vidna

The Face That Must Die

1 front cover

“Originally released in 1988 on cassette (and under the name Vidna Obmana as the project was styled in those days, rather than the later vidnaObmana), The Face That Must Die is very a much a release redolent of its post-industrial musical era, but still holds an effective and occasionally gruesome fascination thirty years later.

Following an introduction from Trev Ward of The Order Ov Wolves (who also helped release the cassette version), whose slightly portentous but ultimately a somewhat jejune menace is typical of the age (see also the hilariously camp but still strangely unnerving James Havoc‘s Church Of Raism — released on Creation, of all labels), the remastered and expanded CD slips from tape-loop miasma to queasily (re)percussive orchestrations as found on “Sweat Sessions” parts 1 and 2, Dirk Serries deploying a battery of synthesizers, turntables and shortwave radios to often mesmerising and macabre effectOld Captain have gone to town on the artwork for the new edition too, and where the original tape was housed in what looks like a photocopied sleeve in best cassette culture fashion, the CD gets stark monochrome reproductions of various gruesome woodcuts from European history printed on a four-panel digipak.

Time may not have treated some of the more beat-heavy moments so well, though they stand up fairly by comparison to many black-clad, gloom-laden acts of the late Eighties, but the swirling walls of drone and FX-riding swarms of sound on tracks like “Proto Anguish” retain their hypnotic sense of uncertainty tinged with woozy dread. Listen to a track like “Bring Out Your Dead”, and with its pinging tape loops and heaving bass undertow, and it’s also easy to fast-foward a few decades into the retro lo-fi blasted radiophonic landscapes of the likes of Ekoplekz or Ghost Box releases.

Likewise, the cycling compressed throb of “Bondage Doom To Creator” is possessed of a particular texture and feel that comes only from magnetic tape manipulations, heaving with heavily compressed presence and a slurred smearing of sound that hardware audio engineers might spend thousands reproducing faithfully in the digital realm. Throw in the layers upon layers of more effects, and it’s a seriously mind-melting traipse through the audio underworld at times, bouncing unpleasantries off the speakers like the world’s about to end.

What goes around certainly comes around, and The Face That Must Die is both well worth revisiting or discovering for the first time too.” Freq UK/Antron S Meister – UK

Available from Old Captain Records  :

 

 

Advertisements

vidnaObmana on bandcamp

0006049003_100


Proud to announce that from today on the official vidnaObmana bandcamp is online.  A process that was under construction for almost two years.  From gathering many of the recordings from the now-defunct tape labels and/or from the personal archives of John Weyden, who kept melticulously all the officious recordings vidnaObmana recorded and gave to his friend.  Focused on the obscure period from 1984 till his first explorations in ambient music (solo and in collaboration with various international musicians and bands, active in the independent cassette scene, like PBK and Big City Orchestra), the music is digitally remastered and saved from the slowly deteriorating original analog 2-track tapes.


To celebrate the lift-off, if you buy the complete catalogue you’ll be able to enjoy a 50% discount thru December 31st 2016.  Time to complete your collection, visit here .


export.png

XXVI-XXX receives rave reviews – update nov.27

microphonics_resolution_heart_packshot

“Lovers of ambient music are well familiar with the musical output of Dirk Serries AKA vidnaObmana. Since he began experimenting with electronic music in the late 80s, Dirk has been involved in at least 37 musical projects, solo and collaborations. November 19, 2016 marks release of his latest solo album, as well as the final chapter in his Microphonics series, Microphonics XXVI-XXX. Available on vinyl, this release consists of four tracks: “XXVI Epiphany and Isolation,” “XXIX I Communicate Silence,” “XXVII Swept to the Skye,” and “XXX The Deprivation of Heart.” Each is different and yet the same. Slowly unfolding musical themes of varying lengths weave in and out, forming knots and then untangling. The heavily processed sound sources result in extremely soothing and introspective atmospheres. There are moments of floating ecstasy when wave upon wave of sound gently rocks you. At other times gentle musical zephyrs caress your mind. And what Dirk Serries release would not be complete without some dronescapes? Each track takes you on a musical journey that gradually fades in from silence, carries you to distant shores, and then slowly recedes. The overall hypnotic, peaceful, amorphous music is what we have come to expect from Dirk in his many incarnations. It is so easy for this type of music to become boring, but as the master of this genre, Dirk imbues his compositions with just enough variation to sustain interest. The compositions are long, seven to fourteen minutes, but not overlong. You can get lost in this music.” Exposé – USA

Dertig episodes lang, op bijna tien jaar tijd. Zo lang heeft het geduurd vooraleer Dirk Serries zich met zijn ‘Microphonics’-project afkeerde van muzikale bombast en op zoek ging naar de essentie van klank. Dertig avonturen van geluidsminimalisme op het kruispunt van drones, ambient en repetitieve, uitgetrokken sculpturen, verdeeld over een handvol fraai vormgegeven platen met stilistische, stedelijke beelden. En met ‘Resolution Heart’ komt aan die zoektocht een einde.

Het is klaar. De mantel der kwaliteit is geweven in een fraaie, grijze kleur. Die eenvoud van ogenschijnlijk minimalisme bedriegt echter een beetje. Hoe dichterbij je gaat kijken, hoe meer patronen en nuanceringen je tegenkomt; de ene keer glad en egaal, de andere keer wat dikker en wolliger of zelfs ronduit fors en krachtig qua structuur. In elk geval werd veel bloed, zweet en tranen in het eindresultaat gestoken. En dat geldt ook voor het laatste stuk, ‘Microphonics XXVI-XXX: Resolution Heart’.

Vier episodes lang rondt Dirk Serries zijn Microphonics-hoofdstuk af, een verhaal dat volgde op eerdere projecten als ‘VidnaObmana’ en ‘Fear Falls Burning’. En eerlijk is eerlijk: ook ditmaal zijn de titels van de fragmenten weer zwaarwichtiger dan de muziek. Ephiphany And Isolation opent met een lange drone die voorzichtig invloeit en opbouwt tot een steeds rijkere symfonie met een brede waaier aan klankaccenten die binnen die ene, zelfde grondtoon ontstaat. In dit traag wentelend geluidsoptimisme voorziet Serries met zijn Fender Rhodes afwisselend hogere en lagere tinten tot zelfs diep resonerende basaanstrijken van een viool toe; een fantasievol rijk van neoklassieke ambient. I Communicate Silence – een titel die de nagel op de kop slaat – tast alles veel voorzichtiger af en zweeft lange tijd in een ijle structuur waarin echo en toon elkaar versterken. Het wat wezenloze, desolate klankbeeld van deze acht minuten durende episode (een vingerknip naar Serries’ normen), krijgt maar geen vaste vorm.

Zonder enige moeite tovert de geluidspoëet een laatste plaathelft tevoorschijn. Swept To The Skye kent een wat meditatief, sacraal karakter dankzij langzaam in- en uitademende, rollende basstrelingen. Hoewel die misschien net iets te sterk in overdrive gaan (alsof het instrument in je buik zit), kent dit nummer de uitstraling van een mantra van rust tijdens een achtergrond van een zonsopgang met vele kleurschakeringen, waarmee het meteen een gooi doet naar favoriet van deze plaat.

Zonder de grande finalé van The Deprivation Of Heart te willen wegsteken natuurlijk. Want gedurende een kwartier vat Serries in deze allerlaatste Microphonics track misschien wel heel zijn zoektocht samen door eerst met trage aanstrijken en drones de ruimte wat af te tasten, zowel scherp als doezelend. En vervolgens met resonerende metaalaccenten voor meer en meer intonatie te zorgen in een verhaal van eenvoud en evolutie: een spel van creëren en balanceren. De structuur van drone en schakeringen zwelt steeds feller aan en durft bijna gaan dreigen. De weldoener van het geluid is gul en gunt vervolgens zijn fenomenale project lange tijd om uit te sterven tot een microscopisch geluidsnihilisme: de essentie is bereikt.

Het had bij bovenstaande zin kunnen ophouden. Maar we zouden als extra voetnoot nog even Dirk Serries willen bedanken voor zijn fenomenaal, ambitieus ambientproject. We hebben getracht er telkens gepaste woorden voor te vinden, maar ook dat bleek een quasi onmogelijke zoektocht.” Damusic – Belgium

“Weinig dingen zo mooi als het aanschouwen van evolutie. Dingen die vooruitgaan, verbeteren, transformeren met het oog op herbronning of vernieuwing. Een blik naar buiten leert dat we op dit moment vermoedelijk eerder op een historisch dieptepunt zitten (voordeel: the only way is up), maar voor sommige evoluties moet je sowieso voorbij wat je via allerhande machinerieën gepresenteerd krijgt en onder het oppervlak duiken, waar begrippen als integriteit, persoonlijkheid en volharding, elders al te vaak uitgehold, nog iets te betekenen hebben. Het is daar dat we het slotakkoord van Dirk Serries’ Microphonics-verhaal tegenkomen.

Want geef nu toe: het recente Amerikaanse fiasco past in een breder kader, eentje dat niet enkel een impact had op politiek en economie, maar ook op cultuur en gedragingen in de brede zin van het woord, waarbij ook de rol van media niet te onderschatten valt. Burgers zijn klanten, en ze moeten op hun wenken bediend worden. Met makkelijk te onthouden slogans, zwart-wittegenstellingen, scherpe quotes, handige lijstjes, duidelijke prentjes en vooral: een eindeloze reeks van digitale geruststellingen, om je ervan te vergewissen dat jij deugt en jezelf niets te verwijten hebt. Je staat immers recht in je schoenen, hebt als participerende consument geen reden om aan jezelf te twijfelen. Als schakel in een groter systeem weet je perfect waar je aan toe bent. Goed voor het ego en de overtuigingen.

We onderschatten hoe veel van die mechanismen vanzelfsprekend geworden zijn, wat hun impact is op (onze ideeën over) sociale verbondenheid, het overbrengen van waarden, het bepalen van wat wel of niet de moeite is (en dat gaat ook op voor hoe muziek belicht, onderbelicht of ronduit genegeerd wordt, of dacht u nu echt dat u het beste uit het aanbod door de strot geramd krijgt?), en hoe moeilijk het is om buiten dat systeem te gaan staan en terug te keren naar waarden die er echt toe doen. Net zoals het erop aankomt om de maatschappij opnieuw op te bouwen vanuit zijn meest fundamentele bouwstenen, zo mag ook het belang en de waarde van inhoud, (zelf)bevraging en de creativiteit opnieuw in ere hersteld worden. Of op z’n minst onder het licht gehouden worden. In een braakland van belangen en uniforme meningen is een weigering, een alternatief, een scheppende daad er vaak een van verzet. Kleine impact, groot belang. Dat een breed publiek zich er niet eens bewust van is, doet er niet toe. Zichtbaarheid is immers ook geen graadmeter voor kwaliteit, laat staan relevantie.

Dirk Serries opereert intussen al ruim drie decennia binnen zelfopgelegde trajecten. vidnaObmana (1984-2005) was er zo een, en werd gevolgd door de gitaarjaren met Fear Falls Burning (2005-2012) en later Microphonics (vanaf 2012). Een evolutie, een nieuwe gedaante, een visie. Die laatste fase werd trouwens al snel vergezeld van een tweede rode draad in ’s mans oeuvre: een uitstap naar de wereld van de vrij geïmproviseerde muziek via allerhande projecten, nationale én internationale verbonden, die leidden tot een schizofrene, maar intrigerende tweespalt en soms wringende spanning in een gestaag uitzettend oeuvre. Een voor sommigen moeilijk te bevatten spreidstand die er misschien ook toe bijgedragen heeft dat het Microphonics-hoofdstuk nu ten grave gedragen wordt met een laatste release. 2012-2016.

En wat voor een release. Is de interactie binnen de improviserende bezettingen er eentje die gestoeld is op zoeken, aftasten, het construeren van een verhaal en een sociale verhouding, hoe abstract ook, dan beland je hier natuurlijk in een heel andere wereld. Het album werd “geconstrueerd” en opgenomen over een periode van drie jaar, waardoor je met een heel ander uitgangspunt zit. Een doordachte aanpak, een structuur, maar vooral: een eindbestemming. Een werk waarover nagedacht wordt, dat stap voor stap in elkaar gestoken wordt, tot het punt bereikt wordt waarop de artiest zegt: “Het is af.” Het is een werkwijze die een perfectionist als Serries als geen ander kent, en die er ook toe leidt dat dit laatste hoofdstuk klopt, tot in de kleinste details.

Knap gestileerd artwork (dit is zo’n release die je op vinyl nodig hebt), met de herkenbare, ietwat grauwe fotografie van Martina Verhoeven, en een totaalsound die smeekt om beluisterd te worden met een koptelefoon en zo weinig mogelijk afleiding. Het zal de impact van “XXVI Epiphany And Isolation” er enkel groter op maken, en die impact staat haaks op het heersende beeld van dit soort muziek. Dit is het geluid van iemand die z’n kunst beheerst, die zich zijn stijl volledig eigen gemaakt en geperfectioneerd heeft. Vanuit een verre, aanvankelijk amper waarneembare ruis – wind, gedempte verplaatsing, gewoon omgevingsgeluid? – daagt er een geluidsmassa op. Amorf, iriserend, een continue transformatie van klanken die door een spel van toevoeging, aandikking en verschuivingen een beeld creëert van een woelig, onderdrukt tumult, waar dan ook nog eens fantoomklanken in opduiken.

Elektrische gitaar en viool, Fender Rhodes en effecten zijn de ingrediënten, maar er had net zo goed sprake kunnen zijn van trompetten, synths, stemmen en een orkest, want als vanouds suggereert Serries binnen zijn minimalisme een enorme weelde. Van nuances en texturen, maar ook van emoties. Het ene moment zwelg je in een iele desolaatheid, even later krijg je af te rekenen met een loden melancholie, aangedikt door diep brommende subs, of amper onderdrukte tristesse. Muziek die vertrekt vanuit een individuele achtergrond en sound, maar wel een persoonlijke verbondenheid en invulling toelaat. Elk z’n eigen verhaal en projecties. Het is meteen ook een van de hoogtepunten van het Microphonics-verhaal.

De drie andere delen zoeken het vervolgens bij variaties op die stijl, maar krijgen elk een heel eigen teneur. “XXIX I Communicate Silence” blinkt eigenlijk uit in ironie, want bevat misschien wel de meest gepantserde, agressieve klanken van het album, een hardere, grovere gitaarsound die een rechtlijniger koers dicteert. Hier stel je je het geluid visueel niet meer voor als een steeds van vorm veranderende geluidswolk, maar een stalen constructie: rechter, minimaler en strenger, waarbij het vooral opvalt dat de onderliggende drone na tweederde van het stuk meer naar de voorgrond schuift. De ruwere kantjes zijn weggevijld, met een dromerige, meer zachtaardige verderzetting. Het is meteen ook de ideale overstap naar de relatieve eenvoud van het kortere “XXVII Swept To The Sky”, waarin de viool (?) voortdurend rond de gitaar gestrengeld wordt. Hier lijkt de constructie kaler, maar nog altijd blijven er vragen rijzen over wat er in zit, wat niet, en wat gesuggereerd wordt.

De vijftien minuten van afsluiter “XXX The Deprivation Of Heart” zijn het meest minimaal en meditatief, eigenlijk een beetje de tegenhanger van het andere uiteinde van het album. Het emotionele tumult van de aanzet wordt hier bedekt met geruststellende, haast spirituele gaafheid, nauwer verwant aan Serries’ meer traditionele ambientreleases. Een moment van bezinning, of misschien berusting? Het besef dat het hoofdstuk ten einde kan komen met een sound die drones, minimalisme, folk, neoklassiek en gitaarsculptuur verenigt. Geen pompeus drama, maar een kwartier ingetogenheid. Een gepast slot. En daardoor kan je die prangende vraag stellen: what’s next? Blijft Serries vooral actief op het terrein van de improvisatie (al dan niet ambientgetint), of ligt er, wie weet, iets nieuws in het verschiet? Dat er iets van komt lijkt alleszins een vaststaand feit, het is de aard van een beestje, de artiest die wars van trends en toegevingen z’n muze volgt, en dat levert op z’n minst boeiende resultaten op. En een evolutie.Intussen kan het devies op het album gevolgd worden: This is the end. Play louder.” Enola – Belgium

“De toonaangevende Belgische muzikant Dirk Serries is een meester als het gaat om het creëren van sfeer scheppende, diepgravende en emotioneel geladen muziek. Dat is al zo met zijn ambientproject Vidna Obmana, maar eveneens bij vele andere joint ventures en soloprojecten als Continuum, 3 Seconds Of Air, Akhet, The Black Fire, Neurotic Youth, Principle Of Silence, Terrace Of Memories, The Sleep Of Reason, Fear Fall Burning, Yodok III en meer. In 2008 start hij onder zijn eigen naam de meer dan imponerende Microphonics-serie, waarmee hij de luisteraar trakteert op langgerekte klanklandschappen vol gitaarambient en drones, die barstensvol emoties zitten. Na diverse sublieme releases gaat hij, net als hij dat eerder deed met Vidna Obmana en Fear Falls Burning, deze serie beëindigen. Dat doet hij met de lp Microphonics XXVI-XXX: Resolution Heart, waarop hij 4 lange soundscapes serveert van tussen de 6,5 en 15 minuten. Net als op de vorige albums heb ik de grootste moeite om me te concentreren op de recensie tijdens het beluisteren van deze muziek; zo meeslepend, dromerig, intens en bovenal wonderschoon zijn deze composities. Overigens mogen veelzeggende titels als “xxvi epiphany and isolation”, “xxix communicate silence”, “xxvii swept to the sky” en “xxx the deprivation of heart” er ook wezen. Met elektrische gitaar, elektrische viool, fender rhodes, analoge en digitale synthesizers weet hij hier iets neer te zetten dat alle perken te buiten gaat. Het is dan allemaal minimaal en melancholisch, maar tevens van een overmeesterende pracht. Als je per se referenties nodig hebt moet je denken aan de gouden middenweg tussen Aidan Baker, Yellow6, Roy Montgomery, Stars Of The Lid, Celer, Arvo Pärt en Robert Fripp. Zo mooi? Nee mooier! Wat een fenomenale afsluiter van deze schitterende serie!” De Subjectivisten – The Netherlands

“Quattro lunghe tracce segnano, dopo otto anni, il capitolo finale della serie microphonics di Dirk Serries. Un percorso fatto di fluide trame droniche che galleggiano eteree prive di pulsazioni procedendo da luminose e tremule frequenze totalizzanti verso modulazioni dall’ambientazione sempre più rarefatta.

I luminosi riverberi frammisti a ruvide screziature emergenti in filigrana dell’iniziale “XXVI epiphany and isolation” si riversano nelle più oscure tessiture sempre venate di grana fine di “XXIX i communicate silence”, che sfuma nel finale introducendo idealmente la seconda parte del disco incentrata su dilatazioni sempre più ipnotiche e vaporose. Si snoda in una spirale in avvolgente crescendo “XXVII swept to the skye” prima di lasciare spazio alla smaterializzante solitudine conclusiva di “XXX the deprivation of heart”, capace di continuare a propagarsi ben oltre il suo quarto d’ora di durata.

Un addio toccante, ricco di malinconica emozione che scaturisce da un percorso artistico fertile e variegato.” So What – Italy

“And so another Dirk Serries project draws to a close… Microphonics XXVI-XXX: Resolution Heart [8] finishes this series off in haunting style as the echoes of ‘The Deprivation Of Heart’ fade into silence, leaving the listener in an hypnotic trance of otherworldly bliss. It all starts off so menacingly with the dark, distorted loops of ‘Epiphany And Isolation’, the ever-mounting layers adding dread and half-hidden terror. It is these subtle additions that make this so beguiling yet mesmeric, drawing you in as it flows and evolves from cloaked nightmare to euphoric climax seamlessly. I for one cannot wait to hear what comes next.” The Digital Fix – UK

“this is the end. play louder.“ kurz und knapp und eindeutig. ein weiteres projekt von dirk serries wird beendet. ganz bewusst, mit ansage und trotzdem wieder einmal überraschend: microphonics, entstanden in der endphase seines ersten post-vidnaobmana projekts fear falls burning, schien bisher so etwas wie „das“ solo-projekt von dirk serries zu sein; obwohl oder gerade weil es im laufe der zeit so viele mutationen durchlaufen hat. und auch, weil es nie kollaborationen von microphonics mit anderen gab.

im beginn von 2008 das debüt als meditativ-rollende soundscapes, viel reduzierter und intimer als das zu diesem zeitpunkt schon zum fast-rock-projekt gewordene fear falls burning und von der atmosphäre ätherischer, auch weniger düster. dann die serie der live-12“, noch reduzierter, asketischer, langsamer; fast wie eine tatsächliche meditation. nach der diese haltung subtil erweiternden 10“ dann die überraschung: „mounting among the waves, there’s a light in vein. the burden of hope across thousands of rivers“, das zweite album, im vergleich zum zu diesem zeitpunkt schon 5 jahre zurückliegenden debüt fast wie eine musikalische explosion; mit erweitertem instrumentarium (der computer, auch live, als ergänzendes instrument) und kompositionen, die nicht mehr auf die bewusste statik der bisherigen stücke setzten, sondern in harmoniefolge und dynamikaufbau jedes einzelne der vier stücke geradezu vehement nach vorn schiebt. der kontast zum vorherigen könnte kaum größer sein; mit einem abstand von 5 jahren zum debüt und einer vö-lücke von 2 jahren zum letzten als „microphonics“ benannten output fast so etwas wie eine neuerfindung des projekts… auch wenn, soundtechnisch, durch die gitarre als das hauptinstrument, besonders aber auch in sachen harmonierführung der zusammenhang zur vergangenheit zu keiner zeit wirklich unterbrochen wurde.
im weiteren schien dirk serries microphonics (vermutet: auch wieder ganz bewusst) dann aber trotzdem ein weiteres mal auf die hinteren plätze der prioritätenliste verschoben zu haben; mit blick auf die bis zu diesem zeitpunkt gelaufenen vö-intervalle ein tendenziell durchaus gewohntes bild. statt dessen die konzentration auf zwei ganz andere bereiche: ganz neu die entdeckung freier improvisation im ensemblespiel (stichwort: new wave of jazz) und gleichzeitig die transformation von vidnaobmana haltungen zur umsetzung mit hilfe des aktuellen instrumentariums; als „streams of consciousness“, wenig später unter dem eigenen namen. plus eine ganze fülle von weiteren kollaborationen.
dann zum ende von 2016 also jetzt das abschließende kapitel von microphonics: „resolution heart“. ein album, das, aus welchem grund auch immer, genau den gleichen titel trägt wie die fast unauffällig vorher veröffentlichte 7“, veröffentlicht unter dem namen dirk serries, zusammen mit justin k. broadrick… eine 7“, die sogar explizit als präludium zum album benannt wurde. auf der das gleiche zitat von la-otse steht wie jetzt auf der lp. aber eben an keiner stelle microphonics…

„resolution heart“ also, das dritte und letzte album, das durch eine einzige, dann wohl auch letzte microphonics live-show zum releasetag gefeatured wird, ist vom soundbild zunächst tatsächlich so etwas wie die fortsetzung des mit „mounting among the waves, there’s a light in vein. the burden of hope across thousands of rivers“ erreichten: gitarrenschichten in vielfacher überlagerung plus den auf diesem zweiten album eingeführten zusätzlichen, intensivst bearbeiteten gitarren, die dann wie tiefbässe fast rein elektronischer quelle klingen. jenseits vom reinen sound, in den kompositionen will „resolution heart“ aber zu keiner zeit die auf dem zweiten album omnipräsente schubkraft wiederaufleben lassen; haben stücke von damals wie z.b. „the burden of hope“ trotz ihrer anlage ohne jede offensichtliche rhythmik allein über die „basslinien“, ihre harmonische und (dann doch irgendwie) rhythmische setzung die hörer fast wortwörtlich (und im vergleich zu der davor liegenden ep serie sowieso) in den hintern getreten, eine bei dieser art von musik nur selten erlebbare konkretheit oder besser eindeutigkeit bewiesen, ist das vergleichbare material auf „resolution heart“ viel flächiger angelegt: in erster linie als subfrequenzunterstützung der unzahl (mikro-) melodieführender schichten im vordergrund des hörbilds. „resolution heart“ ist dadurch im höreindruck weit weniger aggressiv als ihr vorgänger und spielt mit laufender spielzeit den hörern zunehmend den streich, sich scheinbar völlig von seinen eigentlichen klangquellen und deren ästhetik zu lösen. sprich: auf dem cover sind die benutzten instrumente natürlich wieder benannt, neben der gitarre als zentraler quelle sind das noch elektrische violine und fender rhodes, spätestens das abschließende stück „deprivation of heart“ aber scheint statt dessen mit (wald) hörnern, streichern etc. eingespielt, so verblüffend orchestral / akustisch klingt das ganze. und so orchestral ist es auch kompositorisch, in den harmoniesetzungen angelegt. vielleicht auch ein folge seiner erneuten beschäftigung mit vidnaobmana haltungen? in jedem fall: ein wahrhaft symphonischer projektabschluss.” Unruhr – Germany

“8.5/10 rating !! De laatste jaren was Dirk Serries actief in verschillende muzikale constellaties als Yodok III, Kodian Trio en naast nog vele anderen, met muzikanten als John Dikeman, Rene Aquarius, Rutger Zuydervelt en Chihei Hatakeyama. Allemaal uiteenlopende projecten waar meestal de nadruk lag op het experimentele en improvisatie, wat leidde tot op muzikaal gebied heel wat verrassende uitkomsten. ‘Microphonics’ is op zijn beurt een cyclus die begon in 2008 en nu wordt afgerond met een laatste en ultieme deel ‘Microphonics XXVI-XXX: Resolution Heart’. In zijn eentje ontpopt Serries zich als een meester van het ambient genre. Harmonie, melancholie, dynamiek, zuiverheid, schoonheid worden gecombineerd met minimalisme, loutering, stilte, strakheid en dissonantie. Een zacht geruis is de aanzet van ‘Epiphany And Isolation’. Blijvend op de achtergrond komen daaroverheen verschillende lagen opgewekt door elektrische gitaar en viool. Het geeft de compositie iets plechtstatig, bijna religieus. De muziek onderschrijft de meervoudige betekenis die de titel van de song in zich draagt. ‘I Communicate Silence’ heeft een meer cinematografisch karakter. De lucht is ijl, het landschap bar en desolaat. In het oosten komt de zon op. In de schemering van de kille, blauwe lucht kun je een laatste weerspiegeling zien van de maan. Een nieuwe dag kondigt zich aan. In ‘Swept To The Sky’ brengen greinige, korrelige drones een gewemel op gang. Een veelvoud van gestaag aanzwellende geluiden vermengen zich met elkaar en deinen uit tot een in de hand gehouden en gecontroleerde hectiek. Het slotakkoord is ‘The Deprivation Of Heart’. De mens als individu is tot veel in staat. Zowel constructief als destructief. Wat uitnodigt tot een moment van bezinning en reflectie. Er is de aanblik van een zweverig tracé van wisselende stemmingen dat uiteindelijk tergend traag afneemt en uitdooft. Wat rest is een oorverdovende stilte. Deze ‘XXVI-XXX: Resolution Heart’ is een waardig slot voor de ‘Microphonics’ reeks waar je altijd blijvend kan van genieten. Dirk Serries gaat nu ongetwijfeld nieuwe muzikale uitdagingen aan.” Dark Entries – Belgium

“Tra mille impegni collaborativi (ultimi quelli che lo hanno visto affiancare i giapponesi Chihei Hatakeyama e Hakobune) e nuove derive di sperimentazione sonora in chiave free-jazz, Dirk Serries ha trovato il tempo per compilare il capitolo finale del suo progetto più personale, quello identificato dalla denominazione “Microphonics”, che ne ha accompagnato l’attività a proprio nome fin dal 2008.

Quale elegia finale di un percorso artistico ricchissimo, “Microphonics XXVI-XXX: Resolution Heart” racchiude gran parte dell’essenza dell’esperienza recente di Serries, condensandola in quattro lunghi movimenti costituiti da drone liquidi di densità e consistenza mutevoli. Analogamente, sono soggette a lenta trasformazione le sensazioni evocate fin dai titoli dei brani e rispecchiate appieno dal loro contenuto: vi è, infatti, tutta l’estetica dell’artista belga nei richiami all’isolamento e al silenzio operati dalle prime due tracce, così come le suggestioni aeree e le struggenti componenti emozionali suggerite dalle altre due.

Tutto ciò è comunque riassunto da un’uniformità di correnti atmosferiche, che muovono da un isolazionismo straordinariamente luminoso, si diluiscono in vapori sempre più inafferrabili, digradando infine in echi nebbiosi, che sublimano la materia sonora di Serries in un’elevazione ipnotica e avvolgente. In tal senso, il lavoro segue un iter inverso rispetto a quello di un crescendo elegiaco, risultando invece da una progressiva diminuzione di frequenze, in piena coerenza con l’approccio minimale di Serries, forse mai come questa volta carico di contenuti immaginifici ed emotivi, solo in apparenza ossimorici rispetto ai cardini dell’arte ambient-drone e invece del tutto coerente con la dichiarata conclusione di una parentesi artistica duratura e significativa come poche.” Music Won’t Save You – Italy

“Muziek die niet alleen je hart raakt, maar die je ziel als het ware vastgrijpt en je als luisteraar in een diepe trance doet belanden. Zonder geluidsmuren af te breken, maar door gebruik te maken van Hemels mooie drones en soundscapes. Dat is wat Dirk Serries met zijn verschillende projecten steeds wenst te doen. Microphonics XXXVI-XXX – Resolution Heart. is weer zo een meesterwerk van deze veelzijdige artiest. Die bovendien weigert om te lang stil te blijven staan bij één project, en zichzelf binnen verschillende andere projecten al dan niet met of zonder kompanen, zichzelf heruitvindt. Maar we dwalen af. Laat ons even deze nieuwste parel onder de loep nemen, en geniet even mee van deze warmhartige wandeling doorheen onaards mooie wegen.


Zoals dat doorgaans het geval is bij intensieve Ambient, start ook XXVI Epiphanoy Isolation binnen een verstilde sfeer, waarbij we in onze kamer een speld konden horen vallen. Nee, geluidsmuren afbreken is er niet bij. Echter binnen  bedwelmende sferen, die gevoelige snaar raken, dat wel. Deze meer dan tien minuten durende trip heeft een rustgevende, deugdoende uitwerking op ons gemoed. Na alle oorverdovende drones tot metal of punk, voelt Microphonics XXXVI-XXX – Resolution Heart aan als het ultieme rustpunt, om de batterijen weer compleet op te laden.

Xxix I Communicate Silence  de naam zegt het zelf, kunnen we zien als een ode aan de stilte. Een soort stilte die je normaal enkel terugvind tijdens bijvoorbeeld bergwandelingen. Bij het bereiken van de top, overvalt je een immense rust die met geen woorden valt te omschrijven. Wel, zo voelt ook deze song aan. Adembenemende schoonheid, die je als luisteraar in een diepe trance doen belanden en een krop in de keel bezorgen. Dirk Serries heeft daar een patent op denken we, want hij laat, naar goede gewoonte, ook nu weer oorstrelende klanken op ons los, die de geest verwarmen.

Ook op Xxvii Swept to the Sky voelen  we ons wegdrijven – bij voorkeur met de ogen gesloten –  naar heel andere onontgonnen werelden vol eerlijke schoonheid. Nee, hier wordt ons geen sprookjeswereld voorgeschoteld, maar de puurheid van de natuur binnen een muzikale omlijsting. We zouden deze recensie kort kunnen houden. Omdat net zo een schoonheid gewoon niet met woorden kan omschreven worden, want je moet deze muziek ‘voelen’ in plaats van er naar te luisteren. Je hart ervoor open zetten, en het laten inwerken tot het diepste van je genen.

Xxx the Deprivation of Heart is weer zo een meer dan veertien minuten durende, ultieme rust gevende, trip die echter aanvoelt als enkele seconden. En net daar ligt de sterkte van deze klasse plaat. Dirk Serries beschikt over het talent waardoor hij zogenaamde monotone klanken kan omvormen tot magische parels die je hart doen stilstaan, en je ziel doen bloeden. Waardoor het aanvoelt alsof je maar enkele seconde weg bent geweest van deze harde wereld. Maar die paar seconden of minuten zijn genoeg om diezelfde harde realiteit plots weer beter aan te kunnen. Zonder meer toont Dirk ons een uitermate, ultieme schoonheid die we – zoals al een paar keer aangegeven – gewoonweg niet onder woorden kunnen brengen.

Microphonics XXXVI-XXX – Resolution Heart is een parel van een plaat die je als Ambient/drones liefhebber dus vooral moet beluisteren met het verstand op nul, maar 100% met een open hart. Laat je meedrijven naar de schone kant van onze wereld. Te vergelijken met het eerder vernoemde uitzicht vanop een bergtop. Of de adembenemende schoonheid van de ondergaande zon, op een verlaten strand ver weg van de buitenwereld. Of ook als je vanuit het heelal kijkt naar de wereldbol, die schittert als een verre ster aan de hemel. Als er een paradijs bestaat, dan hebben we dat teruggevonden in deze hartverscheurende mooie soundscapes die Dirk Serries weer naar voor weet te brengen. ‘Geniet’ ervan, met volle teugen…” Snoozecontrol – Belgium

“De Belgische componist en musicus Dirk Serries sluit zijn Microphonics project af met de waardige afsluiter de lp/cd Microphonics xxvi – xxx Resolution Heart. Microphonics betekent sinds 2008 een keerpunt in de muzikale loopbaan van Serries omdat hij voortaan onder zijn eigen naam speelt. Voorheen gebruikte hij de artiestennamen Vidna Obmana en Fear Falls Burning.

Om de zoveel jaar zag Microphonics middels elpees, een 10” of via een soundtrack voor een korte film het levenslicht. Naast dit project, waarmee hij binnen het ambient c.q. drone genre blijft, zoekt Serries de laatste jaren de muzikale grenzen op binnen de experimentele muziek, in gezelschap van jazzmusici en andere muzikanten die het experiment niet schuwen. Het resulteerde in tal van releases op zijn label The New Wave of Jazz in samenwerking met Tonefloat.

Het eerste nummer van het album is getiteld ‘Epiphany and Isolation’. De track vangt aan met een minuut lange stilte, waarna de klanken meer en meer hoorbaar worden. Zoals we van Dirk Serries gewend zijn vullen laag naar laag elkaar aan, tezamen vormen ze een harmonische haast orchestrale compositie. Schurende dissonante partijen zorgen ervoor dat de muziek spannend blijft en dat je je kan focussen op de diverse partijen die opkomen en weer verdwijnen.

De tweede track, ‘Swept to the Sky’, heeft meer dreiging dan het voorgaande. Een continu drone, vergelijkbaar met een zoekende vioolpartij, wordt begeleid door zware tonen. Wat er gezocht wordt is niet duidelijk maar het nummer eindigt in een zachte noise.

‘I communicate silence’ is een herbeleving van voorgaande Microphonics opnames, waarbij harmonie en ambient belangrijke ingrediënten zijn. Echter een herhaling van stappen zou ik het niet willen noemen. De warme klanken worden ondersteund door de nodige gitaarpartijen die met distortion zijn gecreëerd, en eindigen met veel echo waar de geluiden verdwijnen in een grote ruimte en de stilte zijn opwachting maakt.

Het album eindigt met het melancholische nummer ‘The deprivation of heart’. Traag ontspinnen zich enkele geluidslagen. De intensiteit neemt steeds meer toe doordat de geluidsstructuur zich ontwikkelt van zachte klanken naar meer fellere tonen, overigens zonder overweldigend te worden.

Voor de niet oplettende luisteraar ontwikkelt de muziek van Dirk Serries zich niet. Krijg vaak te horen dat hij in herhaling valt en zijn werk veel op elkaar lijkt. Maar naar mijn smaak weet hij met minimale middelen een maximaal effect te bereiken in de verdieping van klank, geluidsstructuur en compositie. De werelden die hij met het project Microphonics schept, bewijzen dit. Ben erg benieuwd wat de volgende solostap van Serries zal zijn.” Ravage digitaal – the Netherlands

BENEFIT

“”Where Words Fail, Music Speaks”. This compilation is a small initiative on behalf of Santa Sangre Magazine, dedicated to Ania, the wife of Maciej Mehring, the founder of the Zoharum label and the Bisclaveret project. In August Ania was diagnosed with Sarcoma Synoviale, an exceptionally malignant tumor. The fight will be hard, but Ania absolutely does not want to surrender. That’s not at all an option. But the treatment is expensive and money is needed like never before. In our desire to support Ania, we hereby present to you a collection of unreleased tracks by some of the best artists in the ambient, dark ambient, experimental & neofolk fields. I think you’re all going to find something you like. The designated price for the compilation is 9,99 EUR, but if you’re willing to pay more, we’ll be more than happy.” Santa Sangre Magazine

Dirk Serries contributed an exclusive 17 minute vintage ambient piece.

Support this and help Ania to conquer this.

OLD-SCHOOL NOISE REISSUED

test VB_03

Vidna Obmana has been a significant name in the ambient scene for more than two decades, releasing over more than 50 solo albums and numerous collaborations. But apart from his main ambient colleagues, Vidna Obmana originates from the industrial cassette network scene in early eighties, releasing several tapes on his own label and on others. No Sacrifice Lp get tracks from infamous tape released in 1985 on Zeal SS No sacrifice for weakling and bonus track from the same period. One of the most violent and aggressive sonic assault ever hear from Belgian artist!  After the 1984 debut The Ultimated Sign Of Burning Death, Urashima releases this tape on 140 gr black vinyl with black label, black inner sleeve and comes in a deluxe silver silkscreen on black cardboard sleeve, limited to 199 copies w/insert in luxury 160 gr ivory paper.  Availalbe now, email us. Limited stock.

Unseen Descending And Lamentations reviewed


“De Antwerpse soundsculpturist Dirk Serries (VidnaObmana, Fear Falls Burning) laat dit voorjaar twee platen los op de wereld: ‘Buoyant’ en ‘Unseen Descending And Lamentations’. Allebei tickets naar een ander universum, maar elk met hun eigen route. Laat de albums horen aan nietsvermoedende collega’s of familieleden, en je krijgt gegarandeerd verwarde blikken. Want is klank zonder beat of melodie wel muziek? Weten wij veel… Serries’ geluidsgolven onthullen in elk geval schoonheid waar je ze niet zou verwachten. Op ‘Unseen Descending And Lamentations’ doet Serries het alleen. Zijn onophoudelijke zoektocht hield deze keer halt bij twee titelloze stukken. Telkens een volledige plaatkant lang. Nummer één kruipt van ‘2001: A Space Oddysey’ naar ‘Apocalyse Now’. In het eerste deel voel je de constante aanwezigheid van een eindeloze leegte. En dat is een compliment. De sound zwelt aan met sneren van een viool en drijft voort als een boot in een vijandige jungle. Tot een laag gebrom overvliegt als een helicopter.  Nummer twee is een wilder beest. Met spaarzame Fender Rhodes-noten, bijna-orkestrale dampen en – vanaf minuut drie – een smeerlap van een cello. Een chaosinjectie en priemend hoge tonen stellen je op de proef. En toch zul je er niet in slagen om de soundkoepel te verlaten … De andere plaat, ‘Buoyant’, is een samenwerking met Rutger Zuydervelt van Machinefabriek. Serries verzorgt effecten en gitaarwerk, Zuydervelt kleurt de sound nog extra in. De snelle polsslag en het wat snedigere geluid van Lost Trail duwen het album meteen weg van ‘Unseen Descending’. Is dat een intrigerende droneplaat, dan is ‘Buoyant’ eerder koppige ambient. Unraveled Blanket krijgt de prijs voor agressiefste uitbarstingen. Terwijl The Dissection te veel gewicht geeft aan wat klinkt als een ongewoon nerveuze theremin.  The Whispering Scale is dan weer adembenemend. Er zit een min of meer terugkerend patroon in, en een ultrazacht geklop laat het stuk leven. Zeker wanneer er vanaf minuut negen subtiele, abstracte elektronica bijkomt.  Serieus te overwegen dus, die Serries!” DaMusic – Belgium

“The Ghent record label Consouling Sounds releases the latest album by the Belgian guitarist Dirk Serries. It is called Unseen Descending and Lamentations and it contains two lengthy compositions of each over 20 minutes. The artist plays all the instruments himself and as usual in a perfect way. You have to be open to this kind of music to appreciate it, because Serries’ doombiente compositions are not made for pop radio stations, but that was never his intention.
Dirk Serries makes music since the early 90s, but despite an extensive discography (Wikipedia publishes a ‘selective’ list of 26 titles!), his success is limited to a small group of avid fans. The reason is that Serries does not choose the easy way, and that his output is limited to what is close to his heart. No bite-sized chunks on this album, but if you are interested in experimental and ambient music genres, then this release will satisfy your needs.

The first composition on the new album is called Part One (21’31”): a monotone guitar creeps in, followed soon after by an ebb and flow of dark and sparse guitar echoes, that gradually take the lead. The atmosphere is dreamy and creates a climate for introspection and tranquility. Drums are absent; a 1976 Fender Rhodes guitar does all the work, assisted by a lone violin. What started as a small stream, develops in the course of the track into a broad river of swirling sounds, treble and bass, along shearing sound carpets, dark shades of a watchful organ and an ambient hum at the end.

Part Two (22’30 “) begins with what sounds like running water or would you prefer noise? And the little bells that resound as a signal for a new morning in a Buddhist temple, probably are no bells at all. Carefully slow guitar tones sneak in, and then a deep bass. Occasionally you hear a sharp sound, but the atmosphere remains pleasant and friendly, and again there are dark organ-like tones in the background, subdued and solemn, a symphony of colors that goes slowly crescendo, with the sound of wailing guitars halfway through the process and unfathomable sirens, while the atmosphere is adjusted from light to gloom, plaintive, and repetitive in an unobtrusive way, but compelling as an unstoppable flood of emotions. A nice album.
Previously Serries released his material as vidnaObmana and Fear Falls Burning (FFB), two one-man projects as well. In his more than 20-year career, he cooperated with the American composer and musician Steve Roach, but also with Aidan Baker, Steven Wilson (Porcipine Tree), and more recently with the Dutch musician Rutger Zuydervelt.” Peek-A-Boo Magazine – Belgium

“Neues Album von Dirk Serries, solo und unter dem eigenen Namen; als eine Art Fortschreibung der “Streams Of Consciousness” Alben, die er selbst ja auch schon einmal als eine ebensolche seiner Arbeiten als vidnaObmana bezeichnet hat. “Unseen Descending And Lamentations” beginnt mit einem sphärisch / statischen Intro, um bald darauf in sich gegeneinander verschiebene Akkordschichten zu fallen -soweit ein Motiv, dass sich in unterschiedlicher Ausführung auch durch die “Streams Of Consciousness” zieht- um schließlich, durch den Einsatz sehr warmer und sehr tiefer Bassflächen in eine soundästhetisch leicht andere Richtung zu driften: und wenn die Gitarren auch weiterhin durchaus identifizierbarer (Haupt-?) Bestandteil bleiben, lässt der Zusammenklang bald eine Art mellow Bläser-Erinnerung entstehen. Etwa so, als ob eine Gruppe von Waldhorn-Spielern wie unmerklich die Regie übernommen hätte, um den geschichteten Gitarren eine neue, bisher unbekannte Soundqualität zu geben; eine, die in der Lage ist, “Unseen Descending And Lamentations Part One” als ein Stück tiefster Ruhe wirken zu lassen. Einer Ruhe nicht nur in sich, sondern gleichsam wie ein überschneller Virus auf die Hörer übergreifend, diese wie vereinnahmend, in der Lage alle anderen äußeren Aspekte wie abzuschalten; Trance. Die gefühlte Langsamkeit und der loopartige Aufbau tun ihr übriges; und nicht zuletzt das extrem verlangsamte Hingleiten in den Ausklang, so langsam, dass es schwerfällt, den Punkt zu benennen, an dem Aufbau in Ausklang kippt, hebt die Eigenständigkeit von “Unseen Descending And Lamentations Part One” innerhalb von Dirk Serries Arbeiten hervor. Eine Eigenständigkeit, die der abschließende zweite Teil auf das Album als ganzes überträgt: fast noch ruhiger, noch mehr allen Bindungen von Zeit enthoben. Im Kern basierend auf einem kurzen, verführerischen Loop, der in unendlicher Verzögerung aus dem Nichts aufsteigt, zunehmend begleitet, aber nie seine Hauptrolle im Mantra aufgebend… Und bei aller Wiederholung stets fernab aller Gleichförmigkeit; stattdessen wie der Rattenfänger der alten Sage alle Aufmerksamkeit auf sich ziehend. Mit einem einzigen Motiv in 1000facher Variation und ebensolchen Blickwinkeln und Facetten…“ Unruhr/Black Magazin – Germany

„Twee albums brengt Dirk Serries op korte tijd uit. Voor beiden werkte hij samen met Rutger Zuydervelt, al is dat voor de zo dadelijk als eerste besproken plaat enkel voor de lay-out. Zuydervelt kan je kennen als Machinefabriek, over wie ik het hier al eens had. Unseen descending and lamentations is netjes verdeeld in twee songs, die toepasselijk Part one en Part two heten. Beide liggen dan ook duidelijk in elkaars verlengde en dompelen je onder in een heel eigen wereld waarin een onophoudelijke soundscape als verkeer in de verte nu eens aanzwelt, dan weer naar de achtergrond verdwijnt. Wie om wat voor reden ook overweegt slechts één plaat te kopen, raden wij dan toch Buoyant aan, de samenwerking met Rutger Zuydervelt waarop Dirk Serries de gitaren bespeelt en effecten toevoegt en Zuydervelt verantwoordelijk is voor de overige geluiden en de verwerking van alle geluiden (of hoe moeten we “processing” anders begrijpen?). Onze suggestie heeft alles te maken met de grotere verscheidenheid die op dit album horen. Lost trail opent de plaat rustig en sluit het meest aan bij het geluid op Unseen descending and lamentations, al horen we al in de details dat een breder geluidsspectrum aangesproken wordt. In The whispering scale houden we vooral van hoe naar het einde toe het aanzwellend geluid lijkt terug te springen, alsof de naald op het vinyl een heel eind terugspringt. Het geeft een aliënerend gevoel, alsof je als luisteraar weggeduwd wordt telkens je meegroeit in de opbouw van het geluid. Unraveled blanket klinkt zoals de stilte voor de storm, geladen met electriciteit. Onze favoriet op deze plaat is echter The dissection, dat begint alsof we door een deur heen luisteren naar de intensive care-afdeling in het ziekenhuis. Het regelmatige gepiep van de machines wordt omringd door onrust en naarmate de song vordert, klinkt het alsof de wind waait doorheen dat alles, ijzig en kou. De spanning is te snijden zonder dat de muzikanten drukte hoeven te maken.” De Ongeletterde Wanhoop – Belgium

Available from Consouling Sounds.