“This LP puts the end titles to an essential chapter in Dirk Serries’ aural movie by cross-pollinating, in a way, sonorities related to a pair of important phases of his career, namely Vidna Obmana and Fear Falls Burning. Serries has always been concerned with the gradual unfolding of sounds in a style that retains momentum while eschewing ostentation. Either via sheer pitch duration or through massive amounts of processors, most of the music engendered by the Belgian artist is capable of evoking breathtaking vistas, frequently allowing unspoken communication with the self. Lend your ears and spirit to “The Deprivation Of Heart”, the final piece of this set, to get the picture.

These four tracks convey the visual sense of an expert engineer who never relinquished the original nucleus of his conception, yet is willing to alter a bit of its outside qualities. The characteristic slowness of outspread resounding streams is blurred by a haze of slight distortion, similarly to watching a summer landscape from the top of a hill with the corneas damp from the sizzling hot. What’s truly noteworthy – indeed, a trait which separates Serries from wannabes, hasbeens and neverwases – is the ability of attributing a reminiscent sincerity to harmonic sequences usually not exceeding the limits of a two-chord straightforwardness. If the inexpert listener could be forgiven for relating this work to – just saying – Celer, certain names from the Hypnos catalogue and, why not, William Basinski, don’t you dare forgetting that the inaugural outing by Serries dates from 1985. In this house emulators are not acknowledged: here, we’re talking about a groundbreaker. Still going strong after thirty-plus years.” Touching Extremes – Italy


XXVI-XXX reviewed

“Belgian-based artist Dirk Serries began his Microphonics series in 2008, a little after the release of his earliest work as vidbaObmana and before the world started noticing his presence, most of it because of his collaborations with A-list acts, such as Steven Wilson, Steve Von Till, Aidan Baker, Justin K. Broadrick, Cult Of Luna and Steve Roach, and also due to catching him on tour alongside Jesu, Mono, Low, My Bloody Valentine and Cult Of Luna.

Microphonics XXVI-XXX : Resolution Heart is the tenth and last installment in the series and from its somber cover art to its ambiguous monochromatic minimalism that sways the album in its entirety, the bleakness and despondency of its ambience make up a superb final chapter for the eight-year long series.

There are no distinctive shapes or patterns among the album’s four tracks and nothing about it is definite, yet Resolution Heart succeeds without trouble in absorbing you into its refined and elegant vagueness. The hazier it gets, the more powerful its subtle little sounds and shreds of melodies become and the more grand the closure of the series appears. Serries flirts and plays with silence and with it he designs his amorphous structures, in such way that this elegiac ending to Microphonics is nothing short of striking and awe-inspiring in its faultless lowliness. ” Destroy/Exist

RESOLUTION HEART cont’d reviews

“For those who are not familiar with Serries’ work, Resolution Heart might be a very interesting record when it comes to texture. The guitar tones that comprise this album are longwinded and often muffled between layers of noise and reverb, but despite its apparent sluggishness, the music still contains an innate touch of violence, which is due to Dirk Serries’ characteristic guitar playing. Underneath all this ambient glimmer, Series is not able to hide the affective spirit of rock and roll, which is striking.

Conceptually, Resolution Heart builds from the abandoned buildings on the cover art, and extends itself to the metaphorical fulfilment of that image in the song title of XXX The Deprivation of Heart. Despite its conceptual ambitions however, Resolution Heart does not attain such a convincing imagery of other records, such as Hauschka’s Abandoned Cities for example. The song titles are effective in denoting a story line of waking up in an abandoned city, with a feeling of solitude being reinforced by the presence of a vast “skye” overhead, but the ties with the music are feeble and the record sounds plainly metropolitan above all.

Album opener, XXVI Epiphany and Isolation has a slow build up in volume, but it immediately sounds and tastes like the grey urban concrete of the big city. Like its name suggests, the song feels like a slow awakening to the sounds of a vast urban landscape, with visions of outstretched skyscrapers and noises of traffic slowly reaching the mind’s eye the listener.

The album has a more refined sound than the collaborative single of the same name with Jesu frontman Justin K. Broadrick (which was released earlier this year), but that does not mean it’s better! Throughout the past three years, Dirk Serries has tirelessly collaborated with other musicians in improvisational live and studio performances, and especially his live recordings have a distinct raw (or rather emotional) edge that this studio album lacks.

Resolution Heart is a monumental effort, but it is over before you know it. The four songs all start by fading in, and ending by fading out, but their underlying souls intertwine creating a solid unity. And that’s what this record does—creating a convincing end to an impressive body of work. There are no loose ends here. With Resolution Heart, Dirk Series leaves the listener in an empty room, closing the door behind him, and taking the heart of his music with him to be heard somewhere else.” Arctic Drones – Turkey

“I received a review copy of this record, Dirk Serries’ final Microphonics release in the post- an actual copy of the record to review, which seems so unusual as to be worth remarking on, despite probably not being especially relevant to anyone reading. Anyway, it arrived on a rainy December afternoon, and the black vinyl and grey cover images certainly seemed to fit well with the grey clouds turning to black night.

At first it most reminds me of Gorecki’s slow unfoldings and painstaking cello sweeps: austere and patient waves of sound in charcoal monochrome, under which minimal fragments of melodies lift their faces, somehow restrained and lavish at once. It strikes the same tone as compatriot Syndrome, but with simpler and subtler tools. The album art, a grey photograph of apartment buildings that’s the same on front and back, at first made me think of a more realistic, bleaker version of the Physical Graffiti sleeve, while fitting in with the black and white architecture imagery on the other covers in the Microphonics series.

That series comprises at least seven or eight previous instalments (the roman numerals mark the tracks), and the approach here is similar to what I’ve heard of them; solo pieces carefully put together with gently undistorted drone guitar, slow washes and precisely controlled dynamics, making much of a narrow set of musical tools. The tracks have elegantly long tail-outs and fade-ins, and the subtitle, resolution heart, is a nice phrase for the effect of such contemplative drones. Experimental in the best way, they’re curious, patient and sensitive explorations of minimal themes which reward attentive listening in the right late-night or otherworldly mindframe.

Music that’s probably not to be called upon greatly often, but sometimes is just right: expansive, balanced between soft sumptuous expansiveness and sombre brooding. So perhaps it does make particular sense that they sent me a copy on record, in that it created its own occasion for listening, removing it from background drones and settling into itself as accompaniment to rainswept evening window-gazing.” Echoes And Dust – UK

“8/10 rating. How have I not heard of this guy? Really. I feel as if I must have been dwelling in a cultural vacuum for the majority of my existence. It’s not as if I’m ignorant of the fields in which he operates, after all. For the unfamiliar, it’s worth taking a moment to check his bio: ‘The Belgian-based artist Dirk Serries has experimented with music on the border between avant-garde, industrial, experimental and ambient for more than 30 years. He released his earliest work behind the pseudonym vidnaObmana up to 2007 when he closed the book on this project (realizing an extensive discography). Other projects like Fear Falls Burning and his Microphonics series made him collaborate with several key-players like Steven Wilson, Justin K. Broadrick, Cult Of Luna, Steve Roach and toured extensively on the sides of Jesu, MONO, Low, My Bloody Valentine and Cult Of Luna.’

‘Epiphany and Isolation’ intermingles broad ambient brushstrokes with the expansive swell of organ. Despite my abject antipathy to religion in general, and in particular the trappings of Christian ritual, I cannot help but be moved by the depth and tone of the organ. The sound as of and in itself stirs something incommunicable, indescribable, but which conveys a spirituality beyond religion as its notes ascend to the skies and beyond. The long, multifaceted drones

The alum’s four pieces are mellifluous, amorphous and delicately sculpt intangibles. These are compositions of the vaguest of forms, yet which stiff offer a sow-moving sense of release.

‘Swept to the Skye’ evokes, on a highly personal level, the atmosphere of the Isle of Skye, the magical, mystical island off the West coast of Scotland. Anyone who has observed, first-hand the breathtaking landscape shaped by the inhospitable Cuillin mountains and the awe-inspiring Old Man of Storr will likely have an understanding of the way in which the supple drones reflect the immense grandeur of this unspoilt, prehistoric landscape, which, in its remoteness, is even now possible to observe in the absence of other humans.
The final track, the fourteen-minute ‘The Deprivation of Heart’ is the sparsest of the set, a forlorn piece, whereby elongated drones ebb and flow in a thin, airless atmosphere.Resolution Heart is a magnificently restrained suite of compositions, which flow together to create an absorbing, unified whole in which the listener can fully immerse themselves, lose themselves, and find themselves once more.” Whisperinandhollerin – Ireland.

“The final instalment in Dirk Serries‘ long-running series of releases, Resolution Heart sets a fittingly uplifting mood for the end of a process that started with the first Microphonics CD in 2008. Presented on heavyweight vinyl (with a limited boxed art edition available too), the LP bids farewell to Serries’ eight-year exploration of the dynamics of tone, texture and timbre, the music delivered with a distinctly different atmosphere than when in his alternate drone guise of Fear Falls Burning.

Possessed of a mellifluous grandeur floating in on rolling organ(ic) drones, the album’s track titles alone are enough to communicate his intent, such as “Epiphany and Isolation” and “I Communicate Silence”. The latter hints at Serries’ subtly-applied technique of opening with up to a minute’s worth of barely-audible rising harmonics on each piece. This gradual sweep soon fills the air with the sound of cascading slow reverberations and plangent microsurges that weave a magical spell constructed of nothing more (nor less) than sound waves and sense impressions, and the effect can be overwhelming, almost beatific.

a magical spell constructed of nothing more (nor less) than sound waves and sense impressions

Likewise, the silence that he communicates returns to bring forth a swirling swarm of effects-riding half-melodies that fill spaces somewhere between those occupied by the likes of, say, Main and Michael Rother, shimmering and salient among gentle ambient structures, content to take the long, slowly transforming road down into the valleys where quietude returns among the softly warming crackle of the vinyl run-out groove on side one.

If there’s an overarching theme to Resolution Heart then “Swept to The Skye” builds strongly upon it, a hearty bass presence swelling under the treble layer until it nigh-on rattles the windows and shakes the firmament itself in its steadfast determination to evoke feelings of both breathless incipient dread and the approach of some kind of sublime, angelic rapture

If there’s an overarching theme to Resolution Heart then “Swept to The Skye” builds strongly upon it, a hearty bass presence swelling under the treble layer until it nigh-on rattles the windows and shakes the firmament itself in its steadfast determination to evoke feelings of both breathless incipient dread and the approach of some kind of sublime, angelic rapture. The cleanliness with which Serries achieves his sound comes as no surprise to anyone familiar with his alternate identity as vidnaObmana, and here he takes the restrictions of time and space as blessings to be worked within, giving the whole a singular identity.

Often understated and happy to let nothingness and absence be active choices, Resolution Heart saves the final melancholy for Microphonics part XXX, “The Deprivation Of Heart”. This is a piece which breathes with the listener, unfolds its sorrows at parting and lifts up into one last pounding-hearted trembling of the beams, the delayed departure shuffling off in dustmotes and drones that conclude the series with no bangs, no whimpers, but one perfectly drawn-out fade.” Freq – UK

“Exploring a sense of the surreal Dirk Serries’ Microphonics creates a lovely swirl of sound with “microphonics XXVI-XXX : resolution heart”. With a glacial grace and grandeur, the way melodies emerge out of the dense drones is simply stunning. Small sounds gain such significant in these ambient symphonies. Elements of the sound hark back to the same pioneering spirit of William Basinski’s work, as a similar kind of nostalgic element drives them forward. The sprawling ambitious focus works wonders for the sound, as the way that the pieces unfold results in a slowly shifting sound, one that resembles more a force of nature than a traditional approach to music.

Great waves of distorted masses hang overhead on the album opener “XXVI epiphany and isolation”. On this piece Dirk Serries’ Microphonics lets the many layers come together. The gradual ebb and flow of the piece results in a soothing calming sensibility. Far denser in texture is the labyrinth work of “XXIX i communicate silence”. Various glistening tones come together to create the angelic hue of “XXVII swept to the skye” where the many textures result in a wonderful amorphous cloud of sound. By far the best track on the album is the album closer “XXX the deprivation of heart”. Gentle at first the languid pacing has great effect as it simply blooms into such lush worlds.

Timeless and infinitely tasteful, Dirk Serries’ Microphonics delivers an all-engrossing blurred beauty with “microphonics XXVI-XXX : resolution heart”.” Beachsloth

YODOK III reviews

YODOK III – The Sky Flashes, The Great Sea Yearns (3xCD box-set, Tonefloat)
YODOK III – The Mountain Of Void – Live At Roadburn 2016 (LP/CD, Tonefloat)

“The new album of the YODOK III is the second live recording of the trio that is released on 2016. The trio of Norwegian, Trondheim-based drummer Tomas Järmyr, tuba and fligabone player Kristoffer Lo with Belgian guitarist Dirk Serries coordinated the release of the new live album – «The Mountain Of Void – Live At Roadburn 2016» – with a box-set that that collects the trio first studio albums – the 2012 debut recording  «YODOK III» (2014) and the 2014 double-album «The Sky Flashes, The Great Sea Yearns» (2015), released before only as a limited-edition of only 240 vinyls.

YODOK III performances were always epic and powerful sonic rituals. These free-improvised rituals are highly intense blend of minimalist-atmospheric textures with psychedelic-metallic drone sounds, rich in details. The trio kept refining the building of these dense monoliths of sounds, determined to reach the inevitable cathartic climax. The performance at the Roadburn festival in Tilburg, The Netherlands on April, 16, 2016, expands the trio aesthetics and suggests a further refinement of the trio singular aesthetics.

The 45-minutes «The Mountain Of Void» experiments with more conflictual, loose and stormy atmosphere, even in its most quiet, contemplative segments. Järmyr keeps drumming as if he is possessed by a brutal, manic spirit, mercilessly hitting the drum set like it was a machine-gun; Serries guitar attacks are more free-associative and aggressive, coloring the interplay with a subtle, noisy feedback; the amplified tuba and flugabone of Lo intensifies the massive walls of sounds with claustrophobic, otherworldly ones. The patient, ritualistic development of previous performances of YODOK III is transformed into a much more urgent ceremony, apocalyptic in its tone. The trio sounds now as flirting with evil, dark spirits, as if YODOK III were attuned to the current times threatening-tempting global forces that may drown us all in a dark void. The trio arresting sonic ritual sounds as if attempting to cast its powerful sonic spells that may distance us all from these evil forces.” Salt Peanuts – Norway

A New Wave Of Jazz is het door platenlabel Tonefloat benoemde genre waarin YODOK III opereert. Het trio brengt een chaotische mix van noise, ambient en drone ten gehore dat met een flinke portie industriële klanken word afgetopt. The Mountain Of Void (Live At Roadburn 2016) is de registratie van het optreden dat het trio eerder dit jaar in Tilburg weggaf en is nu uitgebracht op gelimiteerd vinyl.

Wie The Mountain Of Void voor het eerst onder de naald van de platenspeler rondjes laat draaien, wordt verrast door een weinig toegankelijke brei van drone, aangevuld met avant-gardistische gitaarspel dat duidelijk onder de noemer noise valt. YODOK III werd opgericht door de Noorse muzikanten Kristoffer Lo en Thomas Järmyr, die de jazz-scene van Trondheim aan wilden vullen met een nieuwe sound. De heren spelen respectievelijk drums en tuba/ flugabone en perfectioneerden hun line-up door de Belgische gitarist Dirk Serries aan de gelederen toe te voegen.

De bezoekers van het Tilburgse Roadburn Festival konden YODOK III zien en horen op het podium van de Green Room (de kleine zaal), waar het trio ruim drie kwartier improviseerde. Het resultaat van die improvisaties bleek de heren te bevallen, want Dirk Serries mixte en masterde de opnames van het concert tot het eindresultaat dat nu op 500 stuks zwart vinyl verkrijgbaar is via Tonefloat Records.

The Mountain Of Void is opgedeeld in twee delen, die op de LP-kanten simpelweg Part one en Part two heten. Part one bestaat uit een wat onrustige opbouw van drone met ingehouden percussie, noisy gitaaruithalen van Serries en een steevaste opbouw naar een climax, waarvan de luisteraar niet kan weten wanneer die eindelijk komt. Het geeft de muziek -die voornamelijk door het spannende drumspel van Järmyr een link met free-jazz heeft- een hoge mate van spanning, terwijl YODOK III in het midden van het stuk de beloofde climax vindt in een langgerekt deel noise, waarna langzaam maar zeker een rustpunt wordt hervonden. De wijze waarop Kristoffer Lo en Dirk Serries hun -versterkte en gemanipuleerde- instrumenten laten klinken is gewoon fenomenaal, want de dissonante tonen geven de climax een extra na-ijleffect.

Kant twee van de LP houdt die eerdere spanning vast, maar doet dat op een veel langzamere wijze. De psychedelische kant van de muziek die YODOK III ten gehore brengt wordt hier versterkt, terwijl de combinatie van tuba, lichte afstandelijke percussie en hoge noten samen met het langzaam wellende volume van het trio de spanning tot een kunst verheft. De epische climax die volgt is overweldigend en bezorgt de luisteraar minutenlang kippenvel. Als een thriller die tot een heftig einde komt, waarbij anticipatie even belangrijk is als de ontknoping zelf. In één woord geweldig!

Nee, YODOK III maakt zeker geen toegankelijke muziek. Ik omschreef de muziek na een eerste luisterbeurt aan een vriend als een geslaagde versmelting van The Use Of Ashes met Godspeed You! Black Emperor en vul hem nu nog aan met een vleugje Ulver van de laatste vijf jaar. Van YODOK III is  overigens ook een gelimiteerde boxset van hun eerste drie albums op Tonefloat uitgebracht. Hierover leest u alles in het Jaarboek 2017. De productie van The Mountain Of Void is redelijk voor een live-opname vanaf de PA-installatie en werkt prima in dienst van de muziek. Niet voor tere zieltjes, maar van harte aanbevolen!

Muziek: 9
Klank: 7
Kwaliteit persing: 8 ½” – The Netherlands

“Wie op Roadburn speelt, heeft doorgaans meer dan een streepje voor. Het festival boekt normaliter geen flauwe bands, heeft altijd oog voor kwaliteit en zoekt het steeds in de hoeken waar intensiteit en een zekere zwaarte regeren.  En dat ongeacht het genre. De tijd dat Roadburn synoniem stond voor spacerock, doom en stoner is (gelukkig) al een tijd voorbij.  Dat betekent dat het festival – organisatie en publiek – steeds meer oren heeft voor de experimentele en buiten de traditionele lijnen kleurende geluiden.  YODOK III te zien staan op de affiche was dus niet alleen een fijne verrassing, maar bijna een vanzelfsprekend iets.  YODOK III staat namelijk voor intens, heavy, vrij en onconventioneel, ook qua instrumentarium.  Het is de samenwerking van de Belg Dirk Serries (vidnaObmana, Fear Falls Burning) met de Zweedse drummer Tomas Järmyr en de Noor Kristoffer Lo (versterkte tuba, flugabone en effecten).  Ondertussen is het trio uitgegroeid tot een goed geoliede machine, zowel live als in de studio, en dat hebben ze in Tilburg eerder dit jaar geweten.  Bij YODOK III draait het allemaal om improvisatie en het trio neemt ook ruimschoots de tijd om te komen waar het wil landen.  Van fluisterdrones tot geluidsstormen.  Dat vraagt, getuige deze drie kwartier durende live-registratie, om een danige inspanning van het publiek dat gedwongen wordt om aandachtig te luisteren (of bier te gaan dringen), de initiële stilte aanloop erbij te nemen en geduld te oefenen tot de climax.  Vanaf de eerste noot verschuilen achter schedel splijtende riffs en het op een manikaal headbangen zetten zit er immers niet in.  YODOK III vatte dat publiek echter onmiddellijk bij het nekvel en wordt terecht beloond met een daverend applaus op het einde.  Wie het Roadburn-publiek stil wil krijgen, moet van goeden huize zijn.  Om de groeiende status van YODOK III te bevestigen is er nu ook een mooie box met drie cd’s met daarop de twee eerdere studio albums die in 2014 en 2015 uitsluitend op vinyl verschenen op Serries’ eigen label, A New Wave Of Jazz.” Gonzo Circus – Belgium

Was wäret ihr eigentlich ohne YODOK III?
Auf keinen Fall so vereint-musikalisch interessant, denn was diese belgisch-norwegisch-schwedische Band hier an seltsam-faszinierender Musik zu bieten hat, die einen puren stilistischen Freiflug jenseits irgendwelcher ausgelatschter Musik- oder gar anbiedernder Mainstream-Pfade vollführt, hinterlässt alle Freigeister, auch diejenigen, die man nicht rief, schwer beeindruckt zurück. Denn die Klangwelten von YODOK III sind atmosphärisch und post-rock-phänomenal.

Der Belgier DIRK SERRIES von VIDNA OBMANA und FEAR FALLS BURNING, der auch schon intensiv mit STEVEN WILSON zusammenarbeitete, sowie der Norweger KRISTOFFER LO und der Schwede TOMAS JÄRMYR lieben schwebend-ausdauernde Klangflächen, die sie über ihren Hörern – den Ambient-Werken eines BRIAN ENO ähnlich – wie einen Schleier ausbreiten, dem immer wieder faszinierende Klangtupfer eine bunte Vielfalt verleihen.

Diese streng auf 500 Stück limitierte, von Carl Grover geprägte Box enthält ein großes Poster mit dem Cover-Motiv und einem ausgiebigen Text zu den Alben sowie einem Vorwort alles verfasst von Guy Peters, einem Kritiker vom „Free Jazz Collective“. Das ganz Besondere daran sind natürlich die drei CDs in ihr: erstmals in dieser digitalen Form wurden die bisher nur als Vinyl-Ausgaben veröffentlichten YODDOK III-Alben „Yodok III“, „The Sky Flashes, The Great Sea Yearns I“ und „The Sky Flashes, The Great Sea Yearns II“ in ihr vereint.

Das europäische Post-Rock-Trio beweist auf allen Alben sein Gespür, musikalische Spannung über längere Zeiträume aufzubauen und sie bis auf die Spitze zu treiben. Jeweils zwischen 18 und 26 Minuten benötigen die minimalistischen Post-Rock-Epen, um sich aus einer ruhigen, getragenen, von elektronischen Klangflächen eingeleiteten Stimmung nach und nach zu den so oft ausgelobten „Wall Of Sounds“ zu erheben, bei denen sich Schlagzeug und E-Gitarre immer mehr in den Vordergrund spielen und das Tempo anziehen, aber ständig auch LOs Tuba und seine Basstrompete präsent sind – gerade diese Instrumente sind es, die YODOK III im Post-Rock-Universum ein Alleinstellungsmerkmal verleihen und deren Musik so einzigartig machen. Wie selbstverständlich glaubt man beim Hören von YODOK III man hätte es mit einem europäischen Ableger solch großartiger kanadischer Bands wie GODSPEED YOU! BLACK EMPEROR oder A SILVER MT. ZION mit zusätzlichem Gebläse zu tun.

FAZIT: Allein die Box, welche die drei CDs beinhaltet, ist ein Prachtstück. Aber auch die Musik der Alben wird alle Freunde sich langsam entwickelndem Minimalismus hin zu riesigen Post-Rock-Wänden, die auch durch Bläser maßgeblich errichtet werden, in bester GODSPEED YOU! BLACK EMPEROR-Manier begeistern. Ein belgischer Gitarrist plus ein schwedischer Schlagzeuger und ein norwegischer Tuba/Basstrompete-Spieler sind YODOK III – und so gesehen eine kleine skandinavische Post-Rock-Sensation im besten kanadischen Sinne, wenn man auf schwarze Königreiche steht, die in göttlicher Geschwindigkeit „aufgeblasen“ werden.” Musikreviews – Germany

“Eigentlich hätte dieses Album unbedingt auf Hubro-Records erscheinen müssen, denn was YODOK III an ihren Instrumenten leisten und wie sie ihren minimalistischen Jazz-Rock im klassisch nordischen Stil bis zu einem hochexplosiven Musik-Gemisch aufbauen, bekommt man nur selten in dieser Qualität geboten und dann kommen die Alben meistens aus vom besagten Label, das nur echt mit der Eule ist.

Was wir hier zu hören bekommen, ist Jazz-Musik voller Atmosphäre und Schwingungen, ganz ähnlich wie wir es von einigen Werken der beiden Elektronik-Pioniere KLAUS SCHULZE (X) oder BRIAN ENO (Music For Airports) kennen, wenn die sich auch noch dem Post-Rock geöffnet hätten, statt im Schwebezustand zu verweilen.

Hinter YODOK III verbirgt sich ein Trio aus Schlagzeuger, Gitarristen und Tuba/Flugabone-Spieler, die im Stile von GODSPEED YOU! BLACK EMPEROR ganz langsam und behäbig, aber sich immer weiter steigernd einen Jazz-Post-Rock-Brocken aufbauen, der es gehörig in sich hat. Dabei wird viel improvisiert, aber auch sehr konzentriert der Stimmungsbogen gehalten, in dem sogar Free-Jazz-Elemente zum Tragen kommen, bis die Wall Of Sounds regelrecht wie ein Vulkan ausbricht. Ganz wichtig sind dabei die Gitarren-Loops, die bedrohlich-dunkle Musikbilder zeichnen und sich immer stärker in den Vordergrund schieben.

YODOK III – das sind ein Schwede, ein Norweger und ein Belgier, die im Falle von „The Mountain Of Void“ einen 45 Minuten langen Live-Mitschnitt vom Tilburger Roadburn-Festival aus dem Jahre 2016 präsentieren. Ein Stück, ein Ambient-Post-Jazz-Rock-Monolith, bei dem man gar nicht glauben kann, dass der tatsächlich live über die Bühne ging. Der begeisterte Applaus am Ende des Konzerts beweist aber, dass dies tatsächlich doch der Fall war. Nicht ein Räuspern oder Hüsteln hört man während der sich langsam und leise aufbauenden Klanglandschaft. Erst am Ende bricht genauso wie die Musik auch das Publikum vor Begeisterung aus. Eine wahrhaft berechtigte Begeisterung.

Ein zusätzlicher Leckerbissen ist, dass die CD in einer dicken Box aus Hartpappe daherkommt, die auf 500 Exemplare limitiert ist und die man sich auf keinen Fall entgehen lassen sollte. Allerdings muss man klug entscheiden, denn es gibt auch eine LP-Version – ebenfalls auf 500 Stück limitiert -, die dem Vinyl-Liebhaber entgegenkommt.

Wer dieses so fein verpackte Album hört, der wird sicher fast ein wenig traurig sein, wenn er akzeptieren muss, dass er live bei diesem Erlebnis nicht unmittelbar dabei sein durfte, wenn er nach ein wenig Recherche diesen kurzen Konzertbericht, der sich hervorragend als FAZIT zu „The Mountain Of Void“ eignet, entdeckt:

„Als nächstes kam das unglaubliche Trio YODOK III, mit dem belgischen Gitarristen Dirk Serries und dem norwegischen Duo Yodok. Und in inspirierten 50 Minuten einer einzigen, improvisierten Komposition nahmen sie das Publikum mit auf eine Reise durch erstaunliche Landschaften von größter Schönheit und totaler Reizüberflutung. So bemerkenswert erfreulich ist diese Erfahrung gewesen, dass die Stille nach dem letzten Ton nahezu unerträglich erschien bis dann einige Sekunden später der donnernde Applaus einsetzte. Reinste Magie.“ Musikreviews – Germany

YODOK III – Legion Of Radiance – Live At Dokkhuset (CD, Consouling Sounds)

“Combining for what they describe somewhat hyperbolically as a New Wave in Jazz, are the Northern Europeans who make up Yodok III. Swedish drummer Tomas Järmyr and Norwegian tubaist Kristoffer Lo have extended their Yodok project by partnering with Belgian guitarist Dirk Serries for improvisations that are designed to mix ambient inferences with the most rugged industrial noises imaginable. Like theories such as Quebec Separatism or American Populism which appear inspired until attempted in practice, the concept proves better in thought than action, at least as expressed on Legion of Radiance,. If demagoguery often overpowers the basic power for the masses which Populism is designed to encourage, in this case the unvarying industrial power associated with loud and electronic instruments ultimately throws of balance the quiet-noise blend for which Yodok was aiming.

Individually like new recruits to a political party the three appear genuinely committed to the idea. Certainly some of the trio’s individual projects have managed to negotiate the bridge among sonic genders without failing. Järmyr for instance has worked with both Italian Metal-Improv band Zu and Norway’s Trondheim Jazz Orchestra (TJO), while Lo is not only a valued members of the TJO, but part of the reductionist Microtub tuba trio with Martin Text and Robin Hayward. Meanwhile Serries has evolved from playing dark, guitar-consumed programs to experimenting with Jazz-improv alongside the likes of saxophonist John Dikeman and drummer Steve Noble.

With almost 10 minutes of the introduction to this 68-minute tour-de-force so silent that it almost appears as of Yodok has bridged the auditory gap between AMM-The Necks on one side and Black Sabbath/Einstürzende Neubauten on the other, the gradual introduction of strident string vibrations, percussion resonations reflecting back upon initial strokes and diminished brass blowing only heightens the suturing of timbral contradictions. Yet one-quarter of the way through stentorian almost wood-cracking drum pops, gravelly tuba ejaculations and crunching riffs from the guitarist start to overpower the other elements like cream rising to the top of milk. By this time however the formula begins to curdle.

Except for a (too) brief interlude a few minutes later when granulated tuba tones are repeated frequently enough to reach the rococo-style sensibility of a massed vocal choir at full volume, fortissimo drones and processed buzzes dominate the program for the next 30 minutes. Driven by splash cymbals, bass drum recoil and pressurized guitar flanges, consistent forward motion in maintained. However like the aftershock of an earthquake that appears just after the initial convulsion has subsided, the selection reaches a more elevated noise level just when that appears impossible. Aurally resembling a protoplasmic mass in a horror movie that swallows everything in its way, the result is all stress no balance, with the track ending as clotted and chunky as it was a half-hour previously.

If Industrial-Metal-Improv admixture exists, this is probably it and could impress seekers for that sub-genre. But judging from the initial exposition of this track, next time out Yodok should try to add even more colors to its palate.” Jazzword – Canada

XXVI-XXX receives rave reviews – update nov.27


“Lovers of ambient music are well familiar with the musical output of Dirk Serries AKA vidnaObmana. Since he began experimenting with electronic music in the late 80s, Dirk has been involved in at least 37 musical projects, solo and collaborations. November 19, 2016 marks release of his latest solo album, as well as the final chapter in his Microphonics series, Microphonics XXVI-XXX. Available on vinyl, this release consists of four tracks: “XXVI Epiphany and Isolation,” “XXIX I Communicate Silence,” “XXVII Swept to the Skye,” and “XXX The Deprivation of Heart.” Each is different and yet the same. Slowly unfolding musical themes of varying lengths weave in and out, forming knots and then untangling. The heavily processed sound sources result in extremely soothing and introspective atmospheres. There are moments of floating ecstasy when wave upon wave of sound gently rocks you. At other times gentle musical zephyrs caress your mind. And what Dirk Serries release would not be complete without some dronescapes? Each track takes you on a musical journey that gradually fades in from silence, carries you to distant shores, and then slowly recedes. The overall hypnotic, peaceful, amorphous music is what we have come to expect from Dirk in his many incarnations. It is so easy for this type of music to become boring, but as the master of this genre, Dirk imbues his compositions with just enough variation to sustain interest. The compositions are long, seven to fourteen minutes, but not overlong. You can get lost in this music.” Exposé – USA

Dertig episodes lang, op bijna tien jaar tijd. Zo lang heeft het geduurd vooraleer Dirk Serries zich met zijn ‘Microphonics’-project afkeerde van muzikale bombast en op zoek ging naar de essentie van klank. Dertig avonturen van geluidsminimalisme op het kruispunt van drones, ambient en repetitieve, uitgetrokken sculpturen, verdeeld over een handvol fraai vormgegeven platen met stilistische, stedelijke beelden. En met ‘Resolution Heart’ komt aan die zoektocht een einde.

Het is klaar. De mantel der kwaliteit is geweven in een fraaie, grijze kleur. Die eenvoud van ogenschijnlijk minimalisme bedriegt echter een beetje. Hoe dichterbij je gaat kijken, hoe meer patronen en nuanceringen je tegenkomt; de ene keer glad en egaal, de andere keer wat dikker en wolliger of zelfs ronduit fors en krachtig qua structuur. In elk geval werd veel bloed, zweet en tranen in het eindresultaat gestoken. En dat geldt ook voor het laatste stuk, ‘Microphonics XXVI-XXX: Resolution Heart’.

Vier episodes lang rondt Dirk Serries zijn Microphonics-hoofdstuk af, een verhaal dat volgde op eerdere projecten als ‘VidnaObmana’ en ‘Fear Falls Burning’. En eerlijk is eerlijk: ook ditmaal zijn de titels van de fragmenten weer zwaarwichtiger dan de muziek. Ephiphany And Isolation opent met een lange drone die voorzichtig invloeit en opbouwt tot een steeds rijkere symfonie met een brede waaier aan klankaccenten die binnen die ene, zelfde grondtoon ontstaat. In dit traag wentelend geluidsoptimisme voorziet Serries met zijn Fender Rhodes afwisselend hogere en lagere tinten tot zelfs diep resonerende basaanstrijken van een viool toe; een fantasievol rijk van neoklassieke ambient. I Communicate Silence – een titel die de nagel op de kop slaat – tast alles veel voorzichtiger af en zweeft lange tijd in een ijle structuur waarin echo en toon elkaar versterken. Het wat wezenloze, desolate klankbeeld van deze acht minuten durende episode (een vingerknip naar Serries’ normen), krijgt maar geen vaste vorm.

Zonder enige moeite tovert de geluidspoëet een laatste plaathelft tevoorschijn. Swept To The Skye kent een wat meditatief, sacraal karakter dankzij langzaam in- en uitademende, rollende basstrelingen. Hoewel die misschien net iets te sterk in overdrive gaan (alsof het instrument in je buik zit), kent dit nummer de uitstraling van een mantra van rust tijdens een achtergrond van een zonsopgang met vele kleurschakeringen, waarmee het meteen een gooi doet naar favoriet van deze plaat.

Zonder de grande finalé van The Deprivation Of Heart te willen wegsteken natuurlijk. Want gedurende een kwartier vat Serries in deze allerlaatste Microphonics track misschien wel heel zijn zoektocht samen door eerst met trage aanstrijken en drones de ruimte wat af te tasten, zowel scherp als doezelend. En vervolgens met resonerende metaalaccenten voor meer en meer intonatie te zorgen in een verhaal van eenvoud en evolutie: een spel van creëren en balanceren. De structuur van drone en schakeringen zwelt steeds feller aan en durft bijna gaan dreigen. De weldoener van het geluid is gul en gunt vervolgens zijn fenomenale project lange tijd om uit te sterven tot een microscopisch geluidsnihilisme: de essentie is bereikt.

Het had bij bovenstaande zin kunnen ophouden. Maar we zouden als extra voetnoot nog even Dirk Serries willen bedanken voor zijn fenomenaal, ambitieus ambientproject. We hebben getracht er telkens gepaste woorden voor te vinden, maar ook dat bleek een quasi onmogelijke zoektocht.” Damusic – Belgium

“Weinig dingen zo mooi als het aanschouwen van evolutie. Dingen die vooruitgaan, verbeteren, transformeren met het oog op herbronning of vernieuwing. Een blik naar buiten leert dat we op dit moment vermoedelijk eerder op een historisch dieptepunt zitten (voordeel: the only way is up), maar voor sommige evoluties moet je sowieso voorbij wat je via allerhande machinerieën gepresenteerd krijgt en onder het oppervlak duiken, waar begrippen als integriteit, persoonlijkheid en volharding, elders al te vaak uitgehold, nog iets te betekenen hebben. Het is daar dat we het slotakkoord van Dirk Serries’ Microphonics-verhaal tegenkomen.

Want geef nu toe: het recente Amerikaanse fiasco past in een breder kader, eentje dat niet enkel een impact had op politiek en economie, maar ook op cultuur en gedragingen in de brede zin van het woord, waarbij ook de rol van media niet te onderschatten valt. Burgers zijn klanten, en ze moeten op hun wenken bediend worden. Met makkelijk te onthouden slogans, zwart-wittegenstellingen, scherpe quotes, handige lijstjes, duidelijke prentjes en vooral: een eindeloze reeks van digitale geruststellingen, om je ervan te vergewissen dat jij deugt en jezelf niets te verwijten hebt. Je staat immers recht in je schoenen, hebt als participerende consument geen reden om aan jezelf te twijfelen. Als schakel in een groter systeem weet je perfect waar je aan toe bent. Goed voor het ego en de overtuigingen.

We onderschatten hoe veel van die mechanismen vanzelfsprekend geworden zijn, wat hun impact is op (onze ideeën over) sociale verbondenheid, het overbrengen van waarden, het bepalen van wat wel of niet de moeite is (en dat gaat ook op voor hoe muziek belicht, onderbelicht of ronduit genegeerd wordt, of dacht u nu echt dat u het beste uit het aanbod door de strot geramd krijgt?), en hoe moeilijk het is om buiten dat systeem te gaan staan en terug te keren naar waarden die er echt toe doen. Net zoals het erop aankomt om de maatschappij opnieuw op te bouwen vanuit zijn meest fundamentele bouwstenen, zo mag ook het belang en de waarde van inhoud, (zelf)bevraging en de creativiteit opnieuw in ere hersteld worden. Of op z’n minst onder het licht gehouden worden. In een braakland van belangen en uniforme meningen is een weigering, een alternatief, een scheppende daad er vaak een van verzet. Kleine impact, groot belang. Dat een breed publiek zich er niet eens bewust van is, doet er niet toe. Zichtbaarheid is immers ook geen graadmeter voor kwaliteit, laat staan relevantie.

Dirk Serries opereert intussen al ruim drie decennia binnen zelfopgelegde trajecten. vidnaObmana (1984-2005) was er zo een, en werd gevolgd door de gitaarjaren met Fear Falls Burning (2005-2012) en later Microphonics (vanaf 2012). Een evolutie, een nieuwe gedaante, een visie. Die laatste fase werd trouwens al snel vergezeld van een tweede rode draad in ’s mans oeuvre: een uitstap naar de wereld van de vrij geïmproviseerde muziek via allerhande projecten, nationale én internationale verbonden, die leidden tot een schizofrene, maar intrigerende tweespalt en soms wringende spanning in een gestaag uitzettend oeuvre. Een voor sommigen moeilijk te bevatten spreidstand die er misschien ook toe bijgedragen heeft dat het Microphonics-hoofdstuk nu ten grave gedragen wordt met een laatste release. 2012-2016.

En wat voor een release. Is de interactie binnen de improviserende bezettingen er eentje die gestoeld is op zoeken, aftasten, het construeren van een verhaal en een sociale verhouding, hoe abstract ook, dan beland je hier natuurlijk in een heel andere wereld. Het album werd “geconstrueerd” en opgenomen over een periode van drie jaar, waardoor je met een heel ander uitgangspunt zit. Een doordachte aanpak, een structuur, maar vooral: een eindbestemming. Een werk waarover nagedacht wordt, dat stap voor stap in elkaar gestoken wordt, tot het punt bereikt wordt waarop de artiest zegt: “Het is af.” Het is een werkwijze die een perfectionist als Serries als geen ander kent, en die er ook toe leidt dat dit laatste hoofdstuk klopt, tot in de kleinste details.

Knap gestileerd artwork (dit is zo’n release die je op vinyl nodig hebt), met de herkenbare, ietwat grauwe fotografie van Martina Verhoeven, en een totaalsound die smeekt om beluisterd te worden met een koptelefoon en zo weinig mogelijk afleiding. Het zal de impact van “XXVI Epiphany And Isolation” er enkel groter op maken, en die impact staat haaks op het heersende beeld van dit soort muziek. Dit is het geluid van iemand die z’n kunst beheerst, die zich zijn stijl volledig eigen gemaakt en geperfectioneerd heeft. Vanuit een verre, aanvankelijk amper waarneembare ruis – wind, gedempte verplaatsing, gewoon omgevingsgeluid? – daagt er een geluidsmassa op. Amorf, iriserend, een continue transformatie van klanken die door een spel van toevoeging, aandikking en verschuivingen een beeld creëert van een woelig, onderdrukt tumult, waar dan ook nog eens fantoomklanken in opduiken.

Elektrische gitaar en viool, Fender Rhodes en effecten zijn de ingrediënten, maar er had net zo goed sprake kunnen zijn van trompetten, synths, stemmen en een orkest, want als vanouds suggereert Serries binnen zijn minimalisme een enorme weelde. Van nuances en texturen, maar ook van emoties. Het ene moment zwelg je in een iele desolaatheid, even later krijg je af te rekenen met een loden melancholie, aangedikt door diep brommende subs, of amper onderdrukte tristesse. Muziek die vertrekt vanuit een individuele achtergrond en sound, maar wel een persoonlijke verbondenheid en invulling toelaat. Elk z’n eigen verhaal en projecties. Het is meteen ook een van de hoogtepunten van het Microphonics-verhaal.

De drie andere delen zoeken het vervolgens bij variaties op die stijl, maar krijgen elk een heel eigen teneur. “XXIX I Communicate Silence” blinkt eigenlijk uit in ironie, want bevat misschien wel de meest gepantserde, agressieve klanken van het album, een hardere, grovere gitaarsound die een rechtlijniger koers dicteert. Hier stel je je het geluid visueel niet meer voor als een steeds van vorm veranderende geluidswolk, maar een stalen constructie: rechter, minimaler en strenger, waarbij het vooral opvalt dat de onderliggende drone na tweederde van het stuk meer naar de voorgrond schuift. De ruwere kantjes zijn weggevijld, met een dromerige, meer zachtaardige verderzetting. Het is meteen ook de ideale overstap naar de relatieve eenvoud van het kortere “XXVII Swept To The Sky”, waarin de viool (?) voortdurend rond de gitaar gestrengeld wordt. Hier lijkt de constructie kaler, maar nog altijd blijven er vragen rijzen over wat er in zit, wat niet, en wat gesuggereerd wordt.

De vijftien minuten van afsluiter “XXX The Deprivation Of Heart” zijn het meest minimaal en meditatief, eigenlijk een beetje de tegenhanger van het andere uiteinde van het album. Het emotionele tumult van de aanzet wordt hier bedekt met geruststellende, haast spirituele gaafheid, nauwer verwant aan Serries’ meer traditionele ambientreleases. Een moment van bezinning, of misschien berusting? Het besef dat het hoofdstuk ten einde kan komen met een sound die drones, minimalisme, folk, neoklassiek en gitaarsculptuur verenigt. Geen pompeus drama, maar een kwartier ingetogenheid. Een gepast slot. En daardoor kan je die prangende vraag stellen: what’s next? Blijft Serries vooral actief op het terrein van de improvisatie (al dan niet ambientgetint), of ligt er, wie weet, iets nieuws in het verschiet? Dat er iets van komt lijkt alleszins een vaststaand feit, het is de aard van een beestje, de artiest die wars van trends en toegevingen z’n muze volgt, en dat levert op z’n minst boeiende resultaten op. En een evolutie.Intussen kan het devies op het album gevolgd worden: This is the end. Play louder.” Enola – Belgium

“De toonaangevende Belgische muzikant Dirk Serries is een meester als het gaat om het creëren van sfeer scheppende, diepgravende en emotioneel geladen muziek. Dat is al zo met zijn ambientproject Vidna Obmana, maar eveneens bij vele andere joint ventures en soloprojecten als Continuum, 3 Seconds Of Air, Akhet, The Black Fire, Neurotic Youth, Principle Of Silence, Terrace Of Memories, The Sleep Of Reason, Fear Fall Burning, Yodok III en meer. In 2008 start hij onder zijn eigen naam de meer dan imponerende Microphonics-serie, waarmee hij de luisteraar trakteert op langgerekte klanklandschappen vol gitaarambient en drones, die barstensvol emoties zitten. Na diverse sublieme releases gaat hij, net als hij dat eerder deed met Vidna Obmana en Fear Falls Burning, deze serie beëindigen. Dat doet hij met de lp Microphonics XXVI-XXX: Resolution Heart, waarop hij 4 lange soundscapes serveert van tussen de 6,5 en 15 minuten. Net als op de vorige albums heb ik de grootste moeite om me te concentreren op de recensie tijdens het beluisteren van deze muziek; zo meeslepend, dromerig, intens en bovenal wonderschoon zijn deze composities. Overigens mogen veelzeggende titels als “xxvi epiphany and isolation”, “xxix communicate silence”, “xxvii swept to the sky” en “xxx the deprivation of heart” er ook wezen. Met elektrische gitaar, elektrische viool, fender rhodes, analoge en digitale synthesizers weet hij hier iets neer te zetten dat alle perken te buiten gaat. Het is dan allemaal minimaal en melancholisch, maar tevens van een overmeesterende pracht. Als je per se referenties nodig hebt moet je denken aan de gouden middenweg tussen Aidan Baker, Yellow6, Roy Montgomery, Stars Of The Lid, Celer, Arvo Pärt en Robert Fripp. Zo mooi? Nee mooier! Wat een fenomenale afsluiter van deze schitterende serie!” De Subjectivisten – The Netherlands

“Quattro lunghe tracce segnano, dopo otto anni, il capitolo finale della serie microphonics di Dirk Serries. Un percorso fatto di fluide trame droniche che galleggiano eteree prive di pulsazioni procedendo da luminose e tremule frequenze totalizzanti verso modulazioni dall’ambientazione sempre più rarefatta.

I luminosi riverberi frammisti a ruvide screziature emergenti in filigrana dell’iniziale “XXVI epiphany and isolation” si riversano nelle più oscure tessiture sempre venate di grana fine di “XXIX i communicate silence”, che sfuma nel finale introducendo idealmente la seconda parte del disco incentrata su dilatazioni sempre più ipnotiche e vaporose. Si snoda in una spirale in avvolgente crescendo “XXVII swept to the skye” prima di lasciare spazio alla smaterializzante solitudine conclusiva di “XXX the deprivation of heart”, capace di continuare a propagarsi ben oltre il suo quarto d’ora di durata.

Un addio toccante, ricco di malinconica emozione che scaturisce da un percorso artistico fertile e variegato.” So What – Italy

“And so another Dirk Serries project draws to a close… Microphonics XXVI-XXX: Resolution Heart [8] finishes this series off in haunting style as the echoes of ‘The Deprivation Of Heart’ fade into silence, leaving the listener in an hypnotic trance of otherworldly bliss. It all starts off so menacingly with the dark, distorted loops of ‘Epiphany And Isolation’, the ever-mounting layers adding dread and half-hidden terror. It is these subtle additions that make this so beguiling yet mesmeric, drawing you in as it flows and evolves from cloaked nightmare to euphoric climax seamlessly. I for one cannot wait to hear what comes next.” The Digital Fix – UK

“this is the end. play louder.“ kurz und knapp und eindeutig. ein weiteres projekt von dirk serries wird beendet. ganz bewusst, mit ansage und trotzdem wieder einmal überraschend: microphonics, entstanden in der endphase seines ersten post-vidnaobmana projekts fear falls burning, schien bisher so etwas wie „das“ solo-projekt von dirk serries zu sein; obwohl oder gerade weil es im laufe der zeit so viele mutationen durchlaufen hat. und auch, weil es nie kollaborationen von microphonics mit anderen gab.

im beginn von 2008 das debüt als meditativ-rollende soundscapes, viel reduzierter und intimer als das zu diesem zeitpunkt schon zum fast-rock-projekt gewordene fear falls burning und von der atmosphäre ätherischer, auch weniger düster. dann die serie der live-12“, noch reduzierter, asketischer, langsamer; fast wie eine tatsächliche meditation. nach der diese haltung subtil erweiternden 10“ dann die überraschung: „mounting among the waves, there’s a light in vein. the burden of hope across thousands of rivers“, das zweite album, im vergleich zum zu diesem zeitpunkt schon 5 jahre zurückliegenden debüt fast wie eine musikalische explosion; mit erweitertem instrumentarium (der computer, auch live, als ergänzendes instrument) und kompositionen, die nicht mehr auf die bewusste statik der bisherigen stücke setzten, sondern in harmoniefolge und dynamikaufbau jedes einzelne der vier stücke geradezu vehement nach vorn schiebt. der kontast zum vorherigen könnte kaum größer sein; mit einem abstand von 5 jahren zum debüt und einer vö-lücke von 2 jahren zum letzten als „microphonics“ benannten output fast so etwas wie eine neuerfindung des projekts… auch wenn, soundtechnisch, durch die gitarre als das hauptinstrument, besonders aber auch in sachen harmonierführung der zusammenhang zur vergangenheit zu keiner zeit wirklich unterbrochen wurde.
im weiteren schien dirk serries microphonics (vermutet: auch wieder ganz bewusst) dann aber trotzdem ein weiteres mal auf die hinteren plätze der prioritätenliste verschoben zu haben; mit blick auf die bis zu diesem zeitpunkt gelaufenen vö-intervalle ein tendenziell durchaus gewohntes bild. statt dessen die konzentration auf zwei ganz andere bereiche: ganz neu die entdeckung freier improvisation im ensemblespiel (stichwort: new wave of jazz) und gleichzeitig die transformation von vidnaobmana haltungen zur umsetzung mit hilfe des aktuellen instrumentariums; als „streams of consciousness“, wenig später unter dem eigenen namen. plus eine ganze fülle von weiteren kollaborationen.
dann zum ende von 2016 also jetzt das abschließende kapitel von microphonics: „resolution heart“. ein album, das, aus welchem grund auch immer, genau den gleichen titel trägt wie die fast unauffällig vorher veröffentlichte 7“, veröffentlicht unter dem namen dirk serries, zusammen mit justin k. broadrick… eine 7“, die sogar explizit als präludium zum album benannt wurde. auf der das gleiche zitat von la-otse steht wie jetzt auf der lp. aber eben an keiner stelle microphonics…

„resolution heart“ also, das dritte und letzte album, das durch eine einzige, dann wohl auch letzte microphonics live-show zum releasetag gefeatured wird, ist vom soundbild zunächst tatsächlich so etwas wie die fortsetzung des mit „mounting among the waves, there’s a light in vein. the burden of hope across thousands of rivers“ erreichten: gitarrenschichten in vielfacher überlagerung plus den auf diesem zweiten album eingeführten zusätzlichen, intensivst bearbeiteten gitarren, die dann wie tiefbässe fast rein elektronischer quelle klingen. jenseits vom reinen sound, in den kompositionen will „resolution heart“ aber zu keiner zeit die auf dem zweiten album omnipräsente schubkraft wiederaufleben lassen; haben stücke von damals wie z.b. „the burden of hope“ trotz ihrer anlage ohne jede offensichtliche rhythmik allein über die „basslinien“, ihre harmonische und (dann doch irgendwie) rhythmische setzung die hörer fast wortwörtlich (und im vergleich zu der davor liegenden ep serie sowieso) in den hintern getreten, eine bei dieser art von musik nur selten erlebbare konkretheit oder besser eindeutigkeit bewiesen, ist das vergleichbare material auf „resolution heart“ viel flächiger angelegt: in erster linie als subfrequenzunterstützung der unzahl (mikro-) melodieführender schichten im vordergrund des hörbilds. „resolution heart“ ist dadurch im höreindruck weit weniger aggressiv als ihr vorgänger und spielt mit laufender spielzeit den hörern zunehmend den streich, sich scheinbar völlig von seinen eigentlichen klangquellen und deren ästhetik zu lösen. sprich: auf dem cover sind die benutzten instrumente natürlich wieder benannt, neben der gitarre als zentraler quelle sind das noch elektrische violine und fender rhodes, spätestens das abschließende stück „deprivation of heart“ aber scheint statt dessen mit (wald) hörnern, streichern etc. eingespielt, so verblüffend orchestral / akustisch klingt das ganze. und so orchestral ist es auch kompositorisch, in den harmoniesetzungen angelegt. vielleicht auch ein folge seiner erneuten beschäftigung mit vidnaobmana haltungen? in jedem fall: ein wahrhaft symphonischer projektabschluss.” Unruhr – Germany

“8.5/10 rating !! De laatste jaren was Dirk Serries actief in verschillende muzikale constellaties als Yodok III, Kodian Trio en naast nog vele anderen, met muzikanten als John Dikeman, Rene Aquarius, Rutger Zuydervelt en Chihei Hatakeyama. Allemaal uiteenlopende projecten waar meestal de nadruk lag op het experimentele en improvisatie, wat leidde tot op muzikaal gebied heel wat verrassende uitkomsten. ‘Microphonics’ is op zijn beurt een cyclus die begon in 2008 en nu wordt afgerond met een laatste en ultieme deel ‘Microphonics XXVI-XXX: Resolution Heart’. In zijn eentje ontpopt Serries zich als een meester van het ambient genre. Harmonie, melancholie, dynamiek, zuiverheid, schoonheid worden gecombineerd met minimalisme, loutering, stilte, strakheid en dissonantie. Een zacht geruis is de aanzet van ‘Epiphany And Isolation’. Blijvend op de achtergrond komen daaroverheen verschillende lagen opgewekt door elektrische gitaar en viool. Het geeft de compositie iets plechtstatig, bijna religieus. De muziek onderschrijft de meervoudige betekenis die de titel van de song in zich draagt. ‘I Communicate Silence’ heeft een meer cinematografisch karakter. De lucht is ijl, het landschap bar en desolaat. In het oosten komt de zon op. In de schemering van de kille, blauwe lucht kun je een laatste weerspiegeling zien van de maan. Een nieuwe dag kondigt zich aan. In ‘Swept To The Sky’ brengen greinige, korrelige drones een gewemel op gang. Een veelvoud van gestaag aanzwellende geluiden vermengen zich met elkaar en deinen uit tot een in de hand gehouden en gecontroleerde hectiek. Het slotakkoord is ‘The Deprivation Of Heart’. De mens als individu is tot veel in staat. Zowel constructief als destructief. Wat uitnodigt tot een moment van bezinning en reflectie. Er is de aanblik van een zweverig tracé van wisselende stemmingen dat uiteindelijk tergend traag afneemt en uitdooft. Wat rest is een oorverdovende stilte. Deze ‘XXVI-XXX: Resolution Heart’ is een waardig slot voor de ‘Microphonics’ reeks waar je altijd blijvend kan van genieten. Dirk Serries gaat nu ongetwijfeld nieuwe muzikale uitdagingen aan.” Dark Entries – Belgium

“Tra mille impegni collaborativi (ultimi quelli che lo hanno visto affiancare i giapponesi Chihei Hatakeyama e Hakobune) e nuove derive di sperimentazione sonora in chiave free-jazz, Dirk Serries ha trovato il tempo per compilare il capitolo finale del suo progetto più personale, quello identificato dalla denominazione “Microphonics”, che ne ha accompagnato l’attività a proprio nome fin dal 2008.

Quale elegia finale di un percorso artistico ricchissimo, “Microphonics XXVI-XXX: Resolution Heart” racchiude gran parte dell’essenza dell’esperienza recente di Serries, condensandola in quattro lunghi movimenti costituiti da drone liquidi di densità e consistenza mutevoli. Analogamente, sono soggette a lenta trasformazione le sensazioni evocate fin dai titoli dei brani e rispecchiate appieno dal loro contenuto: vi è, infatti, tutta l’estetica dell’artista belga nei richiami all’isolamento e al silenzio operati dalle prime due tracce, così come le suggestioni aeree e le struggenti componenti emozionali suggerite dalle altre due.

Tutto ciò è comunque riassunto da un’uniformità di correnti atmosferiche, che muovono da un isolazionismo straordinariamente luminoso, si diluiscono in vapori sempre più inafferrabili, digradando infine in echi nebbiosi, che sublimano la materia sonora di Serries in un’elevazione ipnotica e avvolgente. In tal senso, il lavoro segue un iter inverso rispetto a quello di un crescendo elegiaco, risultando invece da una progressiva diminuzione di frequenze, in piena coerenza con l’approccio minimale di Serries, forse mai come questa volta carico di contenuti immaginifici ed emotivi, solo in apparenza ossimorici rispetto ai cardini dell’arte ambient-drone e invece del tutto coerente con la dichiarata conclusione di una parentesi artistica duratura e significativa come poche.” Music Won’t Save You – Italy

“Muziek die niet alleen je hart raakt, maar die je ziel als het ware vastgrijpt en je als luisteraar in een diepe trance doet belanden. Zonder geluidsmuren af te breken, maar door gebruik te maken van Hemels mooie drones en soundscapes. Dat is wat Dirk Serries met zijn verschillende projecten steeds wenst te doen. Microphonics XXXVI-XXX – Resolution Heart. is weer zo een meesterwerk van deze veelzijdige artiest. Die bovendien weigert om te lang stil te blijven staan bij één project, en zichzelf binnen verschillende andere projecten al dan niet met of zonder kompanen, zichzelf heruitvindt. Maar we dwalen af. Laat ons even deze nieuwste parel onder de loep nemen, en geniet even mee van deze warmhartige wandeling doorheen onaards mooie wegen.

Zoals dat doorgaans het geval is bij intensieve Ambient, start ook XXVI Epiphanoy Isolation binnen een verstilde sfeer, waarbij we in onze kamer een speld konden horen vallen. Nee, geluidsmuren afbreken is er niet bij. Echter binnen  bedwelmende sferen, die gevoelige snaar raken, dat wel. Deze meer dan tien minuten durende trip heeft een rustgevende, deugdoende uitwerking op ons gemoed. Na alle oorverdovende drones tot metal of punk, voelt Microphonics XXXVI-XXX – Resolution Heart aan als het ultieme rustpunt, om de batterijen weer compleet op te laden.

Xxix I Communicate Silence  de naam zegt het zelf, kunnen we zien als een ode aan de stilte. Een soort stilte die je normaal enkel terugvind tijdens bijvoorbeeld bergwandelingen. Bij het bereiken van de top, overvalt je een immense rust die met geen woorden valt te omschrijven. Wel, zo voelt ook deze song aan. Adembenemende schoonheid, die je als luisteraar in een diepe trance doen belanden en een krop in de keel bezorgen. Dirk Serries heeft daar een patent op denken we, want hij laat, naar goede gewoonte, ook nu weer oorstrelende klanken op ons los, die de geest verwarmen.

Ook op Xxvii Swept to the Sky voelen  we ons wegdrijven – bij voorkeur met de ogen gesloten –  naar heel andere onontgonnen werelden vol eerlijke schoonheid. Nee, hier wordt ons geen sprookjeswereld voorgeschoteld, maar de puurheid van de natuur binnen een muzikale omlijsting. We zouden deze recensie kort kunnen houden. Omdat net zo een schoonheid gewoon niet met woorden kan omschreven worden, want je moet deze muziek ‘voelen’ in plaats van er naar te luisteren. Je hart ervoor open zetten, en het laten inwerken tot het diepste van je genen.

Xxx the Deprivation of Heart is weer zo een meer dan veertien minuten durende, ultieme rust gevende, trip die echter aanvoelt als enkele seconden. En net daar ligt de sterkte van deze klasse plaat. Dirk Serries beschikt over het talent waardoor hij zogenaamde monotone klanken kan omvormen tot magische parels die je hart doen stilstaan, en je ziel doen bloeden. Waardoor het aanvoelt alsof je maar enkele seconde weg bent geweest van deze harde wereld. Maar die paar seconden of minuten zijn genoeg om diezelfde harde realiteit plots weer beter aan te kunnen. Zonder meer toont Dirk ons een uitermate, ultieme schoonheid die we – zoals al een paar keer aangegeven – gewoonweg niet onder woorden kunnen brengen.

Microphonics XXXVI-XXX – Resolution Heart is een parel van een plaat die je als Ambient/drones liefhebber dus vooral moet beluisteren met het verstand op nul, maar 100% met een open hart. Laat je meedrijven naar de schone kant van onze wereld. Te vergelijken met het eerder vernoemde uitzicht vanop een bergtop. Of de adembenemende schoonheid van de ondergaande zon, op een verlaten strand ver weg van de buitenwereld. Of ook als je vanuit het heelal kijkt naar de wereldbol, die schittert als een verre ster aan de hemel. Als er een paradijs bestaat, dan hebben we dat teruggevonden in deze hartverscheurende mooie soundscapes die Dirk Serries weer naar voor weet te brengen. ‘Geniet’ ervan, met volle teugen…” Snoozecontrol – Belgium

“De Belgische componist en musicus Dirk Serries sluit zijn Microphonics project af met de waardige afsluiter de lp/cd Microphonics xxvi – xxx Resolution Heart. Microphonics betekent sinds 2008 een keerpunt in de muzikale loopbaan van Serries omdat hij voortaan onder zijn eigen naam speelt. Voorheen gebruikte hij de artiestennamen Vidna Obmana en Fear Falls Burning.

Om de zoveel jaar zag Microphonics middels elpees, een 10” of via een soundtrack voor een korte film het levenslicht. Naast dit project, waarmee hij binnen het ambient c.q. drone genre blijft, zoekt Serries de laatste jaren de muzikale grenzen op binnen de experimentele muziek, in gezelschap van jazzmusici en andere muzikanten die het experiment niet schuwen. Het resulteerde in tal van releases op zijn label The New Wave of Jazz in samenwerking met Tonefloat.

Het eerste nummer van het album is getiteld ‘Epiphany and Isolation’. De track vangt aan met een minuut lange stilte, waarna de klanken meer en meer hoorbaar worden. Zoals we van Dirk Serries gewend zijn vullen laag naar laag elkaar aan, tezamen vormen ze een harmonische haast orchestrale compositie. Schurende dissonante partijen zorgen ervoor dat de muziek spannend blijft en dat je je kan focussen op de diverse partijen die opkomen en weer verdwijnen.

De tweede track, ‘Swept to the Sky’, heeft meer dreiging dan het voorgaande. Een continu drone, vergelijkbaar met een zoekende vioolpartij, wordt begeleid door zware tonen. Wat er gezocht wordt is niet duidelijk maar het nummer eindigt in een zachte noise.

‘I communicate silence’ is een herbeleving van voorgaande Microphonics opnames, waarbij harmonie en ambient belangrijke ingrediënten zijn. Echter een herhaling van stappen zou ik het niet willen noemen. De warme klanken worden ondersteund door de nodige gitaarpartijen die met distortion zijn gecreëerd, en eindigen met veel echo waar de geluiden verdwijnen in een grote ruimte en de stilte zijn opwachting maakt.

Het album eindigt met het melancholische nummer ‘The deprivation of heart’. Traag ontspinnen zich enkele geluidslagen. De intensiteit neemt steeds meer toe doordat de geluidsstructuur zich ontwikkelt van zachte klanken naar meer fellere tonen, overigens zonder overweldigend te worden.

Voor de niet oplettende luisteraar ontwikkelt de muziek van Dirk Serries zich niet. Krijg vaak te horen dat hij in herhaling valt en zijn werk veel op elkaar lijkt. Maar naar mijn smaak weet hij met minimale middelen een maximaal effect te bereiken in de verdieping van klank, geluidsstructuur en compositie. De werelden die hij met het project Microphonics schept, bewijzen dit. Ben erg benieuwd wat de volgende solostap van Serries zal zijn.” Ravage digitaal – the Netherlands

XXVI-XXX first review


Resolution Heart, the final offering in Dirk Serries’ ‘Microphonics’ series (Serries’ series, seriously!) is an encompassing minimalistic soundscape & a masterful work of aural art. The listener has their work cut out for them as they parse through the various sounds coming at them, by way of Mr. Serries’ electric guitar, electric violin & fender Rhodes…along with analog and digital effects, which mold the sound-wall (mastered by Taylor Deupree) of this exquisite din.

The opening track, xxvi Epiphany and Isolation, creates a sonic texture-wall with shards of guitar & violin strings straining through the haze and creating a rhythm against a dense ambient backdrop.

I Communicate Silence (#xxix) seems to bring Dirk’s guitar more to the forefront (though still shaded in ambient gloss) as the track communicates a sort of melancholy & subdued tone with echoes of the same tone repeated in the background.

Swept to the Sky (xxvii), the first album track to appear on an upcoming A.L. mix, brings a subtly searing guitar loop that plays against the most prominent use of Serries’ violin (at least to these ears) string/bow-work on the album. The discordant violin plays devil’s advocate to the beautiful guitar strain (which in my imagination, is attempting to break free) – while a dull, sub-bass, drum-like tone quietly keeps non-rhythm in the offings. This track is my favorite & definitely ends much too soon.

And #XXX, The Deprivation of Heart, which as an aside would seem right at home with Dirk’s 2012 collaboration with Steve Roach, Low Volume Music; on Projekt, is a splendid & meandering  ambient composition which dual tracks treated guitar/guitar feedback & a synth-like sound mirroring the guitar, creating a caustic, slightly gritty duet.

So color me a serious Serries fan!
A prime mover in multiple genres, Dirk draws upon influence from Robert Fripp & Brian Eno on the Ambient side & John Coltrane & Arvo Pärt on the Jazz slope. I appreciate his avant-garde jazz offerings on Tonefloat (with several tracks encapsulated on our ‘elements’ series) as well as his cutting edge ambient excursions. He is both innovative & pioneering…which doesn’t always add up to mainstream compositions or fame – then again, if you’re reading this blog then you’re less the chocolate/vanilla smooth-Jazz zombie & more the deliciously adventurous kind of discerning Ambient/Jazz audiophile. Viva moody causticity! Ambient Landscape – USA




Topping an album that received applause from press and fans alike, and was considered a personal achievement by the artist isn’t easy. Nearly three years went by before Dirk Serries found himself back into the realm of his self created Microphonics.

The intense involvement in free jazz and the improve scene (with his curated A New Wave Of Jazz label and artists like Yodok III and Kodian Trio) and the completely different way of working dragged him into the third studio album. Testing and trying the dynamics of inviting guest musicians, working his way through different themes and paths in a live setting where the steps needed to make that (final) chapter in the story that is Microphonics.

“Microphonics XXVI-XXX : Resolution Heart” is a breathtaking farewell to a remarkable series of releases (studio and live) for Tonefloat Records. An album that captures the essence of his music. Harmonic, emotionally charged, dynamic and minimal at the same time.

A statement that once again explores the versatility of Dirk Serries as a composer and musician, and at the same time acts as an answer as to why he has been (for over three daced) yet still maintains a key factor in a genre that has been labelled and perceived incorrectly more than often.

“Microphonics XXVI-XXX : Resolution Heart” has Serries’ signature all over and will in more than one way meet expectations.

The album will be out on vinyl as a regular 180 grams audiophile LP, plus a limited edition of 50 numbered copies in a box with an exclusive t-shirt and concert poster.
Pre-order the regular edition here and the special edition here.

Tickets for the releaseshow on November 19th at De Singer (Rijkevorsel, Belgium) you can order here.

Check out the album teaser :


“Next up was the incredible trio Yodok III, with Belgian guitarist Dirk Serries and the Norwegian duo Yodok. And in an inspired 50 minutes of a single, improvised compositions they took us on a journey through amazing landscapes of both great beauty and overwhelming impact. So remarkably joyous was this experience, that the silence after they ended seemed nearly unbearable for the few seconds it took for the thundering applause to break loose. Magic.” StrangeBeautifulLiveging

YODOK III – THE MOUNTAIN OF VOID / Live At Roadburn 2016
500 copies on vinyl (180 grams) plus an equal amount of copies on CD (in box).

catalogue number: TFCD177
retail price: 13.99
release date: October 14, 2016

catalogue number: TFLP177
retail price: 17.99
release date: October 14, 2016

When a reissue appears or music gets ‘the box set treatment’, it’s often an indication that a band has run its course, an artist has died or money needs to be made. In this case, it’s somewhat different. When Yodok III (TF138, 2014) and The Sky Flashes. The Great Sea Yearns. (TF144, 2015), both vinyl-only releases, came out, one could already hear a band that was unlike any other. Granted, the trio had some traits in common with kindred spirits in the realm of drone-, minimal- or post- whatever music, but there was a singular approach at work, further enhanced by the two tape releases (TF148 and TF149) that were added to the discography.

Despite being the first release ever on the Dirk Serries curated A New Wave Of Jazz label, it became obvious that the label not really matched the band’s momentum, despite the in situ approach that defines A New Wave Of Jazz. The Yodok III 3CD box marks the debut of the band on Tonefloat. Housed in a Carl Glover signature design box YODOK III contains the band’s eponymous 2014 debut (CD1) and The Sky Flashes. The Great Sea Yearns. (CD2 and CD3). A 15inch poster with liner notes by Guy Peters completes the box which is limited to 500 copies.


catalogue number: TFCD178
retail price: 23.99
release date: October 14, 2016

Both albums are available through the TONEFLOAT store.

“Op 16 april 2016 trad Yodok III op tijdens het Roadburn Festival in de kleine zaal (Green Room) van 013 in Tilburg. Tegelijkertijd presenteerde het trio de live-cd Legion of Radiance: Live at Dokkhuset, een opname daterend uit mei 2015. Het concert dat tijdens Roadburn werd gegeven beviel het drietal kennelijk ook goed, want het volledige concert verschijnt nu bij het Tonefloat-label op cd en lp.

Yodok III bestaat uit de vanuit Noorwegen opererende Zweedse drummer Tomas Järmyr, de Noorse tuba- en flugabonespeler Kristoffer Lo en de Belgische gitarist Dirk Serries. De muziek van het drietal is volledig geïmproviseerd, maar het label ‘jazz’ is er moeilijk op te plakken, al klinken freejazz-elementen door in het drumwerk van Järmyr. Yodok III werkt met drones en ambient-structuren waarmee steevast naar een climax wordt toegewerkt.

Toch wijkt The Mountain of Void qua opbouw wel af van Legion of Radiance. Waar dat live-album voorzichtig toewerkte naar een eerste apotheose, begint de Roadburn-opname wat luider en beweeglijker, dat laatste met name in het gitaarspel van Serries, die nu geen drone neerlegt maar noise- en avant-gardeterrein opzoekt. De elektronische klanken van Lo brengen een spannende laag aan, evenals de ingehouden bekken- en tromslagen van Järmyr, later overgaand in freejazz-drumspel.

De vertrouwde drone wordt daarna alsnog leidraad in de spanning opbouwende muziek, die van accenten wordt voorzien door Järmyrs gevarieerde spel en de aanzwellende en wegstervende klanken van de elektronisch gemanipuleerde flugabone en de helder dan wel ruig klinkende gitaar. Waar Yodok III vaak langzaam en gestaag naar een climax toewerkt, regeert in deze fase van het stuk de onrust, maar ook daarin wordt een enorme spanning opgebouwd die vroeg of laat tot een eruptie moet komen.

De eerste climax vindt plaats na bijna vijftien minuten: de onrustig schurende muziek ontaardt in een schitterende noise-uitbarsting die drie minuten aanhoudt. Daarna wordt de noise afgebouwd, in het begin met wat tegensputteren door gitaar en drums, alsof Serries en Järmyr hun instrument in toom moeten houden. De lage drone is inmiddels vervangen door een hogere en het volume wordt tot een minimum teruggebracht.

Wat daarna volgt is de tergend langzame opbouw naar de apotheose aan het slot. Het is het meest opwindende deel van The Mountain of Void, zinderend van ingehouden spanning. Het ingetogen spel is elektrisch geladen en zal ooit tot een uitbarsting moeten leiden, maar wanneer? En wie gaat de aanzet geven? Lo en Serries spelen langgerekte tonen, Lo nu ook op tuba, en Järmyr deelt spaarzame tikken uit op zijn bekkens.

Doordat Lo glijdende tonen produceert en Järmyr en even later ook Serries het volume opkrikken, komt het slapende monster langzaam tot ontwaken. Eenmaal wakker is er geen houden meer aan en is de helse kakofonie compleet, inclusief een paar angstaanjagende monsterlijke kreten. Na drie kwartier is de bloedstollende trip voorbij en blijft je versuft achter. Er staat geen maat op Yodok III, want net als de vorige releases is The Mountain of Void in één woord fascinerend.

Behalve dit album, is op Tonefloat ook een cd-box verschenen met daarin drie schijfjes die de eerste twee releases van het drietal – Yodok III en The Sky Flashes, The Great Sea Yearns – bevatten.” Opduvel – The Netherlands

“Eigentlich hätte dieses Album unbedingt auf Hubro-Records erscheinen müssen, denn was YODOK III an ihren Instrumenten leisten und wie sie ihren minimalistischen Jazz-Rock im klassisch nordischen Stil bis zu einem hochexplosiven Musik-Gemisch aufbauen, bekommt man nur selten in dieser Qualität geboten und dann kommen die Alben meistens aus vom besagten Label, das nur echt mit der Eule ist.

Was wir hier zu hören bekommen, ist Jazz-Musik voller Atmosphäre und Schwingungen, ganz ähnlich wie wir es von einigen Werken der beiden Elektronik-Pioniere KLAUS SCHULZE (X) oder BRIAN ENO (Music For Airports) kennen, wenn die sich auch noch dem Post-Rock geöffnet hätten, statt im Schwebezustand zu verweilen.

Hinter YODOK III verbirgt sich ein Trio aus Schlagzeuger, Gitarristen und Tuba/Flugabone-Spieler, die im Stile von GODSPEED YOU! BLACK EMPEROR ganz langsam und behäbig, aber sich immer weiter steigernd einen Jazz-Post-Rock-Brocken aufbauen, der es gehörig in sich hat. Dabei wird viel improvisiert, aber auch sehr konzentriert der Stimmungsbogen gehalten, in dem sogar Free-Jazz-Elemente zum Tragen kommen, bis die Wall Of Sounds regelrecht wie ein Vulkan ausbricht. Ganz wichtig sind dabei die Gitarren-Loops, die bedrohlich-dunkle Musikbilder zeichnen und sich immer stärker in den Vordergrund schieben.

YODOK III – das sind ein Schwede, ein Norweger und ein Belgier, die im Falle von „The Mountain Of Void“ einen 45 Minuten langen Live-Mitschnitt vom Tilburger Roadburn-Festival aus dem Jahre 2016 präsentieren. Ein Stück, ein Ambient-Post-Jazz-Rock-Monolith, bei dem man gar nicht glauben kann, dass der tatsächlich live über die Bühne ging. Der begeisterte Applaus am Ende des Konzerts beweist aber, dass dies tatsächlich doch der Fall war. Nicht ein Räuspern oder Hüsteln hört man während der sich langsam und leise aufbauenden Klanglandschaft. Erst am Ende bricht genauso wie die Musik auch das Publikum vor Begeisterung aus. Eine wahrhaft berechtigte Begeisterung.

Ein zusätzlicher Leckerbissen ist, dass die CD in einer dicken Box aus Hartpappe daherkommt, die auf 500 Exemplare limitiert ist und die man sich auf keinen Fall entgehen lassen sollte. Allerdings muss man klug entscheiden, denn es gibt auch eine LP-Version – ebenfalls auf 500 Stück limitiert -, die dem Vinyl-Liebhaber entgegenkommt.

Wer dieses so fein verpackte Album hört, der wird sicher fast ein wenig traurig sein, wenn er akzeptieren muss, dass er live bei diesem Erlebnis nicht unmittelbar dabei sein durfte, wenn er nach ein wenig Recherche diesen kurzen Konzertbericht, der sich hervorragend als FAZIT zu „The Mountain Of Void“ eignet, entdeckt:

„Als nächstes kam das unglaubliche Trio YODOK III, mit dem belgischen Gitarristen Dirk Serries und dem norwegischen Duo Yodok. Und in inspirierten 50 Minuten einer einzigen, improvisierten Komposition nahmen sie das Publikum mit auf eine Reise durch erstaunliche Landschaften von größter Schönheit und totaler Reizüberflutung. So bemerkenswert erfreulich ist diese Erfahrung gewesen, dass die Stille nach dem letzten Ton nahezu unerträglich erschien bis dann einige Sekunden später der donnernde Applaus einsetzte. Reinste Magie.“” Musikreviews – Germany


the new YODOK III reviewed

YODOK III – THE MOUNTAIN OF VOID/Live At Roadburn 2016 (LP & CD)

Both available from Tonefloat here.

“Yyodokiii-stodok III is sinds 2014 het indrukwekkende samenwerkingsverband tussen de Belgische klasbak Dirk Serries het de Noors/Zweedse duo YODOK. Beide weten los van elkaar ook al te imponeren. Even een korte introductie.
Dirk Serries (gitaar) leer ik eerst kennen als de dark ambient grootmeester Vidna Obmana, waar hij midden jaren 80 mee start en definitief stopt in 2009. Hij werkt met dit alias al met heel veel artiesten van over de hele wereld samen en duikt tussendoor op in Terrace Of Memories met Projekt labelbaas Sam Rosenthal (Black Tape For A Blue Girl). Dan loopt vanaf zijn volgende project Fear Falls Burning al. En er zullen naast ook “gewoon” solowerken (al dan niet samen met uiteenlopende artietsen als Rutger Zydervelt en Steve Roach) nog vele volgen, zoals 3 Seconds Of Air, Akhet, The Sleep Of Reason, Continuum, Streams Of Consciousness, The Void Of Expansion en Yodok III.
Yodok bestaat uit de Noorse drummer Tomas Järmyr en de Zweedse tubaspeler Kristoffer Lo, dat in 2008 is opgericht. Ze delen samen ook de band Sunswitch. Järmyr is verder nog te horen in The Void Of Expansion (ook met Serries inderdaad), Barchan en de grindcoreband Forræderi en Lo in de Trondheim Jazz Orchestra, Highasakite, Brother K, Machina, Microtub en PELbO. De eerste wat vaker in de metal- en de tweede meer in de jazz-hoek. Yodok komt op het experimentele kruispunt daarvan.
In 2014 brengen ze de gelijknamige lp Yodok III uit, waarop slechts twee stukken staan. Deze duren echter wel elk ruim 23 minuten. De opener begint op rustieke wijze, zoals Yellow6 en Stars Of The Lid dat ook zo mooi kunnen. Dat bouwen ze op langzame wijze uit naar een imponerende, luide geluidsmuur. Ze weten van dones, improvisaties, avant-garde en freejazz één aan de grond nagelende vuist te maken, die je keihard op je bakkes slaat. Maar het voelt goed. En in de tweede track gaan ze door nog eens fijntjes overheen met een Swans-achtig explosief einde. Het is van een intensiteit, schoonheid en kracht, dat je er enkel stil van kunt worden. En niet alleen door die vuistslag. Een jaar later volgt de dubbel lp The Sky Flashes, The Great Sea Yearns, inderdaad nu 4 tracks in totaal en lengtes van 21, 19, 24 en 25 minuten. Zo lang, maar zo voorbij. Hun handelsmerk vanuit een verstilde plek vertrekken om je vervolgens bij de lurven mee te sleuren naar overdonderende plaatsen blijft ook hier op indrukwekkende wijze overeind. Dit is muziek die je helemaal wegneemt uit de realiteit. De tweede schijf is psychedelischer en haalt ook Popol Vuh, Pink Floyd en Godspeed You! Black Emperor aan. In de verte dan, want ze zijn onvergelijkbaar met alles en iedereen. Waarom ik dit allemaal herhaal? Welnu het 20 jarige Tonefloat label brengt dat alles nu ook als 3 cd set uit in een fraaie clamshell box met poster. Voor cd puristen zoals ik zeer goed nieuws, want dit is muziek die je voor geen goud wilt missen. Van harte Tonefloat en bedankt voor zo’n grootse traktatie.
Eyodokiii-mountainn alsof dat allemaal nog niet genoeg is, brengen ze daar meteen ook de cd The Mountain Of Void / Live At Roadburn 2016 van Yodok III uit. Wederom in zo’n fraai boxje gestoken. De drie heren zetten op dit jaarlijkse festival in Tilburg een drie kwartier durende liveset net, die zich als een thriller laat beluisteren. Heftige momenten worden afgewisseld door uiterst verstilde of psychedelische. De improvisaties hebben op dit uitstekend opgenomen album al een overdonderd effect, zodat ik me kan voorstellen dat het live al helemaal alles op z’n grondvesten heeft moeten doen trillen. Een schitterend driekoppig monster dat pracht en kracht, muziek en kakofonie en gewoonweg ijzersterke improvisaties weet te koppelen tot één onnavolgbare trip. Yodok III zal in de hoofden van velen gegrifd staan.” De Subjectivisten – The Netherlands