gebeuren.”

Nochtans is optreden met Yodok III geen vanzelfsprekendheid. De geografische afstand maakt de zaken er niet makkelijker op, en alle leden hebben veel andere projecten in soms “grotere” bands als Motorpsycho en Zu, twee van de langslopende cultbands van Europa. Volgens Serries staat dat de zaken echter niet in de weg, noch praktisch noch muzikaal: “Tomas heeft zo’n project als Yodok wel nodig, denk ik. Hij heeft ook gezegd dat Yodok III altijd zal blijven bestaan. We zullen altijd een manier vinden om samen te spelen. We zijn ook zo ver gekomen dat we geen tours van maanden nodig hebben. Daar is het niet het juiste project voor. Alles wordt vanaf nul geïmproviseerd. Je legt je ziel dus echt bloot. Wij zijn alledrie volledig leeggezogen op het einde van zo’n concert, omdat we zo diep gaan in het creatieve proces. Je kan dat geen maand volhouden. Vijf, zes keer na elkaar, dat is voldoende. Als het zo kan blijven bestaan, dat wordt dat fris gehouden, dan blijf ik het doen met heel veel inspiratie. We merken ook dat we geen opwarmingsfase meer nodig hebben. We schakelen die instrumenten aan en Yodok III staat daar.”
“Die spontaniteit is juist het mooie aan Yodok III, maar dan moet het ook wel spontaan blijven. Dat te gaan uitmelken met ellenlange concertreeksen, zou onze muziek niet ten goede komen. Ook al vind ik het soms frustrerend dat het niet meer is en dat het niet meer wordt opgepikt. De band heeft veel raakvlakken met uiteenlopende genres, en ik geloof ook niet dat Yodok III de moeilijkste muziek is die we maken. Maar het wordt helaas weinig belicht, omdat het ten eerste onbekend is, en ten tweede omdat er andere spelers zijn die waarschijnlijk met alle aandacht gaan lopen, zodat afwijkingen minder aandacht krijgen. Yodok kan je niet vastpinnen op één genre, dat maakt het waarschijnlijk ook zo moeilijk.”

Improviseren

Dat de band toch een uiteenlopend publiek kan bereiken, getuigt hun passage op Dunk! Festival (postrockfestival in Zottegem, nvdr.).
“Je zou kunnen denken: we gaan de GY!BE-richting uit, episch en orkestraal. De Scandinavische toets zit er ook in, het instrumentale van een Sigur Rós. Al die raakvlakken zijn er, zonder dat we onze eigen stijl verloochenen, maar volgens mij zijn het er te veel om verstaanbaar te maken. We zijn een zware kruisbestuiving, moeilijk om te definiëren. We spraken over wat drone is. Ik kan daar geen uitleg aan geven. Wat is ambient? Dat kan ik ook niet. Het begint overal wel ergens met een bepaald concept, maar muzikaal is ambient ook veel meer dan een paar synthesizernootjes die lang uitgerekt worden. Drone en postrock: idem dito. Elk genre heeft interessante zijwegen die het genre verbreden, maar dat maakt het soms wel moeilijker om het verstaanbaar te maken naar de buitenwereld toe. Daar is Consouling mee bezig. Ze proberen die brug te slaan, en Dunk ook. Of Roadburn met Walter Hoeijmakers en co. Dat is heel moedig. Het bewijst dat er veel mensen geïnteresseerd zijn in andere muziek dan datgene wat je oppervlakkig te horen krijgt via de mainstreampers.”
“Noem mij één interessante muzikant die maar naar één bepaald genre luistert. Die vind je niet. Ik ken er genoeg die zo’n brede smaak hebben – van populaire muziek tot de meeste obscure zaken — en dat is goed, want al die diversiteit duwt niet enkel een genre vooruit, maar ook een mens. Ik luister al jaren naar jazz en in mindere mate naar vrije improvisatie en freejazz. De enige raakvlakken die ik had met freejazz waren de latere platen van John Coltrane en de elektrische periode van Miles Davis. Ik had nooit kunnen denken dat ik daar zélf muzikaal actief in zou worden, maar mijn fascinatie heeft er wel toe bijgedragen om die stap te zetten. Als je veel luistert naar muziek, begin je die taal te begrijpen. Het is een scene waarin alle regels overboord worden gegooid. Wat er overblijft is het respect waarmee je omgaat met elkaar.”

Eén ding is zeker: Serries’ overgang van ambient naar vrij radicale improvisatie-albums, soms pure abstractie, is op z’n minst fascinerend te noemen.
“Dat is wel gegroeid, want de eerste improvisaties met Yodok III leunden wel nog op loops en effecten. Vervolgens leer je mannen kennen zoals John Dikeman en Colin Webster, en dan denk je: ‘Goed, tijd om eens wat pedalen weg te laten.’ Loopers gebruik ik nu niet meer, al heeft dat tijd nodig gehad. Je moet jezelf eerst leren vertrouwen, maar ook jezelf durven tegenkomen. Dat is al vaak gebeurd, maar gelukkig kan ik samenwerken met fantastische muzikanten die het van je overnemen als je in de knoei geraakt. En dat is ook het mooie van improvisatie. Als je elkaar goed kent en aanvoelt, dan kan je het van elkaar overnemen. Er is zo veel mogelijk en dat maakt het zo fascinerend om ermee bezig te zijn. Het is een totaal andere benadering van muziek dan wat ik jarenlang gedaan heb.”

Vertrouwen

“In improvisatie geef je veel, maar je krijgt ook veel terug. Dat is de essentie. En ondanks het feit dat ik ook al heel wat tegenslagen en teleurstellingen heb meegemaakt, werk ik nog altijd enorm graag samen met mensen. Het vertrouwen in anderen ben ik nooit kwijtgeraakt. Ik wil blijven samenwerken, want samen bereik je veel meer en andere resultaten dan als je solo werkt. Solo word je nooit gestimuleerd op de manier waarop je door anderen wordt gestimuleerd. Dat is logisch. Via de improvisatie heb ik mensen gevonden die op dezelfde manier in het leven staan. De meesten willen samen aan iets bouwen, een symbiose bereiken. Als je altijd zelf aan de kar moet trekken, dan geraak jij natuurlijk uitgeput, en dat geeft geen voldoening. Als je de dingen samen doet — al klinkt dat misschien wat utopisch en klef — werkt het wél.”
“Bij improvisatie heb je geen bandleider nodig die de taken verdeelt en alles trekt. Er is wel iemand die met een idee komt, maar dan wordt dat toch verbasterd, omdat je dat aanpakt als groep. Zo bereik je andere dingen. Dat merk ik ook als ik samenwerk met mensen als Colin Webster. Ik ben ook wel trots op wat ik kon doen in het verleden, met het opbouwen van cycli als Microphonics, bijvoorbeeld. Maar ik werkte alleen en daar was ik op uitgekeken. Dat sologegeven bracht me niet meer naar een nieuw niveau, maar dat hoop ik wel te bereiken met anderen.”
“Ik krijg ook wel eens het deksel op de neus. Dat gebeurt. Ik krijg ook wel eens de vraag waarom ik maar blijf gaan. Het is simpel: ik adem dit in en uit. Ik maak al meer dan vijfendertig jaar muziek, het is het meer dan een uit de hand gelopen hobby. Het is een obsessie, met alle voor- en nadelen.” Enola – Belgium