The Storm Of Silence

“Inseguendo l’ultima luce. Due esploratori dispersi tra ghiaccio e blu, laddove il silenzio può essere talmente assoluto da divenire suono altro. La fotografia di Bjarne Riesto e la musica di Chihei Hatakeyama e Dirk Serries costituiscono un unicum intitolato “The Storm Of Silence” (2016), uno splendido ossimoro. L’album inaugura la seconda fase della Glacial Movements di Alessandro Tedeschi, al traguardo dei dieci anni di attività, e invita, per l’ennesima volta, l’ascoltatore a meditare, in scia a un flusso sonoro suddiviso in quattro lunghi brani, o movimenti, affatto tempestosi e neppure silenti.

“The Storm Of Silence” è un progetto di medio respiro, ma delicato e avvincente come pochi altri in circolazione. La collaborazione a quattro mani è tra un giapponese e un belga, due artisti di grande esperienza e, soprattutto, due sognatori a occhi aperti. Distanti migliaia di chilometri, separati dalla lingua, ma emotivamente vicini. Difficile conteggiare le release di Chihei Hatakeyama e Dirk Serries affidate, spesso, a label di caratura internazionale. Entrambi a loro agio con l’informe materia ambient. Musica ideale per punteggiare condizioni estreme, come il Mar Glaciale Artico al crepuscolo.

Soundscaper vitale il primo, oscuro manipolatore il secondo. Mai incontratisi nel corso delle rispettive vite. Nel momento in cui Dirk Serries finalizza con Hakobune “Obscured By Beams Of Sorrow” (2015), un album rilasciato per conto della White Paddy Mountain gestita da Chihei Hatekeyama, i dialoghi tra i due prendono un’altra piega. Meno prospettica e più impressionista. Le loro comunicazioni si sono, infatti, evolute in un proficuo scambio di suoni, con il produttore giapponese pronto a modificare il suo tipico approccio a favore di un’inedita espressione di isolazionismo in note.

Simile a qualcosa cui si assiste in lontananza all’orizzonte, qualcosa di poco concreto e difficile da definire. Un feeling consolidatosi con Alessandro Tedeschi circa una possibile uscita. Elaborare il concept è stato questione di un istante, il mio lavoro con Chihei Hatekayama è su misura per l’inverno. paesaggi ghiacciati, una condizione di isolamento e spazi desolati. Quando la natura ha assunto connotati più lineari e meno colorati, ma dotati di forza e austerità, Glacial Movements è diventato l’approdo sicuro per il nostro album.

Il norvegese, invece, l’idioma comune. Kulde (freddo), Uvaer (cattivo tempo), Fryst (congelato), Hvit (bianco) sono parti di unico scenario incontaminato, finanche romantico. Chihei Hatekeyama e Dirk Serries si ergono a viandanti su un mare di ghiaccio. Le loro tracce sono abbastanza uniformi: rare le variazioni, occasionali le tensioni. È semmai un certo calore a propagarsi nell’aria al calar della nebbia. Il rigore del gelo lascia il passo a differenti forme di armonia. La risonanza di luoghi remoti è favorita dal ricorso a una rarefatta stratificazione sonora, da abbandono sensoriale.

Le alternanze tonali si susseguono al pari di nuove visioni. Le note allungate all’infinito colorano gli stati d’animo. Dalle sinuose modulazioni di Kulde alla stasi apparente di Uvaer, lievemente scossa da riverberi sotterranei, il passo è breve e mai faticoso. La chitarra e il pianoforte contribuiscono a elevare la natura immaginata, a fronte dello smarrimento dell’uomo, come la reale protagonista dei quarantadue minuti di “The Storm Of Silence”. Il bordone si staglia, invece, con rinnovata forza in Fryst fino a liquefarsi in profonda malinconia durante la conclusiva Hvit. Tenue e avvolgente.” Souterraine – Italy

The Face That Must Die

1 front cover

“Originally released in 1988 on cassette (and under the name Vidna Obmana as the project was styled in those days, rather than the later vidnaObmana), The Face That Must Die is very a much a release redolent of its post-industrial musical era, but still holds an effective and occasionally gruesome fascination thirty years later.

Following an introduction from Trev Ward of The Order Ov Wolves (who also helped release the cassette version), whose slightly portentous but ultimately a somewhat jejune menace is typical of the age (see also the hilariously camp but still strangely unnerving James Havoc‘s Church Of Raism — released on Creation, of all labels), the remastered and expanded CD slips from tape-loop miasma to queasily (re)percussive orchestrations as found on “Sweat Sessions” parts 1 and 2, Dirk Serries deploying a battery of synthesizers, turntables and shortwave radios to often mesmerising and macabre effectOld Captain have gone to town on the artwork for the new edition too, and where the original tape was housed in what looks like a photocopied sleeve in best cassette culture fashion, the CD gets stark monochrome reproductions of various gruesome woodcuts from European history printed on a four-panel digipak.

Time may not have treated some of the more beat-heavy moments so well, though they stand up fairly by comparison to many black-clad, gloom-laden acts of the late Eighties, but the swirling walls of drone and FX-riding swarms of sound on tracks like “Proto Anguish” retain their hypnotic sense of uncertainty tinged with woozy dread. Listen to a track like “Bring Out Your Dead”, and with its pinging tape loops and heaving bass undertow, and it’s also easy to fast-foward a few decades into the retro lo-fi blasted radiophonic landscapes of the likes of Ekoplekz or Ghost Box releases.

Likewise, the cycling compressed throb of “Bondage Doom To Creator” is possessed of a particular texture and feel that comes only from magnetic tape manipulations, heaving with heavily compressed presence and a slurred smearing of sound that hardware audio engineers might spend thousands reproducing faithfully in the digital realm. Throw in the layers upon layers of more effects, and it’s a seriously mind-melting traipse through the audio underworld at times, bouncing unpleasantries off the speakers like the world’s about to end.

What goes around certainly comes around, and The Face That Must Die is both well worth revisiting or discovering for the first time too.” Freq UK/Antron S Meister – UK

Available from Old Captain Records  :





“On Background Curtain (ZOHARUM ZOHAR 129-2), we have a collaboration between Celer and Dirk Serries. Celer, i.e. the American Will Long, is familiar for his minimal ambient music which can be quite beautiful on occasion, and his Inside The Head of Gods was judged by us as a “masterpiece of understatement”. Belgian droner Dirk Serries used to be Vidna Obmama throughout the 1980s, and also recorded as Fear Falls Burning, a project where the weapon of choice was a guitar.

I suppose both players have an interest in long tones, subtle shifts of timbre, and a creative approach which involves much processing work. Processing is certainly the hallmark of Background Curtain. In fact it seems to be the basis for the entire piece. Celer sent a tape to Dirk one fine day in 2012. The time-stretched segment of collaged work was, to its creator, “puzzling and unworkable”. Yet Dirk came through and rallied like a Hessian, and returned something to Celer. At this point the tape-trading story becomes unclear to me, but it seems that Dirk didn’t actually rework the original unworkable tapes, and instead produced something entirely new while he was listening to them. Another year goes by, and Celer (clearly not a man to rush into things) has the brilliant idea of mashing up the new Dirk Serries music with his original source recording. He got to work behind his multi-tasking processor desk. “The musical colour and frequencies were the same,” he assures us, “but the effects and enveloping were triggered by the waves of Dirk’s track”. This feels a little sketchy, but I think I get the general idea, and I can understand why creators would wish to protect their working methods by shrouding them in vagueness and ambiguity.

Two long pieces ended up being pressed on the present CD as a result of this long and drawn-out creative process – ‘Above/Below’ and ‘Below/Above’. The first one is a slow-moving blanket of swaddling ambient sounds where everything sounds processed and unrecognisable, yet not to the point of becoming saccharine goo. On the second piece, it’s just about possible to discern some guitar notes, keening their forlorn cries like slowed-down seagull effects from a Bill Nelson performance. However, there’s no real point in trying to unbake this sonic pie; the point that Celer wishes we would concentrate on is the presence of what he calls the “background curtain”, presumably referring to his original “puzzling and unworkable” source material. I think he’s right to call it a curtain; it’s certainly not rigid enough to be called a spine or backbone. “Even if you can’t hear its place, it’s definitely there,” he assures us. “Maybe you can hear it?” The Sound Projector – UK

“Background Curtain” is the effect of a teaming between two known and respected old ambient wolves. Will Long, hiding behind Celer moniker has released dozens of materials. And I mean literally; only this year already four full length materials are out. Check his Bandcamp – a lot of his albums you’ll find there to download with the “name your price” option. Dirk Serries is no less prolific. His main project is Vidna Obmana, now inactive but leaving a great legacy and sometimes coming back to us with the archive compendiums, re-releases of the old tapes and so on. Like the resurrecting of his classic cassette “The Face That Must Die” which was reissued only a few days ago by the Ukrainian Old Captain label. Now Dirk works under his own name and also is a member of several collectives, also those outside the ambient microcosmos, like Yodok III, an impressive experimental jazz ensemble.

Dirk Serries simply loves to share and mix his musical thoughts and ideas with other artists. I mean just check his list of accomplices in sound manipulations: Steve Roach, Alio Die, Asmus Tietchens, Jesu, Aidan Baker and I could go on and on. Will Long doesn’t have as much joint works in his resume, but the ones I know are truly exceptional, like the those with Japanese ambient craftmen, Hakobune or Yui Onodera. So it isn’t that surprising that their paths have eventually crossed and the final effect is now available thanks to Zoharum Records from Poland.

They’ve never met actually. Will made a track, he sent it to Dirk, asking him to process it one way or another. So he did, sent it back, Will has treated the material with further manipulations and so “Background Curtain” was born. No big philosophy behind that, no grand words nor ideas dealing with the crucial world problems or philosophical concepts. It’s just a friendly initiative of two experienced ambient musicians who know exactly their job and what this music is all about. It’s a two track work, based on drones constructed of synths and electric guitars. These are improvised, abstract soundscapes floating in the air and raising the feeling of surreal melancholy. The vast use of reverb makes me think of these compositions as aural stains, clouds without sharp edges. It’s ambient by definition, like suspended in time and space, sometimes similar to the works by Robert Rich or Steve Roach.

If you know their previous works, especially Celer albums you may be surprised by the relatively short duration of the album as it is around 35 minutes long. Will Long likes the more epic forms, at least when it comes to his individual works. After all, the name obliges to something, right? Seriously though, I noticed lately that I feel more and more tired with the 60+ minutes releases (unless these are Mathias Grassow albums), so for this moment it is quite an optimal amount of music from these two ambient warhorses. Not groundbreaking, but an easily recommendable piece for all the drone lovers out there.” Santa Sangre Magazine – Poland

“Bei einem Dauerproduzenten wie Will Long alias Celer, der keine Pause zu kennen scheint und in den letzten Jahren dutzende Releases herausgehauen hat, bleibt es nicht aus, dass sich der eine oder andere Entwurf als Sackgasse erweist, auf die der eigene kreative Fluss mit einer Blockade reagiert. Manchmal mag der Papierkorb der beste Freund des Schaffenden sein, doch wenn da Gefühl nicht losbekommt, dass in einem scheinbar unbearbeitbaren Fragment doch noch Potenzial steckt, liegen zwei Lösungen nahe: Die eine wäre, etwas Zeit verstreichen zu lassen und ich dem Material später erneut zu nähern, mit er entsprechenden Distanz, die es wie das Werk einer anderen Person erscheinen lässt. Die andere wäre, auf Kollaboration zu setzen und Kollegen mit der Dekonstruktion des Stoffes zu betrauen.

Long hat sich im Entstehungsprozess der hier vorliegenden Aufnahmen für beides entschieden, und so entstand über einen Zeitraum von rund vier Jahren im Austausch mit Dirk Serries (Fear Falls Burning, Vidna Obmana), den er zunächst ohne viel Hoffnung anleierte, doch noch ein ganzes Album, dem man eines schon mal bescheinigen darf: Es wirkt derart homogen und harmonisch, dass man ihm die verquere Vorgeschichte kaum anmerkt.

„Background Curtain“ ist ein sanft dröhnendes und angenehm schwermütiges Ambientalbum geworden, dessen lange und weit ausgreifende Soundscapes auch durch die ungewöhnliche Färbung der Sound an Substanz gewinnt. Gerade in ruhigeren Momenten der gemach an und abschwellenden Klänge blitzt immer mal die (trügerische?) Illusion ortbarer Instrumente auf, eine Schiffssirene, eine Klarinette, das Läuten einer Kirchenglocke oder raue Gitarren. Doch die Klangquellen sind nicht so relevant, erfüllen solche Momente doch vor allem die Funktion, den Hörer nicht vollends der Einlullung preiszugeben. Ist die Aufmerksamkeit erst entsprechend geschärft, dann ist der düstere Untergrund aus atonalem Rauschen und Rumoren immer deutlicher zu hören, ebenso die kleinen exaltierten Synthietupfer, die vereinzelt aus dem melierten Soundgemisch herausspringen.

Beide Musiker haben schon Ereignisreicheres produziert als die beiden ausladenden Tracks, die dem ursprünglichen Material eine jeweils andere Gestalt verpassen. Wer also im Ambien Spannung (oder auch so etwas wie Berieselung) sucht, der soltle sich zuvor die im Netz verfügbaren Auszüge anhören. Bestens bedient werden Freunde der subtilen Regression und alle, die mit Vorliebe Verstecktes aufspüren. (J.G.)” African Paper – Germany

“La polacca Zoharum produce nell’ottobre dello scorso anno questa collaborazione tra due mostri sacri della musica ambient e dello sperimentalismo quali Dirk Serries e Will Long aka Celer. La storia di questo progetto collaborativo confluito poi in “Background Courtain” comincia nel 2012, quando, dopo alcuni scambi di LP tra i due, Long invia una lunga traccia che riuniva dei pezzi sonori da lui prodotti a Serries, trovandoli inutilizzabili e sperando che l’artista belga riuscisse a ricavarne qualcosa. Tempo dopo, Serries invia a Long una serie di tracce ispirate dall’ascolto di quel nastro, ed usando come base la traccia definita ostica ed inutilizzabile all’inizio, i pezzi di Serries vengono avviluppati ad essa creando appunto questo album formato da due lunghe suite ambient sospese ed impalpabili, soundscapes da altri mondi dalla presenza allungata e riverberata. Disponibile in edizione strettamente limitata a 300 esemplari in digipak a 3 pannelli, con artwork dall’effetto vintage – molto inerente al contenuto sonoro – creato da Rudger Zuydervelt (Machinefabriek) e basato su una foto dello stesso Will Long.” Darkroom – Italy



“This LP puts the end titles to an essential chapter in Dirk Serries’ aural movie by cross-pollinating, in a way, sonorities related to a pair of important phases of his career, namely Vidna Obmana and Fear Falls Burning. Serries has always been concerned with the gradual unfolding of sounds in a style that retains momentum while eschewing ostentation. Either via sheer pitch duration or through massive amounts of processors, most of the music engendered by the Belgian artist is capable of evoking breathtaking vistas, frequently allowing unspoken communication with the self. Lend your ears and spirit to “The Deprivation Of Heart”, the final piece of this set, to get the picture.

These four tracks convey the visual sense of an expert engineer who never relinquished the original nucleus of his conception, yet is willing to alter a bit of its outside qualities. The characteristic slowness of outspread resounding streams is blurred by a haze of slight distortion, similarly to watching a summer landscape from the top of a hill with the corneas damp from the sizzling hot. What’s truly noteworthy – indeed, a trait which separates Serries from wannabes, hasbeens and neverwases – is the ability of attributing a reminiscent sincerity to harmonic sequences usually not exceeding the limits of a two-chord straightforwardness. If the inexpert listener could be forgiven for relating this work to – just saying – Celer, certain names from the Hypnos catalogue and, why not, William Basinski, don’t you dare forgetting that the inaugural outing by Serries dates from 1985. In this house emulators are not acknowledged: here, we’re talking about a groundbreaker. Still going strong after thirty-plus years.” Touching Extremes – Italy


“Es ist dieses Cover, das einen abschreckt.
Ein zerfallener Häuserblock, von dem der Putz bröckelt.
Doch trotzdem erhebt er sich Richtung Himmel.
Das Schwarz-Weiß-Foto verstärkt diesen Eindruck noch.
Doch schaut man ganz genau hin, verbirgt sich hinter diesem Bild des Zerfalls, gerade des Motivs wegen, etwas Besonderes, gar Faszinierendes. Man kann nicht genau beschreiben, was es ist, aber man spürt, dass es da ist!
Ganz genauso verhält es sich mit der Musik auf „Microphonics XXVI-XXX Resolution Heart“ von DIRK SERRIES, der unter unserer Seite für sein skandinavisches Band-Projekt YODOK III bereits in den höchsten Tönen gelobt wurde. Besonders der „atmosphärisch und postrock-phänomenalen Klangwelten“ wegen, die er gemeinsam mit einem schwedischen und einem norwegischen Musiker schuf.
Aber auch solistisch versteht Serries zu überzeugen, der schon als Support von MONO live Beachtliches an seinem Instrument leistete.

Nun also sein nur als LP plus bzw. oder Download erhältliches Solo-Album „Microphonics XXVI-XXX Resolution Heart“…
„This is the end. Play louder.“
Beide Sätze kann man, recht versteckt und sehr klein, auf der Rückseite der LP lesen – und man sollte sich daran halten. Serries Instrumentals – eingespielt mit E-Gitarre, E-Violine, Fender Rhodes und analogen sowie digitalen Effekten – müssen laut gespielt werden, dann entfalten sie genau die Atmosphäre, die nötig ist, um sich in dem Klangkosmos des Belgiers fallen zu lassen, ohne dabei den Eindruck zu haben, es würde in den gut 40 Minuten Spielzeit der LP zu wenig passieren.

Dieses Album lebt zuerst von der Stille, dann von langsam schwebenden, sich immer mehr erhebenden Harmonien und jeder Menge Loops, die stark vermuten lassen, dass der belgische Gitarrist und Klangzauberer bei ROBERT FRIPP zur Schule gegangen sein muss, da er die Frippertronics wie aus dem FF beherrscht und ganz ähnliche Soundscapes wie der große Meister (mit und ohne BRIAN ENO) zaubert. Serries scheint für Belgien das zu sein, was GERD WEYHING für Deutschland ist – denn beide erschaffen mit ihrem Instrument und dem entsprechenden technischen Equipment „Ambient Progressive Soundscapes“, die wie aus einer anderen Welt klingen – oder eben genauso wie „Epiphany And Isolution“, womit Serries seine beeindruckende LP über die Schönheit langsamer, aber nicht langatmiger Musik eröffnet. Das knapp 15 Minuten lange „The Deprivation Of Heart“ schließt dann in ganz ähnlicher Form und Rhythmik mit dem längsten Instrumentalstück das Album ab.
Danach werden wir dann auch den abschließenden kryptischen Satz – ein Zitat von LAO-TZU (chinesischer Philosoph aus dem 6. Jahrhundert vor Christi) – auf der LP-Rückseite noch etwas besser verstehen: „Sie bewegen sich in völliger Leere und lassen nur den Geist schlängeln.“ Das klingt meditativ – und die Musik von DIRK SERRIES ist die ideale Untermalung dazu.

FAZIT: Wenn an einem „Thursday Afternoon“ BRIAN ENO auf die LEAGUE OF GENTLEMEN von ROBERT FRIPP trifft, damit sie gemeinsam den „Evening Star“ aufgehen lassen, dann steigt er garantiert direkt über der hochinteressanten Bruchbude (des Covers) von „Microphonics XXVI-XXX Resolution Heart“ des Belgiers DIRK SERRIES auf.” – Germany


“8/10. It’s been a long time coming, but I’m finally reviewing what was essentially one of many releases from Belgian electronic/atmosphere artist, Dirk Serries. When this record released, around three or four others released with it and judging from the numbering here, this is part of a set. From a brief observation, this is the final piece in that set and I recommend checking out the others first, in order to get the full experience. I can’t comment on the other pieces as I don’t recall ever hearing them, but I can of course give an observation of this piece and why it is a must for fans of atmospheric and electronic music. While the four tracks here mostly seem to be a bit foreboding in title (I Communicate Silence, Deprivation Of Heart) the album as a whole is quite uplifting. It sounds like the sort of amorphous winds that one might expect from another dimension, possibly an astral world of sorts. The album cover itself is quite droll though, making one feel like they might be in for a desolate, urban experience with two sullen looking concrete structures and a pale sky just above them.

Even so, I’m certainly not getting anything harsh or negative within “I Communicate Silence.” It rather feels like meditation music, marking the record a great piece to play when you’re trying to wind down after a long day’s activities. Perhaps said material would work on a night time drive through the countryside, in which moving the steering wheel itself becomes an almost minimal action as you’re encapsulated by a blanket of stars and the subtle melodies by which such a travel almost feels non-mechanically aided. Resolution Heart is indeed the kind of music we play when we’re looking to put behind all of the political chaos of recent times and focus on the significance of life, while we still have it. It is an album that makes you thankful that you are among those in the world who can hear pleasant and calming sounds on a daily basis.

Though merely made up of a slew of synths, most people will not turn such an experience away due to it’s therapeutic nature. I most commonly review heavy metal albums, but if you do find this kind of record to be something to your taste and are a metal fan as well, then that to me is a plus. Some may not realize why I don’t just review one sort of music, and that is because I’m a fan of quite literally everything. The atmosphere here is rather subdued amidst it’s twinkles, but it feels like holding your head underneath a stream of clean, flowing water. If you enjoy this album, please check out the brother and sister albums that released alongside it. I’m sure that if you give it a chance, you’ll find something in it. ” The Grim Tower

XXVI-XXX reviewed

“Belgian-based artist Dirk Serries began his Microphonics series in 2008, a little after the release of his earliest work as vidbaObmana and before the world started noticing his presence, most of it because of his collaborations with A-list acts, such as Steven Wilson, Steve Von Till, Aidan Baker, Justin K. Broadrick, Cult Of Luna and Steve Roach, and also due to catching him on tour alongside Jesu, Mono, Low, My Bloody Valentine and Cult Of Luna.

Microphonics XXVI-XXX : Resolution Heart is the tenth and last installment in the series and from its somber cover art to its ambiguous monochromatic minimalism that sways the album in its entirety, the bleakness and despondency of its ambience make up a superb final chapter for the eight-year long series.

There are no distinctive shapes or patterns among the album’s four tracks and nothing about it is definite, yet Resolution Heart succeeds without trouble in absorbing you into its refined and elegant vagueness. The hazier it gets, the more powerful its subtle little sounds and shreds of melodies become and the more grand the closure of the series appears. Serries flirts and plays with silence and with it he designs his amorphous structures, in such way that this elegiac ending to Microphonics is nothing short of striking and awe-inspiring in its faultless lowliness. ” Destroy/Exist




“Collaboration between these two well established artists. Dirk Serries is a Belgian composer who’s probably best known for his work as Vidna Obmana a pseudonym he went under until 2007. These days he works in various guises such as Fear Falls Burning but here on this collaboration with Celer he has chosen to use his birth name.

This album has had a long gestation. It started life back in 2012 when Dirk and Will Long (Celer ) began to exchange some sounds and from the press sheet accompanying this release it seems Will was slightly unsure what do to with Dirk’s guitar based loops. It seems he decided to take the frequencies and shapes of the wave forms from Dirks sounds and create something of his own that mirrored these. It’s explained rather confusingly in the press release and whilst the method is important to the creators perhaps us listeners can just enjoy the sounds for what they are rather than thinking about how they came into being.

There’s two tracks on this short release Above/Below and Below/Above. Both pieces are firmly sitting in the ambient, drone territory with Above/Below having the more stretched out long droney notes as it’s basis and Below/Above having more obvious individual notes moving it along. It almost strays into the instrumental territory once explored by Gong in their heyday with Steve Hillage in the line up.

There is a huge amount of drone work out there these days. And as with noise and power electronics there is so much substandard work that it becomes harder and harder to sometimes find the works that stand out. This album is one of those. Its drone but its drone that actually engages you and makes you listen rather than acts as a backdrop to your life.

As such it’s a worthwhile album to add to your collection and I’d recommend at the very least that you check it out on bandcamp and maybe treat yourself to a physical copy. DB.” Projekt Progress – UK

“Trois notes, il n’en faut pas plus à Celer et à Dirk Serries (Fear Falls Burning, Vidna Obmana) pour commencer une collaboration qui s’avèrera fructueuse. Du Japon du premier à la Belgique du second, les bandes ont dû faire plusieurs fois le voyage, certain !, et il est donc plutôt normal de dire de ces deux plages sont… sidérales.

La première (Above/Below) n’est d’ailleurs (en plus) pas loin d’être sidérante. Ses surplus de couches dévident des câbles de sons qui débordent du chemin des ondes et du chemin des drones. La deuxième (Below/Above) n’est pas la première qu’on aurait passée à l’envers, non. Elle s’en démarque au contraire par son côté « concret » (on peut presque y déceler les instruments qui ont servi à son interprétation : une guitare au bottleneck et un son du genre harpsichord). Moins paisible mais diantrement efficace quand même. De quoi diversifier le propos ambientique de deux maîtres du genre.” Le Son Du Grisli – France

“Already in 2012 Will Long, also known as Celer, and Dirk Serries, also known as Vidna Obmana and Fear Falls Burning (to name a few of his projects) started exchanging some sound material, but it took a full year before Long even had an idea what to do with Serries’ guitar sounds. Long explains this on the press text, but me no understand what he did: “Using the original track that I sent Dirk at the very beginning as a sound source, I shaped it exactly like Dirk’s responding source file – the musical colour and frequencies were the same, but the effects and enveloping was triggered by the waves of Dirk’s track.[…] It may be hard to hear the two sides, but it’s really built by the background curtain, and even if you can’t hear it’s place, it’s definitely there. Where does
one thing begin and another end? Maybe you can hear it?” It may explain the title of the release though. Both of these two pieces work with Serries long sustaining guitar drones sounds, with slowly envelop, overlaid, I guess, with Celer’s own drones, perhaps created by a transformation or two of the original Serries input, but then more stretched out, adding more variations of the same colour to the whole. ‘Above/Below’ is the darker side of the moon here, while the second piece, not surprisingly called ‘Below/Above’, represents the lighter side of the coin. This is music that absolute weightless space stuff, transporting the listener through an endless black universe and the notes of
Serries, especially on ‘Below/Above’ are like little stars at the firmament. Maybe I just wrote that because of the impending Christmas season? I have no idea; it is one of those beautiful shiny winter days and Celer and Dirk Serries provide the perfect soundtrack for such a day, in which everything seems to slow down.” Vital Weekly – The Netherlands

“8.5/10 rating ! Vier Jahre bedurfte es zur Fertigstellung dieser Zusammenarbeit zwischen den Musikern Will Long und Dirk Serries, wobei Ersterer den Grundstein mittels scheinbar unverwertbarer Tonspuren lieferte. Aber manchmal findet sich glücklicherweise doch ein Weg und das Resultat sind zwei längere Vertonungen, die “Background Curtain” füllen. Mit dem dargebotenen Stil passt man sehr gut in das Raster von Zoharum, wo experimentelle Kost und ambiente Klangwelten öfters miteinander harmonieren. So auch in vorliegender Angelegenheit, wo lang gezogene Klanglandschaften dominieren und den Rezipienten durchaus ansprechen können. Warme Atmosphäre ist kein Fremdwort und wer Gedanken schweifen lassen will, der hat hier vielleicht etwas gefunden, um dem trüben Alltag zu entfliehen. Mit dem ersten Teil, “Above/Below” gelingt dies schon sehr gut, wobei “Below/Above” in die gleiche Kerbe geht, was in einem schönen Soundtrack mündet, der bei entsprechender Stimmung als sehr angenehm zu benennen ist. Dabei ist der zweite Teil sogar noch eingängiger ausgefallen, was an der atmosphärischen Melodieführung liegt, welche so etwas wie Wärme und Geborgenheit ausstrahlt. Vorbildlich abgestimmt ist ebenso das Artwork, welches dies harmonische Gesamtbild auch abzurunden vermag.

Eine Voraussetzung zum erfolgreichen Konsum von “Background Curtain” bedarf es nicht, lediglich gilt es die Seele einfach mal baumeln zu lassen, in einem Traum aus ambienten Tondokumenten, die in Sachen Ausstrahlung und Vereinnahmung keinesfalls zu verachten sind. Bin ja mal gespannt, ob es in Zukunft eine weitere Kooperation zwischen den Musikern gibt- ich würde es mir jedenfalls wünschen, da mich “Background Curtain” in vielen Belangen überzeugen konnte. Meine Empfehlung!” Raben Report – Germany

vidnaObmana on bandcamp


Proud to announce that from today on the official vidnaObmana bandcamp is online.  A process that was under construction for almost two years.  From gathering many of the recordings from the now-defunct tape labels and/or from the personal archives of John Weyden, who kept melticulously all the officious recordings vidnaObmana recorded and gave to his friend.  Focused on the obscure period from 1984 till his first explorations in ambient music (solo and in collaboration with various international musicians and bands, active in the independent cassette scene, like PBK and Big City Orchestra), the music is digitally remastered and saved from the slowly deteriorating original analog 2-track tapes.

To celebrate the lift-off, if you buy the complete catalogue you’ll be able to enjoy a 50% discount thru December 31st 2016.  Time to complete your collection, visit here .


RESOLUTION HEART cont’d reviews

“For those who are not familiar with Serries’ work, Resolution Heart might be a very interesting record when it comes to texture. The guitar tones that comprise this album are longwinded and often muffled between layers of noise and reverb, but despite its apparent sluggishness, the music still contains an innate touch of violence, which is due to Dirk Serries’ characteristic guitar playing. Underneath all this ambient glimmer, Series is not able to hide the affective spirit of rock and roll, which is striking.

Conceptually, Resolution Heart builds from the abandoned buildings on the cover art, and extends itself to the metaphorical fulfilment of that image in the song title of XXX The Deprivation of Heart. Despite its conceptual ambitions however, Resolution Heart does not attain such a convincing imagery of other records, such as Hauschka’s Abandoned Cities for example. The song titles are effective in denoting a story line of waking up in an abandoned city, with a feeling of solitude being reinforced by the presence of a vast “skye” overhead, but the ties with the music are feeble and the record sounds plainly metropolitan above all.

Album opener, XXVI Epiphany and Isolation has a slow build up in volume, but it immediately sounds and tastes like the grey urban concrete of the big city. Like its name suggests, the song feels like a slow awakening to the sounds of a vast urban landscape, with visions of outstretched skyscrapers and noises of traffic slowly reaching the mind’s eye the listener.

The album has a more refined sound than the collaborative single of the same name with Jesu frontman Justin K. Broadrick (which was released earlier this year), but that does not mean it’s better! Throughout the past three years, Dirk Serries has tirelessly collaborated with other musicians in improvisational live and studio performances, and especially his live recordings have a distinct raw (or rather emotional) edge that this studio album lacks.

Resolution Heart is a monumental effort, but it is over before you know it. The four songs all start by fading in, and ending by fading out, but their underlying souls intertwine creating a solid unity. And that’s what this record does—creating a convincing end to an impressive body of work. There are no loose ends here. With Resolution Heart, Dirk Series leaves the listener in an empty room, closing the door behind him, and taking the heart of his music with him to be heard somewhere else.” Arctic Drones – Turkey

“I received a review copy of this record, Dirk Serries’ final Microphonics release in the post- an actual copy of the record to review, which seems so unusual as to be worth remarking on, despite probably not being especially relevant to anyone reading. Anyway, it arrived on a rainy December afternoon, and the black vinyl and grey cover images certainly seemed to fit well with the grey clouds turning to black night.

At first it most reminds me of Gorecki’s slow unfoldings and painstaking cello sweeps: austere and patient waves of sound in charcoal monochrome, under which minimal fragments of melodies lift their faces, somehow restrained and lavish at once. It strikes the same tone as compatriot Syndrome, but with simpler and subtler tools. The album art, a grey photograph of apartment buildings that’s the same on front and back, at first made me think of a more realistic, bleaker version of the Physical Graffiti sleeve, while fitting in with the black and white architecture imagery on the other covers in the Microphonics series.

That series comprises at least seven or eight previous instalments (the roman numerals mark the tracks), and the approach here is similar to what I’ve heard of them; solo pieces carefully put together with gently undistorted drone guitar, slow washes and precisely controlled dynamics, making much of a narrow set of musical tools. The tracks have elegantly long tail-outs and fade-ins, and the subtitle, resolution heart, is a nice phrase for the effect of such contemplative drones. Experimental in the best way, they’re curious, patient and sensitive explorations of minimal themes which reward attentive listening in the right late-night or otherworldly mindframe.

Music that’s probably not to be called upon greatly often, but sometimes is just right: expansive, balanced between soft sumptuous expansiveness and sombre brooding. So perhaps it does make particular sense that they sent me a copy on record, in that it created its own occasion for listening, removing it from background drones and settling into itself as accompaniment to rainswept evening window-gazing.” Echoes And Dust – UK

“8/10 rating. How have I not heard of this guy? Really. I feel as if I must have been dwelling in a cultural vacuum for the majority of my existence. It’s not as if I’m ignorant of the fields in which he operates, after all. For the unfamiliar, it’s worth taking a moment to check his bio: ‘The Belgian-based artist Dirk Serries has experimented with music on the border between avant-garde, industrial, experimental and ambient for more than 30 years. He released his earliest work behind the pseudonym vidnaObmana up to 2007 when he closed the book on this project (realizing an extensive discography). Other projects like Fear Falls Burning and his Microphonics series made him collaborate with several key-players like Steven Wilson, Justin K. Broadrick, Cult Of Luna, Steve Roach and toured extensively on the sides of Jesu, MONO, Low, My Bloody Valentine and Cult Of Luna.’

‘Epiphany and Isolation’ intermingles broad ambient brushstrokes with the expansive swell of organ. Despite my abject antipathy to religion in general, and in particular the trappings of Christian ritual, I cannot help but be moved by the depth and tone of the organ. The sound as of and in itself stirs something incommunicable, indescribable, but which conveys a spirituality beyond religion as its notes ascend to the skies and beyond. The long, multifaceted drones

The alum’s four pieces are mellifluous, amorphous and delicately sculpt intangibles. These are compositions of the vaguest of forms, yet which stiff offer a sow-moving sense of release.

‘Swept to the Skye’ evokes, on a highly personal level, the atmosphere of the Isle of Skye, the magical, mystical island off the West coast of Scotland. Anyone who has observed, first-hand the breathtaking landscape shaped by the inhospitable Cuillin mountains and the awe-inspiring Old Man of Storr will likely have an understanding of the way in which the supple drones reflect the immense grandeur of this unspoilt, prehistoric landscape, which, in its remoteness, is even now possible to observe in the absence of other humans.
The final track, the fourteen-minute ‘The Deprivation of Heart’ is the sparsest of the set, a forlorn piece, whereby elongated drones ebb and flow in a thin, airless atmosphere.Resolution Heart is a magnificently restrained suite of compositions, which flow together to create an absorbing, unified whole in which the listener can fully immerse themselves, lose themselves, and find themselves once more.” Whisperinandhollerin – Ireland.

“The final instalment in Dirk Serries‘ long-running series of releases, Resolution Heart sets a fittingly uplifting mood for the end of a process that started with the first Microphonics CD in 2008. Presented on heavyweight vinyl (with a limited boxed art edition available too), the LP bids farewell to Serries’ eight-year exploration of the dynamics of tone, texture and timbre, the music delivered with a distinctly different atmosphere than when in his alternate drone guise of Fear Falls Burning.

Possessed of a mellifluous grandeur floating in on rolling organ(ic) drones, the album’s track titles alone are enough to communicate his intent, such as “Epiphany and Isolation” and “I Communicate Silence”. The latter hints at Serries’ subtly-applied technique of opening with up to a minute’s worth of barely-audible rising harmonics on each piece. This gradual sweep soon fills the air with the sound of cascading slow reverberations and plangent microsurges that weave a magical spell constructed of nothing more (nor less) than sound waves and sense impressions, and the effect can be overwhelming, almost beatific.

a magical spell constructed of nothing more (nor less) than sound waves and sense impressions

Likewise, the silence that he communicates returns to bring forth a swirling swarm of effects-riding half-melodies that fill spaces somewhere between those occupied by the likes of, say, Main and Michael Rother, shimmering and salient among gentle ambient structures, content to take the long, slowly transforming road down into the valleys where quietude returns among the softly warming crackle of the vinyl run-out groove on side one.

If there’s an overarching theme to Resolution Heart then “Swept to The Skye” builds strongly upon it, a hearty bass presence swelling under the treble layer until it nigh-on rattles the windows and shakes the firmament itself in its steadfast determination to evoke feelings of both breathless incipient dread and the approach of some kind of sublime, angelic rapture

If there’s an overarching theme to Resolution Heart then “Swept to The Skye” builds strongly upon it, a hearty bass presence swelling under the treble layer until it nigh-on rattles the windows and shakes the firmament itself in its steadfast determination to evoke feelings of both breathless incipient dread and the approach of some kind of sublime, angelic rapture. The cleanliness with which Serries achieves his sound comes as no surprise to anyone familiar with his alternate identity as vidnaObmana, and here he takes the restrictions of time and space as blessings to be worked within, giving the whole a singular identity.

Often understated and happy to let nothingness and absence be active choices, Resolution Heart saves the final melancholy for Microphonics part XXX, “The Deprivation Of Heart”. This is a piece which breathes with the listener, unfolds its sorrows at parting and lifts up into one last pounding-hearted trembling of the beams, the delayed departure shuffling off in dustmotes and drones that conclude the series with no bangs, no whimpers, but one perfectly drawn-out fade.” Freq – UK

“Exploring a sense of the surreal Dirk Serries’ Microphonics creates a lovely swirl of sound with “microphonics XXVI-XXX : resolution heart”. With a glacial grace and grandeur, the way melodies emerge out of the dense drones is simply stunning. Small sounds gain such significant in these ambient symphonies. Elements of the sound hark back to the same pioneering spirit of William Basinski’s work, as a similar kind of nostalgic element drives them forward. The sprawling ambitious focus works wonders for the sound, as the way that the pieces unfold results in a slowly shifting sound, one that resembles more a force of nature than a traditional approach to music.

Great waves of distorted masses hang overhead on the album opener “XXVI epiphany and isolation”. On this piece Dirk Serries’ Microphonics lets the many layers come together. The gradual ebb and flow of the piece results in a soothing calming sensibility. Far denser in texture is the labyrinth work of “XXIX i communicate silence”. Various glistening tones come together to create the angelic hue of “XXVII swept to the skye” where the many textures result in a wonderful amorphous cloud of sound. By far the best track on the album is the album closer “XXX the deprivation of heart”. Gentle at first the languid pacing has great effect as it simply blooms into such lush worlds.

Timeless and infinitely tasteful, Dirk Serries’ Microphonics delivers an all-engrossing blurred beauty with “microphonics XXVI-XXX : resolution heart”.” Beachsloth

XXVI-XXX receives rave reviews – update nov.27


“Lovers of ambient music are well familiar with the musical output of Dirk Serries AKA vidnaObmana. Since he began experimenting with electronic music in the late 80s, Dirk has been involved in at least 37 musical projects, solo and collaborations. November 19, 2016 marks release of his latest solo album, as well as the final chapter in his Microphonics series, Microphonics XXVI-XXX. Available on vinyl, this release consists of four tracks: “XXVI Epiphany and Isolation,” “XXIX I Communicate Silence,” “XXVII Swept to the Skye,” and “XXX The Deprivation of Heart.” Each is different and yet the same. Slowly unfolding musical themes of varying lengths weave in and out, forming knots and then untangling. The heavily processed sound sources result in extremely soothing and introspective atmospheres. There are moments of floating ecstasy when wave upon wave of sound gently rocks you. At other times gentle musical zephyrs caress your mind. And what Dirk Serries release would not be complete without some dronescapes? Each track takes you on a musical journey that gradually fades in from silence, carries you to distant shores, and then slowly recedes. The overall hypnotic, peaceful, amorphous music is what we have come to expect from Dirk in his many incarnations. It is so easy for this type of music to become boring, but as the master of this genre, Dirk imbues his compositions with just enough variation to sustain interest. The compositions are long, seven to fourteen minutes, but not overlong. You can get lost in this music.” Exposé – USA

Dertig episodes lang, op bijna tien jaar tijd. Zo lang heeft het geduurd vooraleer Dirk Serries zich met zijn ‘Microphonics’-project afkeerde van muzikale bombast en op zoek ging naar de essentie van klank. Dertig avonturen van geluidsminimalisme op het kruispunt van drones, ambient en repetitieve, uitgetrokken sculpturen, verdeeld over een handvol fraai vormgegeven platen met stilistische, stedelijke beelden. En met ‘Resolution Heart’ komt aan die zoektocht een einde.

Het is klaar. De mantel der kwaliteit is geweven in een fraaie, grijze kleur. Die eenvoud van ogenschijnlijk minimalisme bedriegt echter een beetje. Hoe dichterbij je gaat kijken, hoe meer patronen en nuanceringen je tegenkomt; de ene keer glad en egaal, de andere keer wat dikker en wolliger of zelfs ronduit fors en krachtig qua structuur. In elk geval werd veel bloed, zweet en tranen in het eindresultaat gestoken. En dat geldt ook voor het laatste stuk, ‘Microphonics XXVI-XXX: Resolution Heart’.

Vier episodes lang rondt Dirk Serries zijn Microphonics-hoofdstuk af, een verhaal dat volgde op eerdere projecten als ‘VidnaObmana’ en ‘Fear Falls Burning’. En eerlijk is eerlijk: ook ditmaal zijn de titels van de fragmenten weer zwaarwichtiger dan de muziek. Ephiphany And Isolation opent met een lange drone die voorzichtig invloeit en opbouwt tot een steeds rijkere symfonie met een brede waaier aan klankaccenten die binnen die ene, zelfde grondtoon ontstaat. In dit traag wentelend geluidsoptimisme voorziet Serries met zijn Fender Rhodes afwisselend hogere en lagere tinten tot zelfs diep resonerende basaanstrijken van een viool toe; een fantasievol rijk van neoklassieke ambient. I Communicate Silence – een titel die de nagel op de kop slaat – tast alles veel voorzichtiger af en zweeft lange tijd in een ijle structuur waarin echo en toon elkaar versterken. Het wat wezenloze, desolate klankbeeld van deze acht minuten durende episode (een vingerknip naar Serries’ normen), krijgt maar geen vaste vorm.

Zonder enige moeite tovert de geluidspoëet een laatste plaathelft tevoorschijn. Swept To The Skye kent een wat meditatief, sacraal karakter dankzij langzaam in- en uitademende, rollende basstrelingen. Hoewel die misschien net iets te sterk in overdrive gaan (alsof het instrument in je buik zit), kent dit nummer de uitstraling van een mantra van rust tijdens een achtergrond van een zonsopgang met vele kleurschakeringen, waarmee het meteen een gooi doet naar favoriet van deze plaat.

Zonder de grande finalé van The Deprivation Of Heart te willen wegsteken natuurlijk. Want gedurende een kwartier vat Serries in deze allerlaatste Microphonics track misschien wel heel zijn zoektocht samen door eerst met trage aanstrijken en drones de ruimte wat af te tasten, zowel scherp als doezelend. En vervolgens met resonerende metaalaccenten voor meer en meer intonatie te zorgen in een verhaal van eenvoud en evolutie: een spel van creëren en balanceren. De structuur van drone en schakeringen zwelt steeds feller aan en durft bijna gaan dreigen. De weldoener van het geluid is gul en gunt vervolgens zijn fenomenale project lange tijd om uit te sterven tot een microscopisch geluidsnihilisme: de essentie is bereikt.

Het had bij bovenstaande zin kunnen ophouden. Maar we zouden als extra voetnoot nog even Dirk Serries willen bedanken voor zijn fenomenaal, ambitieus ambientproject. We hebben getracht er telkens gepaste woorden voor te vinden, maar ook dat bleek een quasi onmogelijke zoektocht.” Damusic – Belgium

“Weinig dingen zo mooi als het aanschouwen van evolutie. Dingen die vooruitgaan, verbeteren, transformeren met het oog op herbronning of vernieuwing. Een blik naar buiten leert dat we op dit moment vermoedelijk eerder op een historisch dieptepunt zitten (voordeel: the only way is up), maar voor sommige evoluties moet je sowieso voorbij wat je via allerhande machinerieën gepresenteerd krijgt en onder het oppervlak duiken, waar begrippen als integriteit, persoonlijkheid en volharding, elders al te vaak uitgehold, nog iets te betekenen hebben. Het is daar dat we het slotakkoord van Dirk Serries’ Microphonics-verhaal tegenkomen.

Want geef nu toe: het recente Amerikaanse fiasco past in een breder kader, eentje dat niet enkel een impact had op politiek en economie, maar ook op cultuur en gedragingen in de brede zin van het woord, waarbij ook de rol van media niet te onderschatten valt. Burgers zijn klanten, en ze moeten op hun wenken bediend worden. Met makkelijk te onthouden slogans, zwart-wittegenstellingen, scherpe quotes, handige lijstjes, duidelijke prentjes en vooral: een eindeloze reeks van digitale geruststellingen, om je ervan te vergewissen dat jij deugt en jezelf niets te verwijten hebt. Je staat immers recht in je schoenen, hebt als participerende consument geen reden om aan jezelf te twijfelen. Als schakel in een groter systeem weet je perfect waar je aan toe bent. Goed voor het ego en de overtuigingen.

We onderschatten hoe veel van die mechanismen vanzelfsprekend geworden zijn, wat hun impact is op (onze ideeën over) sociale verbondenheid, het overbrengen van waarden, het bepalen van wat wel of niet de moeite is (en dat gaat ook op voor hoe muziek belicht, onderbelicht of ronduit genegeerd wordt, of dacht u nu echt dat u het beste uit het aanbod door de strot geramd krijgt?), en hoe moeilijk het is om buiten dat systeem te gaan staan en terug te keren naar waarden die er echt toe doen. Net zoals het erop aankomt om de maatschappij opnieuw op te bouwen vanuit zijn meest fundamentele bouwstenen, zo mag ook het belang en de waarde van inhoud, (zelf)bevraging en de creativiteit opnieuw in ere hersteld worden. Of op z’n minst onder het licht gehouden worden. In een braakland van belangen en uniforme meningen is een weigering, een alternatief, een scheppende daad er vaak een van verzet. Kleine impact, groot belang. Dat een breed publiek zich er niet eens bewust van is, doet er niet toe. Zichtbaarheid is immers ook geen graadmeter voor kwaliteit, laat staan relevantie.

Dirk Serries opereert intussen al ruim drie decennia binnen zelfopgelegde trajecten. vidnaObmana (1984-2005) was er zo een, en werd gevolgd door de gitaarjaren met Fear Falls Burning (2005-2012) en later Microphonics (vanaf 2012). Een evolutie, een nieuwe gedaante, een visie. Die laatste fase werd trouwens al snel vergezeld van een tweede rode draad in ’s mans oeuvre: een uitstap naar de wereld van de vrij geïmproviseerde muziek via allerhande projecten, nationale én internationale verbonden, die leidden tot een schizofrene, maar intrigerende tweespalt en soms wringende spanning in een gestaag uitzettend oeuvre. Een voor sommigen moeilijk te bevatten spreidstand die er misschien ook toe bijgedragen heeft dat het Microphonics-hoofdstuk nu ten grave gedragen wordt met een laatste release. 2012-2016.

En wat voor een release. Is de interactie binnen de improviserende bezettingen er eentje die gestoeld is op zoeken, aftasten, het construeren van een verhaal en een sociale verhouding, hoe abstract ook, dan beland je hier natuurlijk in een heel andere wereld. Het album werd “geconstrueerd” en opgenomen over een periode van drie jaar, waardoor je met een heel ander uitgangspunt zit. Een doordachte aanpak, een structuur, maar vooral: een eindbestemming. Een werk waarover nagedacht wordt, dat stap voor stap in elkaar gestoken wordt, tot het punt bereikt wordt waarop de artiest zegt: “Het is af.” Het is een werkwijze die een perfectionist als Serries als geen ander kent, en die er ook toe leidt dat dit laatste hoofdstuk klopt, tot in de kleinste details.

Knap gestileerd artwork (dit is zo’n release die je op vinyl nodig hebt), met de herkenbare, ietwat grauwe fotografie van Martina Verhoeven, en een totaalsound die smeekt om beluisterd te worden met een koptelefoon en zo weinig mogelijk afleiding. Het zal de impact van “XXVI Epiphany And Isolation” er enkel groter op maken, en die impact staat haaks op het heersende beeld van dit soort muziek. Dit is het geluid van iemand die z’n kunst beheerst, die zich zijn stijl volledig eigen gemaakt en geperfectioneerd heeft. Vanuit een verre, aanvankelijk amper waarneembare ruis – wind, gedempte verplaatsing, gewoon omgevingsgeluid? – daagt er een geluidsmassa op. Amorf, iriserend, een continue transformatie van klanken die door een spel van toevoeging, aandikking en verschuivingen een beeld creëert van een woelig, onderdrukt tumult, waar dan ook nog eens fantoomklanken in opduiken.

Elektrische gitaar en viool, Fender Rhodes en effecten zijn de ingrediënten, maar er had net zo goed sprake kunnen zijn van trompetten, synths, stemmen en een orkest, want als vanouds suggereert Serries binnen zijn minimalisme een enorme weelde. Van nuances en texturen, maar ook van emoties. Het ene moment zwelg je in een iele desolaatheid, even later krijg je af te rekenen met een loden melancholie, aangedikt door diep brommende subs, of amper onderdrukte tristesse. Muziek die vertrekt vanuit een individuele achtergrond en sound, maar wel een persoonlijke verbondenheid en invulling toelaat. Elk z’n eigen verhaal en projecties. Het is meteen ook een van de hoogtepunten van het Microphonics-verhaal.

De drie andere delen zoeken het vervolgens bij variaties op die stijl, maar krijgen elk een heel eigen teneur. “XXIX I Communicate Silence” blinkt eigenlijk uit in ironie, want bevat misschien wel de meest gepantserde, agressieve klanken van het album, een hardere, grovere gitaarsound die een rechtlijniger koers dicteert. Hier stel je je het geluid visueel niet meer voor als een steeds van vorm veranderende geluidswolk, maar een stalen constructie: rechter, minimaler en strenger, waarbij het vooral opvalt dat de onderliggende drone na tweederde van het stuk meer naar de voorgrond schuift. De ruwere kantjes zijn weggevijld, met een dromerige, meer zachtaardige verderzetting. Het is meteen ook de ideale overstap naar de relatieve eenvoud van het kortere “XXVII Swept To The Sky”, waarin de viool (?) voortdurend rond de gitaar gestrengeld wordt. Hier lijkt de constructie kaler, maar nog altijd blijven er vragen rijzen over wat er in zit, wat niet, en wat gesuggereerd wordt.

De vijftien minuten van afsluiter “XXX The Deprivation Of Heart” zijn het meest minimaal en meditatief, eigenlijk een beetje de tegenhanger van het andere uiteinde van het album. Het emotionele tumult van de aanzet wordt hier bedekt met geruststellende, haast spirituele gaafheid, nauwer verwant aan Serries’ meer traditionele ambientreleases. Een moment van bezinning, of misschien berusting? Het besef dat het hoofdstuk ten einde kan komen met een sound die drones, minimalisme, folk, neoklassiek en gitaarsculptuur verenigt. Geen pompeus drama, maar een kwartier ingetogenheid. Een gepast slot. En daardoor kan je die prangende vraag stellen: what’s next? Blijft Serries vooral actief op het terrein van de improvisatie (al dan niet ambientgetint), of ligt er, wie weet, iets nieuws in het verschiet? Dat er iets van komt lijkt alleszins een vaststaand feit, het is de aard van een beestje, de artiest die wars van trends en toegevingen z’n muze volgt, en dat levert op z’n minst boeiende resultaten op. En een evolutie.Intussen kan het devies op het album gevolgd worden: This is the end. Play louder.” Enola – Belgium

“De toonaangevende Belgische muzikant Dirk Serries is een meester als het gaat om het creëren van sfeer scheppende, diepgravende en emotioneel geladen muziek. Dat is al zo met zijn ambientproject Vidna Obmana, maar eveneens bij vele andere joint ventures en soloprojecten als Continuum, 3 Seconds Of Air, Akhet, The Black Fire, Neurotic Youth, Principle Of Silence, Terrace Of Memories, The Sleep Of Reason, Fear Fall Burning, Yodok III en meer. In 2008 start hij onder zijn eigen naam de meer dan imponerende Microphonics-serie, waarmee hij de luisteraar trakteert op langgerekte klanklandschappen vol gitaarambient en drones, die barstensvol emoties zitten. Na diverse sublieme releases gaat hij, net als hij dat eerder deed met Vidna Obmana en Fear Falls Burning, deze serie beëindigen. Dat doet hij met de lp Microphonics XXVI-XXX: Resolution Heart, waarop hij 4 lange soundscapes serveert van tussen de 6,5 en 15 minuten. Net als op de vorige albums heb ik de grootste moeite om me te concentreren op de recensie tijdens het beluisteren van deze muziek; zo meeslepend, dromerig, intens en bovenal wonderschoon zijn deze composities. Overigens mogen veelzeggende titels als “xxvi epiphany and isolation”, “xxix communicate silence”, “xxvii swept to the sky” en “xxx the deprivation of heart” er ook wezen. Met elektrische gitaar, elektrische viool, fender rhodes, analoge en digitale synthesizers weet hij hier iets neer te zetten dat alle perken te buiten gaat. Het is dan allemaal minimaal en melancholisch, maar tevens van een overmeesterende pracht. Als je per se referenties nodig hebt moet je denken aan de gouden middenweg tussen Aidan Baker, Yellow6, Roy Montgomery, Stars Of The Lid, Celer, Arvo Pärt en Robert Fripp. Zo mooi? Nee mooier! Wat een fenomenale afsluiter van deze schitterende serie!” De Subjectivisten – The Netherlands

“Quattro lunghe tracce segnano, dopo otto anni, il capitolo finale della serie microphonics di Dirk Serries. Un percorso fatto di fluide trame droniche che galleggiano eteree prive di pulsazioni procedendo da luminose e tremule frequenze totalizzanti verso modulazioni dall’ambientazione sempre più rarefatta.

I luminosi riverberi frammisti a ruvide screziature emergenti in filigrana dell’iniziale “XXVI epiphany and isolation” si riversano nelle più oscure tessiture sempre venate di grana fine di “XXIX i communicate silence”, che sfuma nel finale introducendo idealmente la seconda parte del disco incentrata su dilatazioni sempre più ipnotiche e vaporose. Si snoda in una spirale in avvolgente crescendo “XXVII swept to the skye” prima di lasciare spazio alla smaterializzante solitudine conclusiva di “XXX the deprivation of heart”, capace di continuare a propagarsi ben oltre il suo quarto d’ora di durata.

Un addio toccante, ricco di malinconica emozione che scaturisce da un percorso artistico fertile e variegato.” So What – Italy

“And so another Dirk Serries project draws to a close… Microphonics XXVI-XXX: Resolution Heart [8] finishes this series off in haunting style as the echoes of ‘The Deprivation Of Heart’ fade into silence, leaving the listener in an hypnotic trance of otherworldly bliss. It all starts off so menacingly with the dark, distorted loops of ‘Epiphany And Isolation’, the ever-mounting layers adding dread and half-hidden terror. It is these subtle additions that make this so beguiling yet mesmeric, drawing you in as it flows and evolves from cloaked nightmare to euphoric climax seamlessly. I for one cannot wait to hear what comes next.” The Digital Fix – UK

“this is the end. play louder.“ kurz und knapp und eindeutig. ein weiteres projekt von dirk serries wird beendet. ganz bewusst, mit ansage und trotzdem wieder einmal überraschend: microphonics, entstanden in der endphase seines ersten post-vidnaobmana projekts fear falls burning, schien bisher so etwas wie „das“ solo-projekt von dirk serries zu sein; obwohl oder gerade weil es im laufe der zeit so viele mutationen durchlaufen hat. und auch, weil es nie kollaborationen von microphonics mit anderen gab.

im beginn von 2008 das debüt als meditativ-rollende soundscapes, viel reduzierter und intimer als das zu diesem zeitpunkt schon zum fast-rock-projekt gewordene fear falls burning und von der atmosphäre ätherischer, auch weniger düster. dann die serie der live-12“, noch reduzierter, asketischer, langsamer; fast wie eine tatsächliche meditation. nach der diese haltung subtil erweiternden 10“ dann die überraschung: „mounting among the waves, there’s a light in vein. the burden of hope across thousands of rivers“, das zweite album, im vergleich zum zu diesem zeitpunkt schon 5 jahre zurückliegenden debüt fast wie eine musikalische explosion; mit erweitertem instrumentarium (der computer, auch live, als ergänzendes instrument) und kompositionen, die nicht mehr auf die bewusste statik der bisherigen stücke setzten, sondern in harmoniefolge und dynamikaufbau jedes einzelne der vier stücke geradezu vehement nach vorn schiebt. der kontast zum vorherigen könnte kaum größer sein; mit einem abstand von 5 jahren zum debüt und einer vö-lücke von 2 jahren zum letzten als „microphonics“ benannten output fast so etwas wie eine neuerfindung des projekts… auch wenn, soundtechnisch, durch die gitarre als das hauptinstrument, besonders aber auch in sachen harmonierführung der zusammenhang zur vergangenheit zu keiner zeit wirklich unterbrochen wurde.
im weiteren schien dirk serries microphonics (vermutet: auch wieder ganz bewusst) dann aber trotzdem ein weiteres mal auf die hinteren plätze der prioritätenliste verschoben zu haben; mit blick auf die bis zu diesem zeitpunkt gelaufenen vö-intervalle ein tendenziell durchaus gewohntes bild. statt dessen die konzentration auf zwei ganz andere bereiche: ganz neu die entdeckung freier improvisation im ensemblespiel (stichwort: new wave of jazz) und gleichzeitig die transformation von vidnaobmana haltungen zur umsetzung mit hilfe des aktuellen instrumentariums; als „streams of consciousness“, wenig später unter dem eigenen namen. plus eine ganze fülle von weiteren kollaborationen.
dann zum ende von 2016 also jetzt das abschließende kapitel von microphonics: „resolution heart“. ein album, das, aus welchem grund auch immer, genau den gleichen titel trägt wie die fast unauffällig vorher veröffentlichte 7“, veröffentlicht unter dem namen dirk serries, zusammen mit justin k. broadrick… eine 7“, die sogar explizit als präludium zum album benannt wurde. auf der das gleiche zitat von la-otse steht wie jetzt auf der lp. aber eben an keiner stelle microphonics…

„resolution heart“ also, das dritte und letzte album, das durch eine einzige, dann wohl auch letzte microphonics live-show zum releasetag gefeatured wird, ist vom soundbild zunächst tatsächlich so etwas wie die fortsetzung des mit „mounting among the waves, there’s a light in vein. the burden of hope across thousands of rivers“ erreichten: gitarrenschichten in vielfacher überlagerung plus den auf diesem zweiten album eingeführten zusätzlichen, intensivst bearbeiteten gitarren, die dann wie tiefbässe fast rein elektronischer quelle klingen. jenseits vom reinen sound, in den kompositionen will „resolution heart“ aber zu keiner zeit die auf dem zweiten album omnipräsente schubkraft wiederaufleben lassen; haben stücke von damals wie z.b. „the burden of hope“ trotz ihrer anlage ohne jede offensichtliche rhythmik allein über die „basslinien“, ihre harmonische und (dann doch irgendwie) rhythmische setzung die hörer fast wortwörtlich (und im vergleich zu der davor liegenden ep serie sowieso) in den hintern getreten, eine bei dieser art von musik nur selten erlebbare konkretheit oder besser eindeutigkeit bewiesen, ist das vergleichbare material auf „resolution heart“ viel flächiger angelegt: in erster linie als subfrequenzunterstützung der unzahl (mikro-) melodieführender schichten im vordergrund des hörbilds. „resolution heart“ ist dadurch im höreindruck weit weniger aggressiv als ihr vorgänger und spielt mit laufender spielzeit den hörern zunehmend den streich, sich scheinbar völlig von seinen eigentlichen klangquellen und deren ästhetik zu lösen. sprich: auf dem cover sind die benutzten instrumente natürlich wieder benannt, neben der gitarre als zentraler quelle sind das noch elektrische violine und fender rhodes, spätestens das abschließende stück „deprivation of heart“ aber scheint statt dessen mit (wald) hörnern, streichern etc. eingespielt, so verblüffend orchestral / akustisch klingt das ganze. und so orchestral ist es auch kompositorisch, in den harmoniesetzungen angelegt. vielleicht auch ein folge seiner erneuten beschäftigung mit vidnaobmana haltungen? in jedem fall: ein wahrhaft symphonischer projektabschluss.” Unruhr – Germany

“8.5/10 rating !! De laatste jaren was Dirk Serries actief in verschillende muzikale constellaties als Yodok III, Kodian Trio en naast nog vele anderen, met muzikanten als John Dikeman, Rene Aquarius, Rutger Zuydervelt en Chihei Hatakeyama. Allemaal uiteenlopende projecten waar meestal de nadruk lag op het experimentele en improvisatie, wat leidde tot op muzikaal gebied heel wat verrassende uitkomsten. ‘Microphonics’ is op zijn beurt een cyclus die begon in 2008 en nu wordt afgerond met een laatste en ultieme deel ‘Microphonics XXVI-XXX: Resolution Heart’. In zijn eentje ontpopt Serries zich als een meester van het ambient genre. Harmonie, melancholie, dynamiek, zuiverheid, schoonheid worden gecombineerd met minimalisme, loutering, stilte, strakheid en dissonantie. Een zacht geruis is de aanzet van ‘Epiphany And Isolation’. Blijvend op de achtergrond komen daaroverheen verschillende lagen opgewekt door elektrische gitaar en viool. Het geeft de compositie iets plechtstatig, bijna religieus. De muziek onderschrijft de meervoudige betekenis die de titel van de song in zich draagt. ‘I Communicate Silence’ heeft een meer cinematografisch karakter. De lucht is ijl, het landschap bar en desolaat. In het oosten komt de zon op. In de schemering van de kille, blauwe lucht kun je een laatste weerspiegeling zien van de maan. Een nieuwe dag kondigt zich aan. In ‘Swept To The Sky’ brengen greinige, korrelige drones een gewemel op gang. Een veelvoud van gestaag aanzwellende geluiden vermengen zich met elkaar en deinen uit tot een in de hand gehouden en gecontroleerde hectiek. Het slotakkoord is ‘The Deprivation Of Heart’. De mens als individu is tot veel in staat. Zowel constructief als destructief. Wat uitnodigt tot een moment van bezinning en reflectie. Er is de aanblik van een zweverig tracé van wisselende stemmingen dat uiteindelijk tergend traag afneemt en uitdooft. Wat rest is een oorverdovende stilte. Deze ‘XXVI-XXX: Resolution Heart’ is een waardig slot voor de ‘Microphonics’ reeks waar je altijd blijvend kan van genieten. Dirk Serries gaat nu ongetwijfeld nieuwe muzikale uitdagingen aan.” Dark Entries – Belgium

“Tra mille impegni collaborativi (ultimi quelli che lo hanno visto affiancare i giapponesi Chihei Hatakeyama e Hakobune) e nuove derive di sperimentazione sonora in chiave free-jazz, Dirk Serries ha trovato il tempo per compilare il capitolo finale del suo progetto più personale, quello identificato dalla denominazione “Microphonics”, che ne ha accompagnato l’attività a proprio nome fin dal 2008.

Quale elegia finale di un percorso artistico ricchissimo, “Microphonics XXVI-XXX: Resolution Heart” racchiude gran parte dell’essenza dell’esperienza recente di Serries, condensandola in quattro lunghi movimenti costituiti da drone liquidi di densità e consistenza mutevoli. Analogamente, sono soggette a lenta trasformazione le sensazioni evocate fin dai titoli dei brani e rispecchiate appieno dal loro contenuto: vi è, infatti, tutta l’estetica dell’artista belga nei richiami all’isolamento e al silenzio operati dalle prime due tracce, così come le suggestioni aeree e le struggenti componenti emozionali suggerite dalle altre due.

Tutto ciò è comunque riassunto da un’uniformità di correnti atmosferiche, che muovono da un isolazionismo straordinariamente luminoso, si diluiscono in vapori sempre più inafferrabili, digradando infine in echi nebbiosi, che sublimano la materia sonora di Serries in un’elevazione ipnotica e avvolgente. In tal senso, il lavoro segue un iter inverso rispetto a quello di un crescendo elegiaco, risultando invece da una progressiva diminuzione di frequenze, in piena coerenza con l’approccio minimale di Serries, forse mai come questa volta carico di contenuti immaginifici ed emotivi, solo in apparenza ossimorici rispetto ai cardini dell’arte ambient-drone e invece del tutto coerente con la dichiarata conclusione di una parentesi artistica duratura e significativa come poche.” Music Won’t Save You – Italy

“Muziek die niet alleen je hart raakt, maar die je ziel als het ware vastgrijpt en je als luisteraar in een diepe trance doet belanden. Zonder geluidsmuren af te breken, maar door gebruik te maken van Hemels mooie drones en soundscapes. Dat is wat Dirk Serries met zijn verschillende projecten steeds wenst te doen. Microphonics XXXVI-XXX – Resolution Heart. is weer zo een meesterwerk van deze veelzijdige artiest. Die bovendien weigert om te lang stil te blijven staan bij één project, en zichzelf binnen verschillende andere projecten al dan niet met of zonder kompanen, zichzelf heruitvindt. Maar we dwalen af. Laat ons even deze nieuwste parel onder de loep nemen, en geniet even mee van deze warmhartige wandeling doorheen onaards mooie wegen.

Zoals dat doorgaans het geval is bij intensieve Ambient, start ook XXVI Epiphanoy Isolation binnen een verstilde sfeer, waarbij we in onze kamer een speld konden horen vallen. Nee, geluidsmuren afbreken is er niet bij. Echter binnen  bedwelmende sferen, die gevoelige snaar raken, dat wel. Deze meer dan tien minuten durende trip heeft een rustgevende, deugdoende uitwerking op ons gemoed. Na alle oorverdovende drones tot metal of punk, voelt Microphonics XXXVI-XXX – Resolution Heart aan als het ultieme rustpunt, om de batterijen weer compleet op te laden.

Xxix I Communicate Silence  de naam zegt het zelf, kunnen we zien als een ode aan de stilte. Een soort stilte die je normaal enkel terugvind tijdens bijvoorbeeld bergwandelingen. Bij het bereiken van de top, overvalt je een immense rust die met geen woorden valt te omschrijven. Wel, zo voelt ook deze song aan. Adembenemende schoonheid, die je als luisteraar in een diepe trance doen belanden en een krop in de keel bezorgen. Dirk Serries heeft daar een patent op denken we, want hij laat, naar goede gewoonte, ook nu weer oorstrelende klanken op ons los, die de geest verwarmen.

Ook op Xxvii Swept to the Sky voelen  we ons wegdrijven – bij voorkeur met de ogen gesloten –  naar heel andere onontgonnen werelden vol eerlijke schoonheid. Nee, hier wordt ons geen sprookjeswereld voorgeschoteld, maar de puurheid van de natuur binnen een muzikale omlijsting. We zouden deze recensie kort kunnen houden. Omdat net zo een schoonheid gewoon niet met woorden kan omschreven worden, want je moet deze muziek ‘voelen’ in plaats van er naar te luisteren. Je hart ervoor open zetten, en het laten inwerken tot het diepste van je genen.

Xxx the Deprivation of Heart is weer zo een meer dan veertien minuten durende, ultieme rust gevende, trip die echter aanvoelt als enkele seconden. En net daar ligt de sterkte van deze klasse plaat. Dirk Serries beschikt over het talent waardoor hij zogenaamde monotone klanken kan omvormen tot magische parels die je hart doen stilstaan, en je ziel doen bloeden. Waardoor het aanvoelt alsof je maar enkele seconde weg bent geweest van deze harde wereld. Maar die paar seconden of minuten zijn genoeg om diezelfde harde realiteit plots weer beter aan te kunnen. Zonder meer toont Dirk ons een uitermate, ultieme schoonheid die we – zoals al een paar keer aangegeven – gewoonweg niet onder woorden kunnen brengen.

Microphonics XXXVI-XXX – Resolution Heart is een parel van een plaat die je als Ambient/drones liefhebber dus vooral moet beluisteren met het verstand op nul, maar 100% met een open hart. Laat je meedrijven naar de schone kant van onze wereld. Te vergelijken met het eerder vernoemde uitzicht vanop een bergtop. Of de adembenemende schoonheid van de ondergaande zon, op een verlaten strand ver weg van de buitenwereld. Of ook als je vanuit het heelal kijkt naar de wereldbol, die schittert als een verre ster aan de hemel. Als er een paradijs bestaat, dan hebben we dat teruggevonden in deze hartverscheurende mooie soundscapes die Dirk Serries weer naar voor weet te brengen. ‘Geniet’ ervan, met volle teugen…” Snoozecontrol – Belgium

“De Belgische componist en musicus Dirk Serries sluit zijn Microphonics project af met de waardige afsluiter de lp/cd Microphonics xxvi – xxx Resolution Heart. Microphonics betekent sinds 2008 een keerpunt in de muzikale loopbaan van Serries omdat hij voortaan onder zijn eigen naam speelt. Voorheen gebruikte hij de artiestennamen Vidna Obmana en Fear Falls Burning.

Om de zoveel jaar zag Microphonics middels elpees, een 10” of via een soundtrack voor een korte film het levenslicht. Naast dit project, waarmee hij binnen het ambient c.q. drone genre blijft, zoekt Serries de laatste jaren de muzikale grenzen op binnen de experimentele muziek, in gezelschap van jazzmusici en andere muzikanten die het experiment niet schuwen. Het resulteerde in tal van releases op zijn label The New Wave of Jazz in samenwerking met Tonefloat.

Het eerste nummer van het album is getiteld ‘Epiphany and Isolation’. De track vangt aan met een minuut lange stilte, waarna de klanken meer en meer hoorbaar worden. Zoals we van Dirk Serries gewend zijn vullen laag naar laag elkaar aan, tezamen vormen ze een harmonische haast orchestrale compositie. Schurende dissonante partijen zorgen ervoor dat de muziek spannend blijft en dat je je kan focussen op de diverse partijen die opkomen en weer verdwijnen.

De tweede track, ‘Swept to the Sky’, heeft meer dreiging dan het voorgaande. Een continu drone, vergelijkbaar met een zoekende vioolpartij, wordt begeleid door zware tonen. Wat er gezocht wordt is niet duidelijk maar het nummer eindigt in een zachte noise.

‘I communicate silence’ is een herbeleving van voorgaande Microphonics opnames, waarbij harmonie en ambient belangrijke ingrediënten zijn. Echter een herhaling van stappen zou ik het niet willen noemen. De warme klanken worden ondersteund door de nodige gitaarpartijen die met distortion zijn gecreëerd, en eindigen met veel echo waar de geluiden verdwijnen in een grote ruimte en de stilte zijn opwachting maakt.

Het album eindigt met het melancholische nummer ‘The deprivation of heart’. Traag ontspinnen zich enkele geluidslagen. De intensiteit neemt steeds meer toe doordat de geluidsstructuur zich ontwikkelt van zachte klanken naar meer fellere tonen, overigens zonder overweldigend te worden.

Voor de niet oplettende luisteraar ontwikkelt de muziek van Dirk Serries zich niet. Krijg vaak te horen dat hij in herhaling valt en zijn werk veel op elkaar lijkt. Maar naar mijn smaak weet hij met minimale middelen een maximaal effect te bereiken in de verdieping van klank, geluidsstructuur en compositie. De werelden die hij met het project Microphonics schept, bewijzen dit. Ben erg benieuwd wat de volgende solostap van Serries zal zijn.” Ravage digitaal – the Netherlands