YODOK III live at TRIX

YODOK III live at TRIX (Antwerpen, Belgium) April 27th 2017, photos by Stephan Vercaemer.

‘Yodok III in Trix. Na een rustige en mooie opbouw brengt de band u op dat verschrikkelijke punt tussen angst en paniek waarop ge u bevindt als iemand zegt dat er slecht nieuws is, maar niet goed weet hoe het te vertellen. Als een speer schiet er een gevoel doorheen uw lijf, en per seconde komt ge dichter bij het besef wat dat nieuws kan zijn, maar waar ge eigenlijk erg hard van wil weglopen. Het moment vlak voor dat je in tranen uitbarst, en beseft dat er onomkeerbare zaken zijn gebeurd, daar zit Yodok III genadeloos hard op te hameren. Als een niet aflatende stoomtrein dreunt de muziek in op de geest, maar brengt u net niet op dat punt waarop je uit wanhoop ineenstuikt. In plaats daarvan komt er terug een rustpunt, maar het is er geen van troost. De rustige klanken brengen enkel een vorm van melancholie waarvan je weet dat je er nooit meer vanaf geraakt. Hoe hard of ver je ook loopt, met wie je je omringt en hoe gelukkig je ooit terug zult worden.

Een band die dat gevoel zo precies kan benaderen is voor mij een band die altijd in mijn hart zal blijven zitten. Zeker in deze periode van plastiek, quick wins en een algehele oppervlakkigheid. Muziek van Yodok III doet mij eraan herinneren dat de echtheid nog steeds aanwezig is, en dat we als mensen nog steeds in staat zijn om emotionele connecties te maken. Zij brengen het zonder woorden, ik gebruik er te veel. @yodok III, a force of nature!” David Elouvre.

“Er waait een nieuwe wind door de Trix in Antwerpen. Bert Moerman, de nieuwe programmator, wil af van het CC- imago en wil meer aandacht schenken aan de moeilijker muzieksoorten en de niches exploreren. Op 27 april werd er dan ook een eerste stap gezet met Consouling Night.

Om die opdracht in goede banen te leiden werd er een beroep gedaan op  Mike Keirsbilck en Nele Buys, de gezagsvoerders van de HMS Consouling, één van de slagkruisers die al jaren in de woelige waters van de muziekwereld haar sterren verdiend heeft. Hun extra heavy duty materiaal hebben ze nog achterwege gelaten maar aangemeerd in Antwerpen pakten ze eerst uit met  A-Sun Amissa , die als genietroepen de weg voorbereidden voor de zwaardere commandotroepen BARST en YODOK III.

En om zeker geen gevangenen te maken werd het internationale executieteam YODOK III erop uit gestuurd. In overleg met Bert Moerman werden de Noor Thomas Järmyr (ook Zu) en de Zweed Kristoffer Lo overgebracht om samen met de Antwerpse drone-goeroe Dirk Serries deze glorieuze avond af te sluiten. Met een salvo van lange geluidssculpturen bleef er geen spaander meer heel…” Gonzo Circus – Belgium

“For those who don’t know, Yodok III is the new wave of jazz collaboration between Kristoffer Lo, Tomas Järmyr and Dirk Serries. On their own, each of them makes excellent, progressive and experimental music but together they seem to shine like no other. At least, that is the impression I had last night. I know that collaborations make artists better, more versatile too, but this was simply out of this world.

The concert started like many of the Dirk Serries concerts I have seen in my life. Sluggish soundscapes and drones gently filled the room before the other two started interfering. The dynamic and often insane drums of Tomas turned the whole thing into free jazz while Kristoffer added a touch of gloominess. From then on, the music grew, gained momentum and intensity. Hell, quite often even Dirk Serries was headbanging. Yeah, headbanging, to jazz, because why not. This gig had more intensity that most of the metal gigs I have seen (and believe, that is a lot).” Merchants Of Air – Belgium

YODOK III at JAZZHOUSE

P1080598-99-1493680980

YODOK III live at JAZZHOUSE (Copenhagen, Denmark) April 28th 2017.

“Fredag aften på Jazzhouse lod Dirk Serries, Tomas Järmyr og Kristoffer Lo minimalistisk drone møde tunge, sitrende eksperimenter i et delvist improviseret verdensklasseunivers.

Da man en onsdag aften i september sidste år besøgte det københavnske spillested Jazzhouse for at se en af sine personlige undergrundsfavoritmusikere Aidan Baker give dronet improvisationskoncert med den svenske trommeslager Tomas Järmyr som musikalsk legepartner, blev ens nysgerrighed fodret, dog uden at man blev helt mæt. Järmyr er et navn, der via internettets nørdede samtaler de senere år er dukket op på radaren i flere sammenhænge, og med tiden har han igen og igen har vakt ens interesse.

Hvorfor har han så det? Jo, Järmyr er musikeren, der p.t. sidder på trommetaburetten i det saxofonfrenetiske italienske kaosband ZU. At man i det hele taget kan sidde på ZUs taburet med selvsikker, opret ryg uden at falde igennem og gå bandes oprindelige trommeslager Jacopo Battaglia i bedene også uden at skuffe, er en bedrift i sig selv. At Järmyr derudover har spillet doom-jazz med Spidergawds afløserbassist Trond Frønes i Sunswitch, angiveligt stadigvæk praktiserer grindcore i Forræderi og derudover for ganske kort siden blev annonceret som det nye medlem i vort alle sammens yndlingsrockband Motorpsycho, well, it better leave you curious!

Det var derfor med begejstring, at man fredag aften i sidste uge på ny tog til Jazzhouse for igen at tjekke Järmyr ud, og denne gang tilmed med trioen Yodok III, der har belgiske Dirk Serries på guitar. Oprindeligt foranlediget af pladeselskabet ToneFloat samt Serries’ samarbejde med Porcupine Trees Steven Wilson under aliasset Vidna Obmana har denne skribent i nu længere tid været begejstret for flere sider af den belgiske guitarists oeuvre, og så vidt jeg ved, var besøget i fredags hans første i Danmark siden 2010, hvor han dengang gav koncert henholdsvis i BIffen i Aalborg og på Det Poetiske Bureau i hovedstaden.

Serries har på en gang været incitamentet for selve tilblivelsen af Yodok III, samtidig med at han kan siges at være jokeren i bandet. Før han hookede op med Järmyr og tubaisten Kristoffer Lo, det sidste medlem i trioen, jazzeksperimenterede Järmyr og Lo allerede under navet Yodok. De inviterede Serries med for fire år siden, hvorefter Yodok III blev til. Med indlemmelsen af Serries i bandet bevægede bandets dronelyd sig fra ofte at være angribende til at være mere afventende, dog med flere seriøst noisede undtagelser smidt ind hist og pist. Serries har almindeligvis en mere minimalistisk tilgang til noise og drone, hvilket har sat sit præg på Yodok IIIs materiale, der dengang som nu angiveligt er 100 % improviseret.

Fredag aften i sidste uge var vi så omkring 50-60 publikummer, der havde fundet vej til Jazzhouse, hvilket egentlig ikke er et ringe fremmøde til en koncert af denne art. Det er i hvert fald flere, end der var til stede, da Järmyr besøgte Jazzhouse med Baker, ligesom det er væsentlig flere, end der var til stede, da Serries under navnet Microphonics besøgte Det Poetiske Bureau i 2010. Det er generelt rart, at musikere, når de vender tilbage til Danmark, bliver mødt af et større publikum, end der var til stede under forrige koncerter i landet. Det er vel blandt andet sådan, man sikrer snævre, interessante koncerter også fremover.

Selvom Yodok III angiveligt improviserer ikke kun på plade, men også under deres koncerter, lød dele af aftenens åbning nu som en let improviseret omskrivning af ‘In a Realm of Wander Behold the Fleeting Shadows Exclaim in Delight’, der er at finde på trioens seneste fuldlængde, sidste års ‘The Sky Flashes, the Great Sea Yearns’. Godt det samme, for det er et fantastisk nummer. Aftenen startede således ud nærmest hyper-minimalistisk med et langsommeligt opbyggelig dronesamspil mellem Serries på guitar og Lo, der skiftede mellem to forskellige størrelser tubaer tilsat pedaler og diverse electro-gøgl-knapper, jeg ikke skal forsøge at gøre mig yderligere klog på. Jeg vil gætte på, det tog et kvarter, før Järmyr besluttede sig at indtræde i lydbilledet, der i Jazzhouses gode rammer desuden var ramt flot i røven.

Aftenens publikum var i øvrigt nænsomt lyttende og syntes på forhånd at vide, hvad de var gået ind til. Allerede inden bandet gik på omkring klokken 22:30, havde størstedelen i hver fald fundet sig til rette i tilfældige, siddende  klaser på gulvet foran scenen.

Da Järmyr kom med, tog aftenen for alvor til, og er der et af Yodok IIIs medlemmer, publikum efterfølgende snakkede om, var det trommeslageren. Det forstår man. Med en enkelt trommestik lagde Järmyr ud med at spille på sit bækken. Én trommestik, et bækken, samme sitrende musikalske struktur i godt og vel 10-15 minutter. Det skal siges, at lyset i kælderen på Jazzhouse var dæmpet på grænsen til mørke. Ikke slukket selvfølgelig, men skruet behageligt langt ned. Specielt på scenen var lyset næsten ikke til stede, hvilket til at begynde med gjorde det svært i det hele taget at se Järmyr. Af samme årsag, det indrømmer man gerne, tog det denne skribent tid at komme frem til, at det var Järmyrs trommespil, der lavede de sitrende lyde, som omringede kompositionens dronekrop bestående ellers af guitar og vekslende blæseinstrumenter. Sonisk set mindede Järmyrs bækkenspil mere om visse aspekter af techno, som man eksempelvis har hørt det hos den senere Vince Watson, hvorfor jeg til at begynde med troede, at lydene var et mekanisk loop af en art. Desto mere nysgerrig og ditto imponeret blev jeg, da det gik op for mig, at det var Järmyrs løse håndled, der brillerede. Accentueringen på det bækken var direkte mind-blowing.

Dette var tilmed kun begyndelsen på det ene nummer, som aftenens omtrent timelange koncert bestod af. Fra henholdsvis det minimalistiske og afventende, til det sitrende og vibrerende, bevægede kompositionen sig efterfølgende til det noisede for afslutningsvis at runde af med det direkte balstyriske. Järmyrs afsluttende trommespil, der rundede koncerten af, var på en gang så heavy og æggende, at man efter koncerten, som man forlod Jazzhouse, storsmilede med tanken om ham som nyt medlem i fremtidens Motorpsycho. Og med det stadig rumsterende i tankerne: Motorpsycho på Jazzhouse? Wauw, make it happen, tak.  Tak til Jazzhouse og Yodok III for en fremragende aften.” Devilution – Denmark

YODOK III at HA! fest 2017

20170428 Yodok III - HA'fest(c) Geert Vandepoele-950120170428 Yodok III - HA'fest(c) Geert Vandepoele-957820170428 Yodok III - HA'fest(c) Geert Vandepoele-951220170428 Yodok III - HA'fest(c) Geert Vandepoele-952520170428 Yodok III - HA'fest(c) Geert Vandepoele-949420170428 Yodok III - HA'fest(c) Geert Vandepoele-9553

YODOK III live at HA! fest 2017 (Handelsbeurs, Gent – Belgium) photos by Geert Vandepoele.

“De bevrijding van Yodok III was daarna van een heel andere soort. Het drietal heeft in zijn bestaan nog niet zo heel veel concerten gespeeld (wat wil je ook, je kan een A4’tje vullen met een lijst van hun bands en projecten), maar die groeien wel steevast uit tot rituelen met een massieve impact. En als het trio enkele dagen eerder al indruk maakte in Antwerpen, dan gingen ze nu, mede geholpen door een ronduit fenomenale sound, nog een paar trapjes hoger schakelen. Zo’n ritueel begint doorgaans op fluisterniveau – met aanzwellend elektronisch gebrom, de zingende gitaareffecten van Dirk Serries en zacht geritsel van drummer Tomas Järmyr — maar waar je vervolgens belandt, en vooral hoe je daar geraakt, is elke keer weer afwachten.

De bewerkte flugabone-golven van Kristoffer Lo vormden al snel een verweven ondergrond met het herkenbare, in effecten gehulde gitaarspel van Serries, dat aangevuld werd met het zachte cimbalenwerk van Järmyr — de joker van dienst — die brushes, finesse en behendigheid aanwendde om de muziek al helemaal een zachtjes sudderende, sacrale grandeur te bezorgen. Maar intussen weet je al dat het niet blijft bij het vakkundig stapelen van loops en patronen, maar dat het om een geduldige climaxwerking gaat waarbij de band soms tergend traag opschuift. Zo traag dat je je afvraagt of ze dat plafond nu al bereikt hebben, maar net dan schakelen ze dat trapje hoger.

En dan gaat het boeltje aan de kook, nemen volume en densiteit toe, gaan golven van melancholie de strijd aan met een steeds dwingender stuwing. Jarmÿr pakte uit met een kort patroon, een combinatie van een galeienstoot en een doodssalvo, om dat vervolgens minutenlang aan te houden met een koppig beukende, repetitieve intensiteit. Maniakaal en verzengend, en dan begint hij er ook nog eens mee te variëren en er extra fills tussen te zwieren. Een hectische, elektrisch geladen performance die in combinatie met de steeds emotionelere kreten van tuba/flugabone en de texturen van Serries voor een ondraaglijke, withete spanning zorgde. Het einde mocht dan wel sereen en elegant zijn, Yodok III haalde uit met een verwoestende intensiteit die nog lang nazinderde.” Guy Peters/Enola – Belgium

RAW TONK at DE SINGER

“Naar aanleiding van de vijfde verjaardag van het Londense label Raw Tonk Records mochten vanavond drie duo’s partij geven, bij wijze van staalkaart van de muziek waar het bij dit label rond draait : improvisatie, experiment, freejazz. Niet meteen de meest toegankelijke muziekvormen en dat was helaas ook te merken aan de ietwat schamele opkomst in De Singer vanavond. Maar de drie duo’s lieten het niet aan hun hart komen en deden hun platenlabel – en de vrije muzikale spirit die aan de grondslag lag tot oprichting ervan – alle eer aan.

Te beginnen met Ripsaw Catfish, zijnde Cath Roberts op baritonsax en Anton Hunter op gitaar. Meteen het minst toegankelijke duo als opener van de avond. Korte en hoekige uithalen op de sax, begeleid door quasi akkoorden-loos gefriemel op gitaar, waarbij korte stiltes & pauzes de harde en calvinistische ‘kaalheid’ van de duo-sound nog onderstreepten. Met zo’n instrumentarium zou je hard en zelfs gewelddadig kunnen uithalen, maar het duo legde een soort van muzikale ascese aan de dag en daardoor riep deze van alle franjes ontdane improv-set ironisch genoeg een soort van pure intimiteit op. Niet meteen muziek voor tijdens een netwerk-zakenbrunch, maar het prikkelde wel lekker tegendraads.

Ietwat gestroomlijnder ging het eraan toe tijdens de set van de onvermoeibare lokale ambient-componist Dirk Serries, die nieuwe muzikale horizonten opzocht in dialoog met de Britse geluidskunstenaar Graham Dunning. Hoewel deze mini-toer van het label de eerste gelegenheid is waarbij deze twee samen hun ding deden, was dat er zeker niet aan te merken. De muziek van beide heren liet zich beluisteren als een natuurlijke symbiose. Serries hanteert zijn gitaar als een lapgitaar en creëert een gladde en ijle ambient-sound met strijkstok en met diverse metalen staafjes, die hij geregeld opdiept uit zijn onafscheidbare zakje met muzikaal werkmateriaal. Dunning gebruikt geprepareerde platenspelers als instrument en produceert op ingetogen wijze een soort van gemanipuleerd gekraak, als hagelslag-ruis bovenop de langgerekte geluidsgolven-boterham van Serries. Brood en beleg voor de avontuurlijk ingestelde luisteraar.

Als laatste trad de oprichter van het label zelf ten tonele : saxofonist Colin Webster, begeleid door drummer Andrew Lisle. En andermaal sloegen we een compleet andere weg in. Geen uitgepuurde avant garde-improv of krakende ambient, maar lekker vette in-your-face freejazz. Webster en Lisle stonden dan wel met hun gezichten naar elkaar gepositioneerd, oogcontact was er nauwelijks en dat was ook niet nodig. Webster strooide gretig – en met een verbeten intensiteit op zijn gelaat – harde noten uit zijn bijna aandoenlijke kleine sax, terwijl de blik van Lisle constant op een punt in het ijle gefixeerd leek, onderwijl een harde maar gevarieerde drum-bodem serverend. Het pleit voor avontuurlijke bezielers zoals Webster (en de artiesten op zijn label) dat ze tegen de stroom blijven inroeien. Zo’n mensen zijn het broodnodige kiezeltje in het anders veel te gladde en platte raderwerk.” Peter Prong – Belgium

5 YEARS of RAW TONK RECORDS

DUNNING SERRIES

LISLE WEBSTER

RIPSAW CATFISH

photos by Jan Kees Helms.

“Wat doe je als je de onweerstaanbare drang hebt om je muziek uit te brengen, maar de platenlabels niet (op tijd) thuis geven? Dan doe je dat gewoon zelf, dacht de Britse saxofonist Colin Webster. Hij richtte in 2012 zijn eigen label op nadat hij de opnames die hij had gemaakt met drummer Mark Holub niet gesleten kreeg. Raw Tonk was geboren en dat label is, met inmiddels drieëntwintig releases op de teller, uitgegroeid tot een toonaangevend platenlabel voor ongepolijste vrije improvisatiemuziek. Het vijfjarig bestaan is reden voor een feestje en onderdeel daarvan is een kleine tour door Nederland en België met een paar acts die door het label op geluidsdrager zijn vereeuwigd.

Dat brengt de package op deze vrijdagavond in De Pletterij in Haarlem. Dit debat- en cultuurcentrum heeft oog en oor voor muziek voor een kleiner publiek en beschikt over een geschikte zaal voor concertavonden als deze. Vorig jaar trad het Kodian Trio (Colin Webser, Dirk Serries en Andrew Lisle) al aan in De Pletterij, waarbij helaas de publieke belangstelling – zelfs voor een kleinschalig concert – te wensen overliet. Vanavond komen gelukkig iets meer mensen opdagen en zij krijgen drie optredens van circa een half uur voorgeschoteld die de vrijheid, intensiteit en veelzijdigheid van de muziek op het Raw Tonk-label goed demonstreren.

De muzikanten hebben besloten dat zij de volgorde van spelen iedere avond wijzigen. In Haarlem mogen Graham Dunning en Dirk Serries het spits afbijten en dat is de eerste keer dat de muzikanten elkaar treffen. Gitarist Serries hoeft nauwelijks enige introductie meer: begonnen als ambientmuzikant is hij zich de laatste jaren steeds meer in de wereld van de vrije impro gaan begeven, wat onder andere heeft geleid tot zijn eerste solo-cd met vrije improvisaties, Etched Above The Bow Grip, vorig jaar uitgekomen op Raw Tonk. Dunning creëert zijn muziek met draaitafel, dubplates en effecten. Hij is op Raw Tonk te horen op een duo-cd met Webster, Invertebrata uit 2014.

De combinatie Dunning/Serries blijkt bijzonder goed te werken. Dunning produceert zijn geluiden met een draaitafel, gebruikmakend van twee naalden, en effectknoppen en schept daarmee zacht krakende, vaak ondefinieerbare geluiden. Serries speelt, in tegenstelling tot zijn onrustige gitaarspel bij Kodian Trio vorig jaar, langgerekte tonen, waardoor het eerste gedeelte ambientachtig klinkt. Langzaam wordt het gitaarspel vrijer, na verloop van tijd overgaand in noisy klanken, voortgebracht doordat de gitaar tegelijkertijd wordt bespeeld met een kleine strijkstok en een metalen staafje. Dunning wisselt een paar keer van plaat, laat soms kort één naald het werk doen en is druk in de weer met zijn efffecten, ruisende klanken creërend. De noise wordt afgebouwd en geduldig wordt naar de rustige finale toegewerkt. Het merendeels ingehouden spel zorgt voor een bijna voelbare geladenheid. Hopelijk zijn Dunning en Serries in de toekomst nog vaker samen te beluisteren.

Na een korte pauze mogen Colin Webster en Andrew Lisle aantreden. In tegenstelling tot Dunning en Serries zijn zij muzikaal beslist geen onbekenden voor elkaar. Op Raw Tonk zijn zij te horen op de cd Red Kiteuit 2014, samen met gitarist Alex Ward, als duo op Firehouse Tapes, een eind 2015 verschenen cassette, en als onderdeel van Kodian Trio op de live-cd Live at Paradox, opgenomen tijdens de mei-editie van Incubate 2016 en verschenen eind augustus 2016.

De saxofonist en drummer staan/zitten met het gezicht naar elkaar toe, Webster staand met zijn altsax en Lisle opvallend hoog achter zijn drumkit zittend, de snaredrum niet plat maar schuin voor zich. De set bestaat uit twee stukken. Het contrast met het aftastende spel van Dunning en Serries is vanaf de felle aftrap groot: geen ingehouden spel maar volle bak er tegenaan. Lisle is in een luidruchtige bui, slaat hard, zelfs wanneer hij brushes gebruikt, en hij voedt daarmee het snelle, bijtende en noisy saxspel van Webster. Zoals bij Webster gebruikelijk, volgen de muzikale ideeën elkaar snel op en maakt hij gebruik van verschillende blaastechnieken. Zijn mondstuk neemt hij soms bijna helemaal in de mond, waardoor hij een wat vollere klank lijkt te produceren, maar ook de iele, hoge tonen gaat het niet uit de weg. Het spel van Webster klinkt gemeen en zelfs wanneer hij lange noten speelt is geen sprake van enige rust. Lisle slaat niet alleen, maar wrijft ook over zijn tom. De hardste klanken speelt hij zodra hij de snaren van zijn snaredrum uitschakelt en meedogenloos uithaalt. Als luisteraar en aanschouwer krijg je de ongepolijste klanken recht in je gezicht gesmeten en dat is een overweldigende ervaring.

Ripsaw Catfish is het uit Londen en Manchester afkomstige duo Cath Roberts (baritonsaxofoon) en Anton Hunter (gitaar) en van dit tweetal verschijnt op de dag van het concert de cd Namazu. Het is de tweede uitgave van Ripsaw Catfish op Raw Tonk, want in 2014 werd al For The Benefit Of The Tape uitgebracht. In 2015 verscheen op het label ook de titelloze cd van Saxoctopus, een saxofoonoctet waarvan Roberts deel uitmaakt, evenals labelbaas Webster

Roberts en Hunter zitten voor op het podium, vlak bij elkaar. Hoewel zij elkaar nauwelijks aankijken, is wel duidelijk sprake van een muzikale conversatie, net als op Namazu. De baritonsax lijkt de grote lijn te bewaken, straalt zelfverzekerdheid uit, terwijl de gitaar juist zenuwachtige trekjes vertoont, onrustig heen en weer schuivend. De toon van zowel de saxofoon als de gitaar is niet extreem: de gitaartonen zijn vaak helder en het spel van Roberts wordt niet doorspekt met onorthodoxe technieken of andere frivoliteiten. De ‘Raw’ van Raw Tonk zit hier in het samenspel, want met de hiervoor genoemde elementen worden wel rauwe emoties uitgedrukt. Het eerste van de twee stukken bevat een fraai langzaam en spannend gedeelte, waarin Roberts wat meer valse lucht gebruikt en Hunter rust in zijn spel brengt. Na korte solo’s van eerst Roberts en dan Hunter keert de onrust terug doordat de sax het gitaarspel ontregelt. Het stuk wordt vervolgens rustig afgebouwd. Het tweede stuk begint fel, agressief. Hunter laat de gitaar rinkelen en gaat over tot noisy klanken, terwijl Roberts stoïcijns haar zelfbewuste spel voortzet. Verderop speelt de gitarist lage tonen, daarbij de stemming aanpassend door aan de stemschroeven te draaien en speelt de saxofoniste korte frasen. De muzikanten weten elkaar steeds feilloos te vinden en zij maken indruk met hun communicatieve muzikale vaardigheden, waarbij zij toch ieder hun eigen spel spelen.

In een tijd waarin commerciële en economische motieven het bij beleidsbepalers steevast lijken te winnen van artistieke overwegingen, is het zeer welkom dat een cultuurcentrum als De Pletterij het aandurft een avond als 5 Years of Raw Tonk Records te organiseren, niet omdat er wat mee te verdienen valt maar omdat men de freejazz en vrije impro een warm hart toedraagt. De acts van vanavond belonen die durf met drie uitermate boeiende sets waarin veel facetten van het ondergewaardeerde genre aan bod komen en de rauwe kant van het label op uiteenlopende wijzen wordt belicht. Voor de avontuurlijk ingestelde muziekliefhebber een waar feest.” Opduvel – The Netherlands.

Next up :

RT fest poster update

 

TOUCHING EXTREMES SPEAKS THE TRUTH

DIRK SERRIES – MICROPHONICS XXVI-XXX : RESOLUTION HEART (LP, Tonefloat 2016)

“This LP puts the end titles to an essential chapter in Dirk Serries’ aural movie by cross-pollinating, in a way, sonorities related to a pair of important phases of his career, namely Vidna Obmana and Fear Falls Burning. Serries has always been concerned with the gradual unfolding of sounds in a style that retains momentum while eschewing ostentation. Either via sheer pitch duration or through massive amounts of processors, most of the music engendered by the Belgian artist is capable of evoking breathtaking vistas, frequently allowing unspoken communication with the self. Lend your ears and spirit to “The Deprivation Of Heart”, the final piece of this set, to get the picture.

These four tracks convey the visual sense of an expert engineer who never relinquished the original nucleus of his conception, yet is willing to alter a bit of its outside qualities. The characteristic slowness of outspread resounding streams is blurred by a haze of slight distortion, similarly to watching a summer landscape from the top of a hill with the corneas damp from the sizzling hot. What’s truly noteworthy – indeed, a trait which separates Serries from wannabes, hasbeens and neverwases – is the ability of attributing a reminiscent sincerity to harmonic sequences usually not exceeding the limits of a two-chord straightforwardness. If the inexpert listener could be forgiven for relating this work to – just saying – Celer, certain names from the Hypnos catalogue and, why not, William Basinski, don’t you dare forgetting that the inaugural outing by Serries dates from 1985. In this house emulators are not acknowledged: here, we’re talking about a groundbreaker. Still going strong after thirty-plus years.” Touching Extremes – Italy