yodok iii

tomas järmyr, kristoffer lo, dirk serries

NWOJ’s new releases receive praise !

BADD PRESS reviews :

“Two extraordinary new releases landed on Friday from A New Wave of Jazz, both featuring the great guitarist Dirk Serries. One’s a studio recording; the other a double live album.

Innocent as Virgin Wood features Martina Verhoeven and Serries, collaborating as a duo in a studio setting for the first time. Verhoeven performs on a Steinway grand piano and Serries on acoustic guitar. The interplay between the two sounds nothing like a debut. They play off one another skilfully.

It’s a work in five parts, all improvised. The music is spacious and fitful. You can imagine the two watching one another for cues throughout the 36-plus-minute recording. Pause, followed by a small frenzy of activity, followed by another pause. It’s a compelling effect.

Serries told me the title “refers to the purity of wood in sound, feeling and performance.”

For a frenetic taste of European free jazz at its best, check out Double Vortex. Recorded live at London’s famous Vortex Jazz Club this past Feb. 8, the double disc features both a quartet and quintet set.

Serries launches us into the quartet recording with a jarring electric guitar solo. He’s joined by three long-time mates: John Dikeman on tenor saxophone, Andrew Lisle on drums and Colin Webster on alto and baritone saxophone.

As if the four don’t make enough of a racket, lan Wilkinson joins the quartet – also on alto and baritone saxophone – for the truly jarring five-piece set. The two sax players battle it out like street fighters. This is full-contact jazz.

Reportedly, Vortex Club owner Olivier Weindling said the two sets comprised the “loudest and most powerful” shows his venue had ever presented. No doubt that’s true.” Badd Press – UK

OPDUVEL reviews :

MARTINA VERHOEVEN & DIRK SERRIES – Innocent As Virgin Wood (CD)
“Naast de dubbel-cd Double Vortex van Quartet en Quintet, verschijnt vrijdag 1 september a.s. nog een release op het A New Wave Of Jazz-label van Dirk Serries. Op die release, getiteld Innocent as Virgin Wood, is Serries te horen samen met zijn echtgenote Martina Verhoeven. Het is niet de eerste keer dat zij samenwerken, maar deze uitgave is wel een hele speciale.

Verhoeven was aanvankelijk verantwoordelijk voor het artwork van verschillende platen van Serries, maar zij heeft zich ook als contrabassiste ontplooid en is te horen op de eerder op A New Wave Of Jazz verschenen lp’s Sluimer van Fantoom (met naast Verhoeven en Serries ook Otto Kokke en René Aquarius van Dead Neanderthals) en Cinepalace van het Serries Verhoeven Webster Trio. Autodidact Verhoeven ontpopte zich op die platen als een wat onorthodoxe maar fijne contrabassiste. Dat gold helemaal voor de eerder dit jaar verschenen digitale uitgave Citadelic, een weerbarstige vrije improvisatieplaat waarop Verhoeven en Serries als duo zijn te horen.

De weg die gitarist Serries heeft afgelegd van zorgvuldig geconstrueerde ambient naar vrije improvisatie, mag inmiddels bekend worden verondersteld, evenals de niet bij te houden output van Serries op cd, lp of tape. Of digitaal. Het gitaarspel van de Belg lijkt met iedere vrije impro-uitgave vrijmoediger en inventiever te worden, waardoor zijn spel steeds weet te verrassen.

Verrassen doen Verhoeven en Serries zeker op Innocent as Virgin Wood, want daarop zijn de Belgen helemaal niet op hun vertrouwde instrumenten te horen. Serries speelt op dit album geen elektrische maar akoestische gitaar en Verhoeven speelt piano. Door het afwijkende instrumentarium ontstaat vanzelf een andere wijze van samenspelen, maar dat is niet het enige verschil met de andere releases waarop het echtpaar is te horen.

Verhoeven en Serries kiezen namelijk voor een volledig andere muzikale aanpak. Een minimale aanpak, waarin de muziek niet af lijkt en door de luisteraar het nodige zelf moet worden ingevuld. Alsof een verhaal wordt verteld waarin steeds expres belangrijke details worden weggelaten, waardoor veel aan de verbeelding wordt overgelaten. Muzikaal vertaalt zich dat in het spelen van frases waarin steeds een aanzet tot een muzikaal pad wordt gegeven, maar niet meer dan dat.

Het meest opvallend is dat te horen in het pianospel van Verhoeven, die akkoorden en korte notenreeksen speelt, waarbij de resonantie van het instrument ook een rol speelt. Serries stelt daar stekelig, a-ritmisch spel tegenover, evenals dissonante akkoorden. Aldus ontstaat een oneffen muzikaal parcours dat intrigeert door de spanning die voelbaar is. Die spanning heerst tussen de piano en de gitaar, maar ook omdat stilte een onderdeel uitmaakt van de muziek die Serries en Verhoeven maken.

Door die stilte en de kalme manier waarop de vijf delen van Innocent as Virgin Wood zich voortbewegen, komen namen van componisten als Morton Feldman en Christian Wolff bovendrijven. De muziek van Verhoeven en Serries is echter volledig geïmproviseerd en met name het gitaarspel van Serries klinkt te vrij om gecomponeerd te kunnen zijn. De muziek blijft daardoor steeds iets onvoorspelbaars houden, wat bijdraagt aan de enerverende luisterervaring.

Martina Verhoeven en Dirk Serries voldoen niet aan het verwachtingspatroon op Innocent as Virgin Wood, tenminste wat de muzikale richting betreft. Wat betreft de kwaliteit van de muziek, zoals we die al jaren kennen van Serries, wordt volledig aan de hooggespannen verwachtingen voldaan. Er is al veel moois verschenen op A New Wave Of Jazz, maar dit is een van de meest bijzondere, spannende en intrigerende releases van het label.”

QUARTET & QUINTET – Double Vortex (2xCD)
“Vrijdag 1 september a.s. verschijnen twee nieuwe releases op het A New Wave Of Jazz-label van Dirk Serries. Dat label opereerde tot nu toe onder de vlag van Tonefloat, maar daar is verandering in gekomen. Wat ook veranderd is, is dat de twee nieuwe uitgaven niet op vinyl maar op cd verschijnen. Dat zal een financiële reden hebben, maar zeker de plaat die nu besproken wordt past door de lengte van de stukken beter op cd dan op vinyl. Voor Double Vortex zijn zelfs twee schijfjes nodig.

Het gaat hier om twee sessies die plaatsvonden in de Vortex Jazz Club in Londen op 8 februari 2017. Het kwartet bestaat uit John Dikeman (saxofoon), Andrew Lisle (drums), Dirk Serries (elektrische gitaar) en Colin Webster (saxofoon). Het kwintet betreft dezelfde muzikanten aangevuld met saxofonist Alan Wilkinson. Lisle, Serries en Webster vormen samen het Kodian Trio, waarvan eerder een plaat (I) op A New Wave Of Jazz verscheen. Datzelfde geldt voor het kwartet met Dikeman (Apparitions).

Wilkinson, van oorsprong uit Manchester, maakt al geïmproviseerde muziek sinds eind jaren zeventig en is vooral in de Engelse jazzscene een veel geziene gast. Hij heeft vaak gespeeld met drummer Paul Hession en maakte deel uit van het Ubiquity Orchestra en van een trio met Steve Noble en Tony Moore. Later vormde hij met Hession en bassist Simon Fell een trio. De lijst met samenwerkingen met individuele muzikanten is bijkans eindeloos.

Wie bekend is met de improvisatoren die de beide schijfjes bevolken, weet dat zij niet terugdeinzen voor een kakofonie meer of minder en dat dit bijdraagt aan de opwindende ervaring die dit soort freejazz teweegbrengt. Op ‘Double Vortex’ wordt de naar een heerlijke pot jazzherrie verlangende luisteraar niet teleurgesteld, maar zowel het kwartet als het kwintet bieden veel meer dan alleen dat.

Serries en Lisle openen ‘Session One’ van het kwartet, maar het duurt niet lang voordat de beide saxen hun onderlinge gevecht aangaan, Dikeman op zijn vertrouwde tenorsax en Webster op baritonsax. De saxen klinken op de voorgrond, maar Serries en Lisle bieden opvallend duidelijk weerwerk. Serries speelt zijn a-ritmische en noisy spel en Lisle deelt ferme tikken uit. Het is een waar genot om naar te luisteren omdat in alle hectiek de muzikaliteit buiten kijf staat. De live-energie is uitstekend vastgelegd op cd en met de ogen dicht waan je je in de jazzclub, vooraan bij het podium.

Na zo’n zeven minuten wordt het lawaai voor het eerst getemperd, maar rustig is de muziek niet. Serries jengelt, Dikeman scheurt, Lisle gebruikt vooral zijn snare en Webster speelt zijn onorthodoxe spel. De muziek is constant in beweging, gaat soms langzaam maar vaak zonder vooraankondiging van de ene frase over in de volgende. De muzikanten voelen feilloos aan wanneer in te houden en wanneer uit te halen.

Onderweg worden duo’s en trio’s gevormd, maar het is vooral het vrije samenspel waarmee het kwartet imponeert. Webster wisselt na een kwartier van bariton- naar altsax en later weer terug, maar voor de intensiteit van zijn spel maakt dat geen verschil. Het lange ingehouden gedeelte vanaf minuut vijfentwintig is razend spannend. Het lijkt wel een spel waarbij degene af is die zich het eerst niet meer kan beheersen. Dikeman waagt de eerste voorzichtige poging om de anderen mee te krijgen, maar de weg naar de finale is een lange. Webster en Dikeman luiden uiteindelijk gezamenlijk de laatste luidruchtige fase in.

Op ‘Session Two’ doet Wilkinson mee en dat betekent drie saxofoons die door elkaar heen toeteren. De geluidserupties klinken nog forser, maar Serries en Lisle weten door het saxofoongeweld heen te breken. Wilkinson speelt altsax en baritonsax en Webster beperkt zich nu tot de baritonsax. Een inleiding is er nauwelijks en in het eerste gedeelte gaan de muzikanten er vol op. De saxofoons gieren, sputteren en scheuren, de drums zijn alomtegenwoordig en de gitaar laveert houterig, met horten en stoten daar tussendoor.

In de tweede sessie bestaat meer ruimte voor korte solopassages, maar ook nu worden duo’s en trio’s (en nu ook kwartetten) gevormd. Met dezelfde ingrediënten maar met de toevoeging van één saxofonist ontstaat een geheel ander stuk dan ‘Session One’, waarbij in de rumoerige gedeelten een opvallende rol is weggelegd voor de fabuleus drummende Lisle, die zonder een duidelijk ritme te spelen de zaak bij elkaar lijkt te houden. Serries’ vrije capriolen op elektrische gitaar lijken elke nieuwe release inventiever te worden.

Uiteraard zijn het de drie saxofonisten die het duidelijkst naar voren komen. Zowel Dikeman, Webster als Wilkinson overtuigen in hun solo’s, maar vooral in het gezamenlijke spel, waarin geen van hen een duimbreed lijkt toe te geven maar men elkaar nergens in de weg zit. Het is meer dan kriskras door elkaar musiceren; hier wordt de kunst van het luisteren gecombineerd met het maken van uitbundig lawaai. Zodra het volume in toom wordt gehouden, overtuigen de drie saxofonisten evenzeer door het creëren van spanning.

Deze dubbel-cd bevat louter vrij geïmproviseerde muziek waarin geen compromissen worden gesloten. Interactie tussen de muzikanten is er echter volop en het wekt bewondering hoe in de vaak regerende chaos toch alles klopt. De rauwe energie overrompelt, maar Quartet en Quintet klinken even bezield in de ingetogen passages. De muzikale toewijding en de spontaniteit maken dat Double Vortex een buitengewoon opwindende live-cd is.” Opduvel – The Netherlands

SPONTANEOUS MUSIC TRIBUNE focuses on the complete back catalog while highlighting the new releases :

“A New Wave Of Jazz Serries! Yes, indeed, this is Dirk Serries’ Series!

Jeśli określenie jazz ma dziś jakąkolwiek innowacyjną wartość na europejskiej scenie muzycznej, to trop wyjątkowo żmudnych poszukiwań winien kierować nas do Holandii i Belgii!

Tam bowiem, całkiem niedawno, powołana została do życia seria wydawnicza, której tytuł kusi i prowokuje – Nowa Fala Jazzu.

Za to niecne zdarzenie odpowiada holenderski label Tonefloat, który specjalizuje się w muzyce elektronicznej, drone & dark-ambient i wszelkich awangardowych koligacjach w/w stylistyk. Tamże zresztą od lat publikuje swoje nagrania w podobnej stylistyce, belgijski gitarzysta Dirk Serries. To drugi odpowiedzialny za Nową Falę. To on artystycznie zarządza sublabelem, który pragnie – ciągle prowokując – odświeżać pojęcie jazz. Koniecznie dodać należy, iż jest także podmiotem wykonawczym na każdym wydawnictwie serii.

Katalog A New Wave Of Jazz od jutra oficjalnie liczyć będzie 14 pozycji. Dziś skrzętnie wszystkie je omówimy. Zaczniemy od dwóch najnowszych wydawnictw (po raz pierwszy w historii serii – na płytach kompaktowych!). Potem omówimy kilka płyt, głównie winylowych, z muzyką improwizowaną, w której śmiało doszukać się można jazzowych inspiracji. Zakończymy zaś na omówieniu kilku… kaset magnetofonowych (także winyli!), zawierających muzykę improwizowaną bazującą na rockowej i dark-ambient estetyce, realizowaną przy użyciu wyłącznie żywego instrumentarium.

Nasza dzisiejsza opowieść będzie miała – jak to często na Trybunie bywa – zaburzoną chronologię. Innymi słowy – delektując się kolejnymi płytami z katalogu A New Wave Of Jazz, będziemy na ogół cofać się w czasie!

Quartet, Quintet & … Duo!                                                          

Jeśli ta akurat Fala Jazzu ma być istotnie nowa, jej przybliżenie winniśmy zacząć od pure jazzowej petardy. I tak będzie w istocie – baa, owa petarda będzie pure freejazzowa!

Jest początek lutego bieżącego roku, jesteśmy w Londynie. Jeśli chcemy posłuchać konkretnego free, adres może być tylko jeden – Vortex Club! Na scenie kwartet w składzie: John Dikeman – saksofon tenorowy, Andrew Lisle – perkusja, Dirk Serries – gitara elektryczna i Colin Webster – saksofon altowy i barytonowy. Session One potrwa 36 minut z sekundami. Po krótkiej przerwie na scenę, na Session Two, wkroczy kwintet, który personalnie składać się będzie z kwartetu już zaprezentowanego i elementu uzupełniającego, w osobie Alana Wilkinsona, na saksofonie altowym i barytonowym. Ten epizod potrwa 45 minut z sekundami. Od jutra muzyka z obu setów dostępna będzie w sprzedaży jako Quartet & Quintet Double Vortex (2 CD; anwoj0013, 2017).

Session One.  Armaty na start! Saksofony salutują i ruszają do wysokiego lotu! Towarzyszą im gitarowe sprzężenia i stosunkowo subtelny drumming. Dęciaki nie czekają na zaproszenie, jadą ostro i bez wysiłku wchodzą w bardzo konkretną eskalację… Noise for ever! – krzyczy recenzent, mimo, iż dopiero, co zdążył zasiąść w wygodnym fotelu. Ta muzyka jest krwiście bolesna, ma gwałcić, tarmosić i nie dawać nawet chwili wytchnienia. Raczej nie należy dziś liczyć na brzmieniowe subtelności, których doświadczyć mogliśmy na wcześniejszych płytach tego kwartetu (patrz: dalsza część opowieści). Saksofony rządzą niepodzielnie, choć Serries nie zamierza być mniej dosadny, podobnie Lisle. Free jazzowa erupcja godna każdego skrawka niewielkiego Vortexu. Wybrzmienie pierwszego szczytu zostawia nas w towarzystwie barytonu i perkusji. Ten pierwszy delikatnie zawodzi i skowycze. Powrót Dikemana jest bystry i agresywny. Dirka, równie spektakularny i żywiołowy. Drummer zdaje się być nadmiernie rockowy i nieco ubogi w środki wyrazu, ale w tych okolicznościach nie stanowi to jakiegokolwiek problemu poznawczego. Ekspresyjnie nadąża bowiem za wyczynami kolegów. Serries frazuje nieco w poprzek narracji, rwie struny i nie ma najmniejszego zamiaru ograniczać się do kreowania dołów dla szalejących saksofonistów. To wprowadza intrygujący dysonans w gorejącym tyglu free eskalacji. Saksofony zwinnie reagują i wchodzą w obszar wzajemnych, konwulsyjnych imitacji. Pioruny od prawej do lewej! What a game! – krzyczy recenzent, ale i tak nikt go nie słyszy. Wyciszenie staje się zatem dziejową koniecznością – spore poluzowanie tempa, któremu towarzyszy rozbrajająco skuteczne call & response, zwłaszcza na linii Serries – Webster. Tuż potem, solowa erupcja tego drugiego, przy delikatnym wsparciu perkusji. Wytrawne! Ach ten Webster! – notuje upocony recenzent. Powrót do akcji Dikemana, niczym dobrze dobrana przyprawa. Kolejne wybrzmienie generuje duże pole do popisu dla Serriesa i jego przyczajonej gitary, która śmiało wykorzystuje proambientowe inklinacje. Prawdziwe cudo! Finałowa, pasażowa sekwencja stawia całą płytę o stopień wyżej na skali oceny. Saksofony ruszają na końcową eskalację. Muzycy kompetentni do bólu. Śmiercionośny duet! Cały kwartet jest już całkowicie wybudzony i w zwartym szeregu biegnie ku ostatniej ścieżce tego dysku.

Session Two. Aż trzy armaty na start! W tym dwa barytony! No i ostra gitara, która nie akceptuje drugiego planu. Rozgrzewający się drummer i cztery głowy jadowitego potwora w stanie erupcji. Idiom free jazzu wraca do swoich korzeni i puszcza je z dymem! Eksplozja! Machine Gun – pięćdziesiąt lat później! W okolicach 9 minuty Dikeman wypuszcza się solo. Powrót do kwintetu jest konwulsyjny i zieje ogniem. Serries tym razem posłusznie robi za bas, bo nie ma szans na przebitkę. 12 minuta – pierwsze próby wyhamowania. Dirk rytmizuje swój przekaz i narzuca ów punkt widzenia pozostałym muzykom. Wszyscy są wyjątkowo karni i podłączają się do narracji gitarzysty. Krzyczą, wrzeszczą, wierzgają nogami. Rodzaj silnie upalonego free bluesa, w okolicznościach ciężkiego poranka the day after. Po chwili Dikeman i Lisle zostają sami. Zaskakujące, ale jakże potrzebne katharsis. W tle szumy z gitary. Wejście obu barytonów – depresyjnie piękne! Perkusja drży. Kwintet, niczym ogromny walec drogowy, wdeptuje w ziemię wszelkie ambiwalencje gatunkowe. Soczysty baryton w solowej eskalacji podkreśla emocje na scenie (Alan?). Drugi baryton ma się równie wspaniale. Wyborne pętle Serriesa, lekko cuchnące zdrowym bluesem. Doskonały moment! – zdarte gardło recenzenta ledwie jęczy pod nosem. 27 minuta – gitarzysta ponownie narzuca swoje zdanie, rysując zgrabny rytm. Sytuacja na scenie wydaje się być uporządkowana. Powtórka duetu Dikeman – Lisle nieco przeczy tej tezie. Świetny komentarz barytonu! Dłuższe frazy dęciaków, jako kolejna próba konstruktywnego wyciszenia (jak na ten stan rzeczy). 33 minuta – Serries restartuje swoje ambientowe opowieści. Oniryczność sytuacji podkreślana jest gardłem przez jednego z muzyków. Saksofony znów kleją się do siebie – to najlepsze, co mogą teraz uczynić. Sonore, pojękiwania, palcówki na sucho. Ten stan pozornego wyciszenia nawet lekko … swinguje. Eskalacja saksofonów, to właściwa odpowiedź! Perkusista budzi się do życia. Gitarzysta także jakby gorętszy na gryfie. Urocza ucieczka na finałowy szczyt. Wybrzmienie jest nagłe i zaskakujące.

Po krótkiej, higienicznej przerwie na research uszu, wracamy do nowości Nowej Fali Jazzu wprost z Holandii i Belgii. Także jutro premierę będzie miała płyta Innocent As Virgin Wood (CD; anwoj0014, 2017). Tytuł zagadkowy, nieco kuszący. Podmiotem zaś wykonawczym … małżeństwo – Martina Verhoeven i Dirk Serries. Dziewictwo w tytule nie dotyczy jednak ich stanów miłosnych, a jedynie instrumentów, jakich użyli w trakcie nagrania. Martina po raz pierwszy publicznie zagrała na fortepianie, zaś Dirk na gitarze… akustycznej. Dzieło jednotrakowe (choć w pięciu częściach) potrwa 37 minut. Jesteśmy w Anderlechcie, Sunny Side Studios. Jest kwiecień bieżącego roku.

Akordy piana w pogłosie i pętle na suchym gryfie akustycznego wiosła. Minimalizm jako zasada, konstytucja artystyczna, zwłaszcza po stronie Martiny. Dirk jest nieco baileyowski w reakcjach, ale skrupulatnie zaangażowany, bez nonszalancji, która bywała udziałem jego wielkiego poprzednika. Muzycy brną w spokojnej narracji i tracą dziewictwo bez wychodzenia z łóżka. Cisza – niezwykle ważny aspekt dramaturgiczny tej opowieści. Lepiej mniej, niż więcej, zdają się mówić sobie prosto w oczy. Sporo wyczekiwania, wyczulenia na wzajemnie reakcje małżeńskie. Mnogość powtórzeń i powrotów do zdań raz już wypowiadanych. Czy minimalizm jest tu wyborem artystycznym, czy jedynie obawą przed nieznanym instrumentarium? – pyta skulony w sobie recenzent. Doszukiwać się wpływów Mortona Feldmana, czy po prostu słuchać? Recenzent chętnie zaprowadziłby muzyków na skraj przepaści i przekonał do skoku w nieznane. Narracja trochę w typie Flower, jak u Johna Stevensa i Trevora Wattsa, 45 lat temu. Specyficzne call & response. Martina inspiruje Dirka, Dirk repetuje i przetwarza. Próżno tu szukać zwrotów dramaturgicznych, czy emocji eskalacji. Pozostaje współczesna zaduma nad światem zastanym. Pod koniec tej niedługiej rejestracji muzycy zdają się być odrobinę bardziej rozmowni. Dotąd bowiem sprawiali wrażenie małżeństwa z długoletnim stażem, które nie jest się w stanie niczym siebie zaskakiwać. Teraz kilka udanych imitacji, wspólnych, trafnych decyzji. Gdy Dirk gra swoje i nie czeka na sugestie Martiny, robi się znacznie ciekawiej. Jest wyrazisty, pełnowymiarowy, a recenzent ma wreszcie na czym ucho zawiesić. Uznajmy wspólnie finał tej płyty za jego najlepszy fragment. Mimo ambiwalencji – akustyczna gra Serriesa budzi nadzieję na mnóstwo doskonałej muzyki w przyszłości. Next step? Maybe solo acoustic!

Free improvised, not out of jazz!

Przejdźmy do świata improwizujących winyli! Na początek Kodian Trio i ich debiutancki krążek *) o oczywistym tytule I  (tf168, 2016), zarejestrowany (wykonany) w Soundsdavers’ Studio (Londyn) w październiku 2015 roku. Personalnie przed nami: Andrew Lisle – perkusja, Dirk Serries – gitara elektryczna oraz Colin Webster – saksofon altowy i barytonowy. Pięć odcinków muzycznych, 47 minut.

Pierwszy. Od startu trafia się nam precyzyjna, jazzowa narracja. Stanowczy tembr barytonu, zwinna, błyskotliwa perkusja i gęste, gitarowe frazowanie, które z kocią zręcznością wkleja się w pasaże kreowane przez pozostałe instrumenty. Lisle nie stroni od sonorystycznych eskapad, Serries lubi się pętlić na gryfie (recenzentowi przypomina wręcz … Jamesa Blood Ulmera!), a Webster – w chwilach wyciszenia – świetnie odnajduje się w dźwiękach pozbawionych faktury melodycznej i rytmicznej. Pod koniec tej opowieści, gitarzysta sięga po smyczek (tak to przynajmniej brzmi). Drugi. Ostry, hałaśliwy odcinek. Rockowy, czupurny zgiełk. Emocje bez patosu. Trzeci. Gitara koi nerwy, choć saksofon ma zdanie odrębne. Ponownie improwizacja osadzona w jazzowym idiomie. Serries gra akordami (powykręcanymi, oczywiście). Webster jest szorstki w obyciu, a Lisle ponownie diabelnie błyskotliwy. Gdy numer ma się ku końcowi, świetny saksofon eskaluje się przy drobnej podcierce perkusji. Czwarty. Jakby ciąg dalszy – duo sax-drums w oczekiwaniu na krotochwilną, płynną gitarę. This is noise jazz! – pilnie notuje, ciągle czymś zaskakiwany recenzent. Gęsto, dynamicznie, bez przecinków. Kompatybilne trio! Szemrząca gitara w tle na finał fragmentu. Piąty. Serries i Webster suną powolnymi dronami, każdy dość separatywnie. Po kilku minutach, rezonującym talerzem, przypomina o sobie Lisle. Narracja snuje się po kątach i nie zadaje pytań egzystencjalnych. Muzycy mają się jednak ku końcowej eskalacji, co czynią błyskotliwie, bez zwyczajowej nostalgii i wybrzmiewania na ostatni dźwięk. Z kajetu recenzenta: dużo free jazzowych fraz, mniej ambientu, a Serries nie zawsze w roli głównej.

Jeśli do w/w wspomnianego tria dodamy drugi saksofon, który w dłoniach dzierżył będzie John Dikeman, otrzymamy kwartet, który odpowiedzialny jest za powstanie kolejnej płyty w katalogu serii. Myślę o podwójnym winylu Apparitions (tf166, 2016). Nagranie ponownie wykonano w studiu Soundsavers w Londynie, pół roku wcześniej, w kwietniu 2015 roku. Podmiot wykonawczy zwie się Dikeman/ Lisle/ Serries/ Webster Quartet **) i zupełnie nieprzypadkowo jego najnowsze nagranie otwiera dzisiejszą opowieść, paręnaście akapitów wyżej. Dodajmy, że Dikeman grać będzie na saksofonie tenorowym, zaś Webster na barytonowym (pozostała dwójka, jak wyżej). Cztery strony dwóch czarnych krążków, godzina zegarowa z okładem.

  1. A. Cicha narracja, spokojne pomruki dwóch czujnych dęciaków, talerze w stanie drżenia, gitara szukająca częstotliwości swojego wzmacniacza. Pocałunki w alkowie! Szmer goni szmer, a tajemnica tajemnicę. Delikatna psychodelia na drugim planie, ale rozbrajająco i uczciwie piękna. Saksofony dmą i nie szukają zwady. Narracja ekscytująco narasta. Hałas, jako pozytywny skutek wyjątkowo udanej eskalacji. B. Muzycy znów za punkt wyjścia obierają ciszę. Saksofony tym razem separatywnie – dron w opozycji do melodycznego zaśpiewu. Eskalacja narracji przychodzi szybciej. Psychodeliczny trans dopada nas już w piątej minucie tej strony. Agresywne saksofony, progresywny drumming, more than dark ambient w tle (recenzent w ekstazie!). Konwulsyjne free, który wybrzmiewa w okolicach 9 minuty. Rozpoczyna się panowanie gitarowych dronów, na tle których sam Serries plecie zwinną improwizację na strunach, lekko szarpiąc się z dźwiękiem. Saksofon tenorowy i perkusja mogą już tylko komentować z podziwem. Tu eskalacja jest trochę inna, bardziej soczysta, zdecydowanie pod dyktando Serriesa. Drugi saksofon powraca dopiero po 15 minucie. Emocje w zenicie! Baryton ocieka spermą! Nie on jeden zresztą! C. Solo perkusyjne. Tenor wchodzi hard-bopowo! Baryton na trzeciego. Łapiemy konwulsyjne free. Serries sprzęga się, a kable płoną. Free noise for ever! Dynamika, tempo, krwawe stemple – what ever you want! Heavy dark jazz! – recenzent nie nadąża z notowaniem wrażeń. D. Mikrodzwonki na gryfie, miniflażolety. Solowy, oniryczny, prawdziwie łabędzi taniec gitarzysty. Saksofony wchodzą dużo później i kwilą na boku smutne historie. Jakby rodziło się nowe życie dla tej rejestracji (dodajmy – doskonałe!). Lisle wrzuca trzeci bieg, lewy saksofon buduje wspaniałe tło, prawy dyskutuje, a gitara zakręcona, jak pozytywka, brnie swoim najdoskonalszym tembrem. Zagęszczenie tej narracji smakuje geniuszem twórców. Wyjątkowa płyta! Multigatunkowa improwizacja z Serriesem w roli kluczowego czynnika inspirującego. Na finał znów zostaje sam i czyni cuda!

Nie mamy chwili na odpoczynek, albowiem przed nami kolejna perła w katalogu Nowej Fali Jazzu – trio Dirka Serriesa (gitara elektryczna), Martiny Verhoeven (kontrabas) i Colina Webstera (tym razem saksofon tenorowy). Czarny krążek zwie się Cinepalace (tf156, 2015), a zawiera nagranie koncertowe z … Cinépalace, Kortrijk (Belgia), z maja 2015 roku – jeden trak o długości 45 minut.

Introdukcja jest płynna, ale niezwykle spokojna. Kontrabas podaje dźwięki z samego dołu, przy użyciu smyczka. Saksofon intensywnie szumi, a gitara plumka strunami i lekko się sprzęga. Minimalizm wysokich lotów. Tendencje transowe widoczne gołym okiem! Serries ucieka w oniryzm godny wczesnego Sonic Youth i pieści kostką chłodne jeszcze struny. Rezonuje.Verhoeven silnie znaczy swą obecność i przypomina najlepszy sound Benjamina Duboca. W okolicach 10 minuty zaczyna się prawdziwy spektakl. Saksofon sonoryzuje na potęgę, gitara wierci dziurę w skale (doskonałe! – krzyczy recenzent). Muzycy zaplątani w pajęczynie pomysłów, trzech nieco separatywnych, a jednak niezwykle kompatybilnych narracji. Z akustycznego punktu widzenia – zjawiskowo! Po 18 minucie muzycy eskalują swoje poczynania na scenie. Konwencja minimalistyczna doskonałe służy Websterowi. Serries ma ją w genach, a Verhoeven na pewno na smyku! Hałas po 22 minucie dramaturgicznie uzasadniony. Kosmiczna synergia i niepoliczalne pokłady muzycznej empatii determinują muzykę tria. Po 27 minucie wybrzmienie… Martina znów rządzi, ma piękne, niemal barokowe, głębokie brzmienie. Zostaje prawie sama na scenie. Panowie ledwie akcentują swoją obecność. Od 32 minuty saksofon brnie sonorystycznie, kontrabas repetuje, a gitara onirycznie pętli się wokół siebie, jak tylko ona w rękach Dirka potrafi (a potem hałasuje na rockowy wręcz sposób). Komentarze Colina i Martiny zwalają z nóg recenzenta. Sugestia finalizacji koncertu tylko wzmaga zaangażowanie muzyków. Martina zrywa podłogę, a partnerzy potulnie kleją się do kontrabasowej kontrybucji. Jej solowe wykończenie doskonałego koncertu warte jest kilku wysokobudżetowych nobli z dowolnej dziedziny. Być może najlepsza płyta w katalogu!

Na osi czasu cofamy się o pół roku z okładem. Grudzień 2014 roku, jesteśmy w White Noise Studio (co za nazwa!), w holenderskim Winterswijk. Małżeństwo Verhoeven – Serries wciąż jest z nami. Dołącza para muzyków, wspólnie uprawiających mocne granie w formacji Dead Neanderthals (co za nazwa!) – René Aquarius na perkusji i Otto Kokke na saksofonach. Podmiot wykonawczy określają jako Fantoom, zaś 38 minutową, jednotrakową rejestrację, dystrybuowaną oczywiście na czarnym krążku, postanawiają nazwać Sluimer (tf155, 2015).

Od pierwszej sekundy tego niezwykłego spektaklu dźwiękowego kontrabas Martiny dokonuje cudów! Dźwięki dobywane smyczkiem wprost z piekielnych otchłani, brzmią mięsiście i barokowo. Są delikatnie zabrudzone, dzięki czemu smakują jeszcze lepiej. W ten ultra tembr kontrabasu wplata się dronowa, wielowymiarowa ekspozycja gitarowa, tuż za nią piskliwy saksofon w bardzo wysokim rejestrze i perkusja, która znaczy teren i wbija słupy graniczne. Talerze rezonują. Pachnie ponadgatunkowym majstersztykiem! Post-industrial, post-ambient, post-minimal acoustic drone! Recenzent mnoży skojarzenia, a głowa płonie mu z nadmiaru emocji (choć narracja wije się, jak upasiony wąż po kilku posiłkach). Martina nieustannie zdziera skórę ze strun. Wciąż gra nieodkrytą sonatę Bacha i krwawi obficie, choć ma zdecydowanie płodny dzień. Dirk w głębokiej rzece, po samą szyję, bez możliwości powrotu. Ta pozornie spokojna improwizacja systematycznie eskaluje się (z kajetu recenzenta: kolejna najlepsza płyta w katalogu, jeśli to semantycznie ma ręce i nogi). Rene od czasu do czasu sugeruje proste, rockowe rozwiązania perkusyjne, ale w tym niebywałym tyglu wrażeń, to doskonały dramaturgicznie zabieg! Kolejny być może dowód na to, że we współczesnej improwizacji multigatunkowe doświadczenia muzyków są niezbywalnym atutem i potrafią wykreować wartość dodaną.

W połowie tej wspaniałej podróży Martina, choć wciąż eskaluje na boku, potrafi soczyście w wklejać się w drony generowane przez gitarę i saksofon. Genialna dominacja trwających pasaży. Perkusja nieustannie tyczy swój szlak i funkcjonuje trochę na zasadzie kontrapunktu dla pozostałej trójki muzyków. Eskalacja w rozkwicie. Trudno wskazać personalnie lidera tych wydarzeń, ale z pewnością najwięcej wnosi tu szalona kontrabasistka, która nie przestaje prowokować swoich mężczyzn (tym, który najdobitniej reaguje w tym akurat momencie jest Otto na saksofonie). Crazy game! Po 25 minucie muzycy sugerują sobie wzajemnie krok w kierunku wybrzmiewania, ale są tak naładowani energetycznie, że proces idzie cokolwiek opornie (Martina w stanie orgazmu permanentnego!). Motorniczym spięć energetycznych zdaje się być w perspektywie całości Rene i jego czupurna, pyskata perkusja. Samoeskalująca się maszyna improwizacyjna! Gdy w końcu dojdzie już do wybrzmiewania finałowego – zjawisko jest niebywale urocze, repetytywne i brutalnie precyzyjne. Stopa wygłasza mowę końcową (jakże by inaczej!), a saksofon czyni lekki zaśpiew na ostatni już dźwięk! Genialne nagranie!

Ufff….. w ramach studzenia emocji posłuchamy duetu, który jednak… wcale nie będzie ich pozbawiony. Baa! Znów się zagotujemy! W lipcu 2014 roku, w studio Sunny Side w Anderlechcie (Bruksela), spotkali się dwaj przyjaciele – John Dikeman na saksofonach i Dirk Serries na gitarze elektrycznej (plus efekty!). Ich 48 minutowa opowieść w czterech częściach zyskała tytuł Cult Exposure (tf143, 2015) i pomieściła się na dwóch stronach czarnego krążka.

Jeden. Saksofonista zaczyna bardzo jazzowo, niebanalnie i stosunkowo agresywnie. Pikantnie, altowo z silnym przydechem. Gitara, szeroką płaszczyzną dźwięku, podłącza się po około 150 sekundach. Drąży skałę, sprzęga się i brnie do przodu w dość majestatycznym tempie, w nieco rockowej estetyce. John robi swoje i skupia się na snuciu dobrej opowieści. Popada w rozliczne autoeskalacje, które nie trwają jednak długo. Dirk skwierczy, chętny jest do wycieczek w kierunku krwistej psychodelii. Lubi dronizować, nawarstwiać się sound by sound. Urocze! Drugi. Mikrodźwięki, spokojne, separatywne ekspozycje obu muzyków. Serries onirycznie mutuje dźwięki, zwinnie repetując. Saksofon – dość słodki i aluzyjny. Zagęszczenie narracji odbywa się poprzez intensyfikowanie zjawisk fonicznych. Gitara multiplikuje się, a saksofon dmie w coraz wyższych rejestrach. W zakresie tempa, ten drugi gra dwa razy więcej dźwięków w jednostce czasu niż ten pierwszy, ale jako duet idą zwartym, równym krokiem. Spowolnienie jest wyjątkowo trafione. Ambient uroczych popaprańców! Trzeci. Szczypta sonore na tle ledwie sugerowanego dark ambient, wprost z gryfu ognistej gitary. Improwizacja narasta niezwykle powoli. Ale już od 6 minuty panowanie muzyków nad emocjami słuchacza jest 100%-owe. Muzyka lepi się i dronizuje. Po 13 minucie saksofon, jak mucha, wpada w plastry miodu, które rozpływają się po strunach gitary. Ballada nadmiernie potępionych układa nas do snu, który nigdy nie nadejdzie. Wonderful! Czwarty. Powrót pierwszego tematu (przynajmniej jeśli chodzi o tytuł). Gitara rzeźbi na dużym pogłosie, ale bardzo strzeliście. Saksofon plecie pikantne historie o niewierności. Emocje finału tego nagrania mają intensywność wrzasku strącanych do lochu. Sprawiedliwość triumfuje, równie wyraziście, jak wyjątkowe są dźwięki Cult Exposure.

Trzy miesiące później, w październiku 2014 roku, duet Dikeman & Serries koncertuje w belgijskim Charleroi. Biorą sobie na trzeciego perkusistę Teuna Verbruggena. Rejestrują koncert Live At Le Vecteur. Ukazuje się on na kasecie magnetofonowej (tf147, 2015). Trzy tytuły, dwa traki i niewiele ponad 32 minuty muzyki.

Pierwszy/drugi. Pikantny free jazz na saksofon tenorowy i bystry zestaw perkusyjny. Serries wchodzi do gry dopiero w czwartej minucie i uspokaja emocje chłopaków nobliwym i precyzyjnym ambientem. Baa, nawet ich ucisza! Wracają ukorzeni i pięknie wklejają się w gitarowe pasaże o bardzo repetytywnym charakterze. Saksofon po chwili zaczyna stawiać ostre stemple i atrakcyjnie dynamizuje sytuację na scenie. Perkusista nie zamierza pozostawać w tle i także dokłada do ognia. Pętle gitarzysty zaczynają zataczać coraz szersze kręgi. Wybrzmienie jest perfekcyjnie zwinne! Trzeci. Drobne, elektroakustyczne macanki całej trójki, tylko, że gitara ma tu rozmiary słonia. Zostaje sama i drży złowieszczo. Drummer wchodzi na bezczelnego i radzi sobie celująco. Nieco onieśmielony saksofonista też ma konkretny plan na przetrwanie w rodzącej się eskalacji (urocza ekspozycja! – krzyczy recenzent wbity w podłogę). Konstruktywny, progresywny, ustrukturyzowany hałas godny prawdziwych mistrzów! Finalizacja płyty realizuje się na tle dobrego drummingu, zaś ostatni dźwięk jest udziałem Dikemana.

Let’s rock and go dark!

Na początku był Yodok. A dokładnie duet norwesko-szwedzki w składzie: tubista Kristoffer Lo i perkusista Tomas Järmyr. Na przełomie lat zerowych i pierwszych tego stulecia poczynili oni kilka wydawnictw płytowych w estetyce dalece multigatunkowej, z odpowiednią wszakże dawką improwizacji. Po pewnym czasie do muzyków dołączył Dirk Serries, co stało się elementem konstytuującym powstanie formacji Yodok III.

Historia tego wątku w twórczości belgijskiego gitarzysty miała swój edytorski początek dokładnie pięć lat temu. Kończyły się właśnie letnie wakacje, gdy w norweskim Athletic Sound Studio w Halden, trzej w/w muzycy spotkali się, by zarejestrować swój pierwszy album. Ukazał się on w winylowej edycji A New Wave of Jazz, bez tytułu, czyli jako Yodok III (tf138, 2014). Zawiera dwie rozbudowane ekspozycje dźwiękowe, trwające 47 minut.

Nim nasze uszy zatopią się w niebywałej muzyce Yodok III, odrobina komentarza w zakresie instrumentarium, wykorzystywanego przez muzyków. Trzy absolutnie żywe instrumenty: gitara elektryczna, tuba (zamiennie lub razem z flugabone – specyficznym dęciakiem, będącym czymś pomiędzy tubą, a trąbką) i perkusja. Muzycy w procesie generowania dźwięków korzystają z licznych amplifikacji, natomiast nie używają jakiejkolwiek elektroniki.

Dźwięki, jakie docierają do nas w trakcie każdej płyty Yodok III, zaczynają się w plastycznej ciszy, z której niezwykle powoli wyłaniają się barwy, struktury i trwające pasaże foniczne. Na ogół, efekty działań gitarzysty oraz tubisty docierają do nas środkowym pasmem, tworząc spójny, nierzadko zupełnie nierozłączny wielodźwięk. Wokół niego pracuje drummer z pełnym zestawem perkusyjnym. Jego gra często podlega eskalacji, ma rockowy posmak i wrzuca do yodokowego tygla prawdziwie emocjonalny ferment. Bardzo często wchodzi do gry nawet po kilkunastu minutach i wkleja się w kosmiczny dron, wygenerowany wcześniej przez partnerów. Muzyka płynie wolno, bardzo szerokim korytem, z nieodwracalną mocy. Stałym elementem dramaturgicznym jest tu repetycja, ciągłe powracanie do fraz zagranych już wcześniej. Plama na plamie, dźwięk na dźwięku. Muzyka, która rozkwita z minuty na minutę, w bardzo nieśpiesznym tempie. Stanowi swoisty fenomen brzmieniowy żywych, amplifikowanych dźwięków i tajemniczych efektów. Ilustracyjna, post-rockowa perkusja nadaje je odpowiedni drive i niezbywalną moc. Ta opowieść foniczna trwa, a paradoks muzyki angielskiego AMM, choć w dalece odmiennej stylistyce, ma tu niespodziewanie rację bytu. Improwizacja odbywa się poprzez zmieniającą się barwę brzmienia i modulowanie natężenia dźwięku.

Tu, w trakcie debiutanckiego nagrania, drummer na dobre wchodzi do gry dopiero w 15 minucie i wtłacza się energicznie w background Serriesa i Lo, prawdziwie ambientowy, post-elektroniczny, post-rockowy. Ta niebywała plama dźwiękowa, od czasu do czasu, pokazuje nowy kolor, nową barwę, a cała zatopiona jest w mutującym się pogłosie. Jeśli skupiony słuchacz zanurzy głowę w niezaprzeczalnej urodzie tej muzyki (trans! mantra!), to straci już wszelkie szanse, a także ochotę, na jakąkolwiek drogę powrotną.

Każda kolejna pieśń Yodok III jest jakby wchodzeniem ciągle do tej samej rzeki, ale wszyscy świetnie wiemy, że żadna rzeka nigdy nie jest taka sama. Baa, jest zupełnie inna niż chwilę temu, inna, niż rzeki w okolicy. Ta prosta, piękna muzyka pełna jest paradoksów. Nie stroni od melodii i harmonii, kipi rockowymi emocjami i ma niebywałą, oniryczną i plastyczną głębię. Moc oczyszczającej psychodelii i niejednoznaczności. Każde powtórzenie w procesie żmudnej narracji jest jakby napoczynaniem innej historii. Tu, w trakcie drugiego fragmentu, drummer dla odmiany jest z nami od pierwszej sekundy. Gra marsza, podczas gdy gitara i tuba, tudzież flugabone, płynną wytrawnymi pasażami, delikatnie, ale systematycznie eskalując się. Ta muzyka w każdej swej edycji zawiera długą introdukcję, istotne rozwinięcie, które ma dramaturgiczny szczyt i wielominutowe wybrzmiewanie, aż do stanu całkowitej ciszy. Repetytywny minimalizm Yodok III ma niezwykle bogatą fakturę, niczym Wielka Orkiestra Londyńskich Improwizatorów w trakcie koncertu jubileuszowego.

Gdy sięgniemy po kolejne studyjne nagranie Yodok III (podwójny winyl The Sky Flashes The Great Sea Yearns; tf144, 2015) ***), zarejestrowane w Anderlechcie, w czerwcu 2014 roku, natrafimy dla bliźniaczą muzykę, ale delikatnie rozwarstwioną w czasie. Dziewięćdziesiąt minut, cztery strony winyla, daje ciekawą, dodatkową porcję czasoprzestrzeni, która sprawia, iż muzyka jest jakby bardziej monumentalna i delikatnie spowolniona (orkiestracja godna Mahlera, chciałoby się rzec). Długa płyta, z długimi introdukcjami, pełna brzmieniowych i aranżacyjnych niuansów. Tu drummer, na pierwszej stronie, wchodzi po 11 minucie, gdy partnerzy są już soczyście upaleni i brną w nieskończoność dźwiękowej tekstury. Armia nuworyszy współczesnej elektroniki nie byłaby w stanie stworzyć tak onirycznej ściany dźwięków, jak czynią to Serries i Lo. Narracja na stronie pierwszej, na finał galopuje już wprost z piekła do nieba! Na stronie drugiej spotkamy przykład absolutnie zwartej i jednowymiarowej struktury muzyki, granej przez gitarzystę i tubistę – prawdziwie symfoniczny dron. Cześć trzecia dostarcza moc subtelnych, mgławych i niejednoznacznych ekspozycji perkusyjnych. To Järmyr jest tu prowodyrem i kreatorem. Muzyka jest pozornie senna, potrafi przywoływać w pamięci nawet This Mortal Coil sprzed 35 lat, choć podszytą niepokojem godnym każdego odcinka Twin Peaks! Elektroakustyczny szelest drummera tworzy bazę, na której budowany jest improwizowany ambient gitary i tuby. To kolejny przykład na to, że muzyka Yodok III zaczyna się repetytywną melodią, a kończy egzystencjalnym krzykiem. Czwarta strona ponownie zaczyna się w rękach perkusisty. Barwna, wielowymiarowa opowieść, którą bierze w swoje ręce gitarzysta i niczym król Midas czyni nieśmiertelną. Im więcej razy słuchasz tej muzyki, tym więcej odnajdujesz różnic i zaskakujących odmienności. Jeśli masz dużo czasu, by zakochać się w niej, jeśli lubisz poznawać nowe dźwięki step by step, to jest płyta właśnie dla Ciebie!

Uzupełnieniem dyskografii Yodok III, w ramach serii Nowej Fali Jazzu, są dwie kasety, zawierające muzykę koncertową. Pierwsza z nich zarejestrowana została w Norwegii (październik 2013) i jest dostępna pod tytułem Live At Dokkhuset, Trondheim (tf148, 2015; dwa traki, 60 min). Druga zaś powstała w Belgii (czerwiec 2014) i nosi tytuł Live At De Singer Rijkevorsel (tf149, 2015; dwa traki, 63 min). Gdybym miał opisać jej zawartość, nie angażując na dłużej Czytelnika, zaproponowałbym opcję kopiuj wklej opisu nagrań studyjnych. Wejdź do tej rzeki, a poznasz prawdę! ****).

W ramach uzupełnienia opowieści o Yodok III, winniśmy – na sam już koniec tej opowieści – pochylić się nad dwoma wydawnictwami formacji The Void Of Expansion, które dopełniają czternaście pozycji katalogi serii. To duet Dirka Serriesa i Kristoffera Lo, czyli dwie-trzecie Yodok III. Zarejestrowane i wydane zostały do tej pory dwa spotkania, które miały miejsce dzień po dniu, w lutym 2014 roku. Najpierw muzycy koncertowali, potem zaś odbyli przemiłe spotkanie w studiu.

Efekt foniczny tej drugiej okoliczności dostępny jest na winylu Ashes and Blues (tf139, 2014; trzy fragmenty, 40 min). Gitara Serriesa gra tu pełniejszym soundem i nieco ostrzej niż ma to miejsce na płytach Yodok III. Także inaczej zachowuje się perkusista, który jest w grze od pierwszej sekundy rejestracji. Struktura samej muzyki jest bardzo podobna, ale zdarzenia akustyczne następują tu jakby szybciej. Narracja jest gęsta, dotkliwa, pełna brudu i zgiełku na gryfie gitary. Jakby Yodok III podniesiony do drugiej, a chwilami nawet trzeciej potęgi. Od ciszy do wrzasku, od muskania strun i membran po ogniste eskalacje. Gitara wciąż w estetyce trwającego dark-ambient. Rockowa psychodelia, to z kolei dobry kierunek myślenia dla zagubionego recenzenta. Trzy kilkunastominutowe perełki improwizacji, podobne do siebie, jak krople wody, ale niebywałej urody, pełne repetycji i ciągłych powrotów. Utrwalanie, niezapominanie, wieczność.

Koncert Live At De Singer Rijkevorsel z 2014 roku (kaseta, tf150, 2015; trzy tytuły, 53 min) przynosi trochę niespodziewanie, bardziej spokojną muzykę. Więcej tu nostalgii, zadumy i wyczekiwania na ruchy współpartnera. Nie brakuje skromnych ekscesów sonorystycznych perkusisty. Klimatycznie, transowo, bez przecinków i znaków zapytania. Emocje ubrane w improwizacyjne czarne płaszcze do samej ziemi.

Wszystkie wydawnictwa A New Wave Of Jazz ukazują się w limitowanych nakładach: CD – 300 sztuk, winyl – 240 sztuk, kaseta zaś 120 sztuk. Wszystkie są one dostępne do odsłuchu i zakupu na stronie bandcamp.

*) Kodian Trio – już po opisywanym tu krążku – wydał także Live At Paradox (cd-r) i Volt/ Pletterij (kaseta). Obie pozycji są dostępne w katalogu Raw Tonk Records.

**) Dokładnie w tym samym miesiącu, tenże sam kwartet zarejestrował nagranie dostępne na cd-r Live At Cafe Oto (Raw Tonk Records).

***) Oba wydawnictwa winylowe Yodok III mają, jako jedyne w katalogu serii, status out of print. Szczęśliwie są one obecnie dostępne na CD w ramach reedycji. Box zawiera trzy dyski. Wydał Tonefloat Records, ale już poza serią (tf178, 2016).

****) Najnowsze nagrania Yodok III ukazały się już poza serią NWOJ. Koncert z roku 2015, możemy poznać biorąc do ręki CD Legion of Radiance – Live At Dokkhuset (Consouling Sounds, 2016). Ubiegłoroczny zaś koncert grupy posłuchać możemy na CD/LP The Mountain Of Void – Live At Roadburn 2016 (Tonefloat Records, 2016). Z pewnością przyjdzie czas, by także nad nimi recenzencko się pochylić.” Spontaneous Music Tribune – Poland

 

Advertisements

YODOK III at JAZZHOUSE

P1080598-99-1493680980

YODOK III live at JAZZHOUSE (Copenhagen, Denmark) April 28th 2017.

“Fredag aften på Jazzhouse lod Dirk Serries, Tomas Järmyr og Kristoffer Lo minimalistisk drone møde tunge, sitrende eksperimenter i et delvist improviseret verdensklasseunivers.

Da man en onsdag aften i september sidste år besøgte det københavnske spillested Jazzhouse for at se en af sine personlige undergrundsfavoritmusikere Aidan Baker give dronet improvisationskoncert med den svenske trommeslager Tomas Järmyr som musikalsk legepartner, blev ens nysgerrighed fodret, dog uden at man blev helt mæt. Järmyr er et navn, der via internettets nørdede samtaler de senere år er dukket op på radaren i flere sammenhænge, og med tiden har han igen og igen har vakt ens interesse.

Hvorfor har han så det? Jo, Järmyr er musikeren, der p.t. sidder på trommetaburetten i det saxofonfrenetiske italienske kaosband ZU. At man i det hele taget kan sidde på ZUs taburet med selvsikker, opret ryg uden at falde igennem og gå bandes oprindelige trommeslager Jacopo Battaglia i bedene også uden at skuffe, er en bedrift i sig selv. At Järmyr derudover har spillet doom-jazz med Spidergawds afløserbassist Trond Frønes i Sunswitch, angiveligt stadigvæk praktiserer grindcore i Forræderi og derudover for ganske kort siden blev annonceret som det nye medlem i vort alle sammens yndlingsrockband Motorpsycho, well, it better leave you curious!

Det var derfor med begejstring, at man fredag aften i sidste uge på ny tog til Jazzhouse for igen at tjekke Järmyr ud, og denne gang tilmed med trioen Yodok III, der har belgiske Dirk Serries på guitar. Oprindeligt foranlediget af pladeselskabet ToneFloat samt Serries’ samarbejde med Porcupine Trees Steven Wilson under aliasset Vidna Obmana har denne skribent i nu længere tid været begejstret for flere sider af den belgiske guitarists oeuvre, og så vidt jeg ved, var besøget i fredags hans første i Danmark siden 2010, hvor han dengang gav koncert henholdsvis i BIffen i Aalborg og på Det Poetiske Bureau i hovedstaden.

Serries har på en gang været incitamentet for selve tilblivelsen af Yodok III, samtidig med at han kan siges at være jokeren i bandet. Før han hookede op med Järmyr og tubaisten Kristoffer Lo, det sidste medlem i trioen, jazzeksperimenterede Järmyr og Lo allerede under navet Yodok. De inviterede Serries med for fire år siden, hvorefter Yodok III blev til. Med indlemmelsen af Serries i bandet bevægede bandets dronelyd sig fra ofte at være angribende til at være mere afventende, dog med flere seriøst noisede undtagelser smidt ind hist og pist. Serries har almindeligvis en mere minimalistisk tilgang til noise og drone, hvilket har sat sit præg på Yodok IIIs materiale, der dengang som nu angiveligt er 100 % improviseret.

Fredag aften i sidste uge var vi så omkring 50-60 publikummer, der havde fundet vej til Jazzhouse, hvilket egentlig ikke er et ringe fremmøde til en koncert af denne art. Det er i hvert fald flere, end der var til stede, da Järmyr besøgte Jazzhouse med Baker, ligesom det er væsentlig flere, end der var til stede, da Serries under navnet Microphonics besøgte Det Poetiske Bureau i 2010. Det er generelt rart, at musikere, når de vender tilbage til Danmark, bliver mødt af et større publikum, end der var til stede under forrige koncerter i landet. Det er vel blandt andet sådan, man sikrer snævre, interessante koncerter også fremover.

Selvom Yodok III angiveligt improviserer ikke kun på plade, men også under deres koncerter, lød dele af aftenens åbning nu som en let improviseret omskrivning af ‘In a Realm of Wander Behold the Fleeting Shadows Exclaim in Delight’, der er at finde på trioens seneste fuldlængde, sidste års ‘The Sky Flashes, the Great Sea Yearns’. Godt det samme, for det er et fantastisk nummer. Aftenen startede således ud nærmest hyper-minimalistisk med et langsommeligt opbyggelig dronesamspil mellem Serries på guitar og Lo, der skiftede mellem to forskellige størrelser tubaer tilsat pedaler og diverse electro-gøgl-knapper, jeg ikke skal forsøge at gøre mig yderligere klog på. Jeg vil gætte på, det tog et kvarter, før Järmyr besluttede sig at indtræde i lydbilledet, der i Jazzhouses gode rammer desuden var ramt flot i røven.

Aftenens publikum var i øvrigt nænsomt lyttende og syntes på forhånd at vide, hvad de var gået ind til. Allerede inden bandet gik på omkring klokken 22:30, havde størstedelen i hver fald fundet sig til rette i tilfældige, siddende  klaser på gulvet foran scenen.

Da Järmyr kom med, tog aftenen for alvor til, og er der et af Yodok IIIs medlemmer, publikum efterfølgende snakkede om, var det trommeslageren. Det forstår man. Med en enkelt trommestik lagde Järmyr ud med at spille på sit bækken. Én trommestik, et bækken, samme sitrende musikalske struktur i godt og vel 10-15 minutter. Det skal siges, at lyset i kælderen på Jazzhouse var dæmpet på grænsen til mørke. Ikke slukket selvfølgelig, men skruet behageligt langt ned. Specielt på scenen var lyset næsten ikke til stede, hvilket til at begynde med gjorde det svært i det hele taget at se Järmyr. Af samme årsag, det indrømmer man gerne, tog det denne skribent tid at komme frem til, at det var Järmyrs trommespil, der lavede de sitrende lyde, som omringede kompositionens dronekrop bestående ellers af guitar og vekslende blæseinstrumenter. Sonisk set mindede Järmyrs bækkenspil mere om visse aspekter af techno, som man eksempelvis har hørt det hos den senere Vince Watson, hvorfor jeg til at begynde med troede, at lydene var et mekanisk loop af en art. Desto mere nysgerrig og ditto imponeret blev jeg, da det gik op for mig, at det var Järmyrs løse håndled, der brillerede. Accentueringen på det bækken var direkte mind-blowing.

Dette var tilmed kun begyndelsen på det ene nummer, som aftenens omtrent timelange koncert bestod af. Fra henholdsvis det minimalistiske og afventende, til det sitrende og vibrerende, bevægede kompositionen sig efterfølgende til det noisede for afslutningsvis at runde af med det direkte balstyriske. Järmyrs afsluttende trommespil, der rundede koncerten af, var på en gang så heavy og æggende, at man efter koncerten, som man forlod Jazzhouse, storsmilede med tanken om ham som nyt medlem i fremtidens Motorpsycho. Og med det stadig rumsterende i tankerne: Motorpsycho på Jazzhouse? Wauw, make it happen, tak.  Tak til Jazzhouse og Yodok III for en fremragende aften.” Devilution – Denmark

YODOK III at HA! fest 2017

20170428 Yodok III - HA'fest(c) Geert Vandepoele-950120170428 Yodok III - HA'fest(c) Geert Vandepoele-957820170428 Yodok III - HA'fest(c) Geert Vandepoele-951220170428 Yodok III - HA'fest(c) Geert Vandepoele-952520170428 Yodok III - HA'fest(c) Geert Vandepoele-949420170428 Yodok III - HA'fest(c) Geert Vandepoele-9553

YODOK III live at HA! fest 2017 (Handelsbeurs, Gent – Belgium) photos by Geert Vandepoele.

“De bevrijding van Yodok III was daarna van een heel andere soort. Het drietal heeft in zijn bestaan nog niet zo heel veel concerten gespeeld (wat wil je ook, je kan een A4’tje vullen met een lijst van hun bands en projecten), maar die groeien wel steevast uit tot rituelen met een massieve impact. En als het trio enkele dagen eerder al indruk maakte in Antwerpen, dan gingen ze nu, mede geholpen door een ronduit fenomenale sound, nog een paar trapjes hoger schakelen. Zo’n ritueel begint doorgaans op fluisterniveau – met aanzwellend elektronisch gebrom, de zingende gitaareffecten van Dirk Serries en zacht geritsel van drummer Tomas Järmyr — maar waar je vervolgens belandt, en vooral hoe je daar geraakt, is elke keer weer afwachten.

De bewerkte flugabone-golven van Kristoffer Lo vormden al snel een verweven ondergrond met het herkenbare, in effecten gehulde gitaarspel van Serries, dat aangevuld werd met het zachte cimbalenwerk van Järmyr — de joker van dienst — die brushes, finesse en behendigheid aanwendde om de muziek al helemaal een zachtjes sudderende, sacrale grandeur te bezorgen. Maar intussen weet je al dat het niet blijft bij het vakkundig stapelen van loops en patronen, maar dat het om een geduldige climaxwerking gaat waarbij de band soms tergend traag opschuift. Zo traag dat je je afvraagt of ze dat plafond nu al bereikt hebben, maar net dan schakelen ze dat trapje hoger.

En dan gaat het boeltje aan de kook, nemen volume en densiteit toe, gaan golven van melancholie de strijd aan met een steeds dwingender stuwing. Jarmÿr pakte uit met een kort patroon, een combinatie van een galeienstoot en een doodssalvo, om dat vervolgens minutenlang aan te houden met een koppig beukende, repetitieve intensiteit. Maniakaal en verzengend, en dan begint hij er ook nog eens mee te variëren en er extra fills tussen te zwieren. Een hectische, elektrisch geladen performance die in combinatie met de steeds emotionelere kreten van tuba/flugabone en de texturen van Serries voor een ondraaglijke, withete spanning zorgde. Het einde mocht dan wel sereen en elegant zijn, Yodok III haalde uit met een verwoestende intensiteit die nog lang nazinderde.” Guy Peters/Enola – Belgium

YODOK III reviews

YODOK III – The Sky Flashes, The Great Sea Yearns (3xCD box-set, Tonefloat)
YODOK III – The Mountain Of Void – Live At Roadburn 2016 (LP/CD, Tonefloat)

“The new album of the YODOK III is the second live recording of the trio that is released on 2016. The trio of Norwegian, Trondheim-based drummer Tomas Järmyr, tuba and fligabone player Kristoffer Lo with Belgian guitarist Dirk Serries coordinated the release of the new live album – «The Mountain Of Void – Live At Roadburn 2016» – with a box-set that that collects the trio first studio albums – the 2012 debut recording  «YODOK III» (2014) and the 2014 double-album «The Sky Flashes, The Great Sea Yearns» (2015), released before only as a limited-edition of only 240 vinyls.

YODOK III performances were always epic and powerful sonic rituals. These free-improvised rituals are highly intense blend of minimalist-atmospheric textures with psychedelic-metallic drone sounds, rich in details. The trio kept refining the building of these dense monoliths of sounds, determined to reach the inevitable cathartic climax. The performance at the Roadburn festival in Tilburg, The Netherlands on April, 16, 2016, expands the trio aesthetics and suggests a further refinement of the trio singular aesthetics.

The 45-minutes «The Mountain Of Void» experiments with more conflictual, loose and stormy atmosphere, even in its most quiet, contemplative segments. Järmyr keeps drumming as if he is possessed by a brutal, manic spirit, mercilessly hitting the drum set like it was a machine-gun; Serries guitar attacks are more free-associative and aggressive, coloring the interplay with a subtle, noisy feedback; the amplified tuba and flugabone of Lo intensifies the massive walls of sounds with claustrophobic, otherworldly ones. The patient, ritualistic development of previous performances of YODOK III is transformed into a much more urgent ceremony, apocalyptic in its tone. The trio sounds now as flirting with evil, dark spirits, as if YODOK III were attuned to the current times threatening-tempting global forces that may drown us all in a dark void. The trio arresting sonic ritual sounds as if attempting to cast its powerful sonic spells that may distance us all from these evil forces.” Salt Peanuts – Norway

A New Wave Of Jazz is het door platenlabel Tonefloat benoemde genre waarin YODOK III opereert. Het trio brengt een chaotische mix van noise, ambient en drone ten gehore dat met een flinke portie industriële klanken word afgetopt. The Mountain Of Void (Live At Roadburn 2016) is de registratie van het optreden dat het trio eerder dit jaar in Tilburg weggaf en is nu uitgebracht op gelimiteerd vinyl.

Wie The Mountain Of Void voor het eerst onder de naald van de platenspeler rondjes laat draaien, wordt verrast door een weinig toegankelijke brei van drone, aangevuld met avant-gardistische gitaarspel dat duidelijk onder de noemer noise valt. YODOK III werd opgericht door de Noorse muzikanten Kristoffer Lo en Thomas Järmyr, die de jazz-scene van Trondheim aan wilden vullen met een nieuwe sound. De heren spelen respectievelijk drums en tuba/ flugabone en perfectioneerden hun line-up door de Belgische gitarist Dirk Serries aan de gelederen toe te voegen.

De bezoekers van het Tilburgse Roadburn Festival konden YODOK III zien en horen op het podium van de Green Room (de kleine zaal), waar het trio ruim drie kwartier improviseerde. Het resultaat van die improvisaties bleek de heren te bevallen, want Dirk Serries mixte en masterde de opnames van het concert tot het eindresultaat dat nu op 500 stuks zwart vinyl verkrijgbaar is via Tonefloat Records.

The Mountain Of Void is opgedeeld in twee delen, die op de LP-kanten simpelweg Part one en Part two heten. Part one bestaat uit een wat onrustige opbouw van drone met ingehouden percussie, noisy gitaaruithalen van Serries en een steevaste opbouw naar een climax, waarvan de luisteraar niet kan weten wanneer die eindelijk komt. Het geeft de muziek -die voornamelijk door het spannende drumspel van Järmyr een link met free-jazz heeft- een hoge mate van spanning, terwijl YODOK III in het midden van het stuk de beloofde climax vindt in een langgerekt deel noise, waarna langzaam maar zeker een rustpunt wordt hervonden. De wijze waarop Kristoffer Lo en Dirk Serries hun -versterkte en gemanipuleerde- instrumenten laten klinken is gewoon fenomenaal, want de dissonante tonen geven de climax een extra na-ijleffect.

Kant twee van de LP houdt die eerdere spanning vast, maar doet dat op een veel langzamere wijze. De psychedelische kant van de muziek die YODOK III ten gehore brengt wordt hier versterkt, terwijl de combinatie van tuba, lichte afstandelijke percussie en hoge noten samen met het langzaam wellende volume van het trio de spanning tot een kunst verheft. De epische climax die volgt is overweldigend en bezorgt de luisteraar minutenlang kippenvel. Als een thriller die tot een heftig einde komt, waarbij anticipatie even belangrijk is als de ontknoping zelf. In één woord geweldig!

Nee, YODOK III maakt zeker geen toegankelijke muziek. Ik omschreef de muziek na een eerste luisterbeurt aan een vriend als een geslaagde versmelting van The Use Of Ashes met Godspeed You! Black Emperor en vul hem nu nog aan met een vleugje Ulver van de laatste vijf jaar. Van YODOK III is  overigens ook een gelimiteerde boxset van hun eerste drie albums op Tonefloat uitgebracht. Hierover leest u alles in het Jaarboek 2017. De productie van The Mountain Of Void is redelijk voor een live-opname vanaf de PA-installatie en werkt prima in dienst van de muziek. Niet voor tere zieltjes, maar van harte aanbevolen!

Muziek: 9
Klank: 7
Kwaliteit persing: 8 ½” Hifi.nl – The Netherlands

“Wie op Roadburn speelt, heeft doorgaans meer dan een streepje voor. Het festival boekt normaliter geen flauwe bands, heeft altijd oog voor kwaliteit en zoekt het steeds in de hoeken waar intensiteit en een zekere zwaarte regeren.  En dat ongeacht het genre. De tijd dat Roadburn synoniem stond voor spacerock, doom en stoner is (gelukkig) al een tijd voorbij.  Dat betekent dat het festival – organisatie en publiek – steeds meer oren heeft voor de experimentele en buiten de traditionele lijnen kleurende geluiden.  YODOK III te zien staan op de affiche was dus niet alleen een fijne verrassing, maar bijna een vanzelfsprekend iets.  YODOK III staat namelijk voor intens, heavy, vrij en onconventioneel, ook qua instrumentarium.  Het is de samenwerking van de Belg Dirk Serries (vidnaObmana, Fear Falls Burning) met de Zweedse drummer Tomas Järmyr en de Noor Kristoffer Lo (versterkte tuba, flugabone en effecten).  Ondertussen is het trio uitgegroeid tot een goed geoliede machine, zowel live als in de studio, en dat hebben ze in Tilburg eerder dit jaar geweten.  Bij YODOK III draait het allemaal om improvisatie en het trio neemt ook ruimschoots de tijd om te komen waar het wil landen.  Van fluisterdrones tot geluidsstormen.  Dat vraagt, getuige deze drie kwartier durende live-registratie, om een danige inspanning van het publiek dat gedwongen wordt om aandachtig te luisteren (of bier te gaan dringen), de initiële stilte aanloop erbij te nemen en geduld te oefenen tot de climax.  Vanaf de eerste noot verschuilen achter schedel splijtende riffs en het op een manikaal headbangen zetten zit er immers niet in.  YODOK III vatte dat publiek echter onmiddellijk bij het nekvel en wordt terecht beloond met een daverend applaus op het einde.  Wie het Roadburn-publiek stil wil krijgen, moet van goeden huize zijn.  Om de groeiende status van YODOK III te bevestigen is er nu ook een mooie box met drie cd’s met daarop de twee eerdere studio albums die in 2014 en 2015 uitsluitend op vinyl verschenen op Serries’ eigen label, A New Wave Of Jazz.” Gonzo Circus – Belgium

“Belgien!
Schweden!
Norwegen!
Was wäret ihr eigentlich ohne YODOK III?
Auf keinen Fall so vereint-musikalisch interessant, denn was diese belgisch-norwegisch-schwedische Band hier an seltsam-faszinierender Musik zu bieten hat, die einen puren stilistischen Freiflug jenseits irgendwelcher ausgelatschter Musik- oder gar anbiedernder Mainstream-Pfade vollführt, hinterlässt alle Freigeister, auch diejenigen, die man nicht rief, schwer beeindruckt zurück. Denn die Klangwelten von YODOK III sind atmosphärisch und post-rock-phänomenal.

Der Belgier DIRK SERRIES von VIDNA OBMANA und FEAR FALLS BURNING, der auch schon intensiv mit STEVEN WILSON zusammenarbeitete, sowie der Norweger KRISTOFFER LO und der Schwede TOMAS JÄRMYR lieben schwebend-ausdauernde Klangflächen, die sie über ihren Hörern – den Ambient-Werken eines BRIAN ENO ähnlich – wie einen Schleier ausbreiten, dem immer wieder faszinierende Klangtupfer eine bunte Vielfalt verleihen.

Diese streng auf 500 Stück limitierte, von Carl Grover geprägte Box enthält ein großes Poster mit dem Cover-Motiv und einem ausgiebigen Text zu den Alben sowie einem Vorwort alles verfasst von Guy Peters, einem Kritiker vom „Free Jazz Collective“. Das ganz Besondere daran sind natürlich die drei CDs in ihr: erstmals in dieser digitalen Form wurden die bisher nur als Vinyl-Ausgaben veröffentlichten YODDOK III-Alben „Yodok III“, „The Sky Flashes, The Great Sea Yearns I“ und „The Sky Flashes, The Great Sea Yearns II“ in ihr vereint.

Das europäische Post-Rock-Trio beweist auf allen Alben sein Gespür, musikalische Spannung über längere Zeiträume aufzubauen und sie bis auf die Spitze zu treiben. Jeweils zwischen 18 und 26 Minuten benötigen die minimalistischen Post-Rock-Epen, um sich aus einer ruhigen, getragenen, von elektronischen Klangflächen eingeleiteten Stimmung nach und nach zu den so oft ausgelobten „Wall Of Sounds“ zu erheben, bei denen sich Schlagzeug und E-Gitarre immer mehr in den Vordergrund spielen und das Tempo anziehen, aber ständig auch LOs Tuba und seine Basstrompete präsent sind – gerade diese Instrumente sind es, die YODOK III im Post-Rock-Universum ein Alleinstellungsmerkmal verleihen und deren Musik so einzigartig machen. Wie selbstverständlich glaubt man beim Hören von YODOK III man hätte es mit einem europäischen Ableger solch großartiger kanadischer Bands wie GODSPEED YOU! BLACK EMPEROR oder A SILVER MT. ZION mit zusätzlichem Gebläse zu tun.

FAZIT: Allein die Box, welche die drei CDs beinhaltet, ist ein Prachtstück. Aber auch die Musik der Alben wird alle Freunde sich langsam entwickelndem Minimalismus hin zu riesigen Post-Rock-Wänden, die auch durch Bläser maßgeblich errichtet werden, in bester GODSPEED YOU! BLACK EMPEROR-Manier begeistern. Ein belgischer Gitarrist plus ein schwedischer Schlagzeuger und ein norwegischer Tuba/Basstrompete-Spieler sind YODOK III – und so gesehen eine kleine skandinavische Post-Rock-Sensation im besten kanadischen Sinne, wenn man auf schwarze Königreiche steht, die in göttlicher Geschwindigkeit „aufgeblasen“ werden.” Musikreviews – Germany

“Eigentlich hätte dieses Album unbedingt auf Hubro-Records erscheinen müssen, denn was YODOK III an ihren Instrumenten leisten und wie sie ihren minimalistischen Jazz-Rock im klassisch nordischen Stil bis zu einem hochexplosiven Musik-Gemisch aufbauen, bekommt man nur selten in dieser Qualität geboten und dann kommen die Alben meistens aus vom besagten Label, das nur echt mit der Eule ist.

Was wir hier zu hören bekommen, ist Jazz-Musik voller Atmosphäre und Schwingungen, ganz ähnlich wie wir es von einigen Werken der beiden Elektronik-Pioniere KLAUS SCHULZE (X) oder BRIAN ENO (Music For Airports) kennen, wenn die sich auch noch dem Post-Rock geöffnet hätten, statt im Schwebezustand zu verweilen.

Hinter YODOK III verbirgt sich ein Trio aus Schlagzeuger, Gitarristen und Tuba/Flugabone-Spieler, die im Stile von GODSPEED YOU! BLACK EMPEROR ganz langsam und behäbig, aber sich immer weiter steigernd einen Jazz-Post-Rock-Brocken aufbauen, der es gehörig in sich hat. Dabei wird viel improvisiert, aber auch sehr konzentriert der Stimmungsbogen gehalten, in dem sogar Free-Jazz-Elemente zum Tragen kommen, bis die Wall Of Sounds regelrecht wie ein Vulkan ausbricht. Ganz wichtig sind dabei die Gitarren-Loops, die bedrohlich-dunkle Musikbilder zeichnen und sich immer stärker in den Vordergrund schieben.

YODOK III – das sind ein Schwede, ein Norweger und ein Belgier, die im Falle von „The Mountain Of Void“ einen 45 Minuten langen Live-Mitschnitt vom Tilburger Roadburn-Festival aus dem Jahre 2016 präsentieren. Ein Stück, ein Ambient-Post-Jazz-Rock-Monolith, bei dem man gar nicht glauben kann, dass der tatsächlich live über die Bühne ging. Der begeisterte Applaus am Ende des Konzerts beweist aber, dass dies tatsächlich doch der Fall war. Nicht ein Räuspern oder Hüsteln hört man während der sich langsam und leise aufbauenden Klanglandschaft. Erst am Ende bricht genauso wie die Musik auch das Publikum vor Begeisterung aus. Eine wahrhaft berechtigte Begeisterung.

Ein zusätzlicher Leckerbissen ist, dass die CD in einer dicken Box aus Hartpappe daherkommt, die auf 500 Exemplare limitiert ist und die man sich auf keinen Fall entgehen lassen sollte. Allerdings muss man klug entscheiden, denn es gibt auch eine LP-Version – ebenfalls auf 500 Stück limitiert -, die dem Vinyl-Liebhaber entgegenkommt.

Wer dieses so fein verpackte Album hört, der wird sicher fast ein wenig traurig sein, wenn er akzeptieren muss, dass er live bei diesem Erlebnis nicht unmittelbar dabei sein durfte, wenn er nach ein wenig Recherche diesen kurzen Konzertbericht, der sich hervorragend als FAZIT zu „The Mountain Of Void“ eignet, entdeckt:

„Als nächstes kam das unglaubliche Trio YODOK III, mit dem belgischen Gitarristen Dirk Serries und dem norwegischen Duo Yodok. Und in inspirierten 50 Minuten einer einzigen, improvisierten Komposition nahmen sie das Publikum mit auf eine Reise durch erstaunliche Landschaften von größter Schönheit und totaler Reizüberflutung. So bemerkenswert erfreulich ist diese Erfahrung gewesen, dass die Stille nach dem letzten Ton nahezu unerträglich erschien bis dann einige Sekunden später der donnernde Applaus einsetzte. Reinste Magie.“ Musikreviews – Germany

YODOK III – Legion Of Radiance – Live At Dokkhuset (CD, Consouling Sounds)

“Combining for what they describe somewhat hyperbolically as a New Wave in Jazz, are the Northern Europeans who make up Yodok III. Swedish drummer Tomas Järmyr and Norwegian tubaist Kristoffer Lo have extended their Yodok project by partnering with Belgian guitarist Dirk Serries for improvisations that are designed to mix ambient inferences with the most rugged industrial noises imaginable. Like theories such as Quebec Separatism or American Populism which appear inspired until attempted in practice, the concept proves better in thought than action, at least as expressed on Legion of Radiance,. If demagoguery often overpowers the basic power for the masses which Populism is designed to encourage, in this case the unvarying industrial power associated with loud and electronic instruments ultimately throws of balance the quiet-noise blend for which Yodok was aiming.

Individually like new recruits to a political party the three appear genuinely committed to the idea. Certainly some of the trio’s individual projects have managed to negotiate the bridge among sonic genders without failing. Järmyr for instance has worked with both Italian Metal-Improv band Zu and Norway’s Trondheim Jazz Orchestra (TJO), while Lo is not only a valued members of the TJO, but part of the reductionist Microtub tuba trio with Martin Text and Robin Hayward. Meanwhile Serries has evolved from playing dark, guitar-consumed programs to experimenting with Jazz-improv alongside the likes of saxophonist John Dikeman and drummer Steve Noble.

With almost 10 minutes of the introduction to this 68-minute tour-de-force so silent that it almost appears as of Yodok has bridged the auditory gap between AMM-The Necks on one side and Black Sabbath/Einstürzende Neubauten on the other, the gradual introduction of strident string vibrations, percussion resonations reflecting back upon initial strokes and diminished brass blowing only heightens the suturing of timbral contradictions. Yet one-quarter of the way through stentorian almost wood-cracking drum pops, gravelly tuba ejaculations and crunching riffs from the guitarist start to overpower the other elements like cream rising to the top of milk. By this time however the formula begins to curdle.

Except for a (too) brief interlude a few minutes later when granulated tuba tones are repeated frequently enough to reach the rococo-style sensibility of a massed vocal choir at full volume, fortissimo drones and processed buzzes dominate the program for the next 30 minutes. Driven by splash cymbals, bass drum recoil and pressurized guitar flanges, consistent forward motion in maintained. However like the aftershock of an earthquake that appears just after the initial convulsion has subsided, the selection reaches a more elevated noise level just when that appears impossible. Aurally resembling a protoplasmic mass in a horror movie that swallows everything in its way, the result is all stress no balance, with the track ending as clotted and chunky as it was a half-hour previously.

If Industrial-Metal-Improv admixture exists, this is probably it and could impress seekers for that sub-genre. But judging from the initial exposition of this track, next time out Yodok should try to add even more colors to its palate.” Jazzword – Canada

New Wave Of Jazz Bandcamp

Pleased to announce that Tonefloat’s New Wave Of Jazz opened up the bandcamp to digital downloads for most of the backcatalog, including a special offering of THE VOID OF EXPANSION‘s live performance at jazzclub De Singer in 2014 as a digital exclusive.

Visit the bandcamp now and support DIY.

 

 

YODOK III at DOKKHUSET 17.10.16


“Et kjærkomment besøk i byen av monsteret som går under navnet Yodok III, med Kristoffer Lo, Tomas Järmyr og Dirk Serries. Konserten skulle egentlig ha vært på Blæst men Dokkhuset steppa heldigvis inn og tok over – takk for det!
Man kan få inntrykk av at de kun spiller releasekonserter – kveldens konsert markerte slipp av plata som ble spilt inn på Roadburnfestivalen i vår, som igjen var releasekonsert for plata fra forrige års konsert på Dokkhuset. Og kveldens konsert ble også tatt opp, så den dukker sikkert opp på plate – eller kassett – etterhvert. De starter som vanlig helt stille, med å bygge opp vare lydlandskap som sakte bygges opp i intensitet. Til vi til slutt står overfor et lydinferno av feedback og trommer som truer med å riste ned alt som er av luftekanaler og annet utstyr som henger i taket. Utrolig hypnotiserende. Det vil si – det er ikke slutt – vi blir sakte tatt ned igjen til vi endelig lander mykt på gulvet når de siste tonene stillferdig stilner hen.” Thor Egil Leirtrø 

2x YODOK III OUT NOW

tflp177
“Next up was the incredible trio Yodok III, with Belgian guitarist Dirk Serries and the Norwegian duo Yodok. And in an inspired 50 minutes of a single, improvised compositions they took us on a journey through amazing landscapes of both great beauty and overwhelming impact. So remarkably joyous was this experience, that the silence after they ended seemed nearly unbearable for the few seconds it took for the thundering applause to break loose. Magic.” StrangeBeautifulLiveging

YODOK III – THE MOUNTAIN OF VOID / Live At Roadburn 2016
500 copies on vinyl (180 grams) plus an equal amount of copies on CD (in box).

catalogue number: TFCD177
retail price: 13.99
release date: October 14, 2016

catalogue number: TFLP177
retail price: 17.99
release date: October 14, 2016

tf178
When a reissue appears or music gets ‘the box set treatment’, it’s often an indication that a band has run its course, an artist has died or money needs to be made. In this case, it’s somewhat different. When Yodok III (TF138, 2014) and The Sky Flashes. The Great Sea Yearns. (TF144, 2015), both vinyl-only releases, came out, one could already hear a band that was unlike any other. Granted, the trio had some traits in common with kindred spirits in the realm of drone-, minimal- or post- whatever music, but there was a singular approach at work, further enhanced by the two tape releases (TF148 and TF149) that were added to the discography.

Despite being the first release ever on the Dirk Serries curated A New Wave Of Jazz label, it became obvious that the label not really matched the band’s momentum, despite the in situ approach that defines A New Wave Of Jazz. The Yodok III 3CD box marks the debut of the band on Tonefloat. Housed in a Carl Glover signature design box YODOK III contains the band’s eponymous 2014 debut (CD1) and The Sky Flashes. The Great Sea Yearns. (CD2 and CD3). A 15inch poster with liner notes by Guy Peters completes the box which is limited to 500 copies.

YODOK III – YODOK III/THE SKY FLASHES, THE GREAT SEA YEARNS

catalogue number: TFCD178
retail price: 23.99
release date: October 14, 2016

Both albums are available through the TONEFLOAT store.

“Op 16 april 2016 trad Yodok III op tijdens het Roadburn Festival in de kleine zaal (Green Room) van 013 in Tilburg. Tegelijkertijd presenteerde het trio de live-cd Legion of Radiance: Live at Dokkhuset, een opname daterend uit mei 2015. Het concert dat tijdens Roadburn werd gegeven beviel het drietal kennelijk ook goed, want het volledige concert verschijnt nu bij het Tonefloat-label op cd en lp.

Yodok III bestaat uit de vanuit Noorwegen opererende Zweedse drummer Tomas Järmyr, de Noorse tuba- en flugabonespeler Kristoffer Lo en de Belgische gitarist Dirk Serries. De muziek van het drietal is volledig geïmproviseerd, maar het label ‘jazz’ is er moeilijk op te plakken, al klinken freejazz-elementen door in het drumwerk van Järmyr. Yodok III werkt met drones en ambient-structuren waarmee steevast naar een climax wordt toegewerkt.

Toch wijkt The Mountain of Void qua opbouw wel af van Legion of Radiance. Waar dat live-album voorzichtig toewerkte naar een eerste apotheose, begint de Roadburn-opname wat luider en beweeglijker, dat laatste met name in het gitaarspel van Serries, die nu geen drone neerlegt maar noise- en avant-gardeterrein opzoekt. De elektronische klanken van Lo brengen een spannende laag aan, evenals de ingehouden bekken- en tromslagen van Järmyr, later overgaand in freejazz-drumspel.

De vertrouwde drone wordt daarna alsnog leidraad in de spanning opbouwende muziek, die van accenten wordt voorzien door Järmyrs gevarieerde spel en de aanzwellende en wegstervende klanken van de elektronisch gemanipuleerde flugabone en de helder dan wel ruig klinkende gitaar. Waar Yodok III vaak langzaam en gestaag naar een climax toewerkt, regeert in deze fase van het stuk de onrust, maar ook daarin wordt een enorme spanning opgebouwd die vroeg of laat tot een eruptie moet komen.

De eerste climax vindt plaats na bijna vijftien minuten: de onrustig schurende muziek ontaardt in een schitterende noise-uitbarsting die drie minuten aanhoudt. Daarna wordt de noise afgebouwd, in het begin met wat tegensputteren door gitaar en drums, alsof Serries en Järmyr hun instrument in toom moeten houden. De lage drone is inmiddels vervangen door een hogere en het volume wordt tot een minimum teruggebracht.

Wat daarna volgt is de tergend langzame opbouw naar de apotheose aan het slot. Het is het meest opwindende deel van The Mountain of Void, zinderend van ingehouden spanning. Het ingetogen spel is elektrisch geladen en zal ooit tot een uitbarsting moeten leiden, maar wanneer? En wie gaat de aanzet geven? Lo en Serries spelen langgerekte tonen, Lo nu ook op tuba, en Järmyr deelt spaarzame tikken uit op zijn bekkens.

Doordat Lo glijdende tonen produceert en Järmyr en even later ook Serries het volume opkrikken, komt het slapende monster langzaam tot ontwaken. Eenmaal wakker is er geen houden meer aan en is de helse kakofonie compleet, inclusief een paar angstaanjagende monsterlijke kreten. Na drie kwartier is de bloedstollende trip voorbij en blijft je versuft achter. Er staat geen maat op Yodok III, want net als de vorige releases is The Mountain of Void in één woord fascinerend.

Behalve dit album, is op Tonefloat ook een cd-box verschenen met daarin drie schijfjes die de eerste twee releases van het drietal – Yodok III en The Sky Flashes, The Great Sea Yearns – bevatten.” Opduvel – The Netherlands

“Eigentlich hätte dieses Album unbedingt auf Hubro-Records erscheinen müssen, denn was YODOK III an ihren Instrumenten leisten und wie sie ihren minimalistischen Jazz-Rock im klassisch nordischen Stil bis zu einem hochexplosiven Musik-Gemisch aufbauen, bekommt man nur selten in dieser Qualität geboten und dann kommen die Alben meistens aus vom besagten Label, das nur echt mit der Eule ist.

Was wir hier zu hören bekommen, ist Jazz-Musik voller Atmosphäre und Schwingungen, ganz ähnlich wie wir es von einigen Werken der beiden Elektronik-Pioniere KLAUS SCHULZE (X) oder BRIAN ENO (Music For Airports) kennen, wenn die sich auch noch dem Post-Rock geöffnet hätten, statt im Schwebezustand zu verweilen.

Hinter YODOK III verbirgt sich ein Trio aus Schlagzeuger, Gitarristen und Tuba/Flugabone-Spieler, die im Stile von GODSPEED YOU! BLACK EMPEROR ganz langsam und behäbig, aber sich immer weiter steigernd einen Jazz-Post-Rock-Brocken aufbauen, der es gehörig in sich hat. Dabei wird viel improvisiert, aber auch sehr konzentriert der Stimmungsbogen gehalten, in dem sogar Free-Jazz-Elemente zum Tragen kommen, bis die Wall Of Sounds regelrecht wie ein Vulkan ausbricht. Ganz wichtig sind dabei die Gitarren-Loops, die bedrohlich-dunkle Musikbilder zeichnen und sich immer stärker in den Vordergrund schieben.

YODOK III – das sind ein Schwede, ein Norweger und ein Belgier, die im Falle von „The Mountain Of Void“ einen 45 Minuten langen Live-Mitschnitt vom Tilburger Roadburn-Festival aus dem Jahre 2016 präsentieren. Ein Stück, ein Ambient-Post-Jazz-Rock-Monolith, bei dem man gar nicht glauben kann, dass der tatsächlich live über die Bühne ging. Der begeisterte Applaus am Ende des Konzerts beweist aber, dass dies tatsächlich doch der Fall war. Nicht ein Räuspern oder Hüsteln hört man während der sich langsam und leise aufbauenden Klanglandschaft. Erst am Ende bricht genauso wie die Musik auch das Publikum vor Begeisterung aus. Eine wahrhaft berechtigte Begeisterung.

Ein zusätzlicher Leckerbissen ist, dass die CD in einer dicken Box aus Hartpappe daherkommt, die auf 500 Exemplare limitiert ist und die man sich auf keinen Fall entgehen lassen sollte. Allerdings muss man klug entscheiden, denn es gibt auch eine LP-Version – ebenfalls auf 500 Stück limitiert -, die dem Vinyl-Liebhaber entgegenkommt.

Wer dieses so fein verpackte Album hört, der wird sicher fast ein wenig traurig sein, wenn er akzeptieren muss, dass er live bei diesem Erlebnis nicht unmittelbar dabei sein durfte, wenn er nach ein wenig Recherche diesen kurzen Konzertbericht, der sich hervorragend als FAZIT zu „The Mountain Of Void“ eignet, entdeckt:

„Als nächstes kam das unglaubliche Trio YODOK III, mit dem belgischen Gitarristen Dirk Serries und dem norwegischen Duo Yodok. Und in inspirierten 50 Minuten einer einzigen, improvisierten Komposition nahmen sie das Publikum mit auf eine Reise durch erstaunliche Landschaften von größter Schönheit und totaler Reizüberflutung. So bemerkenswert erfreulich ist diese Erfahrung gewesen, dass die Stille nach dem letzten Ton nahezu unerträglich erschien bis dann einige Sekunden später der donnernde Applaus einsetzte. Reinste Magie.“” Musikreviews – Germany