the sleep of reason

jon attwood, dirk serries

Serries & Zuydervelt’s Buoyant reviewed

“gelungene verbindung zweier soundästhetiken: warme gitarrenschichten und elektronik zwischen veruchslabor und funkerbude. während dirk serries sich derzeit sehr intensiv um eine fortschreibung von jazz kümmert, durch kooperationen mit musikern unterschiedlichster coloeur, ist er durchaus auch weiterhin genau so intensiv an den ambienten aspekten seiner möglichkeiten interessiert. neben den „stream of consciousness” arbeiten, die er selbst als eine fortführung / ein wiederaufgreifen von vidnaobmana-aspekten mit anderen mitteln sieht, sind es auch hier verschiedene kollaborationen, die genutzt werden, die klangmöglichkeiten und die kompositorischen variationen in andere bahnen zu lenken.
rutger zuydervelt aka machinefabriek ist dabei, mit blick auf seine umfangreiche diskografie, sicherlich keiner der möglichen partner, deren musikalischer fokus im völligen widerspruch zu dem von dirk serries liegt. aber: seine instrumente und seine soundästhetik sind doch in vielerlei hinsicht maschineller, manchmal fast wissenschaftlich atonal, auf die erforschung des puren klangs gerichtet. dies mit dem ansatz von dirk serries zu verflechten und eine echte verbindung zu erreichen, dürfte die hauptschwierigkeit und -herausforderung gewesen sein. und die beiden wählten dann auch einen weg, der in vielen antagonistisch besetzten kollaborationen erste wahl zu sein scheint: sehr ruhig, fast zurückhaltend, raum lassend. aber was in manchen der (hier im weiteren aber nicht benannten) vergleichbaren kollaborationen anderer leider oft genug passiert, dass dieses gegenseitige vorsichtige herantasten den höhrern nicht die stimmung vermitteln kann, die es den ausführenden bereitet hat gelingt hier: gerade die wie mikroperkussion, störteufel oder auch wie sounderweiterung der gitarren wirkenden zutaten von rutger zuydervelt, zusammen mit einzelnen minimalistischen wie unerwarteten eingriffen im arrangement machen “buoyant” zu einer vö, die gleichzeitig tiefe ruhe ausstrahlt und trotzdem voller überraschungen steckt. auch weil manchmal nicht immer klar ist, wer von beiden eigentlich welchen soundaspekt zu verantworten hat. und eine klangästhetik entwickelt, die sich, gerade gegen ende der 4-track-vö, fast als eine wie von fieldrecordings durchdrungene streicherdunkelheit zeigt; mit einer einsamen glocke im hintergrund, als zeichen für den wanderer in der dämmerung.
definitiv anders als von einer zusammenarbeit der beiden zu erwarten gewesen wäre(?), ein album, das auf perfekte art das gefühl, dass eigentlich nichts passiert mit der unvorhersehbarkeit der mikromotive paart, auf tief melancholische weise. pflicht.” Unruhr – Germany

“Wie graag soundscapes/ambient/drone/avant garde hoort moet dit beslist eens checken. Dit album is een samenwerking door twee bovengenoemde artiesten. Dat zorgt voor enkele geslaagde momenten. Het album is verdeeld in 4 nummers (hier chapters genaamd). Elke chapter duurt zo’n tien minuten.
Chapter 1 en 2 zijn tamelijk gelijkaardig opgebouwd: sfeervol, traag en een combinatie van lang aangehouden tonen met daarop een traag evoluerende melodielijn of iets dat die richting uitgaat. Naar het eind toe meer ruis en distortion. Chapter 2 blijft iets te vrijblijvend in vergelijking met Chapter 1.
Chapter 3 is volgens mij het beste stukje muziek: prangend, minder vrijblijvend en toch sfeerrijk. Het is bij momenten net als het getij van de zee dat op en af komt.
Chapter 4 is ook aardig maar iets braver dan het voorgaande nummer.Geen zang maar wel bijna 50 minuten met boeiende soundscapes. Dirk Serries brengt op hetzelfde label zelf ook een album vol soundscapes uit: Unseen Descending and Lamentation” Dark Entries – Belgium

“De Antwerpse soundsculpturist Dirk Serries (VidnaObmana, Fear Falls Burning) laat dit voorjaar twee platen los op de wereld: ‘Buoyant’ en ‘Unseen Descending And Lamentations’. Allebei tickets naar een ander universum, maar elk met hun eigen route. Laat de albums horen aan nietsvermoedende collega’s of familieleden, en je krijgt gegarandeerd verwarde blikken. Want is klank zonder beat of melodie wel muziek? Weten wij veel… Serries’ geluidsgolven onthullen in elk geval schoonheid waar je ze niet zou verwachten. Op ‘Unseen Descending And Lamentations’ doet Serries het alleen. Zijn onophoudelijke zoektocht hield deze keer halt bij twee titelloze stukken. Telkens een volledige plaatkant lang. Nummer één kruipt van ‘2001: A Space Oddysey’ naar ‘Apocalyse Now’. In het eerste deel voel je de constante aanwezigheid van een eindeloze leegte. En dat is een compliment. De sound zwelt aan met sneren van een viool en drijft voort als een boot in een vijandige jungle. Tot een laag gebrom overvliegt als een helicopter. Nummer twee is een wilder beest. Met spaarzame Fender Rhodes-noten, bijna-orkestrale dampen en – vanaf minuut drie – een smeerlap van een cello. Een chaosinjectie en priemend hoge tonen stellen je op de proef. En toch zul je er niet in slagen om de soundkoepel te verlaten … De andere plaat, ‘Buoyant’, is een samenwerking met Rutger Zuydervelt van Machinefabriek. Serries verzorgt effecten en gitaarwerk, Zuydervelt kleurt de sound nog extra in. De snelle polsslag en het wat snedigere geluid van Lost Trail duwen het album meteen weg van ‘Unseen Descending’. Is dat een intrigerende droneplaat, dan is ‘Buoyant’ eerder koppige ambient.Unraveled Blanket krijgt de prijs voor agressiefste uitbarstingen. Terwijl The Dissection te veel gewicht geeft aan wat klinkt als een ongewoon nerveuze theremin. The Whispering Scale is dan weer adembenemend. Er zit een min of meer terugkerend patroon in, en een ultrazacht geklop laat het stuk leven. Zeker wanneer er vanaf minuut negen subtiele, abstracte elektronica bijkomt. Serieus te overwegen dus, die Serries!” DaMusic – Belgium

“Dirk Serries and Rutger Zuydervelt’s collaboration Bouyant is exactly that, a floating, anaesthetic, cotton wool dream of grey-to-white ambience. In the background of opener ‘Lost Trail’ there’s a faint rotating whirr, the audial equivalent of staring at a ceiling fan on a sunlight morning in bed when there is nothing whatsoever you need to get out of bed for. The calm soporific tones are all soft-edged like painkillers, until a slight hint of ragged textures in the gentle krshhh of hazy airplane trails, which streak across the otherwise luminous and empty drone sky. The same cycle of unobtrusive soft hums coming and going runs around and again with the faintest of variations until the trail finally meanders out of sight. ‘The Whispering Scale’ continues in much the same character, but with just slightly more tension held by a quietly sawing mid-level tone while the slowly chiming spheres revolve below. Around the midpoint of the longish track some staticky interferences liven things up a little, hinting at almost beats, almost insect chirping background.The third track has the same rounded tones, but swells and expands enough that the limits of the sound are subtly frayed and weathered. Before you’ve even found out that the title for this piece is ‘The Unravelled Blanket’ you’re conjuring ideas of warmth, but conscious of where the edges are. ‘The Dissection’ has a bit more atmosphere to it, with a distant thunder/microphone muffle growl and a lighthouse sweep sonar blip pulse. The washing notes are even a bit gloomier, and there’s more overt strange sounds being manipulated.This is a carefully and subtly crafted ambient drone record. Ultimately, the soundscape is so pastel-coloured and ambient that it becomes almost sleep-inducing. It makes for an interesting focus on the tiny intricacies of the sounds that aren’t completely smoothed off, but in the end, I’m not sure I’d ever listen to it that closely if I weren’t tasked with reviewing it. It’s the middle of the day and I need to go and listen to some death metal in order to wake me up.” Echoes And Dust – UK

“Nonostante gli innumerevoli progetti in cui si è cimentato negli ultimi anni (e con cui si è ricostruito una carriera imponendosi come personaggio di punta del mondo del guitar-impro) riuscendo a eccellere costantemente, Dirk Serries continua a trovare il tempo per dedicarsi occasionalmente alla sua passione originaria. Niente più synth, al loro posto chitarra e pedaliera, molto più istinto e meno cura scultorea: non è poi così difficile, però, riconoscere fra i droni della sua treated guitar quella sensibilità architettonica che ha fatto di lui uno dei personaggi di punta della musica ambient.
Rutger Zuydervelt, dal canto suo, ha iniziato da qualche tempo a incidere dischi a suo nome, seguendo l’esempio dell’ex-vidnaObmana nel lasciare da parte il suo moniker più famoso: quel Machinefabriek con cui ha firmato alcuni dei capitoli più densi e profondi dell’ambient elettroacustico contemporaneo. Il loro incontro è fatto indubbiamente sorprendente, ma più facile da comprendere pensando a Shivers, progetto che ha visto Zuydervelt cimentarsi in campo impro firmando peraltro un disco clamoroso l’anno scorso.

“Buoyant”, come accennato in anticipo, si muove in realtà su coordinate piuttosto diverse, e segna un sostanziale “ritorno a casa” dei due in una dimensione prettamente ambient. Nell’iniziale “Lost Trail” è un mare tiepido e avvolgente di droni a introdurre all’ascolto, in lenta e costante evoluzione a suon di sfumature lievi e screziature mai vistose. Siamo dalle parti degli ultimi lavori di Serries su Projekt, ma la presenza di Zuydervelt riesce a ripristinare quella poetica della delicatezza che i flussi di coscienza per chitarra del belga avevano finito spesso per travolgere.
“Unraveled Blanket” rappresenta la frontiera successiva, dove il lento fluire si cristallizza in un soundscape glaciale non distante dalle ambientazioni del Thisquietarmy più artico. È Serries, con la sua chitarra, il protagonista principale di questi due dialoghi: se nei suoi ultimi impegni – dalla nascita della collana A New Wave Of Jazz in poi – sembrava aver scelto di lasciarsi trascinare in ogni direzione possibile dal fiume in piena dell’impro, subordinando l’immagine all’istinto puro, qui il Nostro si riappropria di quel lirismo evocativo divenuto suo trademark nei due decenni precedenti.

Di tutt’altro tenore sono invece le altre due suite: “The Whispering Scale” sembra strappata agli ultimi Mountains e rappresenta il ritorno al passato e alla poetica della delicatezza del Machinefabriek impressionista, costellata di richiami elettroacustici e sussurri onirici. La magniloquente e pulitissima “The Dissection” intreccia infine flussi notturni plasmandovi una scultura fin troppo vicina al vidnaObmana della “Trilogia”, riuscendo dunque nell’impresa di fungere da trait d’union fra Serries e il suo passato.
È il disco che non t’aspetti, o forse sotto sotto un po’ anche sì, ma che di sicuro da tempo speravi arrivasse. Quella parentesi, fugace ma per questo ancor più affascinante, in cui un presente vorace (e, non ci stancheremo mai di specificarlo, costellato di meraviglie per entrambi) viene messo in stand-by per lasciare un po’ di spazio alla nostalgia. Abbiamo imparato ad amare Serries come scultore ambientale e Zuydervelt come tessitore elettroacustico: ritrovarli per un attimo lì, dove li abbiamo conosciuti per la prima volta, non può che far piacere.

Dopodiché sarà già tempo di rientrare nei binari del presente dove, c’è da scommetterci, meraviglie diverse per aspetto e sostanza non mancheranno da ambo le parti.” Ondarock – Italy

Available from Consouling Sounds.

Advertisements