streams of consciousness

EPITAPH reviewed

“Known more recently as an improvisational jazz guitarist, Dirk Serries built an extensive catalogue of ambient recordings between 1984 and 2007. Recording under the name vidnaObmana (Serbian for optical illusion), Serries produced more than 50 releases. The list includes some two dozen solo efforts and collaborations with Klinik, PBK, Steve Roach and others.

The inexhaustible Belgian, who celebrates his 50thbirthday this year, has returned to his drone roots. Epitaph is a 91-minute colossus of a recording, featuring 10 improvised ambient pieces.

Epitaph is the swansong of music I like to name my vintage ambient,” writes Serries in the album’s notes. “For more than 30 years I’ve been trying to seek perfection, from synthesizers to electric guitars, a bumpy ride for sure with lots of doubts, frustrations, extreme self-criticism and a few highs and lows but the call kept on strong. This is what I breathe, this is the heart of who I am.”

The material is warm and comforting. This is not guitar ambient music in the traditional sense. Serries pulls extraordinary sounds out of his instrument, with the help of only a few effects.

This is better understood as a drone recording, delivered by a major talent capable of transporting his listeners with pieces like “spectral gray walls,” “shining form constellation” and “formations of grace.”

“[This is] my finest collection of ambient pieces to date. One, as all were, quite personal and attached as they are performed in solitude with only the imaginative mirror to hold in front of me. Melancholic impressions improvised on the spot,” he writes.

Serries is in the prime of a wide-ranging career, one that independent artists can look to for inspiration. Since he was a teenager, the man has produced music he loves in a variety of genres. Besides his work as vidnaObmana, he’s performed with My Bloody Valentine and Low. He’s worked with Cult of Luna and Godflesh’s Justin Broadrick. And he continues to run a respected label called A New Wave of Jazz.

Epitaph may be prematurely titled. Just the same though, it is a handsome reminder of Serries’ success in the ambient genre.” Baddpress – Canada

“Dirk Serries! Epitaph … for sustained pieces? Never forget!

Spectral grey walls … Pogodny, choć niezwykle zimny, stonowany, jakby lekko podrasowany klimat starego 4AD, sprzed ponad 30 lat. Płynący nieprzerwanie od początku świata, aż do jego końca, błyskotliwy i nierozerwalny konglomerat dronów. Up & down, z prawej na lewą, z lewej na prawą. Nie sposób precyzyjnie rozpoznać komponenty dźwiękowe tej chmury transcendentalnej fonii, choć domyślamy się, iż tworzy je stado wypłoszonych pasaży gitarowych, przefiltrowanych przez niemniej liczną watahę przetworników i amplifikatorów. Całość wulgarnie wpada w czeluść komputerowej meta rzeczywistości i zostaje śmiertelnie zdekonstruowana. A odbiorcy pozostaje już tylko tryskać potokami endorfin. Narracja jest stosunkowo jednorodna, dalece repetytywna i długotrwała (sustained!). Atrybuty jej urody trudne są do zwerbalizowania w jakimkolwiek języku świata. This is beauty that lasts! Moc gitarowych ekspozycji wspomaganych elektroniką, nieprzeładowaną bajtami. Hipnotyczna doskonałość, przytłaczająca doniosłość chwili, która zdaje się nie mieć końca. Pod koniec pierwszego fragmentu, w kleszczach wyższych dronów, pojawia się ten jeden ważny i dotkliwy – basowy. Nowy płomień w kompulsywnej strukturze.

Shining form constellation… Ambient nie jedno ma imię. Dron zdaje się tu być podobny do poprzedniego, ale jakby bardziej zadumany, jeszcze głębiej zanurzony w elektronice. Rivers falls, river flows. Ciemna, odrobinę groźna refleksja muzyczna.

Alternation and return… Faktura kolejnej ekspozycji wydaje się być gęstsza, bardziej siarczysta. Ma delikatny posmak industrialny, taki na pół milimetra. Muzyka jest dzięki temu wnikliwie niepokojąca, jakby zwiastowała wyłącznie złe wieści. Intensywność przekazu przybiera na sile, wręcz skwierczy. Wszystko ma molową barwę i nabrzmiewa. Choć sam flow narracji ciągle nie nadaje się do straszenia dzieci na wioskach, tych daleko oddalonych od cywilizacji. To specyficzny chill out – dla uszu zmaltretowanych nocą ekstremalnych koncertów black metal.  Z ciszy do ciszy, jak każda historia tego wyjątkowego Epitafium.

Eaves in dusk…Ciągle słyszymy jakby tę samą pieśń, ale też nieustannie rozpoznajemy nowe obszary jej histerycznej splendid isolation. Ta czwarta ma nieco prostszą fakturę. Płynie i narasta, płynie i opada. Jakby elektronika zawłaszczyła trochę więcej gitarowej przestrzeni niż poprzednio.

The profusion of daze… Jeszcze spokojniejsza opowieść. Upalone rusałki skaczą po półboskim nieboskłonie. Przypalają dobre jointy i mają wyłącznie dobre intencje. Slow motion, but clearly beautiful. Gitara zawieszona w przestrzeni, elektronika ustala reguły gry.

Torrential aether shadows… Z każdą minutą nagrania, coraz bardziej zanurzamy się w meta otchłań syntetycznych dźwięków. Muzyczne perpetum mobile. Elektronika zdaje się wyciągać więcej, niż gitara dostarcza na wejściu. Płaskie, stosunkowo czyste drony, silnie rozwarstwione, płyną do nas pasmem najszerszym z możliwych. Wyższy dron smakuje gitarą, ten najniższy ogniem piekielnym. Wielkie suwnice mocy dostarczają nam coraz więcej nieczystych dźwięków, czyli tych najpiękniejszych. Wielosekundowe wybrzmiewanie.

Formations of grace… Krok w dół. Wynurzamy się z ciemnego oceanu, ciągle jednak poszukujemy niskich częstotliwości. Szorstkie, dotkliwe fonicznie drony, o niezwykle intensywnej fakturze, grubej teksturze, śliskiej skórze. Przestrzeń wokół nas zdaje się rosnąć. Sporo groźnych, choć dość odległych pasm, siejących niepokój. Zaczynaliśmy ten spektakl od skojarzeń z 4AD, teraz jednak jesteśmy już na przedmieściach Twin Peaks. Więcej niż 12 minut.

The nebulous chords… Słychać meta echo gitary, rodzaj filharmonicznej niemal … harmonii. Dźwięki gitary rozmywają się szkliście, tworząc kołujące stado dronów, poruszające się w całkowitej swobodzie twórczej. Niskie pasma na chwilę nas zostawiły, zdecydowanie płyniemy nad powierzchnią wody, zachwycając cię blaskiem umierającego słońca.

Brittle air elegy… Dron kontynuujący stosunkowo niedrapieżną ekspozycję. Choć po chwili pojawia się drobna horda niższych częstotliwości. Spokojny marsz epitafijny. Koniec, który niczego nie kończy. The end is the begining! Beauty as….

And all the murmur fell… Strumień narracji trzyma się swego relaksacyjnego charakteru, choć nie stroni od zaczepiania o niskie, głodne komponenty. Oczyszczająca łaźnia muzycznego wniebowstąpienia. Definitly, it’s a time for new Epitaph, Mr.Serries!

Dirk Serries Epitaph (2CD, 2LP, Consouling Sounds, 2018). 10 utworów, około 90 minut muzyki. Nagrania dokonane w domowym studio muzyka, w trakcie roku 2017.” Spontaneous Music Tribune – Poland

Advertisements

DIRK SERRIES interviewed by ENOLA

Dirk Serries: “Ik heb alles altijd op mijn eigen voorwaarden gedaan”

Zondag acht april wijdt het BRDCST-festival in de AB een hele avond, gecureerd door het label Consouling Sounds, aan Dirk Serries. Die zal met verschillende projecten zijn verleden, heden én toekomst belichten. Omdat de toekomst ook altijd het verleden is, en vice versa. Vandaar: een gesprek over dertig jaar muziek. Over vroeger, maar toch vooral over nu. Over controle, maar vooral over vrijheid. Over muziek als obsessie.

Want de toekomst begint met afsluiten: “Binnenkort komt Epitaph uit, de laatste soloplaat die ik wijd aan ambient muziek, het genre waar ik me de voorbije dertig jaar mee heb beziggehouden, naast alle zijpaadjes die ik heb bewandeld. Eerst met synthesizer, daarna met gitaar, maar telkens met dezelfde insteek. Maar daar ben ik nu op uitgekeken. Ik kan persoonlijk niet veel meer aan bijdragen aan die muziek. Daarom wilde ik een statement maken om die lange periode af te sluiten. Toen Consouling Sounds me aanbood om een album op hun label uit te brengen, was dat een ideaal moment om dat te doen: een release dicht bij huis, je hebt er controle over, je kan samenwerken met heel interessante mensen. Ik wist dat de puntjes op de ‘i’ zouden terechtkomen.”
“Het is wel belangrijk voor me dat er iets in de plaats komt. Het vuur is nog altijd niet gedoofd, ik heb nog zo veel plannen in mijn hoofd. Ik moet ze alleen kunnen uitvoeren. Daarvoor is het belangrijk dat ik die ambientfase afsluit, en dat ik dat nu doe. Ik hoop wel dat sommige projecten, zoals Yodok III, in de toekomst net meer uitgebreid worden. En dan is er mijn fascinatie voor de vrije improvisatie. Die aanpak ligt me zeer nauw aan het hart. Het staat pal tegenover wat ik als control freak die alles minutieus uitdokterde in de studio, altijd heb gedaan. Nu gaat het meer om naar een moment toeleven, samen improviseren, en daarna naar een volgend moment gaan. Het is een soort van therapie voor me, die vrije improvisatie, om me muzikaal gezond te voelen. Voor mij is het heel belangrijk om beide wateren te blijven bevaren, om een balans te bewaren. Dat zijn de twee pijlers waar ik op lange termijn naar toe wil.”

Serries beseft dat die muziek fans die hem al jaren volgen in zijn ambientwerk misschien minder zal liggen. “Absoluut. Die mensen zijn belangrijk. Op een bepaald moment besluit je met muziek naar buiten te komen, om die een bepaald imago, een bepaald beeld, te geven. Als je dat koppelt aan een uitgave op een label, dan gaan luisteraars je muziek in een bepaald kader zien. Maar me laten leiden door wat luisteraars willen? Neen, daar hou ik me absoluut niet mee bezig. Tijdens m’n Vidna Obmana-periode waren er ook wel wat moeilijke reacties, vooral omdat ik experimenteerde met andere instrumenten. Ambient is soms een elitaire wereld waar je je moet houden aan bepaalde ingrediënten. Maar dat heb ik altijd aan mijn laars gelapt, omdat ik als persoon wilde evolueren, nieuwe dingen ontdekken, bepaalde genres met elkaar mengen om tot iets nieuws te komen.”
“Als ik had geluisterd naar de hardcore fans, dan had ik waarschijnlijk gewoon hetzelfde album gemaakt, over and over again. Veel mensen houden daarvan, en daar heb ik ook veel respect voor, maar dat is mijn ding niet. Ik probeer voor mezelf uitdagingen op te zoeken, en als mensen me willen volgen, fantastisch. Maar er hebben er ook in groten getalen afgehaakt. Dat is dan maar zo. Muziek is natuurlijk een heel persoonlijk aanvoelen, en als je iets niet aanvoelt, kan je dat niet forceren. Ik ben zelf heel nieuwsgierig naar nieuwe muziek. En misschien ontdekken mensen die naar mijn muziek luisteren, zo ook nieuwe dingen. Ik heb gelukkig wel een aantal van die mensen. Het is belangrijk dat je zo’n klankbord hebt – want de luisteraars blijven het belangrijkste klankbord, niét de media.”

Hoewel de avond opgebouwd is rond de figuur van Dirk Serries, zal hij niet solo aantreden: “Consouling heeft mij uitgenodigd naar aanleiding van het album. Zij hadden carte blanche van de AB gekregen om, net als de voorbije twee jaar, een avond samen te stellen. Mike (Keirsbilck, nvdr.) vond dat het tijd werd dat in eigen land wat meer aandacht werd geschonken aan Dirk Serries. We zijn dan samen gaan zitten om alles praktisch te bekijken. Het was daarbij nóóit mijn intentie om zelf solo ambient te spelen. Ik vond het veel belangrijker en interessanter de kruisbestuivingen te tonen. Want in elke kruisbestuiving, of het nu Fear Falls Burning of Yodok III is, komt iets terug van mijn solowerk.”

Ambient

Toch start de avond in de ambientregionen, met een optreden met Stratosphere. “Ik wou de avond toch beginnen met het uitgepuurde, alleen niet solo. Ronald Mariën (Stratosphere) is al minstens twintig jaar mijn vaste geluidsman, dus ik ken hem heel goed. Hij maakt al lang zelf ook muziek, maar ondertussen bleef hij wel mijn geluidsman. Daarom vond ik het niet meer dan fair om hem te bedanken en een plaats te geven tijdens die avond. Ik vond het belangrijk hem in de spotlights te zetten, en hem te laten openen voor alles wordt opengetrokken naar kruisbestuivingen en samenwerkingen Hij gaat de pure ambient vertegenwoordigen, maar is ook – door zijn werk als geluidsman – de link met het deel van mijn leven dat ik als Vidna Obmana doorbracht.”
Serries beaamt dat Ronald als mixer heel goed aanvoelt wat er nodig is, ook in de vrije muziek van bijvoorbeeld Yodok III: “Hij is ontzettend belangrijk. Een geluidsman moet op één lijn zitten met de muzikant, en hij begrijpt mij volkomen. Het is een wisselwerking. Soms verraste ik hem vroeger wel eens door van het podium te stappen, maar qua opbouw en apotheose heeft hij mij altijd begrepen zonder dat we afspraken moesten maken. Idem bij Yodok III. Dat hij mij door dik en dun gevolgd is, daar ben ik hem heel dankbaar voor. Zo iemand is goud waard.”

Erkenning

“Niet dat het per se de AB is, maar deze BRCST-avond geeft me wel een gevoel van erkenning. Helaas is optreden in de AB bij veel mensen nog altijd iets à la “ah, dan moet het wel iets serieus zijn”. Terwijl andere zalen even goed zijn, de 4AD bijvoorbeeld, maar die ‘waarde’ van een AB niet hebben. Heel bizar.”
“Bij velen heerst het idee dat succes af te lezen valt aan de grootte van de zaal waarin je speelt. Als je ziet hoe sommige groepen, ook al maken ze initieel fantastische muziek, toch alles in functie zetten van grotere zalen, en zelfs andere muziek beginnen maken, alleen om die zalen te kunnen vullen. Daarvoor speel ik niet in de AB. Maar ik vind het wél een persoonlijke overwinning om er nu te staan. Zeker met muziek waar ik nooit een commercieel compromis mee gesloten heb. Ik heb alles altijd op mijn eigen voorwaarden gedaan. En dan ben ik er wel trots op dat er zo’n avond komt, en dat Consouling er mee zijn schouders onder gezet heeft.”
Dat label is de laatste jaren duidelijk uitgegroeid tot een nieuwe kracht die erin slaagt bepaalde niet-commerciële muziek een breder platform te geven: “Ze hebben een slimme, goede aanpak. Ze hebben natuurlijk wel geluk gehad dat ze bijvoorbeeld een Amenra onder hun hoede kregen. Maar ik ben ervan overtuigd dat Consouling er ook zou gestaan hebben zonder Amenra. Nele (Buys, nvdr) en Mike hebben een heel gezonde kijk op het gebeuren, en ze weten niet-commerciële muziek toch op een commercieel verantwoorde manier te benaderen.”
“We spreken hier nog altijd over een subcultuur. Ik vind dat je dan nog steeds met je beide voeten mooi op de grond moet blijven. En dan doe ik het liever met mensen met wie ik op een heel open en eerlijke manier kan praten over wat er mogelijk is. Meestal kom je dan tot heel mooie en constructieve dialogen, met een resultaat waar iedereen trots op kan zijn. Dat was bij Consouling meteen het geval. Het ging volledig over de muziek zelf. Het leek alsof het al jaren in de sterren geschreven stond dat we iets samen gingen doen. En daarnaast komt dan een goede promotie – waar zeker Nele héél goed in is – en dat leidt tot meer erkenning en mooie samenwerkingen, zoals die met de AB. Dat is niet vanzelfsprekend. Het medialandschap evolueert voortdurend, en niet altijd in de goede richting. Meestal zelfs niet in de goede richting. En de AB zal daar ook wel degelijk de gevolgen van ondervinden. Dan is het niet vanzelfsprekend dat een label als Consouling gewoon hun ding mag doen, en een avond rond Dirk Serries opbouwen. Maar dat was totaal geen bezwaar voor de AB.”

Serries is nooit financieel afhankelijk geweest van muziek. Wanneer we de vraag opwerpen of muziek combineren met een voltijdse job je tegelijk ook vrijheid geeft, een vrijheid die “professionele” muzikanten misschien niet hebben, antwoordt hij: “Ik heb me in het verleden ook wel miskend gevoeld, hoor. Je kan de ambient-muzikanten in dit land tellen op twee handen, zeker als je je beperkt tot diegenen met een lang en internationaal parcours. Dan toch niet de erkenning krijgen die er toch een beetje zou moeten zijn, is soms frustrerend. Maar het leert je ook omgaan met jezelf, en ik ben wel blij dat ik nu pas in de AB sta en geen twintig jaar geleden. Nu weet ik meer van mezelf, waar ik voor sta. Nu hoeft het ook niet meer. Het is geweldig dat het komt, maar ik was er niet meer op aan het wachten, zoals vroeger.”
Serries ontkent wel dat die frustratie ooit tot verbittering heeft geleid: “Ze heeft vooral geleid tot een nieuwe boost om toch verder te gaan. Ik blijf volharden in de boosheid.” (lacht)

Verwanten

Met Scatterwound, een duoproject met gitarist Hellmut Neidhardt, betreedt de avond droneterrein: “Hellmut ken ik eigenlijk al heel lang. Hij is vooral actief onder de zeer eenvoudige, maar mooie en intrigerende naam N. We spreken al meer dan tien jaar over een samenwerking, maar het is er nooit van gekomen, wegens te veel eigen projecten. Maar nu is het moment om samen iets te doen, dat vonden we allebei. Ik heb altijd een voorliefde voor drones gehad. Maar drones zijn veel meer dan de laag gestemde gitaren waar men denkt dat drone voor staat. Drones zitten in de Carnatische muziek, in Afrikaanse muziek. Ik herinner me dat Stephen O’Malley een interview met mij gedaan heeft in 1995, toen hij nog voor een magazine werkte en er nog geen sprake was van Sunn O))). Het ging toen ondermeer over ambient en drone. Enkele jaren later zie je dan plots dat hele Sunn O)))-gebeuren. Die band bracht een genre dat al langer bestond naar een breder publiek.” Serries vindt het echter jammer dat zo’n succes vaak gepaard gaat met oogkleppen voor wat er elders gebeurt: “Ik vind het mooi dat zo’n muziek een kans krijgt, maar ik vind het wel wat jammer dat de pers alles zo vaak reduceert. Eén band wordt dan de Heilige Graal, en voor de rest bestaat er niets. Terwijl er altijd heel veel vooraf gebeurd is, heel veel rondom gebeurt en achteraf ook nog veel gebeurt. Terwijl er heel veel interessante muzikanten bezig zijn met drone en ambient die helemaal geen erkenning krijgen.”

“Want uiteindelijk: wat is drone? Scatterwound bevat hardheid én schoonheid. Hellmuts’ soort van drones zijn vaak vrij hard en scherp, terwijl ik altijd een element van harmonie of melancholie probeer te bewaren. Dat heb ik nooit laten varen: ook in mijn drones zat er altijd een weemoedigheid.”
In tegenstelling tot vroeger ligt er nu echter niets vast: “We gaan niet met schema’s werken, we gaan gewoon improviseren en zien waar we uitkomen. En dat klikt. Je voelt aan waar je naartoe wil, hoe je moet opbouwen en afbouwen, wanneer er stilte moet komen, enzovoort. Ik vond het interessant om die nieuwe improvisatie-bagage, waarvan ik vroeger niet wist dat ik ze in mij had, mee te nemen naar Scatterwound. Daarom was het is goed dat we met Scatterwound niet in 2005 zijn begonnen, maar nu pas.”

Zo zal de avond zichzelf verder uitrollen. “Wij nemen het met Scatterwound van Ronald over. Hij speelt solo een stukje en dan gaan we zonder pauze over naar Scatterwound, naar de hardere drone, om zo de link te leggen tussen het ambient- en het dronegedeelte.” Zo zal Serries proberen heel zijn carrière te illustreren aan de hand van projecten die nu zijn leven bepalen. “Op die manier blijft het verfrissend. Als ik heel de avond solo ambient zou spelen, dan zou je bedrogen uitkomen. En ik ook. Zoiets zou nergens naartoe gaan. Maar als je die kruisbestuivingen – ik laat dat woord vaak vallen, maar ik vind dat gewoon zo belangrijk om alles fris te houden – meegeeft, is dat muzikaal enorm verrijkend. Dan krijg je nieuwe dingen. Als ik zo’n avond zoals zondag wil doen, dan vind ik inderdaad dat ik zeker en vast mag terugkijken. Maar wel met de juiste mensen om mij heen, om alles wat meer zuurstof te geven. Daarom heb ik juist die mensen gekozen: om langzaam vooruit, maar eventueel ook even terug, te kijken.”

Drone

Zo komen we automatisch bij Fear Falls Burning uit: “Fear Falls Burning is ontstaan uit een grote frustratie die ik opgebouwd had tijdens de eindperiode van Vidna Obmana. Ik werd in het ambientwereldje volledig afgerekend op mijn experimenten met andere instrumenten dan synthesizer. Vooral de elektrische gitaar was absoluut not done in die tijd. Op een bepaald ogenblik kreeg ik kans om bij Relapse, een metallabel, een Vidna Obmana-plaat uit te brengen. Toen heb ik met die mannen rond de tafel gezeten en ik heb gezegd: ‘Kijk, ik zit hier met een impasse die ik graag zou ophelderen, noem het maar een uitdrijving van alle frustratie. Ik wil doodgraag Vidna Obmana afronden bij jullie met een trilogie.’ Dat was een symbolische daad en daar zijn ze mee akkoord gegaan. De eerste plaat, Tremor, hebben ze naar verschillende mensen gestuurd, onderandere leden van Neurosis, die heel enthousiast reageerden. Maar terwijl ik bij Relapse die trilogie uitbracht, was ik ondertussen al zo geëvolueerd op mijn gitaar dat ik me daarop ben gaan toeleggen. Alle synths en samplers gingen de deur uit en ik begon me volledig te focussen op gitaar. En toevallig draaide wat ik deed uit op drone. Maar die drones waren dus eigenlijk een logisch gevolg van het feit dat Fear Falls Burning in de eerste plaats een gitaarproject moest zijn, niét de oorzaak ervan.”

Met hulp van Relapse bezorgde het project Dirk Serries veel krediet, met name uit de onverwachte hoek van de heavy muziek – doom, drone, sludge metal. Straf!
“Ik vind het heel tof dat je dat zegt. (lacht) Fear Falls Burning heeft me inderdaad geen windeieren gelegd en heeft me de kans gegeven om die kruisbestuiving volledig open te trekken. Tijdens dat project kreeg ik veel bijval van mensen die me plots leerden kennen. Ik kon zo op tour met Cult Of Luna. Ook Justin Broadrick (Godflesh, Jesu, …, nvdr), die ik al gekruist was via het cassettecircuit, leerde ik opnieuw kennen. Dat zijn zaken die ervoor gezorgd hebben dat de laatste twee Fear Falls Burning-platen eigenlijk groepsplaten waren, bijvoorbeeld met de mannen van Cult of Luna. Dat was een openbaring voor mij. Ik voelde dat ik vanuit een conservatieve ambientwereld terecht kwam in een soort walhalla van kindred spirits, van mensen die op dezelfde manier dachten, heel open stonden voor mijn soort van muziek, hoewel die eigenlijk niets te maken hadden met metal. Die jaren waren een enorm fascinerende periode. Maar tegelijk heb ik mezelf daarin wel voorbij gehold. Omdat ik zo hard wou gaan en zoveel bijval kreeg, gaf ik het gehele concept van Fear Falls Burning volledig uit handen tot het een groepsproject werd. Het groeide boven mijn hoofd, en daar heb ik wel de prijs voor betaald. Op een bepaald moment voelde ik dat ik die muziek moest terugschroeven, want zo hard kon ik niet blijven gaan.”

“Toen heb ik Fear Falls Burning een halt toegeroepen. Maar dat was geen echte afronding, want dat project is in mijn hoofd nooit zo afgesloten zoals Vidna Obmana afgesloten werd, of nu Microphonics. Daarom leek het zo’n goed idee, zeker omdat ik wist dat ook Mike zo’n fan van Fear Falls Burning was, om het project terug op te voeren. Weliswaar met één groot verschil: de nadruk komt – opnieuw – op vrije improvisatie te liggen. Daarom heb ik gekozen om Tim Bertilsson (drummer van Switchblade, nvdr) er terug bij te nemen, die ook ‘het einde’ meemaakte, maar met improvisator Colin Webster als derde lid. Dat maakt het heel belangrijk. Het is geen Fear Falls Burning revisited, maar een soort van reboot. Tim heeft een minimum aan structuur nodig, maar de rest is improvisatie. Colin Webster is natuurlijk één van de grote talenten van de vrije improvisatie. Ik kijk er enorm naar uit, omdat ik weet dat hij sterk is in improviseren, maar ook omdat hij zeer goed is in zijn saxofoon gebruiken voor lange, uitgerokken tonen. Dat continue enorme lange lijnen trekken, daar heb ik hem speciaal voor gevraagd.”
Daar kwam echter wel enige voorbereiding aan te pas: “Ik ben nu vooral bezig met de klank van toen terug te vinden, omdat ik die beetje was kwijtgeraakt doorheen de jaren. Ik ben nu zo vrij geworden in mijn spel op die gitaar, dat ik het gecontroleerd drones maken een beetje verleerd ben. Dat moet ik dus terug aanleren nu. Heel bizar. Ook de instrumenten en pedalen die ik nu heb, zijn niet meer dezelfde als toen. Het vergt dus wel wat herbronning.”

Yodok III

Afsluiten doet Serries met Yodok III, een project dat hem duidelijk heel nauw aan het hart ligt. Yodok III heeft zijn bestaan in eerste instantie te danken aan Fear Falls Burning. Tomas Järmyr (drums, nvdr) en Kristoffer Lo (tuba/flugabone, nvdr), twee Scandinaviërs die actief zijn in allerhande bands, hoorden Frenzy of the Absolute en waren zo onder de indruk dat ze Serries vroegen om samen iets te doen. “Zij hadden toen zelf nog geen plaat uit, maar vroegen of ik een samenwerking zag zitten en stuurden een Soundcloudlink door met hun duowerk als Yodok. Ik was daar volledig van mijn melk van. Tegelijk zat ik met enorm veel vragen over hoe we die samenwerking zouden aanpakken. Ik vloog over naar Noorwegen, met mijn typische sheets onder de arm. Die mannen moesten eens lachen. Ik speelde één van mijn akkoorden die ik voorbereid had. Na twee minuten waren ze al mee aan het spelen. Dat was zo’n overrompeling voor mij, en voor ik het wist was ik aan het improviseren. Ze hebben zo eigenlijk het hele improvisatiegevoel in mij doen openbloeien. Ik wist niet dat ik dat kon. Logisch, want ik was altijd een solomuzikant. En als ik samenwerkte met andere mensen, zoals bij Fear Falls Burning, bracht ik apart opgenomen stukjes samen in de studio om te mixen. Live klonk alles zoals het op het album opgenomen was. Nu was van een plan geen sprake meer. De twee akkoorden waarmee ik begonnen was, waren al lang weg en wij waren ineens met compleet nieuwe dingen bezig.”
“Die ontdekking was mijn redding. Ik voelde mij altijd een beetje een slachtoffer van mijn eigen perfectionisme. Ik was te analytisch bezig met muziek en het plezier totaal kwijtgeraakt. Maar improviseren bracht het speelgenot gewoon helemaal terug, en heeft een wereld geopend – de vrije muziek — waarvan ik nooit had gedroomd dat ik er zou in vertoeven. Yodok III heeft mij geleerd dat ik al die voorbereiding niet nodig had. Daar ben ik die twee eeuwig dankbaar voor.”

In Yodok III lijken alle muzikale obsessies van Serries– of het nu ambient, vrije improvisatie, postrock of avant-garde is – samen te komen. “De muziek van Yodok III is abstract, maar toch ook altijd melodisch en melancholiek. Dat vind ik zo mooi. Zonder afbreuk te willen doen aan andere groepen die ik heb, maar Yodok III is de symbiose van alles waar ik voor sta. De avond moest dus eindigen met deze band. Ik spreek bijna nooit in lovende woorden over mijn eigen muziek, maar als ik het ergens over kan, is het wel Yodok III. Omdat het zodanig een samenwerking is waar ik maar één onderdeel van ben, en ons samenspel iets is wat telkens ook mijn eigen verwachtingen te boven gaat. Ik geraak er zelf van in trance op het podium. De kracht van Yodok is dat het drie muzikanten zijn die elkaar perfect aanvoelen, maar die nooit in elkaars vaarwater terecht komen. We zijn totaal verschillende muzikanten, we hebben andere achtergronden en interesses, maar toch komt de muziek bij elkaar in één bepaalde harmonie. Maar nogmaals: dat is weer op het krediet van twee waanzinnige muzikanten. Tomas en Kristoffer voeden mij voortdurend met nieuwe impulsen. Tomas is een buitengewone drummer. Ik geloof nog altijd niet dat dat echt een mens is.”(lacht)
Naast Yodok heeft Järmyr een indrukwekkend palmares bij elkaar gedrumd bij onder andere Zu, Motorpsycho en The MaXx. Daarnaast leeft hij zich ook nog uit als jazz- én grindcoredrummer. “Het interessante aan hem is dat hij niet alleen heel veel genres kan spelen, maar die ook combineert. Bij Yodok III is het helemaal geen wet dat hij enkel jazzgetinte, vrije dingen mag drummen. Hij mag daar net heel scherp gaan, of heel doomy , of juist heel schilderend werken. Die vrijheid maakt het juist zo mooi. Maar om dat te kunnen moet je natuurlijk wel een heel goeie drummer zijn. En dat is hij. Daarnaast heb je Kristoffer. Wat hij doet met zijn tuba, dat is machtig. Samen met de gitaar wordt Yodok haast een orkestraal gebeuren.”

Nochtans is optreden met Yodok III geen vanzelfsprekendheid. De geografische afstand maakt de zaken er niet makkelijker op, en alle leden hebben veel andere projecten in soms “grotere” bands als Motorpsycho en Zu, twee van de langslopende cultbands van Europa. Volgens Serries staat dat de zaken echter niet in de weg, noch praktisch noch muzikaal: “Tomas heeft zo’n project als Yodok wel nodig, denk ik. Hij heeft ook gezegd dat Yodok III altijd zal blijven bestaan. We zullen altijd een manier vinden om samen te spelen. We zijn ook zo ver gekomen dat we geen tours van maanden nodig hebben. Daar is het niet het juiste project voor. Alles wordt vanaf nul geïmproviseerd. Je legt je ziel dus echt bloot. Wij zijn alledrie volledig leeggezogen op het einde van zo’n concert, omdat we zo diep gaan in het creatieve proces. Je kan dat geen maand volhouden. Vijf, zes keer na elkaar, dat is voldoende. Als het zo kan blijven bestaan, dat wordt dat fris gehouden, dan blijf ik het doen met heel veel inspiratie. We merken ook dat we geen opwarmingsfase meer nodig hebben. We schakelen die instrumenten aan en Yodok III staat daar.”
“Die spontaniteit is juist het mooie aan Yodok III, maar dan moet het ook wel spontaan blijven. Dat te gaan uitmelken met ellenlange concertreeksen, zou onze muziek niet ten goede komen. Ook al vind ik het soms frustrerend dat het niet meer is en dat het niet meer wordt opgepikt. De band heeft veel raakvlakken met uiteenlopende genres, en ik geloof ook niet dat Yodok III de moeilijkste muziek is die we maken. Maar het wordt helaas weinig belicht, omdat het ten eerste onbekend is, en ten tweede omdat er andere spelers zijn die waarschijnlijk met alle aandacht gaan lopen, zodat afwijkingen minder aandacht krijgen. Yodok kan je niet vastpinnen op één genre, dat maakt het waarschijnlijk ook zo moeilijk.”

Improviseren

Dat de band toch een uiteenlopend publiek kan bereiken, getuigt hun passage op Dunk! Festival (postrockfestival in Zottegem, nvdr.).
“Je zou kunnen denken: we gaan de GY!BE-richting uit, episch en orkestraal. De Scandinavische toets zit er ook in, het instrumentale van een Sigur Rós. Al die raakvlakken zijn er, zonder dat we onze eigen stijl verloochenen, maar volgens mij zijn het er te veel om verstaanbaar te maken. We zijn een zware kruisbestuiving, moeilijk om te definiëren. We spraken over wat drone is. Ik kan daar geen uitleg aan geven. Wat is ambient? Dat kan ik ook niet. Het begint overal wel ergens met een bepaald concept, maar muzikaal is ambient ook veel meer dan een paar synthesizernootjes die lang uitgerekt worden. Drone en postrock: idem dito. Elk genre heeft interessante zijwegen die het genre verbreden, maar dat maakt het soms wel moeilijker om het verstaanbaar te maken naar de buitenwereld toe. Daar is Consouling mee bezig. Ze proberen die brug te slaan, en Dunk ook. Of Roadburn met Walter Hoeijmakers en co. Dat is heel moedig. Het bewijst dat er veel mensen geïnteresseerd zijn in andere muziek dan datgene wat je oppervlakkig te horen krijgt via de mainstreampers.”
“Noem mij één interessante muzikant die maar naar één bepaald genre luistert. Die vind je niet. Ik ken er genoeg die zo’n brede smaak hebben – van populaire muziek tot de meeste obscure zaken — en dat is goed, want al die diversiteit duwt niet enkel een genre vooruit, maar ook een mens. Ik luister al jaren naar jazz en in mindere mate naar vrije improvisatie en freejazz. De enige raakvlakken die ik had met freejazz waren de latere platen van John Coltrane en de elektrische periode van Miles Davis. Ik had nooit kunnen denken dat ik daar zélf muzikaal actief in zou worden, maar mijn fascinatie heeft er wel toe bijgedragen om die stap te zetten. Als je veel luistert naar muziek, begin je die taal te begrijpen. Het is een scene waarin alle regels overboord worden gegooid. Wat er overblijft is het respect waarmee je omgaat met elkaar.”

Eén ding is zeker: Serries’ overgang van ambient naar vrij radicale improvisatie-albums, soms pure abstractie, is op z’n minst fascinerend te noemen.
“Dat is wel gegroeid, want de eerste improvisaties met Yodok III leunden wel nog op loops en effecten. Vervolgens leer je mannen kennen zoals John Dikeman en Colin Webster, en dan denk je: ‘Goed, tijd om eens wat pedalen weg te laten.’ Loopers gebruik ik nu niet meer, al heeft dat tijd nodig gehad. Je moet jezelf eerst leren vertrouwen, maar ook jezelf durven tegenkomen. Dat is al vaak gebeurd, maar gelukkig kan ik samenwerken met fantastische muzikanten die het van je overnemen als je in de knoei geraakt. En dat is ook het mooie van improvisatie. Als je elkaar goed kent en aanvoelt, dan kan je het van elkaar overnemen. Er is zo veel mogelijk en dat maakt het zo fascinerend om ermee bezig te zijn. Het is een totaal andere benadering van muziek dan wat ik jarenlang gedaan heb.”

Vertrouwen

“In improvisatie geef je veel, maar je krijgt ook veel terug. Dat is de essentie. En ondanks het feit dat ik ook al heel wat tegenslagen en teleurstellingen heb meegemaakt, werk ik nog altijd enorm graag samen met mensen. Het vertrouwen in anderen ben ik nooit kwijtgeraakt. Ik wil blijven samenwerken, want samen bereik je veel meer en andere resultaten dan als je solo werkt. Solo word je nooit gestimuleerd op de manier waarop je door anderen wordt gestimuleerd. Dat is logisch. Via de improvisatie heb ik mensen gevonden die op dezelfde manier in het leven staan. De meesten willen samen aan iets bouwen, een symbiose bereiken. Als je altijd zelf aan de kar moet trekken, dan geraak jij natuurlijk uitgeput, en dat geeft geen voldoening. Als je de dingen samen doet — al klinkt dat misschien wat utopisch en klef — werkt het wél.”
“Bij improvisatie heb je geen bandleider nodig die de taken verdeelt en alles trekt. Er is wel iemand die met een idee komt, maar dan wordt dat toch verbasterd, omdat je dat aanpakt als groep. Zo bereik je andere dingen. Dat merk ik ook als ik samenwerk met mensen als Colin Webster. Ik ben ook wel trots op wat ik kon doen in het verleden, met het opbouwen van cycli als Microphonics, bijvoorbeeld. Maar ik werkte alleen en daar was ik op uitgekeken. Dat sologegeven bracht me niet meer naar een nieuw niveau, maar dat hoop ik wel te bereiken met anderen.”
“Ik krijg ook wel eens het deksel op de neus. Dat gebeurt. Ik krijg ook wel eens de vraag waarom ik maar blijf gaan. Het is simpel: ik adem dit in en uit. Ik maak al meer dan vijfendertig jaar muziek, het is het meer dan een uit de hand gelopen hobby. Het is een obsessie, met alle voor- en nadelen.” Enola – Belgium

SCATTERWOUND live

IMG_0005IMG_0008IMG_0006IMG_0004

IMG_0002

photos by Shaun Cullen

“Elk jaar opnieuw wordt het ons droef te moede wanneer we de kerstverplichtingen overleven met het laatste greintje doorzettingsvermogen dat we nog kunnen opbrengen voor iets waar we geen nood, laat staan behoefte aan hebben. Doorgaans valt er ook geen bal te beleven in het concertcircuit (die mensen moeten ook eens rusten), maar een paar goede zielen sloegen de handen in elkaar voor een concert dat er mocht zijn.

Gitaargoeroes Dirk Serries en zijn Duitse collega Hellmut Neidhardt (doorgaans actief als ‘N’), zijn intussen al een klein decennium in de weer, al leverde dat voorlopig weinig concerten of releases op. 2017 lijkt echter een sleuteljaar voor het duo, want na een eerdere LP (Kehr, 2015) en een samenwerking met Aidan Baker (Enomeni, 2016), leverde het een eerste release op onder de naam Scatterwound (de intussen alweer uitverkochte tape 0.0). Die zal binnenkort een vervolg krijgen door een trio van vinylreleases dat zal verschijnen via Denovali Records.

Minstens even belangrijk was het feit dat de twee begin 2017 voor het eerst samen op het podium stonden, op het Moving Noises Festival in Bochum, waar ambient, drone en aanverwanten steevast de kroon spannen. Dat kreeg nu een vervolg op het krappe podium van de Kinky Star, waar de twee een uur lang aantoonden hoe complementair ze zijn. Pikte je in op een willekeurig moment in de set, dan zou je er het raden naar gehad hebben wie voor wat verantwoordelijk was, want het spel vloeide zo naadloos in elkaar over, dat het bij momenten aanvoelde als een centraal gestuurd klankbeeld, eerder dan een interactie.

Toch kreeg je als aandachtige luisteraar meer voor de kiezen dan een kamerbrede geluidsgolf die je de kosmos instuurde, want de twee zijn specialisten in het boetseren van klanken, het schakeren van texturen, het exploreren van de eindeloze nuance in een wentelende dynamiek. Er kwamen allerhande objecten aan te pas — EBow, verfborstel, strijkstok … — maar het was vooral ook een demonstratie van effectgebruik. Niet als goedkoop effectbejag of artistieke luiheid, maar als wezenlijk onderdeel van de sonische queeste. De effecten zijn geen opsmuk, ze bepalen mee de substantie van een concert.

Dat begon met een aanzwellende geluidsmassa die van start ging met amper hoorbare wrijfklanken en gestaag veranderde van kleur en aangedikt werd. Krijg je bij veel concertbeschrijvingen vaak het beeld van de gepelde ui voorgeschoteld, dan gebeurde hier het omgekeerde. De processie van beheersing ging door middel van effecten, loops en volume winnen aan kracht en diepte. Het resultaat was een bedwelmende geluidstrip die resoluut inzette op grijstinten, maar te subtiel was om zich te laten verleiden tot goedkope melancholie of lomp nihilisme dat sommigen al te vaak verwarren met een resonerend, persoonlijk verhaal.

Het werd een fascinerend schouwspel, of eerder hoorspel, een lesje in klankbeheersing door twee experten, enkel onderbroken door wat geharrewar dat enkele verloren gelopen toeristen veroorzaakten met hun bezopen gelal. Halfweg de performance vonden de twee even verpozing. Wat het einde van de exploratie had kunnen betekenen, werd opnieuw leven ingeblazen door een pulserend motief, een staccato element dat zich ontpopte tot achtereenvolgens een hartslag, een sirene, een onheilspellend houvast. Hoe vanuit die basis opnieuw een constructie in elkaar gepast werd, leverde het mooiste stuk van het concert op, met aanzwellende orgelklanken die stapsgewijs leidden naar een denderende symfonie van gitaren die richting noise lonkte. Mét impact, maar opnieuw te doordacht om in de val van gratuit kabaal te trappen.

Net zoals de start van het concert verliep het einde zoals de regels van het genre dat voorschrijft, met een graduele ontmanteling van de elementen, maar daarover morren is zoiets als klagen over gillende gitaarsolo’s in een hardrock-extravaganza. Het is ook niet in die traditionele muzikale cols of sinusbewegingen dat de kracht van deze muziek zich bevindt, maar in de manier waarop het instrumentarium wordt ingezet om een innerlijke leefwereld te verklanken. Wat dat betreft was je hier in goede handen, want Neidhardt en Serries beheersen die kunst tot in de puntjes. Of tot in ononderbroken lijnen, hoe je het ook wil zien.” Enola – Belgium

Check out more photos on Luminous Dash by Jeroen Jacobs.

SCATTERWOUND LIVE

20776375_1965278280375691_850630185720502997_o

“In het buitengebied van Hunsel, een klein dorp in Midden-Limburg, ligt Atelier OZO, gespecialiseerd in product- en meubelontwerp. Oprichter Eric Wijffelaars heeft een oude boerderij omgeturnd tot een ruim atelier, inclusief tuin met een zelfgebouwd podium waarop met enige regelmaat optredens plaatsvinden.
In Sittard is JazzBlazzt gevestigd, een non-profitorganisatie die zich ten doel stelt een podium te bieden aan alle soorten jazz en experimentele muziek. Vaak vinden de optredens plaats in Poppodium Volt in Sittard, maar voor de concerten van Scatterwound en Stratosphere wordt uitgeweken naar de fraaie locatie in Hunsel.

De optredens vinden plaats in de open lucht. Helaas verkeren de weergoden vandaag niet in beste stemming, want hoewel is voorspeld dat het in de avond droog zal worden, gaat het gaandeweg regenen. Maar lang leve de partytent, waardoor de bezoekers toch droog blijven tijdens het luisteren naar de experimentele muziek.

Scatterwound

Scatterwound bestaat uit de Belgische gitarist Dirk Serries en de Duitse gitarist N (Hellmut Neidhardt). Beide muzikanten bevinden zich in de experimentele hoek, waarbij ambient, drone en noise de toverwoorden zijn, hoewel Serries zich de laatste jaren ook steeds meer ontpopt als freejazz-gitarist. Serries en N kennen elkaar al tien jaar, maar hebben als duo nog niet veel muziek uitgebracht. Het tweetal werkte samen met Aidan Baker op de bij Midira Records verschenen dubbelelpee Enomeni en tijdens het in februari van dit jaar gehouden Moving Noises Festival is een tape (0.0) van Serries en N verschenen, die helaas is uitverkocht. In de bescheiden output van Scatterwound komt verandering, want de heren hebben een drietal albums opgenomen die in de komende jaren moeten verschijnen.

Net na het concert van Stratosphere begint het in Hunsel hard te regenen. Omdat het er niet naar uitziet dat de neerslag snel zal stoppen, besluit Scatterwound in de regen van start te gaan. Uiteraard is het podium overdekt, zodat het slechte weer de performance niet in de weg staat. Wel betekent het dat het publiek, schuilend onder twee partytenten, wat verder weg staat van het podium dan bij Stratosphere het geval was.

Serries en N opereren veel abstracter dan Ronald Mariën. Tijdens het optreden bij Atelier OZO valt geen flard van een melodie te ontwaren. Het zijn langgerekte tonen die de dienst uitmaken. Dat met een totaal gebrek aan melodie en ritme toch spannende muziek is te maken, bewijst Scatterwound gedurende zijn set. Er is geen sprake van een voorwaartse beweging, maar beweging is er wel degelijk en moet gezocht worden in de dynamiek waarmee het duo speelt. Het tweetal schuwt het maken van een flinke bak herrie niet en het volume staat bij tijd en wijle erg hoog. Het draagt bij aan de fysieke ervaring die de harde muziek van het duo bewerkstelligt.

Het concert vangt zachtjes aan met een hoge, iele drone. De twee gitaristen communiceren met geluid, voortgebracht door hun gitaren en effecten. Opvallend is dat de klanken die de Belg en de Duitser uit hun instrumenten halen bijzonder goed op elkaar aansluiten, maar zonder dat dit leidt tot een harmonisch klinkend geheel. De drones die worden geproduceerd zijn niet lieflijk maar gemeen, ook als het volume afneemt. Het zorgt ervoor dat iedere klank met spanning geladen is en dat maakt weer dat de luisterervaring een enerverende is. De eerste geluidsuitbarsting is een plotselinge, alsof iemand de volumeknop ineens opendraait. Serries bespeelt zijn gitaar met een strijkstok en een e-bow. Wat N op zijn gitaar uitspookt is moeilijk na te gaan omdat hij zijn gitaarspel vaak aan het zicht onttrekt door zijn instrument richting versterkers te wenden. De beide muzikanten spelen hun spel met klanken en dynamiek beheerst, gecontroleerd en met verbeeldingskracht.

Binnen de soms luide noise bestaat ook ruimte voor subtiliteit. Halverwege het concert wordt het volume getemperd en voert zacht gitaarspel van N de boventoon. Op de achtergrond woedt echter een gitaarstorm, gecreëerd door Serries. Die storm neemt in kracht toe, wat voor N het teken is om steeds luider en gemener te gaan spelen. Tegen het einde ontaardt de muziek in een gierende bak noise die de trommelvliezen doet trillen. Het knappe is dat ook in die fase de controle steeds aanwezig is. Alle effecten, fuzz en distortion belanden exact daar waar het door Serries en N gepland is.

De noise wordt afgebouwd en het concert wordt uitgeluid met een wegstervende gitaarklank van Serries. Het is inmiddels gestopt met regenen, maar al was het nog steeds met bakken uit de hemel gekomen, het had dit spannende concert niet kunnen versjteren.” Opduvel – The Netherlands

TOUCHING EXTREMES SPEAKS THE TRUTH

DIRK SERRIES – MICROPHONICS XXVI-XXX : RESOLUTION HEART (LP, Tonefloat 2016)

“This LP puts the end titles to an essential chapter in Dirk Serries’ aural movie by cross-pollinating, in a way, sonorities related to a pair of important phases of his career, namely Vidna Obmana and Fear Falls Burning. Serries has always been concerned with the gradual unfolding of sounds in a style that retains momentum while eschewing ostentation. Either via sheer pitch duration or through massive amounts of processors, most of the music engendered by the Belgian artist is capable of evoking breathtaking vistas, frequently allowing unspoken communication with the self. Lend your ears and spirit to “The Deprivation Of Heart”, the final piece of this set, to get the picture.

These four tracks convey the visual sense of an expert engineer who never relinquished the original nucleus of his conception, yet is willing to alter a bit of its outside qualities. The characteristic slowness of outspread resounding streams is blurred by a haze of slight distortion, similarly to watching a summer landscape from the top of a hill with the corneas damp from the sizzling hot. What’s truly noteworthy – indeed, a trait which separates Serries from wannabes, hasbeens and neverwases – is the ability of attributing a reminiscent sincerity to harmonic sequences usually not exceeding the limits of a two-chord straightforwardness. If the inexpert listener could be forgiven for relating this work to – just saying – Celer, certain names from the Hypnos catalogue and, why not, William Basinski, don’t you dare forgetting that the inaugural outing by Serries dates from 1985. In this house emulators are not acknowledged: here, we’re talking about a groundbreaker. Still going strong after thirty-plus years.” Touching Extremes – Italy

XXVI-XXX : RESOLUTION HEART

“Es ist dieses Cover, das einen abschreckt.
Ein zerfallener Häuserblock, von dem der Putz bröckelt.
Doch trotzdem erhebt er sich Richtung Himmel.
Das Schwarz-Weiß-Foto verstärkt diesen Eindruck noch.
Doch schaut man ganz genau hin, verbirgt sich hinter diesem Bild des Zerfalls, gerade des Motivs wegen, etwas Besonderes, gar Faszinierendes. Man kann nicht genau beschreiben, was es ist, aber man spürt, dass es da ist!
Ganz genauso verhält es sich mit der Musik auf „Microphonics XXVI-XXX Resolution Heart“ von DIRK SERRIES, der unter unserer Seite für sein skandinavisches Band-Projekt YODOK III bereits in den höchsten Tönen gelobt wurde. Besonders der „atmosphärisch und postrock-phänomenalen Klangwelten“ wegen, die er gemeinsam mit einem schwedischen und einem norwegischen Musiker schuf.
Aber auch solistisch versteht Serries zu überzeugen, der schon als Support von MONO live Beachtliches an seinem Instrument leistete.

Nun also sein nur als LP plus bzw. oder Download erhältliches Solo-Album „Microphonics XXVI-XXX Resolution Heart“…
„This is the end. Play louder.“
Beide Sätze kann man, recht versteckt und sehr klein, auf der Rückseite der LP lesen – und man sollte sich daran halten. Serries Instrumentals – eingespielt mit E-Gitarre, E-Violine, Fender Rhodes und analogen sowie digitalen Effekten – müssen laut gespielt werden, dann entfalten sie genau die Atmosphäre, die nötig ist, um sich in dem Klangkosmos des Belgiers fallen zu lassen, ohne dabei den Eindruck zu haben, es würde in den gut 40 Minuten Spielzeit der LP zu wenig passieren.

Dieses Album lebt zuerst von der Stille, dann von langsam schwebenden, sich immer mehr erhebenden Harmonien und jeder Menge Loops, die stark vermuten lassen, dass der belgische Gitarrist und Klangzauberer bei ROBERT FRIPP zur Schule gegangen sein muss, da er die Frippertronics wie aus dem FF beherrscht und ganz ähnliche Soundscapes wie der große Meister (mit und ohne BRIAN ENO) zaubert. Serries scheint für Belgien das zu sein, was GERD WEYHING für Deutschland ist – denn beide erschaffen mit ihrem Instrument und dem entsprechenden technischen Equipment „Ambient Progressive Soundscapes“, die wie aus einer anderen Welt klingen – oder eben genauso wie „Epiphany And Isolution“, womit Serries seine beeindruckende LP über die Schönheit langsamer, aber nicht langatmiger Musik eröffnet. Das knapp 15 Minuten lange „The Deprivation Of Heart“ schließt dann in ganz ähnlicher Form und Rhythmik mit dem längsten Instrumentalstück das Album ab.
Danach werden wir dann auch den abschließenden kryptischen Satz – ein Zitat von LAO-TZU (chinesischer Philosoph aus dem 6. Jahrhundert vor Christi) – auf der LP-Rückseite noch etwas besser verstehen: „Sie bewegen sich in völliger Leere und lassen nur den Geist schlängeln.“ Das klingt meditativ – und die Musik von DIRK SERRIES ist die ideale Untermalung dazu.

FAZIT: Wenn an einem „Thursday Afternoon“ BRIAN ENO auf die LEAGUE OF GENTLEMEN von ROBERT FRIPP trifft, damit sie gemeinsam den „Evening Star“ aufgehen lassen, dann steigt er garantiert direkt über der hochinteressanten Bruchbude (des Covers) von „Microphonics XXVI-XXX Resolution Heart“ des Belgiers DIRK SERRIES auf.” Musikreviews.de – Germany

 

“8/10. It’s been a long time coming, but I’m finally reviewing what was essentially one of many releases from Belgian electronic/atmosphere artist, Dirk Serries. When this record released, around three or four others released with it and judging from the numbering here, this is part of a set. From a brief observation, this is the final piece in that set and I recommend checking out the others first, in order to get the full experience. I can’t comment on the other pieces as I don’t recall ever hearing them, but I can of course give an observation of this piece and why it is a must for fans of atmospheric and electronic music. While the four tracks here mostly seem to be a bit foreboding in title (I Communicate Silence, Deprivation Of Heart) the album as a whole is quite uplifting. It sounds like the sort of amorphous winds that one might expect from another dimension, possibly an astral world of sorts. The album cover itself is quite droll though, making one feel like they might be in for a desolate, urban experience with two sullen looking concrete structures and a pale sky just above them.

Even so, I’m certainly not getting anything harsh or negative within “I Communicate Silence.” It rather feels like meditation music, marking the record a great piece to play when you’re trying to wind down after a long day’s activities. Perhaps said material would work on a night time drive through the countryside, in which moving the steering wheel itself becomes an almost minimal action as you’re encapsulated by a blanket of stars and the subtle melodies by which such a travel almost feels non-mechanically aided. Resolution Heart is indeed the kind of music we play when we’re looking to put behind all of the political chaos of recent times and focus on the significance of life, while we still have it. It is an album that makes you thankful that you are among those in the world who can hear pleasant and calming sounds on a daily basis.

Though merely made up of a slew of synths, most people will not turn such an experience away due to it’s therapeutic nature. I most commonly review heavy metal albums, but if you do find this kind of record to be something to your taste and are a metal fan as well, then that to me is a plus. Some may not realize why I don’t just review one sort of music, and that is because I’m a fan of quite literally everything. The atmosphere here is rather subdued amidst it’s twinkles, but it feels like holding your head underneath a stream of clean, flowing water. If you enjoy this album, please check out the brother and sister albums that released alongside it. I’m sure that if you give it a chance, you’ll find something in it. ” The Grim Tower

XXVI-XXX reviewed

“Belgian-based artist Dirk Serries began his Microphonics series in 2008, a little after the release of his earliest work as vidbaObmana and before the world started noticing his presence, most of it because of his collaborations with A-list acts, such as Steven Wilson, Steve Von Till, Aidan Baker, Justin K. Broadrick, Cult Of Luna and Steve Roach, and also due to catching him on tour alongside Jesu, Mono, Low, My Bloody Valentine and Cult Of Luna.

Microphonics XXVI-XXX : Resolution Heart is the tenth and last installment in the series and from its somber cover art to its ambiguous monochromatic minimalism that sways the album in its entirety, the bleakness and despondency of its ambience make up a superb final chapter for the eight-year long series.

There are no distinctive shapes or patterns among the album’s four tracks and nothing about it is definite, yet Resolution Heart succeeds without trouble in absorbing you into its refined and elegant vagueness. The hazier it gets, the more powerful its subtle little sounds and shreds of melodies become and the more grand the closure of the series appears. Serries flirts and plays with silence and with it he designs his amorphous structures, in such way that this elegiac ending to Microphonics is nothing short of striking and awe-inspiring in its faultless lowliness. ” Destroy/Exist

RESOLUTION HEART cont’d reviews

“For those who are not familiar with Serries’ work, Resolution Heart might be a very interesting record when it comes to texture. The guitar tones that comprise this album are longwinded and often muffled between layers of noise and reverb, but despite its apparent sluggishness, the music still contains an innate touch of violence, which is due to Dirk Serries’ characteristic guitar playing. Underneath all this ambient glimmer, Series is not able to hide the affective spirit of rock and roll, which is striking.

Conceptually, Resolution Heart builds from the abandoned buildings on the cover art, and extends itself to the metaphorical fulfilment of that image in the song title of XXX The Deprivation of Heart. Despite its conceptual ambitions however, Resolution Heart does not attain such a convincing imagery of other records, such as Hauschka’s Abandoned Cities for example. The song titles are effective in denoting a story line of waking up in an abandoned city, with a feeling of solitude being reinforced by the presence of a vast “skye” overhead, but the ties with the music are feeble and the record sounds plainly metropolitan above all.

Album opener, XXVI Epiphany and Isolation has a slow build up in volume, but it immediately sounds and tastes like the grey urban concrete of the big city. Like its name suggests, the song feels like a slow awakening to the sounds of a vast urban landscape, with visions of outstretched skyscrapers and noises of traffic slowly reaching the mind’s eye the listener.

The album has a more refined sound than the collaborative single of the same name with Jesu frontman Justin K. Broadrick (which was released earlier this year), but that does not mean it’s better! Throughout the past three years, Dirk Serries has tirelessly collaborated with other musicians in improvisational live and studio performances, and especially his live recordings have a distinct raw (or rather emotional) edge that this studio album lacks.

Resolution Heart is a monumental effort, but it is over before you know it. The four songs all start by fading in, and ending by fading out, but their underlying souls intertwine creating a solid unity. And that’s what this record does—creating a convincing end to an impressive body of work. There are no loose ends here. With Resolution Heart, Dirk Series leaves the listener in an empty room, closing the door behind him, and taking the heart of his music with him to be heard somewhere else.” Arctic Drones – Turkey

“I received a review copy of this record, Dirk Serries’ final Microphonics release in the post- an actual copy of the record to review, which seems so unusual as to be worth remarking on, despite probably not being especially relevant to anyone reading. Anyway, it arrived on a rainy December afternoon, and the black vinyl and grey cover images certainly seemed to fit well with the grey clouds turning to black night.

At first it most reminds me of Gorecki’s slow unfoldings and painstaking cello sweeps: austere and patient waves of sound in charcoal monochrome, under which minimal fragments of melodies lift their faces, somehow restrained and lavish at once. It strikes the same tone as compatriot Syndrome, but with simpler and subtler tools. The album art, a grey photograph of apartment buildings that’s the same on front and back, at first made me think of a more realistic, bleaker version of the Physical Graffiti sleeve, while fitting in with the black and white architecture imagery on the other covers in the Microphonics series.

That series comprises at least seven or eight previous instalments (the roman numerals mark the tracks), and the approach here is similar to what I’ve heard of them; solo pieces carefully put together with gently undistorted drone guitar, slow washes and precisely controlled dynamics, making much of a narrow set of musical tools. The tracks have elegantly long tail-outs and fade-ins, and the subtitle, resolution heart, is a nice phrase for the effect of such contemplative drones. Experimental in the best way, they’re curious, patient and sensitive explorations of minimal themes which reward attentive listening in the right late-night or otherworldly mindframe.

Music that’s probably not to be called upon greatly often, but sometimes is just right: expansive, balanced between soft sumptuous expansiveness and sombre brooding. So perhaps it does make particular sense that they sent me a copy on record, in that it created its own occasion for listening, removing it from background drones and settling into itself as accompaniment to rainswept evening window-gazing.” Echoes And Dust – UK

“8/10 rating. How have I not heard of this guy? Really. I feel as if I must have been dwelling in a cultural vacuum for the majority of my existence. It’s not as if I’m ignorant of the fields in which he operates, after all. For the unfamiliar, it’s worth taking a moment to check his bio: ‘The Belgian-based artist Dirk Serries has experimented with music on the border between avant-garde, industrial, experimental and ambient for more than 30 years. He released his earliest work behind the pseudonym vidnaObmana up to 2007 when he closed the book on this project (realizing an extensive discography). Other projects like Fear Falls Burning and his Microphonics series made him collaborate with several key-players like Steven Wilson, Justin K. Broadrick, Cult Of Luna, Steve Roach and toured extensively on the sides of Jesu, MONO, Low, My Bloody Valentine and Cult Of Luna.’

‘Epiphany and Isolation’ intermingles broad ambient brushstrokes with the expansive swell of organ. Despite my abject antipathy to religion in general, and in particular the trappings of Christian ritual, I cannot help but be moved by the depth and tone of the organ. The sound as of and in itself stirs something incommunicable, indescribable, but which conveys a spirituality beyond religion as its notes ascend to the skies and beyond. The long, multifaceted drones

The alum’s four pieces are mellifluous, amorphous and delicately sculpt intangibles. These are compositions of the vaguest of forms, yet which stiff offer a sow-moving sense of release.


‘Swept to the Skye’ evokes, on a highly personal level, the atmosphere of the Isle of Skye, the magical, mystical island off the West coast of Scotland. Anyone who has observed, first-hand the breathtaking landscape shaped by the inhospitable Cuillin mountains and the awe-inspiring Old Man of Storr will likely have an understanding of the way in which the supple drones reflect the immense grandeur of this unspoilt, prehistoric landscape, which, in its remoteness, is even now possible to observe in the absence of other humans.
The final track, the fourteen-minute ‘The Deprivation of Heart’ is the sparsest of the set, a forlorn piece, whereby elongated drones ebb and flow in a thin, airless atmosphere.Resolution Heart is a magnificently restrained suite of compositions, which flow together to create an absorbing, unified whole in which the listener can fully immerse themselves, lose themselves, and find themselves once more.” Whisperinandhollerin – Ireland.

“The final instalment in Dirk Serries‘ long-running series of releases, Resolution Heart sets a fittingly uplifting mood for the end of a process that started with the first Microphonics CD in 2008. Presented on heavyweight vinyl (with a limited boxed art edition available too), the LP bids farewell to Serries’ eight-year exploration of the dynamics of tone, texture and timbre, the music delivered with a distinctly different atmosphere than when in his alternate drone guise of Fear Falls Burning.

Possessed of a mellifluous grandeur floating in on rolling organ(ic) drones, the album’s track titles alone are enough to communicate his intent, such as “Epiphany and Isolation” and “I Communicate Silence”. The latter hints at Serries’ subtly-applied technique of opening with up to a minute’s worth of barely-audible rising harmonics on each piece. This gradual sweep soon fills the air with the sound of cascading slow reverberations and plangent microsurges that weave a magical spell constructed of nothing more (nor less) than sound waves and sense impressions, and the effect can be overwhelming, almost beatific.

a magical spell constructed of nothing more (nor less) than sound waves and sense impressions

Likewise, the silence that he communicates returns to bring forth a swirling swarm of effects-riding half-melodies that fill spaces somewhere between those occupied by the likes of, say, Main and Michael Rother, shimmering and salient among gentle ambient structures, content to take the long, slowly transforming road down into the valleys where quietude returns among the softly warming crackle of the vinyl run-out groove on side one.

If there’s an overarching theme to Resolution Heart then “Swept to The Skye” builds strongly upon it, a hearty bass presence swelling under the treble layer until it nigh-on rattles the windows and shakes the firmament itself in its steadfast determination to evoke feelings of both breathless incipient dread and the approach of some kind of sublime, angelic rapture

If there’s an overarching theme to Resolution Heart then “Swept to The Skye” builds strongly upon it, a hearty bass presence swelling under the treble layer until it nigh-on rattles the windows and shakes the firmament itself in its steadfast determination to evoke feelings of both breathless incipient dread and the approach of some kind of sublime, angelic rapture. The cleanliness with which Serries achieves his sound comes as no surprise to anyone familiar with his alternate identity as vidnaObmana, and here he takes the restrictions of time and space as blessings to be worked within, giving the whole a singular identity.

Often understated and happy to let nothingness and absence be active choices, Resolution Heart saves the final melancholy for Microphonics part XXX, “The Deprivation Of Heart”. This is a piece which breathes with the listener, unfolds its sorrows at parting and lifts up into one last pounding-hearted trembling of the beams, the delayed departure shuffling off in dustmotes and drones that conclude the series with no bangs, no whimpers, but one perfectly drawn-out fade.” Freq – UK

“Exploring a sense of the surreal Dirk Serries’ Microphonics creates a lovely swirl of sound with “microphonics XXVI-XXX : resolution heart”. With a glacial grace and grandeur, the way melodies emerge out of the dense drones is simply stunning. Small sounds gain such significant in these ambient symphonies. Elements of the sound hark back to the same pioneering spirit of William Basinski’s work, as a similar kind of nostalgic element drives them forward. The sprawling ambitious focus works wonders for the sound, as the way that the pieces unfold results in a slowly shifting sound, one that resembles more a force of nature than a traditional approach to music.

Great waves of distorted masses hang overhead on the album opener “XXVI epiphany and isolation”. On this piece Dirk Serries’ Microphonics lets the many layers come together. The gradual ebb and flow of the piece results in a soothing calming sensibility. Far denser in texture is the labyrinth work of “XXIX i communicate silence”. Various glistening tones come together to create the angelic hue of “XXVII swept to the skye” where the many textures result in a wonderful amorphous cloud of sound. By far the best track on the album is the album closer “XXX the deprivation of heart”. Gentle at first the languid pacing has great effect as it simply blooms into such lush worlds.

Timeless and infinitely tasteful, Dirk Serries’ Microphonics delivers an all-engrossing blurred beauty with “microphonics XXVI-XXX : resolution heart”.” Beachsloth

XXVI-XXX receives rave reviews – update nov.27

microphonics_resolution_heart_packshot

“Lovers of ambient music are well familiar with the musical output of Dirk Serries AKA vidnaObmana. Since he began experimenting with electronic music in the late 80s, Dirk has been involved in at least 37 musical projects, solo and collaborations. November 19, 2016 marks release of his latest solo album, as well as the final chapter in his Microphonics series, Microphonics XXVI-XXX. Available on vinyl, this release consists of four tracks: “XXVI Epiphany and Isolation,” “XXIX I Communicate Silence,” “XXVII Swept to the Skye,” and “XXX The Deprivation of Heart.” Each is different and yet the same. Slowly unfolding musical themes of varying lengths weave in and out, forming knots and then untangling. The heavily processed sound sources result in extremely soothing and introspective atmospheres. There are moments of floating ecstasy when wave upon wave of sound gently rocks you. At other times gentle musical zephyrs caress your mind. And what Dirk Serries release would not be complete without some dronescapes? Each track takes you on a musical journey that gradually fades in from silence, carries you to distant shores, and then slowly recedes. The overall hypnotic, peaceful, amorphous music is what we have come to expect from Dirk in his many incarnations. It is so easy for this type of music to become boring, but as the master of this genre, Dirk imbues his compositions with just enough variation to sustain interest. The compositions are long, seven to fourteen minutes, but not overlong. You can get lost in this music.” Exposé – USA

Dertig episodes lang, op bijna tien jaar tijd. Zo lang heeft het geduurd vooraleer Dirk Serries zich met zijn ‘Microphonics’-project afkeerde van muzikale bombast en op zoek ging naar de essentie van klank. Dertig avonturen van geluidsminimalisme op het kruispunt van drones, ambient en repetitieve, uitgetrokken sculpturen, verdeeld over een handvol fraai vormgegeven platen met stilistische, stedelijke beelden. En met ‘Resolution Heart’ komt aan die zoektocht een einde.

Het is klaar. De mantel der kwaliteit is geweven in een fraaie, grijze kleur. Die eenvoud van ogenschijnlijk minimalisme bedriegt echter een beetje. Hoe dichterbij je gaat kijken, hoe meer patronen en nuanceringen je tegenkomt; de ene keer glad en egaal, de andere keer wat dikker en wolliger of zelfs ronduit fors en krachtig qua structuur. In elk geval werd veel bloed, zweet en tranen in het eindresultaat gestoken. En dat geldt ook voor het laatste stuk, ‘Microphonics XXVI-XXX: Resolution Heart’.

Vier episodes lang rondt Dirk Serries zijn Microphonics-hoofdstuk af, een verhaal dat volgde op eerdere projecten als ‘VidnaObmana’ en ‘Fear Falls Burning’. En eerlijk is eerlijk: ook ditmaal zijn de titels van de fragmenten weer zwaarwichtiger dan de muziek. Ephiphany And Isolation opent met een lange drone die voorzichtig invloeit en opbouwt tot een steeds rijkere symfonie met een brede waaier aan klankaccenten die binnen die ene, zelfde grondtoon ontstaat. In dit traag wentelend geluidsoptimisme voorziet Serries met zijn Fender Rhodes afwisselend hogere en lagere tinten tot zelfs diep resonerende basaanstrijken van een viool toe; een fantasievol rijk van neoklassieke ambient. I Communicate Silence – een titel die de nagel op de kop slaat – tast alles veel voorzichtiger af en zweeft lange tijd in een ijle structuur waarin echo en toon elkaar versterken. Het wat wezenloze, desolate klankbeeld van deze acht minuten durende episode (een vingerknip naar Serries’ normen), krijgt maar geen vaste vorm.

Zonder enige moeite tovert de geluidspoëet een laatste plaathelft tevoorschijn. Swept To The Skye kent een wat meditatief, sacraal karakter dankzij langzaam in- en uitademende, rollende basstrelingen. Hoewel die misschien net iets te sterk in overdrive gaan (alsof het instrument in je buik zit), kent dit nummer de uitstraling van een mantra van rust tijdens een achtergrond van een zonsopgang met vele kleurschakeringen, waarmee het meteen een gooi doet naar favoriet van deze plaat.

Zonder de grande finalé van The Deprivation Of Heart te willen wegsteken natuurlijk. Want gedurende een kwartier vat Serries in deze allerlaatste Microphonics track misschien wel heel zijn zoektocht samen door eerst met trage aanstrijken en drones de ruimte wat af te tasten, zowel scherp als doezelend. En vervolgens met resonerende metaalaccenten voor meer en meer intonatie te zorgen in een verhaal van eenvoud en evolutie: een spel van creëren en balanceren. De structuur van drone en schakeringen zwelt steeds feller aan en durft bijna gaan dreigen. De weldoener van het geluid is gul en gunt vervolgens zijn fenomenale project lange tijd om uit te sterven tot een microscopisch geluidsnihilisme: de essentie is bereikt.

Het had bij bovenstaande zin kunnen ophouden. Maar we zouden als extra voetnoot nog even Dirk Serries willen bedanken voor zijn fenomenaal, ambitieus ambientproject. We hebben getracht er telkens gepaste woorden voor te vinden, maar ook dat bleek een quasi onmogelijke zoektocht.” Damusic – Belgium

“Weinig dingen zo mooi als het aanschouwen van evolutie. Dingen die vooruitgaan, verbeteren, transformeren met het oog op herbronning of vernieuwing. Een blik naar buiten leert dat we op dit moment vermoedelijk eerder op een historisch dieptepunt zitten (voordeel: the only way is up), maar voor sommige evoluties moet je sowieso voorbij wat je via allerhande machinerieën gepresenteerd krijgt en onder het oppervlak duiken, waar begrippen als integriteit, persoonlijkheid en volharding, elders al te vaak uitgehold, nog iets te betekenen hebben. Het is daar dat we het slotakkoord van Dirk Serries’ Microphonics-verhaal tegenkomen.

Want geef nu toe: het recente Amerikaanse fiasco past in een breder kader, eentje dat niet enkel een impact had op politiek en economie, maar ook op cultuur en gedragingen in de brede zin van het woord, waarbij ook de rol van media niet te onderschatten valt. Burgers zijn klanten, en ze moeten op hun wenken bediend worden. Met makkelijk te onthouden slogans, zwart-wittegenstellingen, scherpe quotes, handige lijstjes, duidelijke prentjes en vooral: een eindeloze reeks van digitale geruststellingen, om je ervan te vergewissen dat jij deugt en jezelf niets te verwijten hebt. Je staat immers recht in je schoenen, hebt als participerende consument geen reden om aan jezelf te twijfelen. Als schakel in een groter systeem weet je perfect waar je aan toe bent. Goed voor het ego en de overtuigingen.

We onderschatten hoe veel van die mechanismen vanzelfsprekend geworden zijn, wat hun impact is op (onze ideeën over) sociale verbondenheid, het overbrengen van waarden, het bepalen van wat wel of niet de moeite is (en dat gaat ook op voor hoe muziek belicht, onderbelicht of ronduit genegeerd wordt, of dacht u nu echt dat u het beste uit het aanbod door de strot geramd krijgt?), en hoe moeilijk het is om buiten dat systeem te gaan staan en terug te keren naar waarden die er echt toe doen. Net zoals het erop aankomt om de maatschappij opnieuw op te bouwen vanuit zijn meest fundamentele bouwstenen, zo mag ook het belang en de waarde van inhoud, (zelf)bevraging en de creativiteit opnieuw in ere hersteld worden. Of op z’n minst onder het licht gehouden worden. In een braakland van belangen en uniforme meningen is een weigering, een alternatief, een scheppende daad er vaak een van verzet. Kleine impact, groot belang. Dat een breed publiek zich er niet eens bewust van is, doet er niet toe. Zichtbaarheid is immers ook geen graadmeter voor kwaliteit, laat staan relevantie.

Dirk Serries opereert intussen al ruim drie decennia binnen zelfopgelegde trajecten. vidnaObmana (1984-2005) was er zo een, en werd gevolgd door de gitaarjaren met Fear Falls Burning (2005-2012) en later Microphonics (vanaf 2012). Een evolutie, een nieuwe gedaante, een visie. Die laatste fase werd trouwens al snel vergezeld van een tweede rode draad in ’s mans oeuvre: een uitstap naar de wereld van de vrij geïmproviseerde muziek via allerhande projecten, nationale én internationale verbonden, die leidden tot een schizofrene, maar intrigerende tweespalt en soms wringende spanning in een gestaag uitzettend oeuvre. Een voor sommigen moeilijk te bevatten spreidstand die er misschien ook toe bijgedragen heeft dat het Microphonics-hoofdstuk nu ten grave gedragen wordt met een laatste release. 2012-2016.

En wat voor een release. Is de interactie binnen de improviserende bezettingen er eentje die gestoeld is op zoeken, aftasten, het construeren van een verhaal en een sociale verhouding, hoe abstract ook, dan beland je hier natuurlijk in een heel andere wereld. Het album werd “geconstrueerd” en opgenomen over een periode van drie jaar, waardoor je met een heel ander uitgangspunt zit. Een doordachte aanpak, een structuur, maar vooral: een eindbestemming. Een werk waarover nagedacht wordt, dat stap voor stap in elkaar gestoken wordt, tot het punt bereikt wordt waarop de artiest zegt: “Het is af.” Het is een werkwijze die een perfectionist als Serries als geen ander kent, en die er ook toe leidt dat dit laatste hoofdstuk klopt, tot in de kleinste details.

Knap gestileerd artwork (dit is zo’n release die je op vinyl nodig hebt), met de herkenbare, ietwat grauwe fotografie van Martina Verhoeven, en een totaalsound die smeekt om beluisterd te worden met een koptelefoon en zo weinig mogelijk afleiding. Het zal de impact van “XXVI Epiphany And Isolation” er enkel groter op maken, en die impact staat haaks op het heersende beeld van dit soort muziek. Dit is het geluid van iemand die z’n kunst beheerst, die zich zijn stijl volledig eigen gemaakt en geperfectioneerd heeft. Vanuit een verre, aanvankelijk amper waarneembare ruis – wind, gedempte verplaatsing, gewoon omgevingsgeluid? – daagt er een geluidsmassa op. Amorf, iriserend, een continue transformatie van klanken die door een spel van toevoeging, aandikking en verschuivingen een beeld creëert van een woelig, onderdrukt tumult, waar dan ook nog eens fantoomklanken in opduiken.

Elektrische gitaar en viool, Fender Rhodes en effecten zijn de ingrediënten, maar er had net zo goed sprake kunnen zijn van trompetten, synths, stemmen en een orkest, want als vanouds suggereert Serries binnen zijn minimalisme een enorme weelde. Van nuances en texturen, maar ook van emoties. Het ene moment zwelg je in een iele desolaatheid, even later krijg je af te rekenen met een loden melancholie, aangedikt door diep brommende subs, of amper onderdrukte tristesse. Muziek die vertrekt vanuit een individuele achtergrond en sound, maar wel een persoonlijke verbondenheid en invulling toelaat. Elk z’n eigen verhaal en projecties. Het is meteen ook een van de hoogtepunten van het Microphonics-verhaal.

De drie andere delen zoeken het vervolgens bij variaties op die stijl, maar krijgen elk een heel eigen teneur. “XXIX I Communicate Silence” blinkt eigenlijk uit in ironie, want bevat misschien wel de meest gepantserde, agressieve klanken van het album, een hardere, grovere gitaarsound die een rechtlijniger koers dicteert. Hier stel je je het geluid visueel niet meer voor als een steeds van vorm veranderende geluidswolk, maar een stalen constructie: rechter, minimaler en strenger, waarbij het vooral opvalt dat de onderliggende drone na tweederde van het stuk meer naar de voorgrond schuift. De ruwere kantjes zijn weggevijld, met een dromerige, meer zachtaardige verderzetting. Het is meteen ook de ideale overstap naar de relatieve eenvoud van het kortere “XXVII Swept To The Sky”, waarin de viool (?) voortdurend rond de gitaar gestrengeld wordt. Hier lijkt de constructie kaler, maar nog altijd blijven er vragen rijzen over wat er in zit, wat niet, en wat gesuggereerd wordt.

De vijftien minuten van afsluiter “XXX The Deprivation Of Heart” zijn het meest minimaal en meditatief, eigenlijk een beetje de tegenhanger van het andere uiteinde van het album. Het emotionele tumult van de aanzet wordt hier bedekt met geruststellende, haast spirituele gaafheid, nauwer verwant aan Serries’ meer traditionele ambientreleases. Een moment van bezinning, of misschien berusting? Het besef dat het hoofdstuk ten einde kan komen met een sound die drones, minimalisme, folk, neoklassiek en gitaarsculptuur verenigt. Geen pompeus drama, maar een kwartier ingetogenheid. Een gepast slot. En daardoor kan je die prangende vraag stellen: what’s next? Blijft Serries vooral actief op het terrein van de improvisatie (al dan niet ambientgetint), of ligt er, wie weet, iets nieuws in het verschiet? Dat er iets van komt lijkt alleszins een vaststaand feit, het is de aard van een beestje, de artiest die wars van trends en toegevingen z’n muze volgt, en dat levert op z’n minst boeiende resultaten op. En een evolutie.Intussen kan het devies op het album gevolgd worden: This is the end. Play louder.” Enola – Belgium

“De toonaangevende Belgische muzikant Dirk Serries is een meester als het gaat om het creëren van sfeer scheppende, diepgravende en emotioneel geladen muziek. Dat is al zo met zijn ambientproject Vidna Obmana, maar eveneens bij vele andere joint ventures en soloprojecten als Continuum, 3 Seconds Of Air, Akhet, The Black Fire, Neurotic Youth, Principle Of Silence, Terrace Of Memories, The Sleep Of Reason, Fear Fall Burning, Yodok III en meer. In 2008 start hij onder zijn eigen naam de meer dan imponerende Microphonics-serie, waarmee hij de luisteraar trakteert op langgerekte klanklandschappen vol gitaarambient en drones, die barstensvol emoties zitten. Na diverse sublieme releases gaat hij, net als hij dat eerder deed met Vidna Obmana en Fear Falls Burning, deze serie beëindigen. Dat doet hij met de lp Microphonics XXVI-XXX: Resolution Heart, waarop hij 4 lange soundscapes serveert van tussen de 6,5 en 15 minuten. Net als op de vorige albums heb ik de grootste moeite om me te concentreren op de recensie tijdens het beluisteren van deze muziek; zo meeslepend, dromerig, intens en bovenal wonderschoon zijn deze composities. Overigens mogen veelzeggende titels als “xxvi epiphany and isolation”, “xxix communicate silence”, “xxvii swept to the sky” en “xxx the deprivation of heart” er ook wezen. Met elektrische gitaar, elektrische viool, fender rhodes, analoge en digitale synthesizers weet hij hier iets neer te zetten dat alle perken te buiten gaat. Het is dan allemaal minimaal en melancholisch, maar tevens van een overmeesterende pracht. Als je per se referenties nodig hebt moet je denken aan de gouden middenweg tussen Aidan Baker, Yellow6, Roy Montgomery, Stars Of The Lid, Celer, Arvo Pärt en Robert Fripp. Zo mooi? Nee mooier! Wat een fenomenale afsluiter van deze schitterende serie!” De Subjectivisten – The Netherlands

“Quattro lunghe tracce segnano, dopo otto anni, il capitolo finale della serie microphonics di Dirk Serries. Un percorso fatto di fluide trame droniche che galleggiano eteree prive di pulsazioni procedendo da luminose e tremule frequenze totalizzanti verso modulazioni dall’ambientazione sempre più rarefatta.

I luminosi riverberi frammisti a ruvide screziature emergenti in filigrana dell’iniziale “XXVI epiphany and isolation” si riversano nelle più oscure tessiture sempre venate di grana fine di “XXIX i communicate silence”, che sfuma nel finale introducendo idealmente la seconda parte del disco incentrata su dilatazioni sempre più ipnotiche e vaporose. Si snoda in una spirale in avvolgente crescendo “XXVII swept to the skye” prima di lasciare spazio alla smaterializzante solitudine conclusiva di “XXX the deprivation of heart”, capace di continuare a propagarsi ben oltre il suo quarto d’ora di durata.

Un addio toccante, ricco di malinconica emozione che scaturisce da un percorso artistico fertile e variegato.” So What – Italy

“And so another Dirk Serries project draws to a close… Microphonics XXVI-XXX: Resolution Heart [8] finishes this series off in haunting style as the echoes of ‘The Deprivation Of Heart’ fade into silence, leaving the listener in an hypnotic trance of otherworldly bliss. It all starts off so menacingly with the dark, distorted loops of ‘Epiphany And Isolation’, the ever-mounting layers adding dread and half-hidden terror. It is these subtle additions that make this so beguiling yet mesmeric, drawing you in as it flows and evolves from cloaked nightmare to euphoric climax seamlessly. I for one cannot wait to hear what comes next.” The Digital Fix – UK

“this is the end. play louder.“ kurz und knapp und eindeutig. ein weiteres projekt von dirk serries wird beendet. ganz bewusst, mit ansage und trotzdem wieder einmal überraschend: microphonics, entstanden in der endphase seines ersten post-vidnaobmana projekts fear falls burning, schien bisher so etwas wie „das“ solo-projekt von dirk serries zu sein; obwohl oder gerade weil es im laufe der zeit so viele mutationen durchlaufen hat. und auch, weil es nie kollaborationen von microphonics mit anderen gab.

im beginn von 2008 das debüt als meditativ-rollende soundscapes, viel reduzierter und intimer als das zu diesem zeitpunkt schon zum fast-rock-projekt gewordene fear falls burning und von der atmosphäre ätherischer, auch weniger düster. dann die serie der live-12“, noch reduzierter, asketischer, langsamer; fast wie eine tatsächliche meditation. nach der diese haltung subtil erweiternden 10“ dann die überraschung: „mounting among the waves, there’s a light in vein. the burden of hope across thousands of rivers“, das zweite album, im vergleich zum zu diesem zeitpunkt schon 5 jahre zurückliegenden debüt fast wie eine musikalische explosion; mit erweitertem instrumentarium (der computer, auch live, als ergänzendes instrument) und kompositionen, die nicht mehr auf die bewusste statik der bisherigen stücke setzten, sondern in harmoniefolge und dynamikaufbau jedes einzelne der vier stücke geradezu vehement nach vorn schiebt. der kontast zum vorherigen könnte kaum größer sein; mit einem abstand von 5 jahren zum debüt und einer vö-lücke von 2 jahren zum letzten als „microphonics“ benannten output fast so etwas wie eine neuerfindung des projekts… auch wenn, soundtechnisch, durch die gitarre als das hauptinstrument, besonders aber auch in sachen harmonierführung der zusammenhang zur vergangenheit zu keiner zeit wirklich unterbrochen wurde.
im weiteren schien dirk serries microphonics (vermutet: auch wieder ganz bewusst) dann aber trotzdem ein weiteres mal auf die hinteren plätze der prioritätenliste verschoben zu haben; mit blick auf die bis zu diesem zeitpunkt gelaufenen vö-intervalle ein tendenziell durchaus gewohntes bild. statt dessen die konzentration auf zwei ganz andere bereiche: ganz neu die entdeckung freier improvisation im ensemblespiel (stichwort: new wave of jazz) und gleichzeitig die transformation von vidnaobmana haltungen zur umsetzung mit hilfe des aktuellen instrumentariums; als „streams of consciousness“, wenig später unter dem eigenen namen. plus eine ganze fülle von weiteren kollaborationen.
dann zum ende von 2016 also jetzt das abschließende kapitel von microphonics: „resolution heart“. ein album, das, aus welchem grund auch immer, genau den gleichen titel trägt wie die fast unauffällig vorher veröffentlichte 7“, veröffentlicht unter dem namen dirk serries, zusammen mit justin k. broadrick… eine 7“, die sogar explizit als präludium zum album benannt wurde. auf der das gleiche zitat von la-otse steht wie jetzt auf der lp. aber eben an keiner stelle microphonics…

„resolution heart“ also, das dritte und letzte album, das durch eine einzige, dann wohl auch letzte microphonics live-show zum releasetag gefeatured wird, ist vom soundbild zunächst tatsächlich so etwas wie die fortsetzung des mit „mounting among the waves, there’s a light in vein. the burden of hope across thousands of rivers“ erreichten: gitarrenschichten in vielfacher überlagerung plus den auf diesem zweiten album eingeführten zusätzlichen, intensivst bearbeiteten gitarren, die dann wie tiefbässe fast rein elektronischer quelle klingen. jenseits vom reinen sound, in den kompositionen will „resolution heart“ aber zu keiner zeit die auf dem zweiten album omnipräsente schubkraft wiederaufleben lassen; haben stücke von damals wie z.b. „the burden of hope“ trotz ihrer anlage ohne jede offensichtliche rhythmik allein über die „basslinien“, ihre harmonische und (dann doch irgendwie) rhythmische setzung die hörer fast wortwörtlich (und im vergleich zu der davor liegenden ep serie sowieso) in den hintern getreten, eine bei dieser art von musik nur selten erlebbare konkretheit oder besser eindeutigkeit bewiesen, ist das vergleichbare material auf „resolution heart“ viel flächiger angelegt: in erster linie als subfrequenzunterstützung der unzahl (mikro-) melodieführender schichten im vordergrund des hörbilds. „resolution heart“ ist dadurch im höreindruck weit weniger aggressiv als ihr vorgänger und spielt mit laufender spielzeit den hörern zunehmend den streich, sich scheinbar völlig von seinen eigentlichen klangquellen und deren ästhetik zu lösen. sprich: auf dem cover sind die benutzten instrumente natürlich wieder benannt, neben der gitarre als zentraler quelle sind das noch elektrische violine und fender rhodes, spätestens das abschließende stück „deprivation of heart“ aber scheint statt dessen mit (wald) hörnern, streichern etc. eingespielt, so verblüffend orchestral / akustisch klingt das ganze. und so orchestral ist es auch kompositorisch, in den harmoniesetzungen angelegt. vielleicht auch ein folge seiner erneuten beschäftigung mit vidnaobmana haltungen? in jedem fall: ein wahrhaft symphonischer projektabschluss.” Unruhr – Germany

“8.5/10 rating !! De laatste jaren was Dirk Serries actief in verschillende muzikale constellaties als Yodok III, Kodian Trio en naast nog vele anderen, met muzikanten als John Dikeman, Rene Aquarius, Rutger Zuydervelt en Chihei Hatakeyama. Allemaal uiteenlopende projecten waar meestal de nadruk lag op het experimentele en improvisatie, wat leidde tot op muzikaal gebied heel wat verrassende uitkomsten. ‘Microphonics’ is op zijn beurt een cyclus die begon in 2008 en nu wordt afgerond met een laatste en ultieme deel ‘Microphonics XXVI-XXX: Resolution Heart’. In zijn eentje ontpopt Serries zich als een meester van het ambient genre. Harmonie, melancholie, dynamiek, zuiverheid, schoonheid worden gecombineerd met minimalisme, loutering, stilte, strakheid en dissonantie. Een zacht geruis is de aanzet van ‘Epiphany And Isolation’. Blijvend op de achtergrond komen daaroverheen verschillende lagen opgewekt door elektrische gitaar en viool. Het geeft de compositie iets plechtstatig, bijna religieus. De muziek onderschrijft de meervoudige betekenis die de titel van de song in zich draagt. ‘I Communicate Silence’ heeft een meer cinematografisch karakter. De lucht is ijl, het landschap bar en desolaat. In het oosten komt de zon op. In de schemering van de kille, blauwe lucht kun je een laatste weerspiegeling zien van de maan. Een nieuwe dag kondigt zich aan. In ‘Swept To The Sky’ brengen greinige, korrelige drones een gewemel op gang. Een veelvoud van gestaag aanzwellende geluiden vermengen zich met elkaar en deinen uit tot een in de hand gehouden en gecontroleerde hectiek. Het slotakkoord is ‘The Deprivation Of Heart’. De mens als individu is tot veel in staat. Zowel constructief als destructief. Wat uitnodigt tot een moment van bezinning en reflectie. Er is de aanblik van een zweverig tracé van wisselende stemmingen dat uiteindelijk tergend traag afneemt en uitdooft. Wat rest is een oorverdovende stilte. Deze ‘XXVI-XXX: Resolution Heart’ is een waardig slot voor de ‘Microphonics’ reeks waar je altijd blijvend kan van genieten. Dirk Serries gaat nu ongetwijfeld nieuwe muzikale uitdagingen aan.” Dark Entries – Belgium

“Tra mille impegni collaborativi (ultimi quelli che lo hanno visto affiancare i giapponesi Chihei Hatakeyama e Hakobune) e nuove derive di sperimentazione sonora in chiave free-jazz, Dirk Serries ha trovato il tempo per compilare il capitolo finale del suo progetto più personale, quello identificato dalla denominazione “Microphonics”, che ne ha accompagnato l’attività a proprio nome fin dal 2008.

Quale elegia finale di un percorso artistico ricchissimo, “Microphonics XXVI-XXX: Resolution Heart” racchiude gran parte dell’essenza dell’esperienza recente di Serries, condensandola in quattro lunghi movimenti costituiti da drone liquidi di densità e consistenza mutevoli. Analogamente, sono soggette a lenta trasformazione le sensazioni evocate fin dai titoli dei brani e rispecchiate appieno dal loro contenuto: vi è, infatti, tutta l’estetica dell’artista belga nei richiami all’isolamento e al silenzio operati dalle prime due tracce, così come le suggestioni aeree e le struggenti componenti emozionali suggerite dalle altre due.

Tutto ciò è comunque riassunto da un’uniformità di correnti atmosferiche, che muovono da un isolazionismo straordinariamente luminoso, si diluiscono in vapori sempre più inafferrabili, digradando infine in echi nebbiosi, che sublimano la materia sonora di Serries in un’elevazione ipnotica e avvolgente. In tal senso, il lavoro segue un iter inverso rispetto a quello di un crescendo elegiaco, risultando invece da una progressiva diminuzione di frequenze, in piena coerenza con l’approccio minimale di Serries, forse mai come questa volta carico di contenuti immaginifici ed emotivi, solo in apparenza ossimorici rispetto ai cardini dell’arte ambient-drone e invece del tutto coerente con la dichiarata conclusione di una parentesi artistica duratura e significativa come poche.” Music Won’t Save You – Italy

“Muziek die niet alleen je hart raakt, maar die je ziel als het ware vastgrijpt en je als luisteraar in een diepe trance doet belanden. Zonder geluidsmuren af te breken, maar door gebruik te maken van Hemels mooie drones en soundscapes. Dat is wat Dirk Serries met zijn verschillende projecten steeds wenst te doen. Microphonics XXXVI-XXX – Resolution Heart. is weer zo een meesterwerk van deze veelzijdige artiest. Die bovendien weigert om te lang stil te blijven staan bij één project, en zichzelf binnen verschillende andere projecten al dan niet met of zonder kompanen, zichzelf heruitvindt. Maar we dwalen af. Laat ons even deze nieuwste parel onder de loep nemen, en geniet even mee van deze warmhartige wandeling doorheen onaards mooie wegen.


Zoals dat doorgaans het geval is bij intensieve Ambient, start ook XXVI Epiphanoy Isolation binnen een verstilde sfeer, waarbij we in onze kamer een speld konden horen vallen. Nee, geluidsmuren afbreken is er niet bij. Echter binnen  bedwelmende sferen, die gevoelige snaar raken, dat wel. Deze meer dan tien minuten durende trip heeft een rustgevende, deugdoende uitwerking op ons gemoed. Na alle oorverdovende drones tot metal of punk, voelt Microphonics XXXVI-XXX – Resolution Heart aan als het ultieme rustpunt, om de batterijen weer compleet op te laden.

Xxix I Communicate Silence  de naam zegt het zelf, kunnen we zien als een ode aan de stilte. Een soort stilte die je normaal enkel terugvind tijdens bijvoorbeeld bergwandelingen. Bij het bereiken van de top, overvalt je een immense rust die met geen woorden valt te omschrijven. Wel, zo voelt ook deze song aan. Adembenemende schoonheid, die je als luisteraar in een diepe trance doen belanden en een krop in de keel bezorgen. Dirk Serries heeft daar een patent op denken we, want hij laat, naar goede gewoonte, ook nu weer oorstrelende klanken op ons los, die de geest verwarmen.

Ook op Xxvii Swept to the Sky voelen  we ons wegdrijven – bij voorkeur met de ogen gesloten –  naar heel andere onontgonnen werelden vol eerlijke schoonheid. Nee, hier wordt ons geen sprookjeswereld voorgeschoteld, maar de puurheid van de natuur binnen een muzikale omlijsting. We zouden deze recensie kort kunnen houden. Omdat net zo een schoonheid gewoon niet met woorden kan omschreven worden, want je moet deze muziek ‘voelen’ in plaats van er naar te luisteren. Je hart ervoor open zetten, en het laten inwerken tot het diepste van je genen.

Xxx the Deprivation of Heart is weer zo een meer dan veertien minuten durende, ultieme rust gevende, trip die echter aanvoelt als enkele seconden. En net daar ligt de sterkte van deze klasse plaat. Dirk Serries beschikt over het talent waardoor hij zogenaamde monotone klanken kan omvormen tot magische parels die je hart doen stilstaan, en je ziel doen bloeden. Waardoor het aanvoelt alsof je maar enkele seconde weg bent geweest van deze harde wereld. Maar die paar seconden of minuten zijn genoeg om diezelfde harde realiteit plots weer beter aan te kunnen. Zonder meer toont Dirk ons een uitermate, ultieme schoonheid die we – zoals al een paar keer aangegeven – gewoonweg niet onder woorden kunnen brengen.

Microphonics XXXVI-XXX – Resolution Heart is een parel van een plaat die je als Ambient/drones liefhebber dus vooral moet beluisteren met het verstand op nul, maar 100% met een open hart. Laat je meedrijven naar de schone kant van onze wereld. Te vergelijken met het eerder vernoemde uitzicht vanop een bergtop. Of de adembenemende schoonheid van de ondergaande zon, op een verlaten strand ver weg van de buitenwereld. Of ook als je vanuit het heelal kijkt naar de wereldbol, die schittert als een verre ster aan de hemel. Als er een paradijs bestaat, dan hebben we dat teruggevonden in deze hartverscheurende mooie soundscapes die Dirk Serries weer naar voor weet te brengen. ‘Geniet’ ervan, met volle teugen…” Snoozecontrol – Belgium

“De Belgische componist en musicus Dirk Serries sluit zijn Microphonics project af met de waardige afsluiter de lp/cd Microphonics xxvi – xxx Resolution Heart. Microphonics betekent sinds 2008 een keerpunt in de muzikale loopbaan van Serries omdat hij voortaan onder zijn eigen naam speelt. Voorheen gebruikte hij de artiestennamen Vidna Obmana en Fear Falls Burning.

Om de zoveel jaar zag Microphonics middels elpees, een 10” of via een soundtrack voor een korte film het levenslicht. Naast dit project, waarmee hij binnen het ambient c.q. drone genre blijft, zoekt Serries de laatste jaren de muzikale grenzen op binnen de experimentele muziek, in gezelschap van jazzmusici en andere muzikanten die het experiment niet schuwen. Het resulteerde in tal van releases op zijn label The New Wave of Jazz in samenwerking met Tonefloat.

Het eerste nummer van het album is getiteld ‘Epiphany and Isolation’. De track vangt aan met een minuut lange stilte, waarna de klanken meer en meer hoorbaar worden. Zoals we van Dirk Serries gewend zijn vullen laag naar laag elkaar aan, tezamen vormen ze een harmonische haast orchestrale compositie. Schurende dissonante partijen zorgen ervoor dat de muziek spannend blijft en dat je je kan focussen op de diverse partijen die opkomen en weer verdwijnen.

De tweede track, ‘Swept to the Sky’, heeft meer dreiging dan het voorgaande. Een continu drone, vergelijkbaar met een zoekende vioolpartij, wordt begeleid door zware tonen. Wat er gezocht wordt is niet duidelijk maar het nummer eindigt in een zachte noise.

‘I communicate silence’ is een herbeleving van voorgaande Microphonics opnames, waarbij harmonie en ambient belangrijke ingrediënten zijn. Echter een herhaling van stappen zou ik het niet willen noemen. De warme klanken worden ondersteund door de nodige gitaarpartijen die met distortion zijn gecreëerd, en eindigen met veel echo waar de geluiden verdwijnen in een grote ruimte en de stilte zijn opwachting maakt.

Het album eindigt met het melancholische nummer ‘The deprivation of heart’. Traag ontspinnen zich enkele geluidslagen. De intensiteit neemt steeds meer toe doordat de geluidsstructuur zich ontwikkelt van zachte klanken naar meer fellere tonen, overigens zonder overweldigend te worden.

Voor de niet oplettende luisteraar ontwikkelt de muziek van Dirk Serries zich niet. Krijg vaak te horen dat hij in herhaling valt en zijn werk veel op elkaar lijkt. Maar naar mijn smaak weet hij met minimale middelen een maximaal effect te bereiken in de verdieping van klank, geluidsstructuur en compositie. De werelden die hij met het project Microphonics schept, bewijzen dit. Ben erg benieuwd wat de volgende solostap van Serries zal zijn.” Ravage digitaal – the Netherlands

XXVI-XXX first review

DIRK SERRIES – MICROPHONICS XXVI-XXX : RESOLUTION HEART (LP, Tonefloat)

Resolution Heart, the final offering in Dirk Serries’ ‘Microphonics’ series (Serries’ series, seriously!) is an encompassing minimalistic soundscape & a masterful work of aural art. The listener has their work cut out for them as they parse through the various sounds coming at them, by way of Mr. Serries’ electric guitar, electric violin & fender Rhodes…along with analog and digital effects, which mold the sound-wall (mastered by Taylor Deupree) of this exquisite din.

The opening track, xxvi Epiphany and Isolation, creates a sonic texture-wall with shards of guitar & violin strings straining through the haze and creating a rhythm against a dense ambient backdrop.

I Communicate Silence (#xxix) seems to bring Dirk’s guitar more to the forefront (though still shaded in ambient gloss) as the track communicates a sort of melancholy & subdued tone with echoes of the same tone repeated in the background.

Swept to the Sky (xxvii), the first album track to appear on an upcoming A.L. mix, brings a subtly searing guitar loop that plays against the most prominent use of Serries’ violin (at least to these ears) string/bow-work on the album. The discordant violin plays devil’s advocate to the beautiful guitar strain (which in my imagination, is attempting to break free) – while a dull, sub-bass, drum-like tone quietly keeps non-rhythm in the offings. This track is my favorite & definitely ends much too soon.

And #XXX, The Deprivation of Heart, which as an aside would seem right at home with Dirk’s 2012 collaboration with Steve Roach, Low Volume Music; on Projekt, is a splendid & meandering  ambient composition which dual tracks treated guitar/guitar feedback & a synth-like sound mirroring the guitar, creating a caustic, slightly gritty duet.

So color me a serious Serries fan!
A prime mover in multiple genres, Dirk draws upon influence from Robert Fripp & Brian Eno on the Ambient side & John Coltrane & Arvo Pärt on the Jazz slope. I appreciate his avant-garde jazz offerings on Tonefloat (with several tracks encapsulated on our ‘elements’ series) as well as his cutting edge ambient excursions. He is both innovative & pioneering…which doesn’t always add up to mainstream compositions or fame – then again, if you’re reading this blog then you’re less the chocolate/vanilla smooth-Jazz zombie & more the deliciously adventurous kind of discerning Ambient/Jazz audiophile. Viva moody causticity! Ambient Landscape – USA